ဗုဒ္ဓနှုတ်၏ ဇာစ်မြစ်

"ဗုဒ္ဓ၏ ချိတ်ပိတ်ထားသော နှုတ်؟" နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားဘုံက ဗုဒ္ဓတွေအတွက်တော့ သတ္တဝါတွေရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအားလုံးက ကိုယ်၊ နှုတ်၊ စိတ်ဆိုတဲ့ ကံသုံးပါးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာပဲ။ ဒီကံသုံးပါးကိုသာ ဖယ်ရှားနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့က လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်မှုကို ရရှိပြီး စစ်မှန်တဲ့ အသီးအပွင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်"

"အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓတချို့က ဒီအခြေအနေကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် စကားပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ပြီး ဗုဒ္ဓ၏ ချိတ်ပိတ်ထားသော နှုတ်ကို ကျင့်ကြံကြလိမ့်မယ်"

"ငါသာ မှားမမှန်းဘူးဆိုရင် ဒီပါးစပ်က ဗုဒ္ဓ၏ ချိတ်ပိတ်ထားသော နှုတ်ကနေ ပြောင်းလဲလာပြီး ကံကောင်းစွာနဲ့ ချန်းချင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်းချင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ "ဗုဒ္ဓနှုတ်" က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်သည်။

"နယ်မြေကို ထိုးဖောက်အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ တည်ရှိမှုက တကယ်ပဲ အများကြီး သိတာပဲ။ မင်းတို့က အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားဘုံ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ အထင်ကြီးစရာပဲ၊ တကယ်ပဲ အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်"

"တိတ်စမ်း" ချန်းချင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ မတိတ်ဘူး။ ငါ စကားပြောချင်တယ်" ဗုဒ္ဓနှုတ်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဆိုသည်။

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်၏ လေသံက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

"ဒီအရာက ဗုဒ္ဓ၏ ချိတ်ပိတ်ထားသော နှုတ်ကနေ ပြောင်းလဲလာတယ်ဆိုတာ မင်း သေချာလို့လား။ ငါ ဒါကို လုံးဝ မထောက်လှမ်းမိဘူး"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ခေါင်းအသာခါလိုက်သည်။ သူက နတ်ဘုရားဘုံ နတ်ဘုရားများ၏ ကိစ္စများအကြောင်း အနည်းငယ်သာ သိရှိပြီး သူ၏ယခင်ပြောဆိုချက်များမှာ မှန်းဆချက်များသာ ဖြစ်ရာ သူက မှန်ကန်သော အဖြေကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးနိုင်မှာလဲ။ ဗုဒ္ဓနှုတ်က တက်ကြွစွာ ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီ ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်အိုကြီးက အထွတ်အထိပ်ဗုဒ္ဓ ဖြစ်လာဖို့အတွက် သူ့ပါးစပ်ကို ချိတ်ပိတ်ပြီး စကားပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကာ မစားမသောက်ဘဲ နေ့တိုင်း ဗောဓိပင်အောက်မှာ ကျင့်ကြံနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါက ငါ့ကို အသုံးဝင်စရာနေရာ မရှိအောင် ထားခဲ့တယ်"

"ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ အဲ့ဒီနှစ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ခွာလာပြီး ဒီနဂါးအိုကြီးနဲ့ တွယ်ကပ်ခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါ ကြိုက်တာကိုပဲ လုပ်မှာပေါ့ အရသာရှိတဲ့ အရာတွေကို စားမယ်၊ ငါပြောချင်တာကို ပြောမယ်၊ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ ဘယ်သူမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး"

