သတ်ဖြတ်ခြင်း

ဆွေယန်မြို့မှ တိုက်ပွဲမှာ အရေးကြီးသော အမှတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မြေပြင်မှာ ပျက်စီးမှုများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဓားတစ္ဆေက မိစ္ဆာကို ခဏတာ နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ငါတို့ ဒီလို ဆက်တိုက်ခိုက်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က နောက်ဆုံးမှာ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဆွေယန်မြို့ကနေ ထွက်ခွာပြီး တောင်ပိုင်းဒေသတစ်ခွင်လုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖန်တီးမယ့် သူ့ကို ဘယ်သူမှ တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

နန်ထျန်းလုံကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ အရင်က ဒီလိုမိစ္ဆာမျိုးနဲ့ တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး။ ဖြစ်နိုင်မလား၊ သူ တကယ်ပဲ မသေနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေတာလား"

အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းက ဒီမိစ္ဆာကို သတ်လို့မရနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံက တစ္ဆေစစ်သူကြီးတွေလိုပဲ အလားတူ စိတ်ဝိညာဉ်လုယူနိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ သတ်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နန်ထျန်းလုံနှင့် အခြားသူများ၏ ပူးပေါင်းအားထုတ်မှု ရှိနေသော်လည်း သူတို့က မိစ္ဆာကို ဆယ်ကြိမ်မက သတ်ခဲ့ကြပေမဲ့ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားနည်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်ကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

အဲဒီအစား ကြာရှည်ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲက သူတို့ကို ခံနိုင်ရည်ကုန်ခါနီး ဖြစ်သွားစေပုံရသည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရလျှင် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ်မရှိ ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် မိစ္ဆာ၏ နယ်မြေမှာ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဖော်ထုတ်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို သိမ်မွေ့စွာ လျော့ကျစေနေဆဲဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ဒီလွှမ်းမိုးမှုက တိုက်ပွဲ ကြာရှည်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍သာ ထင်ရှားလာသည်။

ကောင်းကင်တွင် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေသော ရှန်လီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အခြေအနေ မကောင်းဘူး"

သူနှင့် စွန်းချီတို့၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့်ဆိုလျှင် သူတို့က တပ်မှူးနှင့် အခြားသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများ တည်ငြိမ်စွာ အားနည်းလာနေပြီး မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားကတော့ သူ၏အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။ အေးတိအေးစက် နိုင်သော မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ဆိုသည်။

"ဒီအရာကသာ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်လို့ရမယ်ဆိုရင် ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနဲ့ နတ်ဘုရားဘုံကို ဒီလောက် လှုပ်ခတ်သွားအောင် လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားဘုံမှာ ဒီလိုမိစ္ဆာတွေရဲ့ အရေအတွက်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ အဆင့်ကို ရောက်နှင့်နေပြီ။ သူတို့ထဲက တချို့ကို ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ခွန်းလွန် တောင်တန်းတွေထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်ထားရင်တောင်မှ နတ်ဘုရားဘုံက သူတို့ရဲ့ မိစ္ဆာဆန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေရဲ့ ဒဏ်ကို ခံနေရတုန်းပဲ"

ဒီအတွက်သာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူက အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရယူရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေဖို့အတွက် လူ့ဘုံကို လာရန် အမိန့်ပေးခံရမည် မဟုတ်ပေ။ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ပိုင်ဝူရွှမ်း၏ လက်မောင်းများတွင် ပွေ့ချီထားသော သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သည့် ချင်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က ဒီကောင်လေးက တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ပြန်ယူလာနိုင်မလားဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ တည်ရှိနေတယ်"

ဆွေယန်မြို့မှ တိုက်ပွဲ၏ ဆူညံသံက အရမ်းကြီးမားပြီး ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့က ချင်ဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်မှ စိတ်ဝိညာဉ်မီးတောက်နှစ်ခုကို ကာကွယ်ရန် အစီအရင်ကို ထိန်းသိမ်းထားရသောကြောင့် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်မှာ သူတို့ကြားတွင် အားအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည့် ပိုင်ဝူရွှမ်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ပြီးတော့ ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့၏ ယခင်ရှင်းပြချက်အပြီးတွင် ရှိနေသော အခြားသူများက ချင်ဖုန်း သေဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာကို အနိုင်ယူနိုင်မည့် တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ရှာဖွေရန် သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံသို့ ပို့လွှတ်ရန် အစီအရင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ကို နားလည်သွားကြသည်။

