မင်း တားရဲရင်တားကြည့်စမ်းပါ

ရှီရွှေယွမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မယုံကြည်နိုင်ပေ။ အမြဲတမ်း စိတ်ဝိညာဉ်ထဲတွင် တွယ်ကပ်နေသည့် ထိုသူသည် ယခုအခါ သူမ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤနေရာသည် ကောင်းကင်ဘုံဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်၏ လျှို့ဝှက်နေရာပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်တွင် အစောင့်များ ထူထပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေရာ ဤသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာနိုင်သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“ငါ… ငါ မျက်စိမှားနေတာလား…” ရှီရွှေယွမ်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“မင်း မျက်စိမမှားပါဘူး… အဒေါ်… ငါ မင်းကို လာခေါ်တာ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်ဝင်လာပြီး ၎င်း၏ အပြုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ဤနေရာရှိ အေးစက်မှုများကို အရည်ပျော်စေနိုင်လောက်သည်။

“ထျန်းယွမ်…”

ရှီရွှေယွမ်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည်။ ထိုနွေးထွေးသော ရင်ခွင်နှင့် ရင်းနှီးနေသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားရသည့်အခါ ဤအရာအားလုံးသည် မျက်လှည့်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

“ငါ မျက်စိမမှားခဲ့ဘူး… မင်း တကယ်ရောက်လာခဲ့တာပဲ… ဒီဘဝမှာ မင်းကို ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူးလို့ ထင်နေခဲ့တာ…” ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် နီရဲလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

ယခင်က သူမ၏ စိတ်ဓာတ်သည် အလွန်ခိုင်မာနေခဲ့ပြီးလျှင် ယခုအခါ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဂရုစိုက်ခံထိုက်သည့် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒီစကားကို ကျွန်တော်ကပြောရမှာ… ဒီဘဝမှာ မင်းကို ထပ်မတွေ့ရတော့မှာလို့ ထင်နေခဲ့တာ… အဒေါ်… မင်း ဘာလို့ တဇွတ်ထိုး ထွက်ပြေးသွားရတာလဲ… ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လာခဲ့တာ… ငါ့မှာ တော်တော်ကို လိုက်ရှာရလိုက်တာနော်…” ယီထျန်းယွမ်သည် အပြစ်တင်သလို ပြောသော်လည်း ၎င်း၏ လေသံထဲတွင် အပြစ်တင်သည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှမရှိဘဲ ဝမ်းမြောက်မှုသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဘေးတွင်ရှိသော မက်သခင်ငယ်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်ဝန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ဒေါသတကြီးနှင့် မနာလိုစိတ်များ စိတ်နှလုံးထဲမှ တဖျတ်ဖျတ်ထွက်ပေါ်လာသည်။ အထူးသဖြင့် ရှီရွှေယွမ်သည် ယီထျန်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားသည့်အခါ ဒေါသသည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“မင်းက ရွှေယွမ်တွေးနေတဲ့ ထျန်းယွမ်ဆိုတဲ့သူပေါ့… မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီထဲဝင်လာတာလဲ… ကောင်းကင်မက်မွန်နန်းတော်ထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာရဲတယ်ပေါ့… မင်းက သေဖို့ လာတာပဲ…” မက်သခင်ငယ်သည် စကားမဆုံးခင် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ယီထျန်းယွမ်ကို ရိုက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ရှီရွှေယွမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်အတွက် ဤလက်ဖဝါးကို ကာဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ယီထျန်းယွမ်သည် သူမကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ပြေးလာသည့် မက်သခင်ငယ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရွှေယွမ်ဆိုတာ မင်းခေါ်ခွင့်ရှိတဲ့ နာမည်လား… ထွက်သွားစမ်း…”

ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မက်သခင်ငယ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ မက်သခင်ငယ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါ… ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်သမားလား…” မက်သခင်ငယ်သည် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ဆုတ်ဖြဲခံရတော့မည်ဟု ခံစားရပြီး ပြိုကွဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်မှာ အကောင်းဆုံး သက်သေဖြစ်သည်။

