နယ်မြေလေးရပ်၏ အစွန်အဖျားများ အလွန်တွင်

"သခင်လေး ဒါ တကယ်ပဲ အကြံကောင်း ဟုတ်ရဲ့လား"

မင်းနေပြည်တော် ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ တည်ရှိရာ ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခုက တောင်အတုတစ်ခုနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး တိုးတိုးလေး ကြံစည်နေကြသည်။ ဒီနှစ်ယောက်မှာ ချင်ဖုန်းနှင့် ရှင်းရှန့်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်တစ်ယောက်ထံမှ သူ၏ညီငယ်၏ ပိုင်ချိုးနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ တိုး၍တိုး၍ ရင်းနှီးလာကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ မွေးရာပါ ညီအစ်ကို ကာကွယ်လိုစိတ်မှာ ထပ်မံ ချုပ်တည်းထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဒါက ဘာမှားနေလို့လဲ။ အဖေ မရှိတော့ဘူး။ ဒီတော့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါက သူ့အတွက် အဖေတစ်ယောက်လို ဖြစ်သင့်တယ်"

"သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်မှုနဲ့ စိတ်ခံစားမှုရေးရာတွေကို ငါ စိုးရိမ်ပူပန်တာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး သင့်တော်တာပဲ မဟုတ်လား"

ချင်ဖုန်းက ဖြောင့်မတ်စွာ ငြင်းခုံလိုက်သည်။

"ဒါသာ ဒီလောက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး သင့်တော်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ သခင်လေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြဘဲ ပုန်းနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အဝတ်အစားတွေကို ဆွဲထားတာကို ရပ်လိုက်လို့ရမလား"

ရှင်းရှန့်က သူ့ကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုနေသော ချင်ဖုန်းကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ရှင်းရှန့်မှာ သဘာဝအတိုင်းပင် အတားအဆီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်အတု၏ အရိပ်များနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ရောနှောနေသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ပိုရွှေ့လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်က ခြံဝင်းထဲမှ လူနှစ်ယောက်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ သူတို့က ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်ရင်း ချစ်ကြည်စကားများ ဖလှယ်နေကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ချင်ဖုန်း၏ ညီငယ်နှင့် ပိုင်ချိုးတို့က သူတို့၏ ဓားများကို တိုက်ခတ်နေကြပြီး သတ္တုချင်း တဂျိန်းဂျိန်းမြည်သံကို အဆက်မပြတ် ကြားနေရသည်။ မြင့်တက်နေသော အရှိန်အဝါများက ဟိန်းဟောက်နေသော လေများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ခြံဝင်းထဲမှ အပင်များကို ဟိုဟိုဒီဒီ ယိမ်းไหวစေသည်။

တစ်ချီ ယှဉ်ပြိုင်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ချစ်ခင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချီးကျူးစကား ဆိုကြသည်။ မတော်တဆ ထိတွေ့မှုတစ်ခုက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ရှက်ရွံ့စွာ နီရဲသွားစေပြီး နူးညံ့မှုများဖြင့် လျှံတက်နေသည်။

ချဉ်စော်နံပြီး ခါးသက်သော လေထု လွင့်ပျံ့လာသည်ကို ခံစားမိရင်း သူ၏ရှက်တတ်သော ညီငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ဖုန်းက စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး သူ၏အမူအရာမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတစ်ခုပါ ခံစားနေရသည်။

"ငါ့ညီလေးက တကယ်ပဲ မိုက်မဲတာပဲ။ ဒီအချိန်မှာ သူက ချုပ်တည်းနေတုန်းပဲလား။ သူ သွားပြီး သူမလက်ကို ကိုင်ထားသင့်တယ်"

"သူတို့က သူတို့ရဲ့ မကြာသေးမီက ယှဉ်ပြိုင်မှုရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေနဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဆွေးနွေးနေကြတုန်းပဲ။ အခုက တကယ်ပဲ သိုင်းတာအိုအကြောင်း ပြောနေရမယ့်အချိန်လား"

" ပိုင်ချိုးက ဒီလောက် သိသာတဲ့ အရိပ်အမြွက်တွေ ပေးနှင့်နေပြီ။ ပြီးတော့ ငါ့ညီလေးက မလှုပ်မယှက် ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါသာ ငါဖြစ်ခဲ့ရင်..."