ဒီအရာက ချန်းချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်စဉ်က သူက အဲ့ဒီ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို စားချင်တယ်လို့ အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေခဲ့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ရှိနေသော အနည်းငယ်မှာ ဒီလို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဗုဒ္ဓနှုတ်က စိတ်တိုင်းကျ စကားပြောသော်လည်း ဒါဟာ အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက်များစွာကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူပြောသော "ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်အိုကြီး" က ဗုဒ္ဓ၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့်အတန်းကို စိန်ခေါ်နိုင်သည်၊ ဒါက သူ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ သူက နတ်ဘုရားဘုံ ဗုဒ္ဓဘုံမှ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်။ ပြီးတော့ ဒီလိုတည်ရှိမှုတစ်ခုနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေခဲ့သော ဗုဒ္ဓနှုတ်မှာ နတ်ဘုရားဘုံအကြောင်း များစွာ သိရှိရမည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်တို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားလည်လိုက်ကြသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီဘုံကို 'ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဘုံ' လို့ ခေါ်ရတာလဲ" ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေတောင် မပြည့်စုံဘူး။ အစွမ်းထက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်ကလွဲလို့ ကျန်တာတွေက အင်းဆက်တွေနဲ့ ဘာမှမခြားဘူး။ 'ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဘုံ' ဆိုတာက သင့်တော်တဲ့ ဖော်ပြချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာက ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဘုံက နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ ဆင်းသက်လာတာကို ခုခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ပဲ။ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး၊ တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်ဘူး"

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီ အရုပ်ဆိုးတဲ့ကောင်တွေ၊ သူတို့က မြေအောက်ကမ္ဘာနဲ့ နတ်ဘုရားဘုံကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ မင်းတို့အားလုံးကိုတော့ မအောင်နိုင်ဘူး"

"တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်၊ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတယ်"

ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ဗုဒ္ဓနှုတ်က ထပ်မံ ဆိုသည်။

"အဲ့ဒီ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်က အသက်ရှည် သော့က မင်းဟာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက ငါ့စွမ်းအားကို ဖိနှိပ်ပြီး ဒီနဂါးအိုကြီးရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့တယ်"

"မြန်မြန် ဖယ်ရှားလိုက်စမ်း။ ငါ ဒီလောက် သက်ဝင်လှုပ်ရှားတဲ့ ကလေးတွေကို အရင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူး။ အရသာက ထူးကဲရမယ်၊ ထူးကဲရမယ်"

"တိတ်စမ်း"

ချန်းချင်းက ဒေါသတကြီး သူ၏ညာဘက်ပါးကို သူ၏နဂါးခြေသည်းဖြင့် ရိုက်လိုက်ပြီး ဗုဒ္ဓနှုတ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ အံ့အားသင့်စွာပင် ဒါဟာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်!

ချန်းချင်းက သူ၏ခြေသည်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ ဗုဒ္ဓနှုတ်က ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို မထိနိုင်ဘူး၊ ငါ့ကို မထိနိုင်ဘူး"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က ဆိုသည်။

"နတ်ဘုရားဘုံမှာ အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့လို့ မင်းတို့အားလုံးက ဒီဘုံကို သိမ်းပိုက်ချင်နေကြရတာလဲ"

"ပြီးတော့ မင်းပြောခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ သတ္တဝါတွေကရော ဘာတွေလဲ။ ဘာလို့ သူတို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြတာလဲ"

" မင်းတို့ နတ်ဘုရားဘုံ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ၊ ပြီးတော့ ဗုဒ္ဓတွေတောင်မှ သူတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ကြဘူးလား"

"မင်းက ငါ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ဖွင့်ဟဝန်ခံခိုင်းလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မင်းက ငါ့ကို မင်း ခြယ်လှယ်လို့ရတဲ့ ပါးစပ်တစ်ခုသက်သက်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"

ဗုဒ္ဓနှုတ်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းသာ စကားမပြောဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်"

ချန်းချင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"လုပ်ကြည့်လေ" ဗုဒ္ဓနှုတ်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ချန်းချင်းက သူ၏နဂါးခြေသည်းကို နောက်တစ်ကြိမ် မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူ ရိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ဗုဒ္ဓနှုတ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နဂါး၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"မင်းရဲ့ အားထုတ်မှုကို မဖြုန်းတီးနဲ့တော့။ ငါ အခု မင်းနဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို မျှဝေနေတာ။ မင်း ငါ့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး"

"မင်းသာ နတ်ဘုရားဘုံအကြောင်း သိချင်တယ်ဆိုရင် ဒါက တော်တော်လေး ရိုးရှင်းပါတယ် - အဲ့ဒီ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကို ငါ့ကို စားခွင့်ပေးလိုက်။ ပြီးရင် ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်"