အေးဆေးစွာ တစ်လုံးတည်းပြောလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံရပြီး သတိလစ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်သမားများသည် စိတ်ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုကို အထူးလေ့ကျင့်ထားသူများဖြစ်ပြီး အကွာအဝေးမှ တိုက်ခိုက်နိုင်ကာ ကျင့်စဉ်သည် အတော်လေး ခက်ခဲသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်သမားများသည် အလွန်ထူးချွန်သော နတ်ဘုရားအင်းဆရာများဖြစ်ကြသည်။

ရှီရွှေယွမ်သည် ထိခိုက်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိသည်ကို ယီထျန်းယွမ်မြင်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းလူသတ်လိုသည့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ရှီရွှေယွမ်သည် ဤနေရာတွင် အကျိုးများစွာရရှိထားသည်ကို သူသိသည်။ ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် သိသာစွာ ထိုးတက်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခြင်းသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ကောင်းမွန်သည်ဟု သူထင်သည်။

ဤသို့ဖြစ်နေသည့်အတွက် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ကို အနည်းငယ်မျှ ဂုဏ်ပြုပေးလိုသည်။ မဟုတ်ပါက မက်သခင်ငယ်သည် အလောင်းတစ်ခုဖြစ်သွားလေပြီ။

“တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ပဲ… ဒါကြောင့် ခိုးဝင်လာနိုင်တာကိုး… မင်း ဘယ်ကနေ ခိုးဝင်လာတယ်ဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ သူ့ကို မင်း ခေါ်သွားချင်တိုင်း ခေါ်သွားလို့ရမယ်လို့ ထင်နေလား…” မက်သခင်ငယ်သည် ဆုတ်ခွာမသွားဘဲ ယီထျန်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ဒီက ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ပဲ… သူက ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ရဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်… သေရင်တောင် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ္ဆေပဲ ဖြစ်ရမယ်… ငါတို့မရှိရင် ရှီရွှေယွမ်ရဲ့ ဒီလိုအောင်မြင်မှုတွေ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး… ငါတို့ကသာ သူ့ကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာ… ငါတို့ကသာ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ…”

“သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ အင်အားတွေ အများကြီး သုံးထားရတယ်… မင်း ရှီရွှေယွမ်ကို ခေါ်သွားချင်တယ်ပေါ့… ငါဒီမှာ ပြောပြမယ်… ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး… ပြီးတော့ မင်းတောင်မှ ဒီတံခါးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားလို့ မရဘူး… ကောင်းကင်မက်မွန်နန်းတော်ထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာတာက သေလမ်းပဲ…”

မက်သခင်ငယ်သည် ရဲရင့်မှုရှိလှပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို လုံးဝမကြောက်ရွံ့ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်မှုရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ရှီရွှေယွမ်ကို ‘ရွှေယွမ်’ ဟု ခေါ်ဆိုရန် မရဲတော့ဘဲ နာမည်အပြည့်အစုံဖြင့်သာ ခေါ်ဆိုသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် ရိုက်ခတ်မှုသည် ၎င်းအား နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော ဝမ်အကြီးအကဲသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤစကားသည် အမှန်ပင် မမှားပေ။

“ဒီမိတ်ဆွေက ဘယ်ကနေ ဝင်လာတယ်ဆိုတာ မသိပေမဲ့ ဒီထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာတာက ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တစ်ခုပဲ…” ဝမ်အကြီးအကဲသည် သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ “ရွှေယွမ်… မင်း သူ့ကို သေချာဖျောင်းဖျပါ… ငါတို့နဲ့အတူ အပြင်ထွက်သွားရင် ပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေးလို့ရသေးတယ်… မဟုတ်ရင် ဆရာကြီးကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြောနဲ့နော်…”

မက်သခင်ငယ်သည် ဘေးတွင် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤနေရာသည် ၎င်း၏ နယ်မြေဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရဲရင့်မနေဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။

“ဝမ်အကြီးအကဲ…”

ထိုအခါ ကျန်းယီ အပြင်မှ ဝင်လာပြီး အစီရင်ခံစာ တင်ပြရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ယီထျန်းယွမ်ကို ဤနေရာတွင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်မိသွားသည်။

“မင်း… မင်းက မကြာသေးခင်က အစေခံအလုပ်လုပ်ဖို့ ဝင်လာတဲ့သူမဟုတ်လား… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီမှာရှိနေတာလဲ…”

“အစေခံအလုပ်လုပ်တဲ့သူပေါ့…”

