ဧရာမ မျက်လုံး

ချင်ဖုန်းက ချင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး အဓိကခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ သူ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ သူက ယာအန်း နန်းတော်သို့ ပြန်သွားလောက်ပြီဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် လမ်းခွဲပြီးနောက် သူမက ဒီကို ပြန်ရောက်လာပုံရသည်။

လက်ရှိတွင် ယာအန်းက မေမေလေးနှင့် တက်ကြွစွာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေပြီး လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့ကိုလည်း နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကာ သူတို့ကို အခါအားလျော်စွာ "အစ်မ" ဟု ခေါ်ဆိုနေသည်။ ချင်ဖုန်း မှတ်မိနေသော အန်းယာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ ပြန်မသွားဘူးလား"

ယာအန်း မတုံ့ပြန်မီမှာပင် မေမေလေးက သူ့ကို ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

"ဖုန်းအော်၊ ဒါ ဘယ်လို စကားပြောပုံမျိုးလဲ။ ယာအန်း လာချင်ရင် သူ လာလို့ရတာပေါ့"

ချင်ဖုန်း ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။ သူသိသော အလိုလိုက်တတ်သည့် မေမေလေး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ယာအန်းက ချင်ဖုန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ် ကျွန်မ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် နန်းတော်ကနေ ယူလာပေးခဲ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီဆိုးဆေးက အဒေါ်နဲ့ သင့်တော်ရဲ့လား"

"ဒါ တော်တော်လေး အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ တော်ဝင်အကောင်းစားတိုက်က အရာတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ မှန်ထဲမှာ ကြည့်လိုက်ရင် ကျွန်မ နည်းနည်းလေး ပိုငယ်သွားသလို ခံစားရတယ်" မေမေလေးက ပြန်ဖြေသည်။

"အဒေါ်က ဒီအတိုင်းတောင် အရမ်းနုပျိုနေတာပဲ။ ကျွန်မ အဒေါ့်ကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက ကျွန်မထက် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ကြီးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ" ယာအန်းက ကျက်သရေရှိစွာ ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးများက ဒီလို မြှောက်ပင့်သော စကားလုံးများကို သဘာဝအတိုင်း နှစ်သက်ကြပြီး မေမေလေးက ရှင်းလင်းစွာ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း သူမက အကြိမ်ကြိမ် အခိုင်အမာ ဆိုသည်။

"မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ၊ ဒီလိုစကားတွေ မပြောနဲ့"

ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူက ယာအန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒီမိန်းကလေးမှာ ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ မြှောက်ပင့်ခြင်းကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိတယ်ပေါ့။ မေမေလေး၏ အသွင်အပြင်မှာ တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းပြီး သူမ၏ ပြင်ဆင်မှုက သူမကို မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေးသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူမက ယာအန်းလောက် နုပျိုသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ သူတို့၏ တကယ့်အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုကို ထောက်ထားလျှင် ချဲ့ကားရာ ရောက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ချင်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ ယာအန်းက သူ့ထံသို့ ရှုပ်ထွေးစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်မ ပြောခဲ့တာထဲမှာ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား"

"လုံးဝတော့ မမှန်ဘူး" ချင်ဖုန်းက မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

မေမေလေးက သူမ၏အကြည့်ကို သူ့ထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းနေသည်။

အန္တရာယ်...

ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားက တင်းကြပ်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

"မေမေလေးနဲ့ သားသာ အတူတူ အပြင်ထွက်သွားခဲ့ရင် တခြားသူတွေက ငါတို့ကို မောင်နှမတွေလို့ ထင်ကြမှာပဲ။ မေမေလေးရဲ့ အသက်ကို နည်းနည်းလောက် ပိုပြောတာက ပိုကောင်းတယ်"

ယာအန်း၏ မျက်ခွံက တွန့်သွားပြီး သူမက ချင်ဖုန်း၏ အရှက်မရှိမှုကို တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော် မေမေလေးကတော့ ရှင်းလင်းစွာ ပျော်ရွှင်နေပြီး သူမ၏ အပြုံးက ပို၍ပင် ကျယ်ပြန့်လာသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် လန်နင်ရွှမ်က ဧည့်ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာပြီး အသစ်လုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို သယ်ဆောင်လာကာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

သူမ ချင်ဖုန်းထံသို့ ရောက်သောအခါတော့ သူ၏ခွက်မှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်ရွှမ်၊ ငါ့လက်ဖက်ရည် ဘယ်မှာလဲ"