"ဒါက အရမ်း အကျိုးအမြတ်ရှိတဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ အရမ်း အကျိုးအမြတ်ရှိတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနှင့် အခြားသူများကတော့ သဘာဝအတိုင်းပင် ဒီသဘောတူညီချက်ကို သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့က တစ်ချိန်က အစွမ်းထက်ခဲ့သော ချန်းချင်းထံသို့ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးနဂါး၏ မျက်ခုံးများက ကြုတ်နေပြီး သူ၏မျက်ခုံးဖြူများမှာ အတူတကွ ပေါင်းစပ်သွားပုံရသည်။ အားတင်းကာ ပြန်အမှတ်ရပြီးနောက် သူက အပိုင်းအစ ပုံရိပ်အချို့ကိုသာ မှတ်မိနိုင်သည်။

မိစ္ဆာ၏ အသွင်အပြင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကောင်းပြီး အသားပုံတစ်ပုံနှင့်တူကာ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများက သူတို့ကို တိုက်ခိုက်နေကြပြီး နေကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သော ဧရာမ ရွှေဗုဒ္ဓတစ်ဆူ။ သို့သော် ထို့နောက် သူ၏မှတ်ဉာဏ်များက စလိုက်ရှိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အနက်ရောင်မြင်ကွင်းများ ရှိနေကာ အဓိကအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သူ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

"တာအို၊ တာအို"

သူက ဒီစကားလုံးနှစ်လုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေသည်။

" စွမ်းအားတစ်ခုခုက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာလား" နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မှန်းဆလိုက်သည်။

"ဗုဒ္ဓနှုတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက သူ့စိတ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကြာရှည်စွာ အိပ်စက်ခြင်းက မှတ်ဉာဏ်ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ထိုကိစ္စကို ထပ်မံမလိုက်တော့ဘဲ ဆိုသည်။

"ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ ပြီးတော့ တစ်ခုခု သတိရလာခဲ့ရင် ငါတို့ကို ပြောပြလို့ရတယ်"

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်က မျိုးဆက်သစ်တစ်ဦးကို မွေးဖွားခဲ့ပြီ။ ဘိုးဘေးတစ်ဦးအနေနဲ့ မင်း သွားပြီး ကြည့်သင့်တယ်။ ဒါက အလားအလာကောင်းတဲ့ မျိုးစေ့လေးပဲ"

"နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးဆက်"

ချန်းချင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ချင်စံအိမ်တော် ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်တွင် နူးညံ့သော နဂါးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးတွင် နဂါးမျိုးနွယ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရှိနေသည်။

ဝှူး!

ပုံရိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ" နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က မေးလိုက်သည်။

"မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တချို့ကို စီစစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ငါ ဒီနေရာကို မင်းဆီထားခဲ့မယ်"

"ကောင်းပြီ"

နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်က နယ်မြေကြောင့် ပိတ်မိနေသော ကျန်ရှိနေသော နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဟာ ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်ပွဲနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ရန် သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်သည်။

ချန်းချင်း ချင်စံအိမ်တော်တွင် ပေါ်လာသောအခါ ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့က ဟုတ်ပါတယ်၊ ကောင်းကင်မှ အစောပိုင်းမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာတို့ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်မှတော့ ဒါက ထိုတစ်ယောက်က သူ၏စိတ်ကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

သို့သော် ယခင်အပြုအမူများက ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်စေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့က သူတို့၏ ကာကွယ်ရေးကို ဒီလောက်မြန်မြန် မလျှော့ချနိုင်ပေ။ ချန်းမုနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က ပင်ကိုယ်အသိဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့် နဂါးငယ်လေးကို ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများကလည်း အမြင့်ဆုံး သတိအနေအထားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဒါက နဂါးမျိုးနွယ်ကို မွေးဖွားလာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်လား"

ချန်းချင်းက ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူက ချန်းမုနှင့် အခြားသူများကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ နူးညံ့သော နဂါးငယ်လေးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ချင်ဖုန်းက အရမ်းကြောက်လန့်သွားပြီး ကလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ချီထားကာ အာရုံပျံ့လွင့်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