မက်သခင်ငယ်သည် မှင်တက်မိသွားပြီး ချက်ချင်း အော်ရယ်လိုက်သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲလို့… အစေခံအလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေထဲ ရောနှောဝင်လာခဲ့တာကိုး… တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်ပဲ… ဒါကြောင့် ဝင်လာနိုင်တာပဲ… တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ခေါ်မလာခဲ့ရင် ဝင်္ကပါထဲမှာ သေတဲ့အထိ လှည့်ပတ်နေရမှာပဲ…”

“အစေခံအလုပ်လုပ်ဖို့ လူအုပ်ထဲ ရောနှောဝင်လာခဲ့တာကိုး… ဒီလိုဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုကတော့ မဆိုးပါဘူး… ဒါပေမဲ့ မမှန်ကန်တဲ့နေရာမှာ သုံးမိသွားတာပဲ… အပြစ်ကြီးတစ်ခုထပ်တိုးသွားပြီ…” ဝမ်အကြီးအကဲသည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ရွှေယွမ်… ဆရာကြီးက သူနဲ့ မင်းရဲ့ဆက်ဆံရေးကောင်းတဲ့ အချက်ကို ထည့်စဉ်းစားပြီး သူ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး မင်းကလည်း ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ဘာမှ မစုံစမ်းဘဲ ထားလိုက်မယ်…”

ရှီရွှေယွမ်သည် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ယီထျန်းယွမ်သည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “အို့… ငါတစ်ခုမေးချင်တယ်… မင်းတို့ပြောနေတဲ့ အရင်းအနှီးတွေ အများကြီးသုံးထားတယ်ဆိုတာ… ဘယ်လောက်များလဲ… ပြောပြစမ်းပါဦး… ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ… ငါ နှစ်ဆပြန်ဆပ်ပေးမယ်…”

“နှစ်ဆပြန်ဆပ်မယ်ပေါ့… မင်း ပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား…” မက်သခင်ငယ်သည် ယီထျန်းယွမ်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသည်။

“ငါ နှစ်ဆပြန်ဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတာက မင်းတို့ကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ပေးတာပဲ… အဒေါ်ကို မင်းတို့ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆက်ဆံခဲ့တာကို ထည့်စဉ်းစားလို့… တကယ်လို့မင်းတို့က အဒေါ်ကို အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်အောင် လုပ်ထားခဲ့ရင်… ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်ဆိုတာ ဒီလောကထဲမှာ မရှိတော့ဘူးလို့မှတ်ပါ…” ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သွားသည်။

ရှီရွှေယွမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် ကျုံ့သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်၏ လက်ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ချိုမြသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် အလွန်ချိုမြလှသည်။

“တော်တော်ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရဲတာပဲ… ဒါကြောင့် ယီမင်ရဲ့ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုကို လက်မခံခဲ့တာကိုး… မင်းက ဒီ ကောင်းကင်မြေကြီးကို မသိတဲ့ ဒီကောင်လေးကို ကြိုက်နေတာကိုး… ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့ မရဘူး… ငါ ဒီမှာ ရပ်နေမယ်… မင်း ဘယ်လောက်ရဲတင်းတယ်ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်… ငါ့ရှေ့မှာ လူကို ခေါ်ထုတ်သွားရဲလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပ…”

ထိုအခါ အလှပဂေးတစ်ဦး အပြင်မှ ဝင်လာပြီး ၎င်းသည် မက်သခင်ငယ်နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူသည်။ တကယ်တော့ ၎င်းသည် မက်ယီမင်၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်၏ အကြီးအကဲပင် ဖြစ်သည်။

“အမေ…”

“အကြီးအကဲ…”

မက်ယီမင်သည် ၎င်း၏ မိခင်ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ယခုအခါ ပိုမိုယုံကြည်မှုရှိလာသည်။ ဤနေရာတွင် အကြီးအကဲအနေဖြင့် ၎င်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှစ် သို့မဟုတ် ကိုးအထိ ရှိပြီး ၎င်း၏ အာဏာသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။

ရှီရွှေယွမ်သည် အကြီးအကဲဝင်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် တင်းမာသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသူသည် အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ယီထျန်းယွမ်၏ လုံခြုံမှုကို စိုးရိမ်မိသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တားရဲရင် တားကြည့်စမ်းပါ…”

အခန်း ၆၈၃ ပြီးပါပြီ။