အတိတ်မှ နာရီ

ချိန်သီးနာရီကျိန်စာသင့်နေသော ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် ဖြူဖျော့နေသော လျိုပိုင်မု၏ ပြတ်နေသောခေါင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်လှေကားထစ်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကို ဖွင့်ကာ အမည်မသိအခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အခန်းဟုခေါ်ဆိုခြင်းထက် ဒါက ထူးခြားသော နေရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။

တိတ်ဆိတ်ပြီး မှိန်ဖျော့စွာလင်းနေသော စင်္ကြံတစ်ခု...

စင်္ကြံ၏ ဘေးနှစ်ဖက်တစ်လျှောက်တွင် သံချေးတက်နေသော သံတိုင်များရှိပြီး ဒီသံတိုင်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွဲကွာနေကာ သီးခြားအခန်းငယ်လေးများ ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဒါက... ထောင်တစ်ခုလိုပဲ။

ကျန်းချင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ထောင်တစ်လုံး ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှိနေနိုင်မှာလဲ။"

"စံအိမ်အတွင်းမှာ ထောင်တစ်လုံးရှိတယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးဘူး။ ဒါက ဘယ်သူမှ မရှာဖွေတွေ့ရှိသေးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့နေရာတစ်ခုပဲ။ ပြီးတော့ ဒီနေရာရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရတာ စံအိမ်တစ်ခုလုံးထက်တောင် ပိုကြီးပုံပဲ။"

တစ္ဆေဆရာ ဝမ်ထုံက ရှုပ်ထွေးစွာ လေ့လာသုံးသပ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီလိုသံသယရှိသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းမဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ပြတ်နေသော ခေါင်းတစ်လုံးသာ ကျန်တော့သည့် လျိုပိုင်မုသည် အခြေအနေမကောင်းပေ၊ သူသည် မေ့မြောသွားတော့မည့်ပုံစံဖြင့် မကြာခဏ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော်လည်း ဆူညံသံတစ်ခုခု ကြားသည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးသည်။

လျိုပိုင်မု၏ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒါက အခန်းထဲက အခန်းပဲ၊ အရမ်းလျှို့ဝှက်တယ်။ ဒီစံအိမ်ကို ဆောက်ခဲ့တဲ့ သခင်က ဒီနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိစေချင်စိတ် လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီထောင်က လူတွေကို အကျဉ်းချဖို့မဟုတ်ဘဲ... တစ္ဆေတွေကို အကျဉ်းချဖို့ပဲ။"

"ဒါက တစ္ဆေတွေကို အကျဉ်းချဖို့ အထူးပြုလုပ်ထားတဲ့ ထောင်တစ်ခုပဲ။"

"တစ္ဆေတွေကို အကျဉ်းချဖို့ ထောင် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ရွှေမရှိဘဲ၊ ဖိနှိပ်ဖို့ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတွေမရှိဘဲ ဒီလိုထောင်မျိုးက တစ္ဆေတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းထားနိုင်မှာလဲ။"

ကျန်းချင်သည် လျိုပိုင်မု၏ ခန့်မှန်းချက်သည် အလွန်ယုတ္တိမတန်ဟု ခံစားမိသည်။

ဝမ်ထုံက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ငါထင်တယ် ဒါက မူလက သက်ရှိလူတွေကို အကျဉ်းချဖို့ ထောင်တစ်ခုဖြစ်နိုင်တယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ မမြင်သင့်တဲ့ လျှို့ဝှက်စမ်းသပ်မှုတချို့ ရှိခဲ့နိုင်တယ်။"

လျိုပိုင်မုက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ သံတိုင်တွေကြားက ကွာဟချက်တွေကို သေချာကြည့်လိုက်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျားတစ်ယောက် ဘေးတိုက်ညှပ်ပြီး ဖြတ်သွားလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ထောင်ခန်းအားလုံးမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ တံခါးတွေမရှိဘူး။"

