မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအား

“ကျန်းဟုန်… နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ… ဒီတစ်ခေါက်တော့ အချိန်ကြာလွန်းတယ်နော်…”

ဦးဆောင်လမ်းပြသူဖြစ်သည့် လူငယ်သည် ရှေ့ဆုံးလမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ချက်ချင်း လူငယ်တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အခုဆို ဘယ်လောက်နောက်ကျနေပြီလဲ… အချိန်အများကြီး ကုန်သွားတာပဲ…”

“ငါက ဒီလိုဖြစ်ချင်နေတာများ ထင်နေလား… သူတို့က လမ်းလျှောက်နှုန်းနှေးလွန်းလို့… ငါက မြန်မြန်လျှောက်လိုက်ရင်လည်း သူတို့တွေ လမ်းပျောက်သွားမှာ သေချာတယ်…” ကျန်းဟုန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း နှေးတယ်လို့ ထင်နေရင် နောက်တစ်ခါ လူစုဆောင်းတဲ့အခါ မင်းကိုယ်တိုင် သွားလုပ်လိုက်ပေါ့…”

“ဟာ… မလုပ်ပါနဲ့… ဒီလိုကိစ္စတွေကို ငါ အတော်စိတ်မရှည်ဘူး… ဒီလူတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေတာ… လမ်းလျှောက်တာ တအားနှေးတာပဲ…” ကျန်းယီသည် ဤဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူအရေအတွက်ကို ချက်ချင်း အကဲဖြတ်လိုက်သည်။ “စုစုပေါင်း ငါးဆယ့်ခုနှစ်ယောက်… မင်း ရွေးလာတဲ့ လူအရေအတွက်က တော်တော်များတာပဲ…”

“သာမန်ပါပဲ… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အစေခံတွေ ရွေးတာဆိုတော့ မျက်စိပသာဒဖြစ်မယ့်သူတွေဆို ရပြီ…” ကျန်းဟုန်သည် ဤလူအရေအတွက်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ ထို့အပြင် လူတစ်ဦးထပ်တိုးလာသည်ကိုပင် သတိမထားမိသည်မှာ ဤကိစ္စကို လုံးဝဂရုမစိုက်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

“ဟုတ်သားပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါးဆယ့်ခုနှစ်ယောက်ဆိုတာ နည်းနည်းများလွန်းတယ်… တကယ်ဆို ဆယ့်ငါးယောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ… မင်းအခု ဒီလောက်များများ ခေါ်လာတော့…” ကျန်းယီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ကျန်းဟုန်၏ မျက်နှာထားသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။ “ဘာရယ်... မင်းပြောတာက ဆယ့်ငါးယောက်ရွေးပြီးရင် ကျန်တဲ့သူတွေကို ပြန်ခေါ်သွားရမယ်ပေါ့…”

“ဟုတ်တယ်… ဘယ်လိုလုပ်မလဲ… ဒါက မင်းရဲ့တာဝန်ပဲ… သူတို့ကို ဒီမှာ ပစ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ…” ကျန်းယီသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ခုနကမှ ရောက်လာတဲ့ သတင်းပဲ… ဒီလိုဖြစ်မယ်လို့ ငါလည်း ဘယ်သိမလဲ…”

“တကယ်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်… ဒီလိုဆို ငါ့ကို စောစောစီးစီး အသိပေးထားသင့်တာပေါ့… ဒါဆို ငါလည်း ဒီလောက်များများ ခေါ်မလာဘူး…” ကျန်းဟုန်သည် အလွန်မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး လူများကို ပြန်ခေါ်သွားရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသည်။

အခြားသူများသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် နှလုံးသားထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် တောင်ကိုတက်၊ မြစ်ကိုဖြတ်ကာ ဤနေရာသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသော်လည်း အများစုကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခံရမည်ဟု အသိပေးခံရသည်။ ဤသည်မှာ အနည်းငယ် မတရားလှပေ။

“အားလုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါ… ရွေးချယ်မခံရသူတွေ ပြန်သွားရရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က လျော်ကြေးတစ်ခုခု ပေးမှာပါ… စိတ်မပူပါနဲ့…” ကျန်းယီသည် ၎င်းတို့ကို အချည်းနှီး ပြန်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေါက် အာမခံပေးသည်။

သို့သော် လူအားလုံးသည် ဤသို့ လျော်ကြေးပေးသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြသည်။ လျော်ကြေးသည် ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုထဲတွင် အခွင့်အလမ်းများရရှိခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မည်သို့မျှ မထိုက်တန်ပေ။

သို့ရာတွင် အခြေအနေသည် ဤသို့ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ၎င်းတို့၏ စည်းမျဉ်းအတိုင်း လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။