ယာအန်းက သတိလစ်နေသော ချင်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ ဆိုသည်။

"သခင်မလေးဝူရွှမ်း၊ သူ့ကို ကျွန်မပဲ ထိန်းထားလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူးခြားသော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ ယာအန်း၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး သူမက အလျင်စလို ရှင်းပြသည်။

"သခင်မလေးဝူရွှမ်းက ငါတို့အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်။ သူသာ ချင်ဖုန်းကို ထိန်းထားတဲ့သူဆိုရင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ လက်မအားဖြစ်သွားရင်ရော"

"ကျွန်မ... ကျွန်မက ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ရှောင်ရှားချင်ရုံသက်သက်ပါပဲ"

ဒီရှက်ရွံ့ပြီး နီရဲနေသော အမူအရာက ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့၏ သတိထားမိမှုမှ ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့က သိရှိနားလည်သော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများကို လွှဲလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယာအန်း၏ စစ်မှန်သော အထောက်အထားကို မသိသော ကျန်းချင်ဖန်ကတော့ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ချမ်းစိမ့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'သူတို့ပြောတာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေက သခင်လေးတွေက တော်တော်လေး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရသာတွေ ရှိကြတယ်တဲ့။ ဖြစ်နိုင်မလား၊ ဒီသခင်လေးအန်းက... ညီကို ချင်အပေါ်မှာ အချို့သော စိတ်ဆန္ဒတွေ ရှိနေလို့လား'

'မဟုတ်ဘူး၊ ညီကို ချင်က ငါတို့ကြောင့် အခု သတိလစ်နေတာ။ ငါ သူ့ရဲ့ သီလကို ကာကွယ်ရမယ်'

ထိုအတွေးနှင့်အတူ ကျန်းချင်ဖန်က လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ကျွန်တော်ထင်တာတော့ သခင်မလေးဝူရွှမ်း ဆက်ထိန်းထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ တတိယအဆင့် စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရင် သူက ညီကို ချင်ကို ဘေးကင်းရာကို အမြန်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်တယ်"

ယာအန်းက ကျန်းချင်ဖန်ကို ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အသွင်အပြင်ကို မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ခိုင်မာစွာ ကတိပြုလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိမ်းစိုသော အလင်းရောင်တစ်ခုက ချင်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်သွားပြီး လျှပ်စစ်လျှပ်စီးကြောင်းများ တုန်ခါမှုနှင့်အတူ ပါဝင်နေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အုပ်စုက သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်လိုက်ကြပြီး ယခင်က နေရာလွတ် လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူရန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော လက်တစ်ဖက်ကို သတိရသွားကြသည်။ ကျန်းချင်ဖန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်မလား၊ ညီကို ချင် နိုးထတော့မှာလား"

"မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး"

မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက စိမ်းစိုသော အလင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများက သဘောပေါက်မှုဖြင့် ကျယ်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ ထိုအလင်းရောင်အတွင်းတွင် နီရဲပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပန်းတစ်ပွင့်ကို ဖော်ပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ထူးဆန်းသော ရနံ့က ရှိနေသူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ... တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းပဲ"

ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့က ၎င်းကို မြင်သောအခါ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားကြသည်။

"ငါတို့ညီလေးက ငါတို့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး"

တွေဝေမနေဘဲ စွန်းချီက သူ၏ဝတ်ရုံများထဲမှ စက္ကူအဆောင်ငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် ညှပ်ကာ အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မီးတောက်များက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စက္ကူအဆောင်ကို စားသုံးသွားသည်။ မီးခိုးဖြူများ တက်လာသည်နှင့် စက္ကူပုံရိပ်က ကျယ်ပြန့်လာပြီး လူပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် - ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်တွင် ရှိနေသင့်သော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာမှာ အခုတော့ သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