ဒီသတိပေးချက်နှင့်အတူ နှစ်ဦးသားသည် ဒီသိမ်မွေ့သော သဲလွန်စများကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ဒီသံချေးတက်နေသော သံတိုင်ခန်းများတွင် ထောင်တံခါးများမရှိဘဲ သံတိုင်များကြားမှ ကွာဟချက်များသည် အလွန်ကြီးမားပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ဦး ဘေးတိုက်လျှောဝင်ထွက်နိုင်သည်။

သက်ရှိလူများကို အကျဉ်းချရန် ခန့်မှန်းချက်သည် ချက်ချင်း ပယ်ချခံလိုက်ရသည်။

လှောင်အိမ်များနှင့်တူသော ဒီအခန်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် တစ္ဆေများကို အကျဉ်းချရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

ကျန်းချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ သူ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လက်ဆန့်ကာ သံချေးတက်နေသော သံတိုင်တစ်တိုင်ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆလုပ်ထားတဲ့ ထောင်က တကယ့်တစ္ဆေတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာလဲ။"

သံတိုင်တစ်တန်းလုံးသည် တုန်ခါသွားပြီး ဖွဲ့စည်းပုံသည် သိပ်မခိုင်မာကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

လျိုပိုင်မုက ပြောသည်။

"တစ်ခါတစ်လေ ဒီအခန်းတွေကို အရင်က သဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်မျိုးမျိုးနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ပြီး အခု သဘာဝလွန်စွမ်းအား ပျောက်ကွယ်သွားတော့ ဒီအရာတွေက သာမန်ဖြစ်သွားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီမှာ အချိန်အရမ်းမဖြုန်းနဲ့တော့၊ မြန်မြန်စုံစမ်းပြီး ချိန်သီးနာရီကို ရှာတွေ့နိုင်မလား ကြည့်လိုက်။ ဒီရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းနီးပါးကို ရှာဖွေပြီးသွားပြီ၊ မစူးစမ်းရသေးတဲ့ နေရာတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ အဲ့ဒီချိန်သီးနာရီက ဒီမှာပဲ ရှိနေနိုင်တယ်။"

သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ငါထင်တယ် စံအိမ်ရဲ့ ချိန်သီးနာရီက စံအိမ်အတွင်းက ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ ငါတို့သာ ဒါကို နည်းနည်းနားလည်နိုင်ရင် ငါ အသက်ပြန်ရှင်လာနိုင်ရုံတင်မကဘဲ မင်းတို့လည်း အပြင်ဘက်က ယန်ကျန့်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး။"

ကျန်းချင်နှင့် ဝမ်ထုံတို့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ လိုချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ ဒီအချိန်တွင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ဘဲ အံကြိတ်ကာ ရှေ့ဆက်သွားရုံသာရှိသည်။

သူတို့သည် ထောင်ခန်းများ ဘေးနှစ်ဖက်ညှပ်ထားသော စင်္ကြံအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်စူးစမ်းသွားကြသည်။

ခေါင်းပေါ်မှ မီးများသည် ဝါကျင်ကျင်နှင့် မှိန်ဖျော့နေပြီး လေထဲတွင် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းများ၏ အနံ့သဲ့သဲ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ဒီအနံ့သည် အေးစက်မှုနှင့် စိုထိုင်းမှုတို့နှင့် ရောနှောနေပြီး ပျံ့နှံ့နေကာ အတော်လေး မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လျှောက်လမ်းအနီးမှ အလင်းရောင်ဖုံးလွှမ်းသော ဧရိယာမှလွဲ၍ ဘေးနှစ်ဖက်မှ ထောင်ခန်းများ၏ နက်ရှိုင်းသော အပိုင်းများသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် သုံးဦးသားလုံး၏ အာရုံကြောများသည် တင်းကျပ်စွာ တင်းမာနေသည်။