လန်နင်ရွှမ်က အပြုံးကို အားတင်းကာ ဖန်တီးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ လက်ဖက်ရည် အားလုံး ထည့်ပြီးသွားပါပြီ"

ချင်ဖုန်းက လက်ဖက်ရည်အိုး၏ အရွယ်အစားနှင့် ဖြည့်ထားသော ခွက်အရေအတွက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရည် လုံးဝ ကုန်သွားနိုင်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် နင်ရွှမ်၏ အပြုံးထဲမှ ချမ်းစိမ့်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ချင်ဖုန်းက သူ အစောပိုင်းက သူ၏ဇနီးမှလွဲ၍ အမျိုးသမီးအားလုံးကို "သာမန် အလှပြင်ပစ္စည်းနဲ့ အရုပ်တွေ" ဟု ပယ်ချခဲ့စဉ်က နင်ရွှမ် ရှိနေခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ငါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်ပြီး ရေမဆာပါဘူး" ချင်ဖုန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး အလိုရှိသည့်အတိုင်းပါပဲ" လန်နင်ရွှမ်က ပြန်ဖြေသည်။

ချင်စံအိမ်တော်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ချင်အန်းက ရပ်နေပြီး အနက်ရောင် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏အသက်ရှူလေ့ကျင့်ခန်းများကို ပြုလုပ်နေသည်။ သူ၏အစွမ်းမှာ အခုတော့ စတုတ္ထ နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး တတိယ နယ်ပယ် စစ်သည်တော်နှင့် ခြေတစ်လှမ်းသာ ကွာတော့သည်။ သူ လိုအပ်သည်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုစုဆောင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ချင်အန်းသာ မင်းနေပြည်တော်တွင် နေမည့်အစား ဒီလွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ကျန်းထျန်းယီနှင့်အတူ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ခရီးသွားနေခဲ့လျှင် သူက ထိုနေရာမှ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး တတိယ နယ်ပယ်ထဲသို့ ခြေချနှင့်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မင်းနေပြည်တော်မှာ နတ်ဘုရားဘုံသို့ အက်ကွဲကြောင်းမရှိဘဲ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်၏ စုစည်းမှုမှာ ရိုးရိုးလေး နိမ့်ကျနေသည်။

စင်္ကြံမှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားသောအခါ ချင်အန်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ အဓိကခန်းမဆောင်မှာ အစ်မတော်နှစ်ယောက်ကို အဖော်မပြုနေရတာလဲ"

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းအစ်ကိုကြီးကို အဲ့ဒီမှာ အပြင်လူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေလို့ပေါ့... ချင်ဖုန်းက အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ညည်းညူလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လိုရှိလဲ။ ဘယ်တော့ တတိယ နယ်ပယ်ကို ဝင်နိုင်မှာလဲ"

ချင်အန်းက သူ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဲ့ဒီ ထိုးဖောက်အောင်မြင်မှုနဲ့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ ကွာတော့တယ်"

"ကျွန်တော့်ဆရာက ပြောဖူးတယ်။ နတ်ဘုရားသိုင်း မျိုးဆက်မှာ ကျင့်ကြံတာက အရာအားလုံးကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်စေဖို့ပဲ။ အရမ်း အလျင်လိုလို့မဖြစ်ဘူးတဲ့"

"အင်း၊ စီနီယာ ဓားရူးက မင်း မင်းနေပြည်တော်မှာ ခြောက်လလောက် ရှိနေပြီ။ ပြီးတော့ မင်း သူနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ပြီး အတွေ့အကြုံပိုရဖို့အတွက် တောင်ပိုင်းဒေသကို ပြန်သွားရမယ့်အချိန် တန်ပြီလို့ ပြောခဲ့တယ်" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ထိုအခါ ချင်အန်း၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မင်း မေမေလေးကို လွမ်းနေမှာ ငါသိတယ်။ အဖေ သွားပြီးနောက်မှာ မင်းသာ သူ့ကို အဖော်မပြုပေးခဲ့ရင် သူ ခံနိုင်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း ဒီမှာ ထာဝရ နေလို့မဖြစ်ဘူး"

"အခု ငါပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါ မေမေလေးကို အဖော်ပြုပေးနိုင်ပြီ။ မင်း တောင်ပိုင်းဒေသကို သွားပြီး မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို သွေးသင့်တယ်။ ငါ မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့တဲ့အခါ မင်းက တတိယ နယ်ပယ် စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး မဟာချန်တိုင်းပြည်မှာ နာမည်တစ်ခု ရလာစေဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

