ကတိဖောက်ဖျက်ခြင်း

“လူ့ဘုံလောကကလာတဲ့ သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းဒီလို မထီမဲ့မြင်ပြုလို့ရမယ်မထင်တဲ့… မင်း ဘယ်လိုအင်အားတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား… မင်းရဲ့ မသိနားမလည်မှုက လူ့ဘုံလောကက ကျင့်စဉ်သမားတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဒီလောက်ပဲဆိုတာ သက်သေပြတာပဲ…”

မက်အကြီးအကဲသည် ယီထျန်းယွမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်သည့် ၎င်း၏ အကြည့်များသည် မိုက်မဲသူတစ်ဦးကို ကြည့်နေသလို ဖြစ်ပြီး တောင်ကျေးရွာမှ မြို့ပြသို့ ရောက်လာသည့် ကောင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ ဤမြို့ထဲတွင် မည်သည့်အင်အားမျိုးရှိသည်ကို လုံးဝမသိသူတစ်ဦးအလား ဖြစ်သည်။

“မင်း ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်တောင် မသိဘဲ ငါ့သားနဲ့ ဘယ်လောက်ကွာခြားလဲဆိုတာ နှိုင်းယှဉ်မကြည့်ဘူးလား… ငါ့သားမှာ ရေခဲသူတော်စဉ်ခန္ဓာကိုယ်ရှိတယ်… ရွှေယွမ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ပိုမိုအားကောင်းတဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်မှာ သေချာတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်းကရော… သာမန်လူသားတစ်ယောက်ပဲ… ဘာသွေးရိုးဗီဇမှ မရှိဘူး… ဘာအခွင့်နဲ့ လူကို ခေါ်ထုတ်သွားမှာလဲ… မင်းပြောတဲ့ အချစ်ဆိုတာနဲ့ပေါ့… ဟာသနဲ့တူတယ်… တကယ်ကို ကလေးဆန်တာပဲ…”

“အခု ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်… ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေးပေါ့… ရွှေယွမ်ရဲ့ အတွက် ထည့်စဉ်းစားပြီး မင်း ငါ့သားရဲ့ လမ်းဖော်လမ်းဖက်အဖြစ် ဆန္ဒရှိရှိ နေပေးမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ငါ လုံးဝမစုံစမ်းဘူး… ဒါ့အပြင် သူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ချောင်း၊ ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀ သန်း၊ အဆင့်ငါးဆေးလုံး ၁၀ လုံး ပေးမယ်… ဒီဆုလာဘ်တွေကို ယူပြီး လူ့ဘုံလောကကို ပြန်ထွက်သွားလို့ရတယ်…”

“ဒီဆုလာဘ်တွေက လူ့ဘုံလောကက အင်အားစုအများစုမှာ မရနိုင်တဲ့အရာတွေပဲ… မင်းအတွက်ဆိုရင် တော်တော်ကြာကြာ သုံးလို့ရမှာ…”

မက်အကြီးအကဲသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အင်မတန်ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်။ ယီထျန်းယွမ်ကို အတင်းအကြပ် သတ်ပစ်လိုက်လျှင် ရှီရွှေယွမ်သည် သေချာပေါက် ဝမ်းနည်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူမကိုယ်သူမ သေကြောင်းကြံစည်လျှင် ပြဿနာကြီးဖြစ်သွားနိုင်သည်။

အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ယီထျန်းယွမ်အား ဆုလာဘ်များကို ယူပြီး ထွက်သွားစေရန်ဖြစ်ပြီး ရှီရွှေယွမ်အား စိတ်နှလုံးပြတ်စဲစေရန် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။ စိတ်နှလုံးပြတ်စဲသွားပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို လက်ခံလာမည်ဖြစ်ပြီး မက်ယီမင်ကို လက်ခံလာမည်ဖြစ်သည်။

“သူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ချောင်း… ဝိညာဉ်ကျောက်သန်း၁၀… အဆင့်ငါးဆေးလုံးဆယ်လုံးပေါ့…” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအရာများသည် ၎င်းအတွက် အမှိုက်ပုံတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

သူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ချောင်းသာမက နတ်ဘုရားလက်နက်ဆယ်ချောင်းပင်ဖြစ်စေ ရှီရွှေယွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမှိုက်သာဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ… ဒါတွေက မလုံလောက်ဘူးလား…” မက်အကြီးအကဲသည် အေးဆေးစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို ကောင်းကင်အဆင့်သိုင်းပညာတစ်ကျမ်း၊ အဆင့်ခြောက်ဆေးလုံးတစ်လုံးထပ်ပေးမယ်… ဘယ်လိုလဲ…”

သူမသည် ယီထျန်းယွမ်သည် ဤပစ္စည်းများကို ယူပြီး ထွက်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။ ဤသည်ကို မည်သူမဆို ငြင်းဆန်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူမထင်သည်။ အထူးသဖြင့် လူ့ဘုံလောကမှ လာသူတစ်ဦးအတွက်ပင်။ သူမမြင်သည့်အတိုင်း လူ့ဘုံလောက၏ ကျင့်စဉ်သမားများသည် အနိမ့်အဆင့်ဖြစ်ပြီး ဆုလာဘ်များကို ပိုပေးလျှင် မည်သူမဆို မျက်စိကျိန်းလာမည်ဖြစ်သည်။

မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဤမျှလောက်ကောင်းမွန်သည့် ပစ္စည်းများကို စွန့်လွှတ်မည်လား။ ဦးခေါင်းကို ကန်ခံထားရမှသာ ထိုသို့လုပ်မည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မည်သူမဆို မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ရမည်ကို သိကြသည်။

ဘေးတွင်ရှိသော မက်ယီမင်သည်လည်း အထီးကျန်စွာ ပြောင်လှောင်နေပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် ဤဆုလာဘ်များကို ယူပြီး ထွက်သွားမည်ဟု ထင်သည်။ လူ့ဘုံလောက၏ ကျင့်စဉ်သမားများသည် ၎င်းအတွက် ဆင်းရဲသားများနှင့်တူပြီး တူညီသည့် ဘုံတစ်ခုတွင်ပင် မရှိပေ။

“ငါ မင်းကို သူတော်စဉ်လက်နက်ငါးချောင်း၊ ဝိညာဉ်ကျောက်သန်း၅၀၊ အဆင့်ငါးဆေးလုံး အလုံးငါးဆယ်၊ ကောင်းကင်အဆင့်သိုင်းပညာငါးကျမ်းပေးမယ်… ဒီလိုဆိုရင် မင်း ငါ့မြင်ကွင်းထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ပြီလား… ဒီအမှိုက်တွေနဲ့ ရွှေယွမ်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တိုင်းတာဖို့ မကြိုးစားနဲ့… ဒါတွေက မထိုက်တန်ဘူး…” ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ “မင်းတို့ ရွှေယွမ်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆက်ဆံခဲ့တာကို ထည့်စဉ်းစားလို့ ငါ အခုပြောခဲ့တာတွေက လျော်ကြေးပေးတာပဲ…”

ဝမ်အကြီးအကဲသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ဤပစ္စည်းများကို ယီထျန်းယွမ်သည် တကယ်ထုတ်ယူနိုင်သလားဟု တွေးမိသည်။ ဤအရာများသည် သာမန်အင်ပါယာများပင် ထုတ်ယူနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည့် အရာများဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားနိုင်ငံများသာ ဤမျှလောက်ထုတ်ယူနိုင်သည်။

သူသည် လျှာရှည်နေသလား သို့မဟုတ် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သလားဟု မသိရပေ။

“ထပ်ပြီး လျှာရှည်နေပြီပေါ့… မင်းလို ဆင်းရဲသားပုံစံနဲ့ ဒီလောက်များတဲ့ ရတနာတွေကို ထုတ်ယူနိုင်တယ်ပေါ့…” မက်ယီမင်သည် ပြောင်လှောင်ရင်း ဆိုသည်။ “ခဏနေရင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းဖို့ အချိန်ပေးပါဦးဆိုပြီး ထပ်ပြောမှာမဟုတ်ဘူးမလား… မင်းလို ဒီလိုပုံစံနဲ့ဆိုရင် အခုချက်ချင်း ထုတ်ယူနိုင်ရင် ငါ နောက်ကနေ ပြောင်းပြန်လျှောက်မယ်… မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ…”