အကြောင်းမှာ ဒီလိုနေရာမျိုးတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားလျှင် အံ့ဩစရာမဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"နေဦး၊ အဲ့ဒါ ဘာလဲ။"

ရုတ်တရက် ဝမ်ထုံ၏ မျက်ခွံများ တွန့်သွားပြီး သူ ဘေးမှ ထောင်ခန်းတစ်ခုကို ဖိနှိပ်ထားသောအသံဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လျိုပိုင်မု၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားသော ကျန်းချင်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အလင်းရောင်ထိုးနေသော ထောင်ခန်းအတွင်း၌ ခြောက်သွေ့၊ အေးစက်ပြီး အလောင်းကောင် အစက်အပြောက်များရှိသော လူသေခြေတစ်စုံသည် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဆွေးမြေ့မှုလက္ခဏာမပြဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားသလိုပင်၊ သို့သော် ခြေထောက်များ၏ အခြားတစ်ဖက်စွန်းသည် အမှောင်ထု၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံထားရသည်။

မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်သည် အမှောင်ထုကို မထိုးဖောက်နိုင်သောကြောင့် အတွင်းမှ အလောင်းကောင်သည် မသဲမကွဲဖြစ်နေသည်။

"လှုပ်ရှားမှုမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုသေချာတာက ဒါ သေချာပေါက် ပုံမှန်အလောင်းကောင်မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းချင်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်ခတ်သွားသည်။

"ဒါ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ဖို့ အလားအလာများတယ်။"

"ငါ သဘောတူတယ်။ ပုံမှန်အလောင်းကောင်ဆိုရင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆွေးမြေ့သွားလောက်ပြီ၊ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေရဲ့ တိုက်စားခြင်းကို ခံထားရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေပဲ ဒီလောက်ကြာကြာ မဆွေးမြေ့ဘဲ တာရှည်ခံနိုင်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် အလောင်းကောင်ကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေကြမ်းဖြစ်နေတာ။"

ဝမ်ထုံသည်လည်း သူ၏ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ညိတ်ကာ သဘောတူညီသည်။

"အချိန်အကြာကြီး လှုပ်ရှားမှုမရှိခဲ့မှတော့ လောလောဆယ် ဘာပြဿနာမှ မရှိသင့်ဘူး။ ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားကြစို့။"

နှစ်ဦးသားသည် သူတို့၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။

သူတို့ ပိုသွားလေလေ၊ ပို၍ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလေပင်။

သူတို့သည် ထောင်ခန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသောအခြေအနေများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်။

အချို့ထောင်ခန်းများတွင် အနီရောင်ဆေးသုတ်ထားသော သစ်သားခုံတစ်လုံးပင် ရှိနေသည်၊ ၎င်းသည် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့်တူပြီး တစ္ဆေကြမ်းများကို အစပျိုးရန် ကြားခံနယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ လက်လှမ်းမမီအောင် ထားရှိထားသည်။

အချို့ထောင်ခန်းများသည် အလွန်မှောင်မိုက်ပြီး မီးများပင် မထွန်းလင်းနိုင်ပေ၊ သံတိုင်များအလွန်တွင် အမှောင်ထုသာ စိုးမိုးနေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အခြားအခန်းများသည် လုံးဝဗလာဖြစ်နေသော်လည်း သံချေးတက်နေသော တိုင်များသည် လိမ်ကောက်ပုံပျက်နေပြီး အချို့မှာ ထက်ဝက်ကျိုးနေသည်၊ ယခင်က ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သော တစ်စုံတစ်ခု လွတ်မြောက်သွားသလိုပင်။

ပြီးတော့ အချို့ထောင်ခန်းများမှ ထူးဆန်းသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ တစ်စုံတစ်ဦး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လျှောက်နေသလိုပင်၊ သို့သော် အတွင်းတွင် ဘာမှမမြင်ရပေ။

...

