ငါ့မိန်းကလေးကို ဘယ်သူကများ ထိရဲတာလဲ

မက်သခင်ငယ်သည် လက်ရှိ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်၏ သခင်ငယ်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပါရမီသည် ထူးချွန်လှသည်။ အနာဂတ်တွင် မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပါက ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းသည် သိသာစွာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သေရေးရှင်ရေးဆိုင်ရာ အာဏာကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သဘာဝအရ မက်သခင်ငယ်သည် အမှန်တကယ် ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှီရွှေယွမ်သည် လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ်မျှ မပြသခဲ့ပေ။

“စိတ်မဝင်စားဘူး…” မက်သခင်ငယ်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်ကာ အော်ပြောသည်။ “မင်းပြောနေတဲ့ ထျန်းယွမ်ဆိုတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ ငါမသိဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့တင် သူ့ကို ဖိချပစ်နိုင်တယ်… မင်း ဒီမှာ ဒီလောက်ကြာနေခဲ့ပြီးပြီ… ငါတို့ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အင်အားကို သိမှာပဲ မဟုတ်လား… မင်းတို့ လူ့ဘုံလောကရဲ့ အင်အားစုတွေက ငါတို့ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်နဲ့ ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား…”

“တကယ်လို့ ငါတို့က စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့် သန်မာသူတချို့ကို လူ့ဘုံလောကထဲ လွှတ်လိုက်ရင်… မင်းတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေက ငါတို့ရဲ့ ဒေါသအမျက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ထင်လား…”

မက်သခင်ငယ်သည် ၎င်း၏ ချစ်ရေးဆိုမှု မအောင်မြင်သည်ကို မြင်ပြီး အရှက်ရလျက် ဒေါသထွက်ကာ ခြိမ်းခြောက်သည့်လေသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သွားပြီး မက်သခင်ငယ်၏ မျက်လုံးများကို ဖောက်ထွင်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းအား သေဒဏ်ပေးခံရတော့မည်ဟု ခံစားရစေသည်။ ဤသုတ်သင်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်သည် အလွန်ပြင်းထန်လှပြီး ၎င်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေသည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ရှီရွှေယွမ်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော်လည်း ၎င်းအား သေဒဏ်ပေးခံရတော့မည်ဟု ခံစားရစေသည်။

“မင်း သတ္တိရှိရင် ရှေ့တိုးကြည့်လိုက်စမ်း…” ရှီရွှေယွမ်၏ အသံသည် အေးစက်လှပြီး တစ်ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရေခဲအလွှာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

“မင်းက အတောင်အလက်တွေ သန်မာလာပြီလို့ ထင်နေတာလား…” မက်သခင်ငယ်သည် ခါးကို တင်းတင်းဆန့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဟစ်အော်သည်။ “မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာခဲ့လဲ မမေ့လိုက်နဲ့… ငါတို့ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်က မင်းကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဆက်ဆံခဲ့လား… ငါတို့ မရှိရင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထိုးတက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား… မင်း ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ ထင်နေလား… မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ထိုးတက်ပြီးတာနဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး မင်းရဲ့ ချစ်သူလေးကို သွားရှာမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ပေါ့…”

“မင်းကို ပြောပြမယ်… ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး… မင်း ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်ကစပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး… ပြီးတော့ တခြားသူနဲ့ လက်ထပ်လို့လည်း မရဘူး… မျိုးနွယ်ထဲကသူတစ်ယောက်နဲ့ပဲ လက်ထပ်ရမယ်…”

“ဘာပြောလိုက်တယ်…” ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဆရာကြီးက ဒီလိုမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပဲ…”

“မင်း ဆိုလိုတာက ဝမ်အကြီးအကဲလား… သူကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ပြောတာက တစ်မျိုးပေါ့… ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အကြီးအကဲရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို နားထောင်ရမှာပဲ… ဆိုလိုတာက ငါ့အမေရဲ့ သဘောတူညီမှုမရှိရင် မဖြစ်ဘူး…” မက်သခင်ငယ်သည် ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်သွားသည်။ “မင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်ရော၊ မင်းတို့ လူ့ဘုံလောကက အင်အားစုတွေရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်ပါ ငါမင်းကို အမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ အကြံပေးတယ်…”

“ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်က တစ်ခါ လောကထဲထွက်လာရင် အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်လာမယ်… မင်းတို့ရဲ့ အင်အားစုတွေက နတ်ဘုရားနိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ အင်အားကို ခုခံနိုင်မယ်လို့ ထင်လား…”

