စုထျန်းယွဲ့၏ တောင်းဆိုမှု

"အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားဒေသ" ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ဝူတိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ။ အဲ့ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား"

မော့စန်းယီက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမက အနောက်ပိုင်းဒေသမှ အချိန်အတော်ကြာ ကွာဝေးနေခဲ့ပြီး ၎င်းအကြောင်း အရာများစွာမှာ သူမအတွက် မရင်းနှီးတော့ပေ။

ခဏတာ ဆင်ခြင်တွေးတောပြီးနောက် ပိုင်ဝူတိက ဘေးသို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့၊ အဲ့ဒီမှာ ဘာရှိလဲ၊ မျိုးရိုးနာမည် ဖု"

"မင်း မသိမှတော့ ဘာလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေရတာလဲ"

"မင်းရဲ့ လေးနက်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ ငါက မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ကြိုးစားနေရုံ သက်သက်ပါပဲ" ပိုင်ဝူတိက ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပြသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဖုရော့ယွင်၏ မျက်ခွံများက အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး သူမက သူမ၏ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။ အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦး ရှိနေသည်နှင့် ပိုင်ဝူတိမှာ မဟာမိတ်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တပ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမက စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူ၍မဖြစ်ပေ။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမက ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ငါ တစ်ခါက အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားဒေသကို သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အဆုံးမရှိတဲ့ မီးတောင်တွေက ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ပြာတွေက မိုးလို ရွာကျနေကာ မြေကြီးက မြူခိုးတွေနဲ့ လွှမ်းခြုံထားတယ်"

"အဲ့ဒီက အပူချိန်က အရမ်းမြင့်မားတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ တတိယအဆင့် အစွမ်းအစနဲ့တောင်မှ ငါ မီးတောင်ရဲ့ မီးတောက်တွေကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မိုင်ရာချီ ခရီးသွားပြီးနောက်မှာ ဒါက ငါ့ရဲ့ အကန့်အသက်ပဲ"

"ဟေ့" ပိုင်ဝူတိက မထီမဲ့မြင် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမကို လျစ်လျူရှုရင်း ဖုရော့ယွင်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါ မရေမရာ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာက မီးတောင်ရဲ့ အဆုံးမှာ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျား ဒေသအလွန်မှာ ဒါက ကောင်းကင်ကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ မည်းနက်နေတဲ့ အမှောင်နဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်"

"ကြည့်ရတာ အလင်းတောင်မှ အဲ့ဒီကို မထိုးဖောက်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ သေချာနိုင်တာက အဲ့ဒီအမှောင်နဲ့ ပိုနီးကပ်လေ မီးတောင်ရဲ့ အပူချိန်က ပိုမြင့်မားလေပဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နေရာလွတ်က ပူလောင်တဲ့ မီးတောက်တွေကြောင့် နီရဲပြီး ပုံပျက်နေပုံရတယ်"

မော့စန်းယီက မေးလိုက်သည်။

"မဟာချန်တိုင်းပြည်က နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ တည်ရှိခဲ့တာပဲ။ အနောက်ပိုင်းဒေသမှာ မှတ်တမ်းတွေ ဘာမှမချန်ထားခဲ့ဘူးလား။ အဲ့ဒီ အစွန်အဖျားဒေသအလွန်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို ဖော်ပြထားတာများ ရှိလို့လား"

ဖုရော့ယွင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ တပ်မှူး မဖြစ်ခင်တုန်းက ငါ အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားဒေသအလွန်က ဧရိယာ ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲဆိုတာကို တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး"

"ဒါက အနောက်ပိုင်းဒေသတင် မဟုတ်ဘူး။ တခြား ဒေသသုံးခုကလည်း အတူတူပဲ"

"မင်းတို့အားလုံးလည်း ဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတူတူပဲ ခံစားရမယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်"

ထိုအခါ ပိုင်ဝူတိနှင့် မော့စန်းယီတို့နှစ်ဦးလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။ ယခင်တစ်ဦးမှာ အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ ပထမဆုံး မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဒေသတစ်ခုလုံးကို ခရီးသွားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမက အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်းသို့ သွားရန် တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ!