ထိုစဉ်မှာပင် ရှင်းရှန့်က သတင်းပို့ရန် ရောက်လာသည်။

"ဒုတိယသခင်လေး၊ သခင်မလေး ပိုင်ချိုးက ခင်ဗျားကို ရှာဖို့ ရောက်လာပါတယ်"

ချင်အန်း၏ မျက်နှာက ဝင်းပသွားသည်။

"ကျွန်တော် သူ့ကို ချက်ချင်း သွားတွေ့လိုက်မယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး လိုအပ်တာတစ်ခုခု ရှိရင် ကျွန်တော် နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက စံအိမ်တော်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ချင်ဖုန်း မှင်တက်သွားသည်။ သူ၏ညီငယ်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း များများစားစား တိုးတက်မလာခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေသည်!

ကိုးထပ်မြောက်ထောင်၏ သတ္တမအလွှာတွင် မှိန်ဖျော့ပြီး အနီရောင် တောက်ပမှုတစ်ခု တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်လာသည်။ ကြီးမားပြီး မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်း၏အကြည့်က ထောင့်တစ်နေရာတွင် စူးစိုက်သွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သံကြိုးများက ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သော တစ္ဆေဗုဒ္ဓကို ချည်နှောင်ထားသည်။ သို့သော် အခုတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိရင်း ၎င်း၏ မျက်လုံးခြောက်လုံးက အနီရောင် လင်းလက်သွားပြီး ရုန်းကန်စပြုလိုက်သည်။

ရွှေရောင် တံဆိပ်ခတ်အလင်းက တဖြတ်ဖြတ်မြည်သံနှင့်အတူ အရည်ပျော်စပြုလာသည်။ ဒုတိယ မျက်နှာဖုံးစွပ်လူကလည်း ဒီမှာ အကျဉ်းကျနေသည်။ သူ လှုပ်ရှားသံအချို့ကို ကြားသောအခါ သူက စကားပြောလာသည်။

"ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ကို နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က စောင့်ကြပ်နေတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့အပေါ်မှာ ချမှတ်ထားတဲ့ တံဆိပ်တွေက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာရဲ့ လက်ရာပဲ"

"ငါ မင်းကို မင်းရဲ့ အားထုတ်မှုကို မဖြုန်းတီးဖို့ အကြံပေးပါတယ်။ ငြိမ်ငြိမ်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာလို့မရသလို ဘယ်သူမှလည်း ဝင်ရောက်လို့မရဘူး"

မိစ္ဆာမျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ဆိုပြီး သူ၏စကားများက တဖြည်းဖြည်း တိုးလျှသွားသည်။

သူက အပြင်ဘက် လှောင်အိမ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများက မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ရုတ်တရက် ကျယ်သွားသည်။ အဲ့ဒီ ဧရာမ လွင့်မျောနေတဲ့ မျက်လုံးက ဘာကြီးလဲ။ ဒါက ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာခဲ့တာလဲ။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့က သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။ မျက်လုံး၏ လျစ်လျူရှုသော အကြည့်က သူ၏ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားစေပြီး သူ့ကို လုံးဝ ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

'ဒီသတ္တဝါရဲ့ အစွမ်းအစက သေချာပေါက် လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိနေပြီ။ ဒါ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ဖိအားက အဲ့ဒီတုန်းက ဖယောင်းတိုင်နဂါးထက်တောင် အများကြီး ပိုကြီးမားတယ်' သူ တွေးလိုက်သည်။

သတ္တမအလွှာတွင် အကျဉ်းကျနေသော အခြားအကျဉ်းသားများကလည်း ဧရာမ မျက်လုံး၏ တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိပြီး သူတို့၏ အကြည့်များကို ထိုဆီသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ အကျဉ်းကျနေပြီးနောက်မှာပင် မသိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာက သူတို့ကို မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။ မျက်လုံးက တစ္ဆေဗုဒ္ဓကို ချုပ်နှောင်ထားသော လှောင်အိမ်ဆီသို့ မျောလွင့်တက်သွားပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း သူ၏ရုန်းကန်မှုကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ဗုဒ္ဓခေါင်းသုံးလုံးနှင့် မျက်လုံးခြောက်လုံးက ကျယ်ပြန့်စွာ ဖွင့်ထားပြီး သူတို့၏ အလင်းရောင်က လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသည်။

ထို့နောက် စူးရှသော အသံတစ်ခုက ဧရာမ မျက်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ဒီဘုံမှာ ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းရဲ့ တာအိုကို ထိန်းချုပ်တဲ့သူကို ရှာတွေ့ပြီလား"