"ငါတို့ ဘယ်လိုနေရာမျိုးကို ရောက်လာကြတာလဲ။"

ကျန်းချင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။

သံသယဖြစ်စရာမရှိဘဲ ထောင်ခန်းအများစုသည် ရှင်းပြမရနိုင်သော သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များကို ထိန်းသိမ်းထားသည်၊ တစ္ဆေများ မည်သည့်အချိန်မဆို ပေါ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ဒီနေရာတွင် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များ ပေါများနေသော်လည်း သူတို့သည် လမ်းတွင် မည်သည့်တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုကိုမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူတို့ လုံးဝဘေးကင်းနေသည်။

ထောင်ခန်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် တစ္ဆေများကို အတွင်းထဲတွင် ထောင်ချောက်ဆင်ထားသည်မှာ မှန်နိုင်သလား။

သို့သော် ဒီအရာအားလုံး ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

သူတို့၏ရှုပ်ထွေးမှုကြားမှ သူတို့သည် ဒီမေးခွန်းများကို သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင်သာ မြှုပ်နှံထားနိုင်သည်၊ သူတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သူတို့ မမေ့သေးပေ။

လူတိုင်းကို ကျိန်စာသင့်စေခဲ့သော ချိန်သီးနာရီကို ရှာဖွေရန်...

သို့သော် မကြာလိုက်ပေ...

ဆက်တိုက်ဖြစ်နေသော ထောင်ခန်းများသည် အဆုံးသတ်သွားသည်။

အစိမ်းရောင်ကျောက်တုံးအုတ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထူထဲသော နံရံတစ်ခု ရပ်နေသည်။

သို့သော် နံရံရှေ့တွင် ရုံးသုံးစားပွဲနှင့်တူသော ရှေးဟောင်းသစ်သားစားပွဲတစ်လုံး ရှိနေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစားပွဲတင်မီးအိမ်တစ်လုံး ရပ်နေပြီး လက်ရှိတွင် လင်းနေသည်၊ ၎င်း၏ဝါကျင်ကျင်၊ မှိန်ဖျော့သော အလင်းသည် စားပွဲပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ထွန်းလင်းပေးနိုင်သည်။

ဒါ့အပြင် အနက်ရောင်မင်တစ်ပုလင်းရှိပြီး ဖောင်တိန် တစ်ချောင်း ထိုးထည့်ထားသည်၊ ဘေးတွင် ဝါကျင်နေသော စာမျက်နှာများဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်အနည်းငယ် လဲလျောင်းနေပြီး မပြီးသေးသော မှတ်စုများ ရှိနေပုံရသည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဒီမှာ နေထိုင်ခဲ့ပုံပဲ။"

ကျန်းချင်သည် တွန့်ဆုတ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

သူ စားပွဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်မှ မှတ်စုစာအုပ်များပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် မှတ်စုစာအုပ်များထဲမှ လက်ရေးသည် ထူးဆန်းပြီး သင်္ကေတများကဲ့သို့ သို့မဟုတ် စာများ ပျောက်ဆုံးနေသလို၊ လုံးဝမပြည့်စုံဘဲ ဖတ်၍မရပေ။

သို့သော် တစ်ခုသေချာသည်။စာရေးသားမှုသည် သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ လက်ရေးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးရေးသားထားသော မှတ်စုများကို ကြည့်လျှင် နောက်ဆုံးရေးသွင်းမှုသည် မကြာသေးမီက၊ အနည်းဆုံး လွန်ခဲ့သော တစ်လအတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလူမျိုးက ဒီမှာ နေထိုင်မှာလဲ။"

ကျန်းချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ထုံ၊ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်၊ အသစ်အဆန်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား ကြည့်လိုက်။"

နှစ်ဦးသားသည် စားပွဲကို စတင်စစ်ဆေးရှာဖွေကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...ယန်ကျန့်၏ အဖွဲ့သည် သူတို့၏အမဲလိုက်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဒုတိယထပ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော နောက်ဆုံး တစ္ဆေရှာဖွေသူသည် သူ၏လက်ချက်ဖြင့် ရှင်းလင်းခံလိုက်ရသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်သည် ယခင်အတိုင်း ရိုးရှင်းပြီး ချောမွေ့သည်။