၎င်းတို့၏ သတင်းအချက်အလက်သည် နောက်ကျကျန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အင်ပါယာဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် အင်ပါယာဖြစ်လာသည်ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားနိုင်ငံအတွက်မူ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“ဘာအခြေအနေလဲ…” ထိုအခါ အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပြင်မှ ဝင်ရောက်လာပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ တင်းမာနေသော အခြေအနေကို မြင်ရသည့်အခါ မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။ “မက်သခင်ငယ်… မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ…”

“ဆရာကြီး…” ရှီရွှေယွမ်သည် ဝင်လာသူကို မြင်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး… တပည့်မှာ လွတ်လပ်ခွင့်မရှိတော့ဘူးလား… ဒီမှာ အမြဲတမ်း နေရမှာလား… ပြီးတော့ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ထဲကသူနဲ့ပဲ လက်ထပ်ရမှာလား…”

“ရွှေယွမ်… ဒါ…” ဝမ်အကြီးအကဲသည် မျက်နှာထားမသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

“တပည့်သိချင်တာက ဒါ ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူးလားပဲ…” ရှီရွှေယွမ်၏ အသံသည် အေးစက်လှသည်။

“ဟုတ်တယ်… ဆရာကြီးအနေနဲ့ ဒီလိုလုပ်တာက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်… မျိုးနွယ်ထဲကသူနဲ့ လက်ထပ်တာက အတော်ကောင်းတယ်… မျိုးနွယ်ထဲကဆိုရင် မင်း ဘယ်သူ့ကို ကြိုက်ရင်ကြိုက်သလို ရွေးလို့ရတယ်…” ဝမ်အကြီးအကဲသည် ရှင်းပြသည်။

“ရပ်လိုက်ပါ…” ရှီရွှေယွမ်သည် နက်ရှိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး… ဒါက ဆရာကြီးက အရင်က တပည့်ကို ပြောခဲ့တာနဲ့ မတူဘူးလေ… တပည့်က ဒီကို လိုက်လာရင် မျိုးနွယ်ကို အကျိုးပြုဖို့ ပြန်လည်ပေးစပ်ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ တပည့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ကန့်သတ်ထားမယ်လို့ မပြောခဲ့သလို ဘယ်သူနဲ့ လက်ထပ်ရမယ်လို့လည်း မပြောခဲ့ပါဘူး…”

လောကတွင် အခမဲ့ထမင်းဆိုသည်မရှိပေ။ ရှီရွှေယွမ်သည် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ကို စွန့်လွှတ်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ဘဲ ဤနေရာသို့ လိုက်လာပြီး အချို့သောအရာများကို လုပ်ဆောင်ကာ လူ့ဘုံလောကရှိ အင်အားစုများကို ကာကွယ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်အတွက် အသက်စွန့်ကာ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပြီး များစွာသော အကျိုးပြုမှုများကို ပြန်လည်ပေးစပ်နိုင်သည်။ သို့သော် တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ကန့်သတ်ခံရပြီး ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ထဲမှ တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရမည်ဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကို ၎င်းသည် လုံးဝလက်မခံနိုင်ဘဲ ယခင်ကတိထားချက်များတွင် ဤအချက်ပါဝင်မနေခဲ့ပေ။

“မင်း အရမ်းရိုးသားနေတာပဲ… ငါတို့ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လာချင်သလိုလာလို့ရမယ်၊ ထွက်သွားချင်သလို ထွက်သွားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေလား… မင်းအပေါ်မှာ အရင်းအနှီးတွေ အများကြီး ရင်းနှီးထားပြီးပြီ… မင်းကို လုံးဝလွှတ်ပေးလို့ မရဘူး…” မက်သခင်ငယ်သည် ရေခဲပုံးတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သည့်နှယ် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်နေလား… ဒါမှမဟုတ် မင်းကြိုက်တဲ့သူက ငါ့ထက် ပိုပြီး ထူးချွန်တယ်လို့ ထင်နေလား… ငါ သူ့ကို မမြင်ဖူးပေမဲ့ ငါပြောရဲတယ်… ငါ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းနဲ့တင် ပုရွှက်တစ်ကောင်ကို ဖိချသလို သူ့ကို ဖိချပစ်နိုင်တယ်…”