ပြောခဲ့သည့် ဒုတိယတစ်ဝက်အတွက်တော့: "ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ဖုရော့ယွင်က ပြန်ဖြေသည်။

"စွမ်းအားတစ်ခုခုက မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဒေသလေးခုက အစွန်အဖျားဒေသတွေအပေါ် ငါတို့ရဲ့ နားလည်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ဝူတိနှင့် မော့စန်းယီတို့က ရုတ်တရက် သူတို့၏ ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မော့စန်းယီက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်ပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"တပ်မှူးဖုက ဒါကို ဘယ်တုန်းက သဘောပေါက်ခဲ့တာလဲ"

ဖုရော့ယွင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဒါဟာ စာလိပ်တစ်လိပ်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းအသွင်အပြင်နှင့် စီးဆင်းနေသော မီးကဲ့သို့သော အသွင်အပြင်များ ရှိနေသည်။ ပူလောင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက ၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပိုင်ဝူတိနှင့် မော့စန်းယီတို့ကိုပင် ချွေးများ ထွက်သွားစေသည်။

"မင်း အနောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်း ဒီစာလိပ်ကို အရင်တပ်မှူးဆီကနေ အမွေဆက်ခံရတယ်"

"ငါက အစွန်အဖျားဒေသအလွန်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်ကစပြီး စူးစမ်းမိလာခဲ့တာ"

ပိုင်ဝူတိက ချဉ်းကပ်လာပြီး စာလိပ်ကို ထိတွေ့ချင်သော်လည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးက ပူလောင်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

"တပ်မှူးကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ဒီစာလိပ်ကို မထိတွေ့နိုင်ဘူး"

"ဒီစာလိပ်ပေါ်မှာ အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားဒေသအကြောင်း ဘာတွေ ရေးထားလဲ"

မော့စန်းယီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဖုရော့ယွင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းကို ဖွင့်လို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်တပ်မှူးက ငါ့ကို ပြောခဲ့တာက ဒီစာလိပ်က သော့တစ်ချောင်းတဲ့"

"ဒါက ဘယ်လိုသော့မျိုးလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်။ ဒီစာလိပ်က အနောက်ပိုင်းဒေသ၏ အစွန်အဖျားဒေသနဲ့ ဆက်စပ်နေရမယ်"

နောက်တစ်နေ့တွင် ခြံဝင်းထဲမှ ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ယင်နှင့်ယန် တာအိုကို ကျွေးမွေးဖို့ နတ်ဘုရား တာအိုမရှိဘဲနဲ့ ဒါကို ပထမ မူလနတ်ဘုရား ချီစွမ်းအင်တစ်ခုတည်းနဲ့ ကြီးထွားအောင် လုပ်ဆောင်ဖို့ကတော့ အရမ်း ခက်ခဲနေသေးတယ်"

"ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ချီချီနဲ့ ပိုင်ဆုက ဒီအရာကို ဘယ်တော့မှ မျိုချနိုင်မှာလဲ"

"အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဖယောင်းတိုင်နဂါး ချန်ထားခဲ့တဲ့ ယင်-ယန် လမ်းစဉ်က လမ်းစဉ်များစွာကို ရှင်းလင်းစွာ ပေါင်းစပ်ထားခဲ့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ငါက ယင်-ယန် လမ်းစဉ်ရဲ့ အနည်းငယ်ကိုပဲ ထိတွေ့ခဲ့ရသေးတယ်။ ပြီးတော့ တခြားလမ်းစဉ်တွေကို လုံးဝ နားမလည်သေးဘူး"

ဒီလိုတွေးရင်း ချင်ဖုန်းက အားမတုနိုင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်နဂါးနှင့် တိုက်ပွဲကတည်းက သူက တာအို၏ အရေးပါမှုကို တိုး၍တိုး၍ ခံစားလာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ နတ်ဘုရား ပညာရပ်များထက် သာလွန်ပြီး လောကကိုကျော်လွန်ခြင်း နယ်မြေသို့ ခြေချရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

သို့သော် ရတနာက သူ၏ရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း သူက ၎င်းကို မတူးဖော်နိုင်ဘဲ သူ့ကို အလွန်အမင်း မသက်မသာ ခံစားသွားစေသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် သူက သူ၏နားထဲတွင် တကျီကျီ မြည်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံလာရာ လားရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူက မြေခွေးနီငယ်လေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းက သဘာဝအတိုင်းပင် ဒီကောင်ငယ်လေးကို မှတ်မိသည်။ မြေခွေးမျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင် စုထျန်းယွဲ့၏ မြေခွေးအမြီးမှ ပြောင်းလဲထားသော ကိုယ်ပွားပင်။ မူလကတော့ သူမက သူထံမှ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို ရယူရန်အတွက် မနက်တိုင်း တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဖယောင်းတိုင်နဂါးနှင့် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့ဆုံဖြစ်ကြတော့ပေ။

တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့်တော့ သူက သူ၏အဖေအတွက် ကျင့်ယန်မြို့တွင် ခြောက်လကြာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့်တော့ လောကကြီး၏ အပြောင်းအလဲများကြောင့် စုထျန်းယွဲ့မှာ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူထံမှ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို ရယူရန် ဒီကောင်လေးကို အသုံးမပြုတော့ခြင်းပင်။ သို့သော် ဘာလို့ ဒါက ဒီနေ့ ရောက်လာရတာလဲ။