"နောက်တော့ ငါတို့ တတိယထပ်ကို တက်ရတော့မယ်။"

ယန်ကျန့်သည် အပေါ်ထပ်သို့ အနည်းငယ်မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော တစ္ဆေရှာဖွေသူ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

သူ မှတ်မိသည်မှာ ကျန်းချင်ဟုခေါ်သော တစ်ဦး မပေါ်သေးသလို တစ္ဆေတိုက်ခိုက်သူဟုလည်း လူသိများသော ဝမ်ထုံသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒါ့အပြင် လျိုပိုင်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ရှာမတွေ့သေးပေ။

ဒီသုံးဦးသည် တတိယထပ်တွင် ပုန်းအောင်းနေနိုင်ခြေများသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေသရဲအရာ နောက်တစ်ခါ ပေါ်လာပြန်ပြီ။"

ဖုန်းချွမ်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရှေ့မှ လှေကားဘေးတွင် တံခါးတစ်ချပ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ပေါက်လာပြီး တံခါးရှေ့တွင် သေမင်းတမန်အငွေ့အသက်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် တောင့်တင်းနေပြီး သူတို့၏ဦးတည်ရာသို့ ထုံထိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါ ငါတို့ အရင်က မြင်ခဲ့တဲ့ တစ္ဆေသရဲအရာပဲ။"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်သည် သိမ်မွေ့စွာ ရွှေ့သွားသည်။

"ဒီတစ္ဆေက ငါတို့ကို စွဲလမ်းနေတာလား။"

ထုံချန်က အကြံပြုသည်။

"ငါတို့ သူ့ကို ဖြေရှင်းလိုက်ကြစို့၊ ဒါမှ သူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ ငါတို့နောက်ကို မလိုက်မှာ။"

ယန်ကျန့် ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခုလိုပင် ထိုသူသည် ပျောက်သွားပြီး အခန်းတံခါးသည်လည်း ပျောက်သွားသည်။

အရာအားလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ရှုန်ဝမ်ဝမ်၊ မင်းရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကို သုံးပြီး ဒီဖြစ်စဉ် နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားဦးမလား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်။"

ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဖြစ်ပွားခဲ့ရင် သူ ပေါ်လာတဲ့ နေရာတွေကို တိတိကျကျ ပြောပြ။"

"မင်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ။"

ဖုန်းချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှထူးထူးထွေထွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ တစ်ခုခုကို အတည်ပြုဖို့လိုနေလို့ပဲ။ ဒါက အချက်ပြတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ သဘာဝလွန် ဖြစ်စဉ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် သူ၏ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကို စတင်အသုံးပြုသည်။

သူသည် လာမည့် ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဖြစ်ပွားမည့် ဖြစ်ရပ်များကို ကြိုတင်မြင်ရန် သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော သဘာဝလွန်ပစ္စည်း၊ တစ္ဆေအဆောင်နှင့်အတူ သူသည် ဒီကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ပိုကြာအောင် တိုးချဲ့နိုင်သည်၊ လိုအပ်လျှင် တစ်နာရီအထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း ပိုကြာလေ၊ သဘာဝလွန်အချက်အလက်များ ပိုပါဝင်လေ၊ သူ၏အမြင်များတွင် သွေဖည်မှုများ ပိုကြီးမားလေဖြစ်သည်။

မကြာမီ ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအရာက ဟိုဘက်မှာလည်း ပေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ဟိုမှာ... ဒါပေမဲ့ သူ တတိယထပ်မှာ ပိုမကြာခဏ ပေါ်လာတယ်။"

"တတိယထပ်ကို သွားကြစို့။"

ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ၏အဖွဲ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ဦးဆောင်သွားသည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က နောက်တစ်ကြိမ် ညွှန်ပြသည်။

"အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေရဲ့နေရာက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။"

သူ ညွှန်ပြသော ဦးတည်ရာသည် နံရံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ရှင်းလင်းစွာ အခန်းမရှိပေ၊ သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက နံရံပေါ်တွင် တံခါး၏ ပုံကြမ်းတစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုနေရာတွင် တစ်ချိန်က တကယ့်တံခါးတစ်ချပ် ရှိခဲ့ပုံရသော်လည်း ယခုအခါ တံခါးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီမှာ ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း သေချာလား။"

ဖုန်းချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် အစဉ်အမြဲ မောက်မာစွာ ပြန်ပြောသည်။

"မင်း တခြားသူတွေကို မယုံကြည်နိုင်ရင်တောင် ကိုယ့်ရဲ့ ဖေဖေရှုန်ကိုတော့ မယုံကြည်ဘူးလား။"

အရွယ်ရောက်ပြီးသူများအနေဖြင့် ကလေးတစ်ဦးနှင့် စကားအခြေအတင် မလုပ်ကြပေ။

အခြားသူများသည် သူတို့၏အကြည့်ကို ယန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် သူ၏လက်ထဲမှ အိတ်ဆောင်နာရီကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

သူသည် နာရီပေါ်မှ အချိန်ကို တကယ့်အချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တကယ့်အချိန်နာရီပေါ်မှ မိနစ်လက်တံသည် စက်ဝိုင်းအပြည့် နှစ်ပတ်ပြည့်မှသာ အိတ်ဆောင်နာရီသည် တစ်မိနစ် တိုးသွားသည်။

"ဒီက အချိန်က ပုံပျက်နေတယ်၊ ဒီစံအိမ်အတွင်းက အချိန်က အပြင်လောကနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ ငါတို့ ချိန်သီးနာရီရဲ့ ကျိန်စာကို မခံစားရဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီတံခါးကို မမြင်နိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီတံခါးက ပစ္စုပ္ပန်မှာ မတည်ရှိဘူး၊ အတိတ်မှာ တည်ရှိခဲ့တာ။"

"ဒါက စံအိမ်က ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ဖြစ်တဲ့အခါမှ ပေါ်လာပြီး ပေါ်ပေါက်မှုက ခဏတာပဲ။ အချိန်ကိုက်လွဲသွားတာနဲ့ တံခါးက နောက်တစ်ကြိမ် ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ။"

"တကယ်ပဲ ဒီလောက်ဆိုးယုတ်တာလား။"

ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာနှင့် အခြားသူများသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

ပစ္စုပ္ပန်တွင် မတည်ရှိဘဲ အတိတ်တွင်သာ တည်ရှိသော တံခါးတစ်ချပ်...

ဒီစိတ်ကူးသည် စဉ်းစားရန် အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

"အကယ်၍ ချိန်သီးနာရီက စံအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင် ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိရမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ တစ္ဆေရှာဖွေသူတွေ သဘာဝလွန် ချိန်သီးနာရီကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အချိန်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ထားပြီး ပစ္စုပ္ပန်မှာ မတည်ရှိအောင် လုပ်ထားလို့ပဲ။ ချိန်သီးနာရီက စံအိမ်အတွင်းမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"အတိတ်က အရာတစ်ခုကို ပစ္စုပ္ပန်က လူတွေက ဘယ်လိုရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မှာလဲ၊ မနေ့က အစားအစာကို မစားနိုင်သလိုပဲ။"