"ဒါသာ မင်းဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုကွာခြားမှာလဲ"

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက ချင်ဖုန်းဘေးမှ စကားပြောလာသည်။

မစဉ်းစားဘဲ ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါသာ ငါဖြစ်ခဲ့ရင် ငါက ဆက်ဆံရေးကို မခိုင်မာစေဘဲ ဒီအထိ ဆွဲထားမှာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါက ထမင်းကို ဟင်းဖြစ်အောင် ချက်ပြီးနှင့်နေလောက်ပြီ"

"သဘောပေါက်ပြီ၊ မင်းက လျိုကျန့်လီနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ နဂါးပြာမျိုးဆက်ကို လက်ထပ်နိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ မင်းရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေက တကယ်ပဲ တခြားယောက်ျားတွေကို အများကြီး နောက်ချန်ထားခဲ့တာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီအသံက မီးသွေးခေါင်းရဲ့ အသံနဲ့ မတူပေ။ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ အံ့အားသင့်စွာ တောင့်တင်းသွားသည်။

ရုတ်တရက် ခန့်ညားထည်ဝါသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ချင်ဖုန်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူ၏ညာလက်က သူ၏ခါးမှ ဓားအိမ်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး သူက "ကြင်နာသော" အပြုံးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ချင်ဖုန်းက ရှက်သွားသော်လည်း မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ ပိုင်ရန်၊ မင်းနေပြည်တော်ကို ဘာအကြောင်းနဲ့ ရောက်လာတာလဲ"

"ငါ့ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု အပ်နှင်းထားလို့။ ပြီးတော့ ငါ့သမီးငယ်လေးကို တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကရော ဘာလို့ ဒီမှာ ပုန်းနေကြတာလဲ"

ပိုင်ရန်က သူ၏အပြုံးက မျက်လုံးများဆီသို့ မရောက်ရှိဘဲ ဆိုသည်။

"ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားရင်း ရုတ်တရက် ဆီးသွားချင်စိတ် ပေါက်လာလို့ပါ"

ချင်ဖုန်းက ရယ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့မှ ရှင်းရှန့်ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သည်။

ရှင်းရှန့်က သဘောပေါက်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါတို့ မထွက်ခွာခင်က လက်ဖက်ရည်တွေ အရမ်းသောက်ခဲ့မိလို့ ခဏလောက် မအောင့်နိုင်ဖြစ်သွားတာ"

"ငါတို့က အိမ်သာရှာနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်လုံးမှ ရှာမတွေ့လို့ ဒီမှာ တိတ်တဆိတ် ရှင်းပစ်လိုက်ဖို့ တွေးလိုက်တာ"

ချင်ဖုန်းက ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။

"ဒါ ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီက ဓားတာအို မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အဆောက်အဦးကို သခင်လေးချင် မင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ နတ်ဘုရားလက်မှုပညာရှင်အလုပ်ရုံရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဆောက်ခဲ့တာလေ။ သေချာပေါက် မင်းက ဒီဇိုင်းပုံစံကို ငါ့ထက် ပိုသိမှာပဲ။ မင်းက အိမ်သာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာမတွေ့နိုင်ရတာလဲ"

ပိုင်ရန်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အမ်..."

ချင်ဖုန်းက ထိုအသေးစိတ်အချက်ကို မေ့သွားသောကြောင့် တောင့်တင်းသွားသည်။

သူ နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု မပေးမီမှာပင် ပိုင်ရန်က သူ၏လက်ကို ချင်ဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ချိုးအော် မင်းရဲ့ကောင်လေးနဲ့ အတူရှိနေတာကို ငါ မကန့်ကွက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါမျှော်လင့်တာကတော့ မင်းက သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဖြစ်စဉ်မှာ မဆင်မခြင် အကြံပေးတာ ဒါမှမဟုတ် ဝင်စွက်ဖက်တာမျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မင်းနားလည်တယ် ဟုတ်တယ်မလား"

သူက စကားပြောနေစဉ် ပိုင်ရန်၏ လက်က အနည်းငယ် ဖိအားပေးလိုက်ရာ ချင်ဖုန်းက သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် တောင်တစ်လုံး သယ်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏အစောပိုင်း ကြွားဝါမှုအတွက် နောင်တရရင်း ချင်ဖုန်းက တော်တော်လေး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အပြင်းအထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်အန်းနှင့် ပိုင်ချိုးတို့က ချင်ဖုန်း၏ အဖွဲ့ တောင်အတုနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့ကြားတွင် အကွာအဝေးကို လျင်မြန်စွာ ပိုမိုချဲ့လိုက်ကြသည်။ ပိုင်ချိုးက သူမ၏ကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အပြုံးကို အားတင်းကာ ဖန်တီးလိုက်ကာ ပိုင်ရန်ထံသို့ ခုန်ပေါက်သွားသည်။