“ဗွမ်း…”

သူတော်စဉ်လက်နက်ငါးချောင်းကို ယီထျန်းယွမ်သည် မြေပေါ်တွင် စိုက်ထည့်လိုက်ပြီး အလွယ်တကူ မြေထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။ လူအားလုံးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ပင် သူတော်စဉ်လက်နက်ငါးချောင်းဖြစ်သည်။

“သူတော်စဉ်လက်နက်ငါးချောင်းကတော့ အနည်းငယ်လိုအပ်ချက်ရှိသေးတယ်… ဒါကြောင့် ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဖြည့်ဖို့ သူတော်စဉ်ချပ်ဝတ်တွေကို ထပ်ထည့်ပေးမယ်…”

ယီထျန်းယွမ်သည် သူတော်စဉ်ချပ်ဝတ်တစ်စုကို ထပ်မံထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့သည် ယီထျန်းယွမ်က ယခင်က သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့်အခါ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် သူတော်စဉ်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အမှိုက်သဖွယ် မြေပေါ်တွင် ပစ်ထားပြီး အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“ကဲ အခု မင်း ပြောင်းပြန်လျှောက်လို့ရပြီ…”

လူအားလုံးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်သည် လျှာရှည်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း တကယ်တမ်း သူတော်စဉ်ပစ္စည်းတစ်ပုံတစ်ပင်ကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း အနည်းဆုံး ဆယ်ခုကျော်ရှိပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်နှင့် ဆေးလုံးများကို ဖြည့်ဆည်းရန် လုံလောက်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်သူသည် ချမ်းသာမှုဖြင့် သူ့ကို အရှက်ရအောင်လုပ်ချင်လျှင် သူသည် ပိုမိုချမ်းသာမှုဖြင့် တစ်ဖက်သူကို အရှက်ရအောင် ပြန်လည်လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ သူတော်စဉ်လက်နက်ငါးချောင်းသည် အမှိုက်တစ်ပုံသာဖြစ်ပြီး သူ့တွင် ထိုထက်မက ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ထင်ရှားစွာ ပြသလိုက်သည်။

“ဒါ… ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး… မင်း… မင်း ဒီလောက်များတဲ့ သူတော်စဉ်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကရလာတာလဲ… သေချာပေါက် ခိုးလာတာပဲ…” မက်ယီမင်သည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ယီထျန်းယွမ်ကို ဒေါသတကြီး ညွှန်ပြရင်း အရှက်တကွဲ ဖြစ်သွားပြီး ယခင်ပြောခဲ့သည့်စကားများကို လုံးဝမဝန်ခံပေ။

“အခုပဲ ကိုယ်ပြောထားတဲ့စကားကို အခုချက်ချင်းပဲ ဖောက်ဖျက်တာပဲ... ငါ့တစ်သက်တာမှာ ဒီလို ကတိမတည်တဲ့သူမျိုးကို အမုန်းဆုံးပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဝမ်အကြီးအကဲကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ယခင်စကားပြောဆိုမှုများကို သူ အားလုံးကြားထားသည်။

ဝမ်အကြီးအကဲသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သည့်စကားမျှ မပြောဆိုပေ။ ယီထျန်းယွမ်ပြောသည့်အရာသည် အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လှည့်ဖျားပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်း ဒီလောက်များတဲ့ သူတော်စဉ်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကရလာတယ်ဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့… ငါပြောချင်တာက ဒီပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး ထွက်သွားလိုက်စမ်း… မဟုတ်ရင် ဒီမှာပဲ သေရမယ်… မင်းပဲ ရွေးချယ်လိုက်…” မက်အကြီးအကဲသည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ရွှေယွမ်ကတော့ ဒီမှာ ဆက်နေရမယ်… ဘယ်သူရောက်လာလာ သူ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားလို့ မရဘူး…”