ရှိနေသူတိုင်းက စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲဘဲ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသည်။ လူတိုင်းက နဂါးမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး နောက်တစ်ကြိမ် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားပြီး ကလေးကို ထိခိုက်မှာကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်း၏ လက်မောင်းများထဲမှ နဂါးငယ်လေးက သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လူတိုင်း အံ့အားသင့်စွာပင် နဂါးအိုကြီး၏ မုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ ကောင်မလေးငယ်လေးက သူမ၏ အစွမ်းကုန်ဖြင့် ဆွဲလိုက်ရင်း ငွေခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများက ကျယ်သွားပြီး သူ၏နှလုံးသားက တုန်ခါနေသည်။ သူက ကလေး၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူက နဂါးအိုကြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရသည်-

"ဟားဟား၊ တကယ်ပဲ အလားအလာကောင်းတဲ့ မျိုးစေ့လေးပဲ။ မွေးဖွားရုံနဲ့ ဒီလောက် သတ္တိနဲ့ အစွမ်းအစ ရှိနေတာ၊ သူ သေချာပေါက် မယှဉ်နိုင်တဲ့ အနာဂတ်တစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်"

ဒီစကားများက ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားစေသည်။ သို့သော် နောက်ထပ်အသံတစ်ခု မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာသည်-

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မျိုးစေ့လေး၊ ကြော်လိုက်ရင် အရသာရှိရမယ်။ အင်း၊ အရသာရှိတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူများက ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အရင်းအမြစ်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေလိုက်ရာ နဂါးအိုကြီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ပါးစပ်အသစ်တစ်ခု ပေါက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တိတ်စမ်း" ချန်းချင်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ နဂါးငယ်လေးကို လန့်သွားစေသည်။

နူးညံ့သော ကောင်မလေးငယ်လေးက သူမ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများက ပုတ်ခတ်နေကာ မျက်ရည်များ လိမ့်ကျလာသည်။ မသိသော အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ ရှင်သန်ခဲ့သော နဂါးအိုကြီးမှာ ယာယီ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကောင်မလေးငယ်ကို နှစ်သိမ့်ရန် သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းလိုက်ကာ ဗုဒ္ဓနှုတ်၏ တတွတ်တွတ်ပြောဆိုမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ထဲမှ ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ နောက်ဆုံးတွင် အဖြစ်အပျက်များ၏ နောက်ခံကို နားလည်သွားကြသည်။ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ အပိုပါးစပ်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ချိတ်ပိတ်ထားသော နှုတ်၏ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ် ဘိုးဘေး၏ ယခင် စိတ်မတည်ငြိမ်မှုမှာလည်း ဒီသတ္တဝါကြောင့်ပင်!

ချင်ဖုန်းကို အဒေါသထွက်ဆုံးဖြစ်စေသည်မှာ နဂါးဘိုးဘေး၏ သူ၏ကလေးငယ်နှစ်ဦးအပေါ် လိုချင်တပ်မက်သော ရည်ရွယ်ချက်များမှာ ဗုဒ္ဓနှုတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်! အမှန်တရားကို သိရှိသောအခါ လူများက ဗုဒ္ဓနှုတ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကြသော်လည်း ဒါက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်လက်၍ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသည်။

"ကြော်မလား။ ပေါင်းမလား။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို အနီရောင် စွပ်ပြုတ်လုပ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အစိမ်းစားရင်လည်း သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားတဲ့ အရသာ ရှိလိမ့်မယ်။ အကျပ်ရိုက်လိုက်တာ၊ တကယ်ပဲ အကျပ်ရိုက်တယ်"

"နေဦး၊ ကောင်လေးငယ်နှစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ သူတို့ကို မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ချက်ပြုတ်လို့ရတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ မတူညီတဲ့ နည်းလမ်းတွေ"

"စိတ်မကောင်းစရာကတော့ ဒါက ဗုဒ္ဓရဲ့ နယ်မြေမှာ မဟုတ်တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ အဲ့ဒီ ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်အိုကြီးရဲ့ ဗောဓိပင်ကို သုံးပြီး ဒါကို ကင်မှာ။ အရသာက အရမ်း အရသာရှိမှာပဲ။ အင်း၊ အရမ်း အရသာရှိတယ်"

"ကျွန်တော် သူ့ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်လို့ရမလား"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

ဒါက သူ့ကလေးကို ဘယ်လိုစားရမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေတာ။ ဒါက သူ့ကို လုံးဝ အလေးမထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူသာ နဂါးဘိုးဘေးကို မကြောက်ခဲ့လျှင် သူက သေချာပေါက် အပေါ်တက်ပြီး ဗုဒ္ဓနှုတ်ကို ပါးကြီးတစ်ချက် ပေးမိမှာပဲ!