"အဖေ၊ အဖေ လာမယ်လို့ သမီးကို မပြောခဲ့ဘူး။ သမီး အဖေ့ကို သေသေချာချာ ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး"

ပိုင်ရန်က သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကို ချင်အန်းထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ယောက်က သူ၏ဓားနက်ကို ဆုပ်ကိုင်မှု တင်းကြပ်လိုက်ပြီး ရှင်းလင်းစွာပင် အလွန်လန့်နေသည်။

"မဆိုးဘူး၊ မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ စတုတ္ထ နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နှင့်နေပြီ။ အချိန်နဲ့ဆိုရင် မင်း တတိယ နယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်နိုင်သင့်တယ်။ ကျန်းထျန်းယီက တကယ်ပဲ တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် လက်ခံထားတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ချိုးက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။

"ဟုတ်တယ် အဖေ၊ သူက အရမ်းအားကောင်းတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ တစ်နေ့မှာ အစ်မကြီးကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်"

ပိုင်ရန်၏ အသံက အေးစက်သွားသည်။

"ဒီလောက် မကျေနပ်နဲ့။ မင်းအစ်မက တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ကျင့်ကြံနေပြီး ဒုတိယ နယ်ပယ်ရဲ့ တံခါးခုံကို ရောက်နေပြီ"

"ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်စမ်း - မင်းက စတုတ္ထ နယ်ပယ်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ ဘာတိုးတက်မှုမှ လုံးဝမရှိဘူး"

"ငါ မင်းကို နောက်ထပ် ခြောက်လ အချိန်ပေးမယ်။ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိသေးဘူးဆိုရင် မင်း မင်းနေပြည်တော်မှာ ဆက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအစ်မနဲ့အတူ ကျင့်ကြံဖို့ တောင်ပိုင်းဒေသကို သွားရမယ်"

"အား"

ချင်အန်းနှင့် ပိုင်ချိုးတို့က တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အော်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လေသံများက ရှင်းလင်းစွာပင် မလိုလားပေ။

ဒါကို လေ့လာရင်း ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ သူတို့က အရမ်းကို တပြိုင်တည်း ဖြစ်နေကြပြီ။ ပိုင်ချိုးက အသည်းအသန် ကန့်ကွက်သော်လည်း သူမ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ပိုင်ရန်၏ အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှေ့တွင် အားနည်းပြီး အင်အားမဲ့နေသည်။

"သမီး ဓားဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပြန်ပြီး မေမေ့ကို ပြောပြမယ်"

ပိုင်ချိုးက ငိုယိုပြီး သူမ၏ အဆုံးစွန် လှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ပိုင်ရန်၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏သဘောထားမှာ အရင်ကလောက် မခက်ထန်တော့ပေ။ ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဘာလို့ သူသိတဲ့လူတွေက အများအားဖြင့် မိန်းမကြောက်တဲ့လူတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ။ တကယ့်ယောက်ျားတွေ ဘယ်တော့မှ ထရပ်ကြမှာလဲ။

အော်၊ သူကလည်း မိန်းမကြောက်တဲ့ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါဆို ထားလိုက်ပါတော့။

အဆုံးတွင်တော့ ဒီအကြိတ်အနယ်ပြိုင်ပွဲတွင် ပိုင်ချိုးက အသာစီးရသွားသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ပိုင်ရန်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချုပ်တည်းမထားသင့်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချနိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူက လူငယ်စုံတွဲကို ခွဲခွာစေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သို့သော် သူ အရာများ ပိုသိလာလေ သူ ဒီလောကကြီး ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေလဲဆိုတာကို ပိုနားလည်လာလေပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ မင်းသာ အနာဂတ် လှုပ်ခတ်မှုများတွင် ရှင်သန်လိုလျှင် ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကို တိုးတက်စေခြင်းက ထိပ်တန်းဦးစားပေး ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စများအတွက်တော့ ထိုအရာများမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ပေးရလိမ့်မည်။

"ပြောရရင် အဖေ၊ အဖေ အများကြီး ပြောသွားပေမဲ့ သမီး အဖေ ဘာလို့ မင်းနေပြည်တော်ကို ရောက်လာရလဲဆိုတာကိုတော့ အခုထိ မသိသေးဘူး" ပိုင်ချိုးက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရန်က ခဏရပ်တန့်ပြီးနောက် အလေးအနက် ဆိုသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းက တိုက်ပွဲနဲ့ ဖယောင်းတိုင်နဂါး ပျက်စီးသွားပြီးနောက်မှာ ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာရဲ့ ကိုယ်ပွားက တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ အစွန်အဖျားကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့တယ်"

ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"တောင်ပိုင်းနယ်နိမိတ်ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုက ထျန်းလင်တောင်တန်းက ဂဠုန်မျိုးနွယ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဖယောင်းတိုင်နဂါး တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ထျန်းလင်တောင်တန်း ပြိုကျသွားပြီး ဂဠုန်မျိုးနွယ်က မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်။ ဆရာက ဘာလို့ ခင်ဗျားကို ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်ခိုင်းနေရသေးတာလဲ"

ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် တောင်ပိုင်းဒေသ၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၊ နတ်ဘုရား စစ်တပ်နှင့် စစ်ဘုရင် စစ်တပ်တို့ အပါအဝင် တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ပြန်လည်ထမြောက်နိုင်မည့် ဂဠုန်မျိုးနွယ်၏ ကျန်ရှိနေသော အကြွင်းအကျန်များ မရှိကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ချင်ဖုန်းက ဒီအကြောင်းကို သေချာနိုင်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါလည်း ရှုပ်ထွေးခဲ့တယ်။ ငါ အစွန်အဖျားအလွန်က မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တဲ့အထိပဲ"

"မင်းတို့ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေအလွန်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို တွေးဖူးလား"

ပိုင်ရန်၏ အမူအရာက လေးနက်နေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက မှင်တက်သွားကြသည်။ ရှင်းရှန့်မှာ နတ်ဘုရား စစ်တပ်တွင် ရှေ့တန်းတပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နေရာများစွာတွင် စစ်ဆင်ရေးများ ပြုလုပ်ခဲ့ရာ သူ၏ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ပထဝီဝင်အသိပညာမှာ တော်တော်လေး ကျယ်ပြန့်သည်။

သူက စကားပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

"အင်း၊ အဲ့ဒါကတော့ ဖြစ်ရမယ်..."

သို့သော် သူက စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေအလွန်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို အနည်းငယ်မျှတောင် အမှတ်ရခြင်း မရှိကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသောကြောင့်ပင်!

သူသာမက စာအုပ်ပေါင်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး လောကကြီး၏ ပထဝီဝင်ကို ကောင်းကောင်း ကျွမ်းကျင်သော ချင်ဖုန်းပင်လျှင် သူ ဖတ်ရှုခဲ့သော မည်သည့်ကျမ်းများတွင်မဆို မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားများအပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေတည်ရှိလဲဆိုတာကို ဖော်ပြထားခြင်း တစ်စုံတစ်ရာကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။ ပိုင်ချိုးက သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး စူးစမ်းနေသည်။

"ဒါဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ အစွန်းတွေက လောကကြီးရဲ့ အဆုံးသတ်တွေပဲ"

သူမဘေးတွင် ချင်အန်းက ပျင်းရိစွာ သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီအဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အတွေး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဖွဲ့စည်းဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက သူ၏ဦးရေပြား ကျဉ်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘာလို့ ငါက ဒီရယ်စရာကောင်းတဲ့ အယူအဆက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေးခေတ်လူများ၏ သိပ္ပံပညာအသိပညာမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး သူတို့က လောကကြီးကို ပြားချပ်တယ်လို့တောင် ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နားလည်မှုတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ နယ်နိမိတ်များ ရှိသည်ဟူသော အတွေးမှာ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် ကောင်းကောင်းကျွမ်းကျင်သော ကမ္ဘာခြားကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်ဖုန်းက အချက်တစ်ချက်ကို သေချာသိသည် - ကမ္ဘာကြီးက လုံးဝန်းသည်!

ဒါဆို ဒီလောကကြီးမှာ နယ်နိမိတ်တွေ ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားများအလွန်မှာ တခြားဒေသတွေ ရှိရမယ်။

"ဘာလို့ ငါက မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ပထဝီဝင်မှတ်တမ်းအမျိုးမျိုးကို ဖတ်နေတုန်းက ဒီအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မစူးစမ်းမိခဲ့တာလဲ"

"ငါတောင်မှ တစ်ခါက မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေက နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားတွေမှာ ရှိတယ်လို့ တွေးခဲ့ဖူးတယ်"

"ပြီးတော့ မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ သမိုင်းက မတိုတောင်းဘူး။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆင်းသက်လာတဲ့အထိတောင် ပြန်လည်ခြေရာခံလို့ရတယ်"