မက်အကြီးအကဲသည် ယီထျန်းယွမ်သည် ဤမျှလောက်များပြားသည့် ရတနာများကို ထုတ်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်နှင့်တူသည်။

“အို့… မင်းတို့က သိပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုများနေတာပဲ…”

ယီထျန်းယွမ်သည် အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“အရင်တုန်းက ဘုန်းတန်ခိုးထွဋ်မြတ်ခဲ့လို့ အခုထိ အရာအားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ ကမ္ဘာလောကလို့ ထင်နေတုန်းလား… အခုဆိုရင် ထိပ်တန်းဆယ်နေရာထဲတောင် မရောက်နိုင်တော့ဘူးမဟုတ်လား… ဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသိနားမလည်ဘဲ ဘဝင်ရူးနေကြတာကမှ ပိုပြီး မသိနားမလည်မှုကိုပဲ ပြသနေတာပဲ…”

“မင်း…”

မက်အကြီးအကဲသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ဝမ်အကြီးအကဲသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် ဤသို့သောစကားများကို ပြောရဲမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဤစကားများသည် ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိပါးရာ ရောက်ပြီး ၎င်းတို့အား သေဒဏ်ပေးရာ ရောက်သည်နှင့်တူသည်။

ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်သည် ယခုအခါ ယခင်ကဲ့သို့ ဘုန်းတန်ခိုးမရှိတော့သည်ဟူသော စကားကို အကြားအတိုင်းမခံချင်ပေ။

“မင်း ဒီမှာ သေချင်နေပြီထင်တယ်… ပြောလို့မရတဲ့စကားတွေ ရှိတယ်… ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောလိုက်ပြီ… ဒီနေ့ မင်း ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ အဆုံးသတ်ရမယ်…” မက်အကြီးအကဲ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အင်အားသည် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အင်အားသည် တစ်ခန်းလုံးကို ဖိစီးလိုက်ကာ လူအားလုံးကို ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုပေးသည်။

“ထျန်းယွမ်… သူတို့ရဲ့ အင်အားက…” ရှီရွှေယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်ချင်စဉ် ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ့နောက်က လိုက်လာရင်ရပြီ… ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်…” ယီထျန်းယွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှီရွှေယွမ်အား စိတ်ချမ်းသာမှုကို ခံစားရစေသည်။ ဤကမ္ဘာလောကပင် ပြိုကျသွားလျှင်တောင် ယီထျန်းယွမ်သည် သူမအတွက် ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟု ခံစားရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ပေါက်ကွဲနေသည့် မက်အကြီးအကဲကို လှည့်ကြည့်ပြီး အေးစက်လွန်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

“ငါ ထပ်ပြီး တစ်ကြိမ်ပြောမယ်… ငါ့ကို တားတဲ့သူဆိုရင် သေမယ်… ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို မင်းတို့ အကုန်လုံးသုံးပြီးသွားပြီ… အစကတည်းက လူကို ထားချင်နေတာ… ပြီးတော့ ငါ့ကို အမှိုက်စကားတွေ အများကြီးပြောပြီး အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်… မင်းတို့ကို ပြောမယ်… မင်းရဲ့ သားလေးနဲ့ ငါ့အဒေါ်ကို လက်ထပ်ပေးချင်တယ်ပေါ့… မင်းလိုမျိုးနဲ့ဆိုရင် ငါ့အဒေါ်ရဲ့ ဆံပင်တစ်မျှင်တောင် မထိုက်တန်ဘူးလို့ ငါပြောချင်တယ်… ဒါတောင် လက်ထပ်ချင်သေးတယ်ပေါ့…”

၎င်း၏ လေသံသည် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤအမှိုက်များဖြင့် ရှီရွှေယွမ်ကို လက်ထပ်ချင်သည်ဟု ပြောနေသည်။ မည်သူမဆို တားလျှင် သတ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

အခန်း ၆၈၄ ပြီးပါပြီ။