"မင်းသာ ဆွဲဖြဲရဲရင် ကြိုးစားကြည့်လေ" ဗုဒ္ဓနှုတ်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းသာ နဂါးဘိုးဘေးပေါ်ကနေ ဆင်းလာရဲတဲ့ သတ္တိရှိခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ဆွဲမဖြဲပစ်ဘူးလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ချင်ဖုန်းက ဗုဒ္ဓနှုတ်ကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သူ၏သူရဲကောင်းဆန်သော အရှိန်အဝါက စိမ့်ထွက်နေသည်။

ချန်းချင်းက ကလေးနှင့် ကစားနေရင်း ဆိုသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာက ဒါကို ငါ့ဆီကနေ ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒီရွှေကွင်းနှစ်ကွင်းကသာ ဒါကို မချိတ်ပိတ်ထားခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့အစွမ်းက ငါနဲ့ တန်းတူပဲ"

နဂါးဘိုးဘေး၏ အစွမ်းအစနှင့် တန်းတူတဲ့လား။ ချင်ဖုန်း၏ နှလုံးသားက ခုန်သွားပြီး ဗုဒ္ဓနှုတ်က လွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်တာကို ကျေးဇူးတင်မိသည်။ မဟုတ်ရင် တံတွေးတစ်ပေါက်တည်းကတောင် သူ့ကို နစ်မြုပ်သွားစေနိုင်လောက်သည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် နဂါးဘိုးဘေးလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး ဗုဒ္ဓဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ချက်ရှိသော သတ္တဝါတစ်ကောင်မှ ပြောင်းလဲလာမှတော့ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် သာမန်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ အစွမ်းကို ပြသနိုင်စွမ်း ဆုံးရှုံးသွားပြီကိုး။ မင်းက မင်းရဲ့ နှုတ်စွမ်းရည်ကိုပဲ အားကိုးနိုင်တော့တာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။ ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး"

ချင်ဖုန်းက မထီမဲ့မြင် ဆိုသည်။

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ဗုဒ္ဓနှုတ်မှာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပါးစပ်အထက်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါက်ထွက်လာပြီး ဒါက ချင်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဟန်ဆောင်ကောင်းတာပဲ။ မင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြောက်နေပေမဲ့ မင်းက တည်ငြိမ် ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ပျင်းစရာကောင်းလိုက်လဲ၊ တကယ်ပဲ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်"

"မင်း..."

ချင်ဖုန်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ကြောက်နေမှန်း ဒါ ဘယ်လိုသိတာလဲ။ သူ၏သရုပ်ဆောင်မှုက အပြစ်အနာအဆာကင်းသင့်တာပဲ!

"အကြောင်းပြချက်တွေတောင် မရှာနဲ့တော့။ အဲ့ဒီ ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်အိုကြီးမှာ ဗုဒ္ဓရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားခြောက်မျိုး ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ငါက သူ့ရဲ့ မွေးဖွားချိန်ကတည်းက သူနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တာ။ သဘာဝအတိုင်း ငါလည်း သူတို့ထဲက တချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်"

"မင်း တွေးနေတာတွေ၊ မင်း ငါ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်လို့မရဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ငါ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်လို့မရဘူး" ဗုဒ္ဓနှုတ်က အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

"ဗုဒ္ဓရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားခြောက်မျိုး؟" ယာအန်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကြည့်သည်-

"မင်း သူတို့အကြောင်း သိလို့လား"