ဒါဟာ စက္ကူကို အသက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း၏ စက္ကူပန်းပုပညာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက မင်းနေပြည်တော်မှ မထွက်ခွာနိုင်သောကြောင့် သူက သူ၏ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ဒီနေရာသို့ ပုံဖော်ရန် ထိုပညာရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ တွေဝေသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ထိုတစ်ယောက်ထံမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ သူ ခဲယဉ်းစွာပင် ခန့်မှန်းနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ သူ နတ်ဘုရားဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကြားမှာတောင် ရှားရှားပါးပါး ခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ဆရာ" ရှန်လီနှင့် စွန်းချီတို့က အရိုအသေပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"အင်း"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ပြန်ဖြေပြီး သတိလစ်နေသော ချင်ဖုန်းကို ကျေနပ်သော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူ၏ညာလက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ယူလိုက်သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆွေယန်မြို့မှ သောင်းကျန်းနေသော မိစ္ဆာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အမူအရာက လေးနက်သွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက မရေမတွက်နိုင်သော ခေတ်ကာလများစွာ ရှင်သန်ခဲ့ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို သိရှိသော်လည်း ဒါဟာ သူ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံနှင့် နတ်ဘုရားဘုံနှစ်ခုလုံးမှ လှုပ်ခတ်မှုနောက်ကွယ်မှ အရင်းအမြစ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ဝေ့ဝဲနေပြီး သူက ကြည်လင်သော ချီစွမ်းအင်တစ်စကို တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းထဲသို့ သွင်းလိုက်ရာ နီရဲသော ပွင့်ဖတ်များက စူးရှတောက်ပသော တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

နန်ထျန်းလုံနှင့် အခြားသူများနှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သော မိစ္ဆာသတ္တဝါက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး သူ၏အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ကာ သူ၏မရေမတွက်နိုင်သော မျက်နှာများနှင့် ကြီးမားသော လွင့်မျောနေသည့် ဦးခေါင်းများက တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းထံသို့ လှည့်သွားသည်။ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်း၏ ထင်ဟပ်မှုမှာ သူ၏မရေမတွက်နိုင်သော မျက်ဆံများတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

စူးရှပြီး နားကွဲလုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကြီးမားသော သတ္တဝါက သူ၏ဖောင်းပွနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်လိုက်ပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ထွက်ပြေးစပြုလာသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဒီလိုမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ပြေးခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

သူ၏ညာလက်ကို တစ်ချက်ပုတ်ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထွက်ပြေးနေသော မိစ္ဆာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်လွှတ်သွားကာ သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ပြေးလွှားနေခဲ့သော မိစ္ဆာမှာ ရုတ်တရက် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားပြီး အချိန်ထဲတွင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်သွားသည်။

တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်း၏ ပွင့်ဖတ်များက ပြန့်ကျဲသွားပြီး လေထဲတွင် ကြေမွသွားသည်။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဦးခေါင်းများမှာ ကြေမွသွားပြီး မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အနီရောင်အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး မိစ္ဆာ၏ အကြွင်းအကျန်များကို အမည်မသိသော နေရာတစ်ခုသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။

ဒီရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းက နန်ထျန်းလုံနှင့် အခြားသူများကို လေထဲတွင် မှင်တက် သွားစေသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆံပင်ဖြူနှင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ မယှဉ်နိုင်ပုံရခဲ့သော မိစ္ဆာမှာ အခုတော့ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်း၏ စွမ်းအားဖြင့် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။ မြို့စောင့်နတ်ဘုရားက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက ဒီလိုတည်ရှိမှုမျိုးကို တကယ်ပဲ ချေမှုန်းနိုင်တာကိုး။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နတ်ဘုရားဘုံမှာ ကယ်တင်ခြင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိသေးတယ်"

ထိုအခါ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းက နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ဖူးပွင့်ပြီး နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ညှိုးနွမ်းတယ်။ သူ့ရဲ့ အရေအတွက်က အစကတည်းက ရှားပါးခဲ့ပြီးသား"

"ပြီးတော့ မြေအောက်ကမ္ဘာဘုံမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်နဲ့ဆိုရင် မြစ်ဝါစမ်းချောင်းမြစ်က ကျန်ရှိနေတဲ့ ပန်းတွေက နတ်ဘုရားဘုံကို သူ့ရဲ့ အန္တရာယ်ကနေ ဘယ်လိုလုပ် ကယ်တင်နိုင်မှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မြို့စောင့်နတ်ဘုရား၏ အမူအရာက တင်းမာသွားပြီး နတ်ဘုရားဘုံမှ မိစ္ဆာများ၏ အရေအတွက်ကို သာမန် ပန်းအနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ယာအန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ တစ်ဖက်ကမ်းမှ ပန်းကို ပြန်ယူလာခဲ့ပြီးမှတော့ ဘာလို့ ချင်ဖုန်းက အခုထိ နိုးမလာသေးတာလဲ"

"သူ့မှာ မပြီးသေးတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေသေးတယ်။ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ပဲ စောင့်လိုက်ပါ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါစွာ ဆိုသည်။