"ဘာလို့ ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီလောက်များတဲ့ ပထဝီဝင်မှတ်တမ်းတွေနဲ့တောင်မှ ဘယ်သူမှ နယ်မြေလေးရပ်အလွန်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ရတာလဲ"

"ဒီနေ့ စီနီယာ ပိုင်ရန်ရဲ့ မေးခွန်းသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ အခုထိ ဒါကို သံသယဝင်မှာမဟုတ်ဘဲ ဒါကို လုံးဝ ပုံမှန်လို့ပဲ သတ်မှတ်နေဦးမှာ"

"ခုနကတော့ ငါ့ကို အဲ့ဒီ မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေး ပိုင်ချိုးရဲ့ စကားတွေကို ယုံကြည်အောင် ဖျောင်းဖျနေတဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ အင်အားတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ"

ဒီထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်က ချင်ဖုန်းကို လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်ပယ် သတ္တဝါများ၏ နာမည်များ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံထားရသည့် နည်းလမ်းကို တွေးမိစေသည်။ လူများကို အရာရာက ပုံစံတစ်ခုတည်း ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ခံစားသွားစေဖို့အတွက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများသာ အဲ့ဒီလို စွမ်းအားမျိုး ရှိလိမ့်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် နယ်မြေလေးရပ်၏ အစွန်အဖျားများအလွန်မှာ သာမန်နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ရှိရမယ်။ ဒီလောကကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုအပ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ခုပေါ့။

"ဒါဆို ခင်ဗျား အတိအကျ ဘာတွေမြင်ခဲ့လဲ စီနီယာ" ချင်ဖုန်းက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ အဲ့ဒီလို ပြောလိုက်သည်နှင့် အလင်းဖြူတစ်တန်း ဆင်းသက်လာပြီး ချင်အန်းနှင့် အခြားသူများ ရုတ်တရက် အဝေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘယ်သွားကြမလို့လဲ"

ပိုင်ချိုးက ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တခြားဘယ်သွားစရာ ရှိလို့လဲ။ ငါတို့ အဖေ့ကို ကြိုဆိုဖို့ မင်းရဲ့ လရောင်ခြည်ပြခန်းကို ညစာအတွက် သွားမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ အဲ့ဒီကို သွားပြီး နေရာဦးထားတာက အချိန်ကိုက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်မြန် မေ့သွားရတာလဲ"

သူ့ညီငယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

သုံးယောက်သား တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ကျောရိုးရင်းမှ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ ထုံကျဉ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းများက သူ၏ညီနှင့် အခြားသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြောင်းလဲနေပြီး သူတို့ကို နယ်မြေလေးရပ်ရဲ့ အစွန်အဖျားများအလွန်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို မေ့သွားစေသည်!

"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါက မသက်ရောက်မှုမရှိရတာလဲ"

သူက ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ရန်ကလည်း သူ၏မျက်ခုံးများကို ကြုတ်ထားပြီး ထွက်ခွာသွားသော သုံးယောက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောရင်း ကြည့်နေသည်။

"စီနီယာ ပိုင်ရန်၊ ခင်ဗျား ခုနက ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိလား" ချင်ဖုန်းက တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချရင်း မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ရန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အခုတော့ ငါ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဘာလို့ ငါ့ကို အစွန်အဖျားအလွန်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို တခြားသူတွေကို မဖော်ထုတ်ဖို့ ပြောခဲ့လဲဆိုတာကို နားလည်သွားပြီ"

"ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့အတည်ပ ြုခြင်းကို မခံနိုင်ခဲ့တဲ့ တတိယ နယ်ပယ်အောက်က လူတွေက သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကြောင့် မှုန်ဝါးသွားစေပြီး သူတို့ကို အစွန်အဖျားအလွန်က ဘာမှ ပြန်မမှတ်မိနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ခံရလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ မင်းက တတိယ နယ်ပယ်ကို ဝင်ရောက်နှင့်နေပြီ။ ဒါကြောင့် မင်းက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ဒီစွမ်းအားကို ခုခံနိုင်တယ်"

ချင်ဖုန်း၏ မည်းမှောင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ အသံတစ်ခုက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ကို လာခဲ့ကြ"

"ဒါ ဆရာ့အသံပဲ"

ချင်ဖုန်းက ပိုင်ရန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသားက သိရှိနားလည်သော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