ယာအန်းက ခေါင်းအသာညိတ်သည်-

" အရင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတာကို တွေ့ဖူးတယ်။ ဗုဒ္ဓရဲ့ စွမ်းအားခြောက်မျိုးက လူ့ဘုံကို ကျော်လွန်ပြီး ချုပ်ချယ်မှုအားလုံးကနေ လွတ်မြောက်တဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ"

"ဘုံသုံးဘုံနှင့် လားရာခြောက်သွယ်မှ သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကို မြင်နိုင်တဲ့ နတ်မျက်စိ"

"ဘုံသုံးဘုံနှင့် လားရာခြောက်သွယ်မှ သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ကြားနိုင်တဲ့ နတ်နား"

"သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ အတွေးတွေကို သိနိုင်တဲ့ စိတ်ဖတ်ခြင်း"

"သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ အတိတ်ဘဝတွေကို သိနိုင်တဲ့ အတိတ်ဘဝ။ ဘုံသုံးဘုံမှာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာခွင့်ပေးတဲ့ သဘာဝလွန် ခြေလှမ်း။ ဒုက္ခအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပြီး မွေးဖွားခြင်းနဲ့ သေခြင်း သံသရာကို မခံရတဲ့ အညစ်အကြေးအားလုံး ကုန်ခမ်းခြင်း"

"ဒီဗုဒ္ဓရဲ့ စွမ်းအားခြောက်မျိုးက တာအိုနဲ့ တန်းတူပဲ။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ကြီးမားတယ်။ သူတို့ထဲက တစ်ခုကိုတောင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရင် လူတစ်ယောက်က အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"မင်း ပြောခဲ့တဲ့ 'ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်အိုကြီး' သူက အဲ့ဒီခြောက်ခုလုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်နေလို့လား"

ဗုဒ္ဓနှုတ်က ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုသည်-

"ငါ့ရဲ့ ဒီပါးစပ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့အတွက် အဲ့ဒီ ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်အိုကြီးမှာ ကျွမ်းကျင်မှုတချို့တော့ သေချာပေါက် ရှိရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအနည်းငယ်လေးက သူ့အတွက် ဘာများလဲ။ ဟမ့်၊ ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ စာအုပ်ထဲမှာ ပြောထားသလိုပဲ အညစ်အကြေးအားလုံး ကုန်ခမ်းခြင်း ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူတွေက ရှင်ခြင်းနဲ့သေခြင်းကို ကျော်လွှားနိုင်တယ်။ သူက ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေမှတော့ ဘာလို့ သူက မင်းကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ခွာခွင့်ပြုရမှာလဲ"

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါက ဟုတ်ပါတယ်..."

ဗုဒ္ဓနှုတ်အထက်မှ မျက်လုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒါက ထပ်ခါတလဲလဲ ရေရွတ်နေသည်။ ခန်းမဆောင်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရံဖန်ရံခါ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ တိုးတိုးလေး အော်မြည်သံများသာ ရှိတော့သည်။

လူတစ်ယောက်သာ ဒီလောက် အစွမ်းထက်ပြီး ဗုဒ္ဓနှင့် နီးစပ်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်သော သတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိနိုင်ခဲ့လျှင် ဖြစ်နိုင်တာကတော့ လူတစ်ယောက်က နတ်ဘုရားဘုံအတွင်းမှ လက်ရှိအခြေအနေကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဗုဒ္ဓနှုတ်က ပြန်ဖြေသည်-

"အဲ့ဒါက ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အဲ့ဒီ ဘုန်းကြီးခေါင်းပြောင်ထက် ပိုအားကောင်းလို့ပဲ။ သူက ငါ့ကို မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့ဘူး"

ဒီစကားများအပြီးတွင် ဗုဒ္ဓနှုတ်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထပ်မံ၍ တတွတ်တွတ် မပြောတော့ပေ။ ဒီထူးဆန်းသော အပြုအမူက ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားစေသော်လည်း ခန်းမဆောင်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ရှားပါးသော ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နဂါးဘိုးဘေးက သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို နဂါးငယ်လေး ကစားရန် ကိုယ်တိုင် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်-

"ဒီကလေးရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ"