“မိန်းကလေးတွေကို အားလုံးလိုအပ်တယ်… ယောက်ျားလေးတွေကတော့ သုံးယောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပြီ… အများကြီး မလိုအပ်ဘူး…” ကျန်းယီသည် ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကြားရသည်နှင့် ယောက်ျားလေးများ၏ မျက်နှာများသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ယောက်ျားလေးများသည် အများဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အုပ်စုထဲမှသာ ရွေးချယ်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးများကို အားလုံးလိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ စုစုပေါင်း ၁၂ ဦးဖြစ်ပြီး ကျန်သုံးဦးကိုသာ ယောက်ျားလေးများမှ ဖြည့်စွက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ရက်စက်လွန်းသည်။ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမအကြား သိသာထင်ရှားသည့် မညီမျှမှုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အစေခံရွေးချယ်ခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်ဖော်မိန်းကလေးများကို ရွေးချယ်နေသည်နှင့်သာ တူသည်။

“ဒီမှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးရှိတယ်… တစ်ယောက်ချင်းစီ လာပြီး ကျောက်တုံးကို ကြိုးစားမကြည့်ကြမယ်… မ မနိုင်တဲ့သူတွေကို ထုတ်ပယ်မယ်…” ကျန်းယီသည် စကားများများမပြောဘဲ ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုကျောက်တုံးသည် အနည်းဆုံး ပေါင် ၅၀၀ ကျော်ရှိပြီး မရန်မလွယ်ကူပေ။

၎င်းတို့သည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သွားရောက်၍ ကျောက်တုံးကို မကြသည်။ အချို့သည် မနိုင်သော်လည်း အချို့မှာ မမနိုင်ကြပေ။ ယီထျန်းယွမ်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရုတ်လိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်နေသည့်ပုံစံကို ဟန်ဆောင်ထားသည်။

မပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်အချို့ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းသည် ယခင်က စမ်းသပ်မှုများကို ပြန်လည်ခံစားရသည့်နှယ်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် သူတော်စဉ်နယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက်ရောက်ရှိထားပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် စမ်းသပ်မှုပြုနေရသည်။ ထို့အပြင် စမ်းသပ်မှု၏ အကြောင်းအရာသည် အလွန်ရိုးရှင်းလွန်းသည့်အတွက် ဤအကြောင်းကို ပြောပြလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်မှ စတင်၍ အတွင်းပိုင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိုပြီး ရှီရွှေယွမ်၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုသည်။ ထို့အပြင် သူမအား အံ့အားသင့်ဖွယ် အဆင်ပြေစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ပိုမိုကောင်းမွန်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို စဉ်းစားမိရုံဖြင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအနည်းငယ် ခံစားရသည်။

ရှောင်ဝူသည်လည်း ချောမွေ့စွာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိပေ။ သူ၏ သန်မာသည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် အလကားရရှိထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

“မထင်မှတ်ထားဘူး… မင်းက ခွန်အားတော်တော်ရှိတာပဲ…” ရှောင်ဝူသည် ယီထျန်းယွမ်ကို တွန်းလိုက်ပြီး ချီးကျူးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက မင်း ရှုံးသွားမယ်လို့ ထင်ထားတာ… ရှုံးသွားရင် တော်တော်ဆိုးရွားမှာ… ဒါဆို ငါ့ကို စကားပြောဖော်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး…”

“အိမ်မှာ မင်းနဲ့ စကားပြောပေးမယ့်သူ မရှိဘူးလား…” ယီထျန်းယွမ်သည် ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အင်း… အားလုံးက ငါ့ကို အတော်တုံးတယ်လို့ ထင်ကြတယ်… ဘယ်လိုသင်သင် မသင်နိုင်ဘူး… ခွန်အားကြီးတာကလွဲရင် ဘာအစွမ်းမှ မရှိဘူးတဲ့…” ရှောင်ဝူသည် ဦးခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဖြူစင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ခွန်အားကြီးတာကလည်း အစွမ်းတစ်ခုပဲလေ…” ယီထျန်းယွမ်သည် သူ့ကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှုမရှိခဲ့ပါက သူသည် ထုဆစ်၍ရအုံးမည့် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