"ချိန်သီးနာရီရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းတွေအပြီးမှာ သူ တကယ်တမ်း ဘယ်အချိန်ကာလမှာ တည်ရှိနေလဲဆိုတာ မရှင်းလင်းတော့ဘူး။ ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရပြီး အချိန်ထဲမှာ လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားပြီ။ တစ်ခါတစ်လေ တစ်နေ့မှာ ကံကောင်းရင် ပစ္စည်းက ပြန်ပေါ်လာနိုင်တယ်။ သူ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်မလာတော့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်သည် အခြားသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုနှင့် သူ၏လက်ထဲမှ သဲလွန်စများနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် အချိန်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် ချိန်သီးနာရီက တကယ်ပဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတာပဲ။"

ဖုန်းချွမ်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထုံချန်က ပြောသည်။

"ငါတို့ အဲ့ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းကို ရှာမတွေ့နိုင်မှတော့ ရှာမနေနဲ့တော့။ ဒီအပေါ်မှာ အချိန်ဖြုန်းစရာ မလိုဘူး။ ငါတို့ စံအိမ်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီးပြီ၊ ဘယ်သူမှ ကျန်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အခု ထွက်ခွာပြီး ဝမ်ချာလင်ကို အလောင်းတွေ ကိုင်တွယ်ခိုင်းပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ မဖြစ်ပွားအောင် ကာကွယ်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။"

"ဒါနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီလား။ နောက်ထပ်မတိုက်တော့ဘူးလား။"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ကျီယာက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီအထိ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြီးပြီ၊ လူတိုင်း သေသွားပြီ။ ဘာတွေ ဆက်တိုက်စရာရှိသေးလို့လဲ။"

"လူတိုင်း မသေသေးဘူး၊ နှစ်ယောက် ပျောက်နေသေးတယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တမ်း သုံးယောက်။ လျိုပိုင်မုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။"

ယန်ကျန့်သည် နံရံပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသော တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူတွင် မသဲမကွဲ ခံစားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးများသည် ပစ္စုပ္ပန်တွင် မတည်ရှိသော ဒီတံခါးနောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။

ပျောက်ဆုံးနေသော လူသုံးဦးသည် အများစုမှာ ဒီတံခါးအတွင်း၌ ရှိနေသည်။

"လီယန်ကို ဆက်သွယ်နေ။ သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီးမှ ဒီကနေ ထွက်ခွာမယ်။ ငါတို့ သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ရင်တော့ နောက်တစ်ကြိမ် စံအိမ်ခေါင်းလောင်းသံမြည်ပြီး တခြားဘယ်သူမှ အသက်ပြန်မရှင်လာဘူးဆိုတာ သေချာမှ ငါတို့ ထွက်ခွာမယ်။"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏စပ်စုချင်မှုနှင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြစ်မှုကို ချုပ်တည်းကာ မတည်ရှိသော တံခါးကို ဖွင့်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ။"

အခြားသူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ဒါက အလုံခြုံဆုံးလုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

ယန်ကျန့်သည်လည်း အလွန်အကျွံ စွန့်စားမှုများ မယူချင်ပေ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ အခု ကိစ္စများ နီးပါးပြီးဆုံးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အသာစီးရတုန်း ရပ်တန့်ခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။

မဟုတ်လျှင် သူတို့ တကယ့်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပြီး အသင်းဖော်များ ဆုံးရှုံးသွားပါက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်လိမ့်မည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်စတင်ဖို့ ဆယ်မိနစ်လိုသေးတယ်။"

ယန်ကျန့်က အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက စံအိမ်ရဲ့ အချိန်ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာတွင် အချိန်ကို တိတိကျကျ ခြေရာခံနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ယန်ကျန့်ကို ဝမ်ချာလင်က ပေးခဲ့သော အိတ်ဆောင်နာရီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ယူဆောင်လာသော နာရီများနှင့် မိုဘိုင်းဖုန်းများသည် စံအိမ်အပြင်ဘက်မှ ပုံမှန်အချိန်ကိုသာ ပြသနိုင်သည်။

စံအိမ်၏ အတွင်းပိုင်းအချိန်ကို မသိဘဲ ပြန်လည်စတင်ခြင်းတစ်ခုစီ၏ အခိုက်အတန့်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။