စူးစမ်းစွာဖြင့် ချင်ဖုန်းက ကောင်လေးငယ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ကျောပေါ်မှ နူးညံ့သော အမွေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကောင်လေး မင်း ငါ့ကို လွမ်းနေလို့လား"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ဒုတ်ကနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပန်းရောင်မီးခိုးတစ်ခု လွင့်ပျံ့လာပြီး ချင်ဖုန်းက သူ၏ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ နိမ့်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လန်းဆန်းစေသော မိန်းမောဖွယ်ရာ ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံ့လာပြီး သူမကို ပွေ့ချီထားရင်း သူက စကားလုံးများဖြင့် မဖော်ပြနိုင်သော ချောမွေ့နူးညံ့သည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ရံဖန်ရံခါ အမွေးပွပွ ထိတွေ့မှုတစ်ခုက သူ့ကို ယားယံသွားစေသည်။ ဒါဟာ မြေခွေးအမြီး ဖြတ်သန်းပွတ်တိုက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

"ရှင်"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်မောင်းများထဲမှ အလှပဂေးကို မျက်လုံးကျယ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ မြေခွေးငယ်လေးက စုထျန်းယွဲ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်!

သူမက မြေခွေးငယ်လေးမှာ သူမ၏ မြေခွေးအမြီး၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူတို့ကြားမှ ဆက်သွယ်မှုမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို ပို့ဆောင်ရန်အတွက်သာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ ဒါဟာ လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်! အတိတ်က သူ မြေခွေးငယ်လေးအပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သော အရာအမျိုးမျိုးကို ပြန်တွေးလိုက်ရင်း ချင်ဖုန်းက ခံစားလိုက်ရသည်... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါက ဒီလောက် ဆိုးရွားတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလား။

စုထျန်းယွဲ့က ချင်ဖုန်းကို နောက်ပြောင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အလုံအလောက် ပွေ့ဖက်ပြီးပြီလား"

သွားပြီ!

ချင်ဖုန်းက သူမ၏ စကားကြောင့် လန့်သွားပြီး သူ ရုတ်တရက် သူ၏လက်များကို လွှတ်လိုက်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ ဒီမြင်ကွင်းကိုသာ သူ၏ဇနီးနှစ်ယောက် မြင်သွားခဲ့လျှင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ စုထျန်းယွဲ့က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ချွေးများက ချင်ဖုန်း၏ နဖူးမှ ယိုစီးကျလာသည်။

"ခင်ဗျား အဲ့ဒီတုန်းက ပြောခဲ့တာ..."

"ငါသာ အဲ့ဒီလို မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ ဇနီးနှစ်ယောက်က မင်းကို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖို့အတွက် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို အသုံးပြုခွင့်ပေးဖို့ သဘောတူခဲ့မှာလား"

ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ချင်ဖုန်းက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုသည်။

"အခု နတ်ဘုရားဘုံက အက်ကွဲကြောင်း ပွင့်သွားမှတော့ ခင်ဗျား ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်ကို ရယူချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စုပ်ယူလို့ရတာပဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ဆီ လာရတာလဲ"

စုထျန်းယွဲ့က ချက်ချင်း နာကြည်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းနဲ့ငါကြားမှာ မူလကတော့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုသက်သက်ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ မြေခွေးလေးရဲ့ တီးတိုးသံပြာသာဒ်က အဲ့ဒီညတွေတုန်းက မင်း လူတိုင်းရဲ့ အမြင်ကို ရှောင်ရှားပြီး ငါ့ကို ရှာဖို့ တိတ်တဆိတ် လာခဲ့တုန်းကလေ"

"မင်း မေ့သွားရင်တောင်မှ ငါကတော့ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့တယ်"

ဘာလို့ အဲ့ဒါက ငါက သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ လှည့်စားတတ်တဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လို အသံထွက်နေရတာလဲ။ ချင်ဖုန်းက အလျင်စလို ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။

"ခေါင်းဆောင် ထျန်းယွဲ့၊ နားလည်မှုလွဲနိုင်တဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားဆီကနေ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ကောင်းကင်ဘုံ ကျောက်တုံးကို ချေးငှားဖို့ပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လာခဲ့တာ"

"ခင်ဗျား လာလည်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မပြောပြတော့ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်"

ချင်ဖုန်းမှာ ပြင်းထန်သော ရှင်သန်လိုစိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့ မနောက်ပြောင်တော့ဘူး" စုထျန်းယွဲ့က သူမ၏ အမူအရာကို ချုပ်တည်းလိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် ဆိုသည်။

"မင်း ငါနဲ့အတူ အနောက်ပိုင်းဒေသက တူရှန်းတောင်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့စေချင်တယ်"