သူ၏ ထူးချွန်မှုသည် အံ့ဖွယ်ပါရမီမဟုတ်ဘဲ အင်အားဆိုင်ရာ မွေးရာပါအစွမ်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးခြားသည့် သွေးရိုးဗီဇအင်အားတစ်ခုရှိပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် အကဲဖြတ်ကြည့်ရာ ၎င်းသည် အင်အားနတ်ဘုရားသွေးရိုးဗီဇဖြစ်သည်။ ဤသွေးရိုးဗီဇသည် အင်အားအလွန်ကြီးမားသည့် သွေးရိုးဗီဇဖြစ်သော်လည်း ရှောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလွန်သိမ်မွေ့လွန်းသည့်အတွက် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အကယ်၍ ကျင့်စဉ်အဆင့်များ မြှင့်တင်နိုင်ပါက ဤသွေးရိုးဗီဇသည် ပိုမိုထိုးဖောက်ဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်ပြီး ထိုအခါ သူ၏ အင်အားသည် တူညီသည့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသူများထက် ဆယ်ဆမက သာလွန်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သွေးရိုးဗီဇအင်အား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူ၏ ဘိုးဘေးများသည် သူတော်စဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ၏ မျိုးဆက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သာမန်မိသားစုတစ်ခုနှင့် မထူးခြားတော့ပေ။

“အခုဆို ဆယ်ယောက်ကျော်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်… ဒါဆို ဒီကျောက်တုံးကို ဆက်မကြည့်ကြဦး…” ကျန်းယီသည် ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို ထပ်မံညွှန်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ပေါင် ၉၀၀ ကျော်ရှိပြီး အင်အားသည် နှစ်ဆခန့် ပိုလေးလံလာသည်။

မကြာမီတွင် ၎င်းတို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သွားရောက်၍ ကျောက်တုံးကို မကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထုတ်ပယ်ခံရသူများ ပိုမိုများပြားလာပြီး တစ်ဦးမှ မနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယီထျန်းယွမ်၏ အလှည့်ရောက်လာသည့်အခါ သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မလိုက်သော်လည်း အနည်းငယ် အားစိုက်ထုတ်နေသည့်ပုံစံကို ဟန်ဆောင်ထားသည်။

“ဒီလောက်ကြီးတာတောင် မနိုင်တယ်ပေါ့… မဆိုးဘူး… မဆိုးဘူး…” ကျန်းယီသည် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အားကောင်းတယ်… ကျင့်စဉ်အဆင့်လည်း နည်းနည်းမဟုတ်ဘူးနော်… အနည်းဆုံး ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ် အဆင့်ခြောက် ခုနှစ်လောက်တော့ ရှိမှာပေါ့…”

“သိပ်မကွာပါဘူး…” ယီထျန်းယွမ်သည် ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

အခြားသူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မနာလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထို့ထက်ပိုသည့် အရာမရှိပေ။ အစွမ်းမမီပါက ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့နောက် ရှောင်ဝူ၏ အလှည့်ရောက်လာသည်။ ရှောင်ဝူသည် ကျောက်တုံးဘေးသို့ ရောက်သွားပြီး ကျောက်တုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကာ အားကုန်သုံး၍ မလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကြီးသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသော်လည်း အနည်းငယ်သာ မနိုင်ပြီး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။

“ရှုံးပြီ…” ကျန်းယီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရှောင်ဝူသည် မ မနိုင်ဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှောင်ဝူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ပြင်းထန်သည့် သွေးစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ဆယ်လောက် ကြီးမားလာသည့်နှယ် ဖြစ်သွားသည်။

“ထလာစမ်းပါ…” ရှောင်ဝူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုကျောက်တုံးကြီးကို အားသုံး၍ မလိုက်သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အခြားသူများကို မျက်လုံးပြူးပြဲသွားစေသည်။ ဤသည်မှာ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားမဟုတ်လား။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဘေးမှ ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ခုနက ရှောင်ဝူသည် အင်အားနတ်ဘုရားသွေးရိုးဗီဇကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မူလက ကိုယ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုနယ်ပယ် အဆင့်နှစ်ရှိသူဖြစ်သော်လည်း အဆင့်ငါးမှ ခြောက်ထက်ပင် သာလွန်သည့် အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

“ကောင်းတဲ့ကောင်လေး… မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားပဲ…” ကျန်းယီသည် ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ဟမ့်… ဘာအသုံးကျမှာလဲ… သူတို့နှစ်ယောက်က အားကြီးပေမဲ့ အစေခံပဲ မဟုတ်လား… ဒီအသက်အရွယ်ထိ ကျင့်စဉ်ပြုဖို့ အနာဂတ်ရှိသေးရဲ့လား…” ဘေးမှ ကျန်းဟုန်သည် အေးစက်စွာ ပြောင်လှောင်လိုက်ပြီး ယီထျန်းယွမ်နှင့် ရှောင်ဝူကို ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဤလူအုပ်ကို အစကတည်းက မထီမဲ့မြင်ပြုထားပြီး ၎င်းတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်မည်မျှ ကောင်းမွန်စေကာမူ အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်အချိန်ကို လွဲချော်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းယီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤစကားသည် ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း အမှန်တရားဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ၎င်းတို့အပေါ် အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် အလွန်ဖြုန်းတီးလွန်းသည်။

အခန်း ၆၇၉ ပြီးပါပြီ။