ဒီအခိုက်အတန့်တွင်မှသာ လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ကလေးငယ်နှစ်ဦး မွေးဖွားစဉ်က အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသော "ယာယာ" မှလွဲ၍ ဘယ်သူကမှ ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို အမှန်တကယ် နာမည်ပေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ချန်းဖေးလန်က နဂါးငယ်လေးကို ပွေ့ချီထားပြီး အမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့ကို အခုထိ နာမည်မပေးရသေးပါဘူး"

သူမက စကားပြောနေစဉ် လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့နှစ်ဦးလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချင်ဖုန်းထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဦးက စစ်သည်တော်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးက နဂါးမျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ရာ သူတို့က သဘာဝအတိုင်းပင် ကလေးများကို ဘယ်လိုနာမည်ပေးရမလဲဆိုတာကို မသိကြပေ။

ချင်ဖုန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ဆိုသည်။

"ကလေးတွေကို နာမည်ပေးတာက ကိစ္စသေးသေးလေးပဲ။ ငါ့ တာဝန်ထားလိုက်။ တကယ်တော့ ငါ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ အများကြီး စဉ်းစားပြီးသားပဲ။ ငါ့မိန်းမနှစ်ယောက်နဲ့ ရွေးချယ်ဖို့ပဲ စောင့်နေတာ"

ယာအန်းက ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသသည်။

"မင်းက ဒီကောင်လေးကို နာမည်ပေးခိုင်းမယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား။ အရင်က 'ယာယာ' ကို မေ့သွားပြီလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျိုကျန့်လီနှင့် ချန်းဖေးလန်တို့က တွေဝေမှုအချို့ကို မပြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့၏ ခင်ပွန်း၏ နာမည်ပေးအရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် တော်တော်လေး ဆိုးရွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် နဂါးဘိုးဘေး၏ လည်ပင်းပတ်လည်မှ ရွှေကွင်းများက ရွှေရောင်တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ လည်ပင်းများပေါ်တွင် နာမည်တံဆိပ်အသစ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အရင်ကနှင့် မတူဘဲ ဒီနာမည်တံဆိပ်များမှာ တစ်ခုချင်းစီတွင် အလယ်၌ အပိုစာလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ယောက်ျားလေး၏ နာမည်မှာ "ရှောင်" ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေး၏ နာမည်မှာ "လန်" ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။

"ချင်ရှောင်၊ ချင်လန်"

ယာအန်းက သူတို့ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်-

"ဒါ ငါတို့ဆရာက သူတို့ကို ပေးတဲ့ နာမည်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့က တကယ်ပဲ တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ"

"ဟမ်؟"

ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့က ကောင်းတဲ့ နာမည်တွေ ဖြစ်ရတာလဲ။ အဖေက ကလေးတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

"နာမည်ကောင်းတွေပဲ" အဘွားကြီးလျိုက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော် ဆရာရဲ့ စာပေအရည်အချင်းတွေက တကယ်ပဲ ထူးခြားပြောင်မြောက်တာပဲ" လန်နင်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှ ကျန်လူများကလည်း သူတို့၏ သဘောတူညီမှုကို အသံထွက် ပြောဆိုကြသည်။ ချင်ဖုန်းက တွေဝေစွာ ရပ်နေသည်။ ဘာလို့ ဘယ်သူကမှ အဖေတစ်ယောက်အဖြစ် သူ၏အမြင်ကို မေးမြန်းဖို့ အလုပ်မရှုပ်ရတာလဲ။

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် လျိုကျန့်လီက ညင်သာစွာ ဆိုသည်-

"အချစ်"

"ဘာလဲကွယ်၊ မိန်းမ။ မင်းက နာမည်တွေက သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူးလို့ ခံစားနေရလို့လား"

ချင်ဖုန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းခါသည်-

"ကြည့်ရတာ ချင်ရှောင် ဗိုက်ဆာနေပုံပဲ"

"ပြီးတော့ ချင်လန်လည်းပဲ" ချန်းဖေးလန်က ဝင်ပြောသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဒီအတိုင်းပဲ လိုက်လျောလိုက်တာလား။ ဘယ်သူမှ ငါ့အမြင်ကို မမေးကြဘူးလား။ ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဗလာကျင်းနေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။