မြစ်ကွေးကိုးသွယ်တွင် ဆံပင်ဖြူနှင့် မုတ်ဆိတ်နက်နှင့် အဘိုးကြီးက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူ့ကို အဝေးမှ မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ဒီအဘိုးကြီးက မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ဘေးမှာ ငါးမျှားရတာကို ကြိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးပေမဲ့ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ အခုထိ မသိသေးဘူး"

"စီနီယာပိုင်၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။ ဆရာက ငါတို့ကို ဒီကို လာခိုင်းမှတော့ သူက အနီးအနားမှာ ရှိရမယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ရန်၏ အမူအရာက ထူးဆန်းသွားသည်။

"မင်း သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တကယ်ပဲ မသိဘူးလား"

ချင်ဖုန်းက မှင်တက်သွားသည်။

"စီနီယာပိုင်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို သိလို့လား"

ပိုင်ရန်က နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မင်းနေပြည်တော်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိဘဲ နေထိုင်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အသူရာဘုရင်နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ကြားက တိုက်ပွဲတွင်ပင် နောက်တစ်ယောက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ အပြင်လူများက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းအောက်မှ ပုံရိပ်ကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လောကကြီးက နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ စစ်မှန်သော အသွင်အပြင်ကို အနည်းငယ်သာ သိရှိကြပြီး သာမန်ခံစားချက်မှလွဲ၍ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်တူပြီး လောကကြီးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ ပိုင်ရန်က ချင်ဖုန်း၏ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ အဲဒီအစား အဘိုးကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏လက်သီးများကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တပည့် ပိုင်ရန်က နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း မှင်တက်သွားသည်။ ဒီအဘိုးကြီးက နတ်ဘုရား အစောင့်အရှောက်၊ ဆရာ့ရဲ့ ရွယ်တူ၊ အထွတ်အထိပ် သခင်တစ်ပါးတဲ့လား။ နတ်ဘုရား အစောင့်အရှောက်က အသိအမှတ်ပြု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို ချင်ဖုန်းထံသို့ လှည့်လိုက်ကာ ကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"အသီးက သစ်ပင်နဲ့ မဝေးဘူး။ မင်း ကျန်းလင်တောင်ကြားလမ်းနဲ့ ဆွေယန်မြို့မှာ ကောင်းကောင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်"

"ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကိုပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ စီနီယာ" ချင်ဖုန်းက ကျိုးနွံစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ဆိုပြီး မြစ်ကွေးကိုးသွယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းရန် လှည့်လိုက်သည်။

မြစ်ရေများက လှုပ်ခတ်နေပြီး အဘိုးကြီးက လေဟာနယ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ရာ နေရာလွတ်က ရေခဲလမ်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပုံဆောင်ခဲဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင် လှိုင်းထန်သော မြစ်ဆီသို့ ရှည်လျားသွားသည်။ ရေခဲလမ်း၏ အဆုံးတွင် မတူညီသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက နေရာလွတ်လေဟာနယ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဒါ ဘယ်လို ပညာရပ်မျိုးလဲ။ ချင်ဖုန်းက တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချလိုက်ပြီး ပိုင်ရန်နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားသည်။ အမြင်အာရုံ မည်းမှောင်သွားသည်နှင့် ချင်ဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ အကျဉ်းထောင်များစွာနှင့် စင်္ကြံတစ်ခုတွင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ မမေးမီမှာပင် အသံတစ်ခုက ရှေ့မှ စကားပြောလာသည်။

"ဒါက ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ရဲ့ သတ္တမအလွှာပဲ"

ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ရဲ့ သတ္တမအလွှာ ဟုတ်လား။ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားက မြန်ဆန်စွာ ခုန်လာသည်။ ကိုးထပ်မြောက်ထောင်မှာ အဆိုးရွားဆုံး ရာဇဝတ်ကောင်များကို အကျဉ်းချထားရာဖြစ်ပြီး အလွှာ ပိုနက်လေ ချုပ်နှောင်ထားသော သတ္တဝါများ ပိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလေပင်။ သတ္တမအလွှာတွင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သူများမှာ အပြင်လောကတွင် မိစ္ဆာဘုရင်များ သို့မဟုတ် တစ္ဆေဘုရင်များ ဖြစ်လိမ့်မည်!

ဘာလို့ ဆရာက ငါ့ကို ဒီကို ဆင့်ခေါ်ရတာလဲ။ ချင်ဖုန်းက တွေးတောရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကိုးထပ်မြောက်ထောင်ရဲ့ သတ္တမအလွှာက ဗလာကျင်းနေရတာလဲ"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါ မင်းကို ဒီကို ခေါ်ခဲ့တာ"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။