“ရွှေယွမ်… မင်းရဲ့ သွေးရိုးဗီဇက ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်နဲ့ လက်ထပ်တာက အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်တယ်… အရင်ကအရာတွေအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ပါ… ဒီလိုလုပ်ရင် မင်းအောက်မှာ ဂရုစိုက်နေတဲ့ အင်အားစုတွေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မယ်… မင်း စိတ်ထဲမှာ တွယ်ကပ်နေတဲ့သူကလည်း နားလည်ပေးမှာပါ…” ဝမ်အကြီးအကဲက ဖျောင်းဖျသည်။

ရှီရွှေယွမ်သည် ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး ခဏကြာမှ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တပည့်က အစပိုင်းမှာပဲ ပြောခဲ့ဖူးတယ်… တပည့်ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးမှ ဒီမျိုးနွယ်ထဲ ဝင်မယ်လို့… အခု ကတိတည်မထားဘဲ ပြောင်းပြန်လှန်နေတာက တပည့်ကို အရမ်းစိတ်ပျက်စေတယ်…”

“ကတိတည်မထားရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ… အခုရလဒ်က ဒီလိုပဲ… မင်းမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ ရှိသေးလား…” မက်သခင်ငယ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ “ငါနဲ့ လက်ထပ်ရင် မင်းကို ဘယ်တော့မှ မဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး… မင်းတွေးနေတဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ လက်ထပ်တာထက် အဆသန်းပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းမယ်…”

“မဟုတ်ဘူး… မင်းက သူ့ဆံပင်တစ်မျှင်တောင် မမီဘူး…” ရှီရွှေယွမ်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အခုထိ မသိသေးဘူးလား… ရေခဲလှောင်အိမ်ထဲ ပိတ်ထားလိုက်ရင် မင်း ဘာတွေ မမှန်ကန်ခဲ့လဲဆိုတာ သေချာစဉ်းစားလိုက်စမ်း…” မက်သခင်ငယ်သည် ၎င်း၏ လက်နှစ်ဖက်မှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှီရွှေယွမ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဝမ်အကြီးအကဲသည် ဘေးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ဟန့်တားရန် အနည်းငယ်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

“ဆရာကြီး… အစကတည်းက ဒီလို စီစဉ်ထားခဲ့တာလို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး…” ရှီရွှေယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဆရာတပည့်သံယောဇဉ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဆရာကြီးလည်း မတတ်သာလို့ပါ… မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဂုဏ်သတ္တိက ရှားပါးတယ်… ငါတို့ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်အတွက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်တယ်…” ဝမ်အကြီးအကဲသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာနေပြီး ဆက်လက်တည်ရှိရန်အတွက် အစွမ်းထက်သည့် ပါရမီရှင်များ လိုအပ်နေသည်။

၎င်းတို့သည် အလွန်အစွမ်းထက်သည့် မျိုးဆက်သစ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သည့် ရှီရွှေယွမ်ကို လုံးဝလွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆိုရင် တပည့်က အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်သွားရမှာပဲ…” ရှီရွှေယွမ်သည် ရှည်လျားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်သွားမယ်ပေါ့… မင်း ဒီလိုအခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ ထင်နေလား…” မက်သခင်ငယ်သည် အော်ရယ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးနိုင်မှာလဲ… မင်းကို ပြောပြမယ်… ကောင်းကင်ဘုံထဲမှာ မင်းက ငါ့လက်ဖဝါးထဲက ဘယ်လိုမှ လွတ်မသွားနိုင်ဘူး… ရိုးရိုးသားသား လက်နက်ချလိုက်… မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ငါ့ကို ဖိအားမပေးပါနဲ့… အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ဘာသာ နှလုံးကြေကွဲရလိမ့်မယ်…”

ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်နှာထားသည် တင်းမာလာပြီး ၎င်း၏ ဆရာကြီးပင်လျှင် မက်သခင်ငယ်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ အမှန်တကယ် ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

“ထျန်းယွမ်…” ၎င်းသည် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဤရွေးချယ်မှုသည် မမှန်ကန်ခဲ့သလား၊ လူ့ဘုံလောကတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပိုကောင်းမည်လားဟု တွေးမိသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နောင်တရရန် အချည်းနှီးဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ဤနေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ရှိရုံမျှမက ဤသို့သော ဝေးလံခေါင်သီသည့် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်တွင် ဖြစ်သည်။

“အို့… မင်းတို့ ငါ့မိန်းကလေးကို ထိရဲတယ်ပေါ့… တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ…”

ထိုအခါ တံခါးဝတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ ရှီရွှေယွမ်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး မှင်တက်မိသွားပြီး မဖြစ်နိုင်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ၎င်း၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ထင်ဟပ်လာကြောင်း မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

အခန်း ၆၈၂ ပြီးပါပြီ။