လူယုတ်မာဆိုတာ ဥပဲ၊ လူမဟုတ်ဘူး

“သူတို့က ကျွန်တော့်မျက်နှာအကြောင်း ပြောနေခဲ့တာ၊” နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ ကြည့်ပါ။ ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုထူးခြားတာ ရှိလို့လား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် နဂါးအစောင့်များအားလုံး တတိယသခင်လေးနဉ်၏မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းသည် ဝက်တစ်ကောင်၏ခေါင်းနှင့်ဆင်တူလောက်အောင် ရောင်ရမ်းနေသည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်မိဘများပင် သူ့ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ၊ သူတို့လိုလူများကို မဆိုထားနှင့်။

နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့မျက်နှာကို သူ့လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြီးနောက် သူက “ကျွန်တော့်မျက်နှာ နာတယ်။”

နဂါးအစောင့်အနည်းငယ် သူတို့၏ပါးစပ် တွန့်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ အကယ်၍ ခင်ဗျားရဲ့မျက်နှာက ဒီလိုရောင်ရမ်းနေပြီးနောက် နာကျင်မှုမရှိခဲ့ရင် အဲဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မိုးထဲတွင် မြင့်မားသောမျှော်စင်များ၏ မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်နှင့် မြို့၏တံခါးမျှော်စင်များ၏ မှုန်ဝါးဝါးအရိပ်ကို မြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်လော့ကို လမ်းဘေးက အမိုးအောက်သို့ လိုက်ပါရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင်ကော။” သူ တိတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို မသိစေနဲ့။”

နဉ်ရှောင်လော့၏မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့လည်ပင်းကိုဖက်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတာလား။” သူက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ယခု နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို ယုံကြည်လိုက်သည်။ ဒီကလေးမိုက်မှာ တကယ်ပဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတွေရှိတယ်။ နဉ်ရှောင်လော့သည် ထွက်ပြေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့နောက်က မြင်းများပေါ်က နဂါးအစောင့်ငါးဦးကိုမြင်သောအခါ သူသည် မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးလိုက်သည်။ မျက်ရည်များသည် သူ့မျက်လုံးများ၏အစွန်းများတွင် စုဝေးလာခဲ့သည်။ မြို့တော်က တကယ်ပဲ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူ အိမ်ပြန်ချင်တယ်!

“ခင်ဗျားရဲ့အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့နာမည်ကို ပြောင်းလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို အမိုးအောက်သို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဖုန်းကျိုးကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်ကို ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတဲ့ ဘာသတင်းမှမဖြန့်ခိုင်းနဲ့။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ခင်ဗျားရဲ့သေဆုံးခြင်းကို ဘယ်လိုရှင်းပြဖို့ကြိုးစားမလဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်။”

“ဘာ!?” နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီကျိန်စာသင့်တဲ့လူ။ သူက ကျွန်တော့်သေဆုံးခြင်းကို ကျွန်တော့်မိသားစုကို ကြေညာရဲတဲ့သတ္တိရှိတယ်လား။”

“ခင်ဗျားက သူ့ကို မွေးနေ့လက်ဆောင်တစ်ခုပေးနေတုန်းမှာ သေဆုံးခဲ့တာ။ သေချာပေါက် သူက ခင်ဗျားမိသားစုကို ရှင်းပြချက်တစ်ခုပေးရမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“………..” နဉ်ရှောင်လော့ ဆွံ့အသွားသည်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်က သေပြီးသားလူတစ်ယောက်ဖြစ်နေသလိုမျိုး မပြောလို့မရဘူးလား။

“ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ခင်ဗျားရဲ့သေဆုံးခြင်းအတွက် အပြစ်ကို အရှင်မင်းကြီးရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ ပုံချလိမ့်မယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖန်ပြန်လည် နဉ်ရှောင်လော့ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ဒါတွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

“ဂရုစိုက်ပါ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်လော့၏လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” နဉ်ရှောင်လော့က မေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ပိုက်ဆံမရှိဘူးမဟုတ်ဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါ မဟုတ်ဘူး၊” တတိယသခင်လေးနဉ်သည် အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ကျွန်တော့်ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်နဲ့ အရှင်မင်းကြီးကြားမှာ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ မျိုးစေ့ချချင်နေရတာလဲ။”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အဆင်မပြေလို့ပဲ၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏အဖြေသည် အမူအရာကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

နဉ်ရှောင်လော့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ငါတို့ရဲ့အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်းနဲ့ သူ့အရာရှိက အဆင်မပြေဘူးလား။ ခင်ဗျားက အဲဒါကို အဲလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆမဖြစ်အောင်လုပ်လို့မရဘူးလား။ ခင်ဗျားက ဒီနေ့ စွပ်ပြုတ်က ပုံမှန်ထက် ပိုငန်တယ်လို့ပြောနေသလိုပဲ။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုပေါ့။

“နေထွက်တော့မယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ကိုယ့်ဘာသာပုန်းအောင်းဖို့ နေရာတစ်ခုရှာလိုက်။ ကျွန်တော့်စကားတွေကို သတိရပါ။ ခင်ဗျားက ဖုံးကွယ်နေရမယ်။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်ရဲ့နောက်တစ်ဆင့်လှုပ်ရှားမှုတွေအတွက်ဆိုရင် အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့အဖေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားနှင့်သူ့ဇနီးက သူတို့၏အငယ်ဆုံးသားကို သူတို့၏အဖိုးတန်ဆုံးရတနာအဖြစ် ဆက်ဆံသည်ဟု တစ်ချိန်ကကြားခဲ့ဖူးသည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော့်အစောင့်တွေကကော။” နဉ်ရှောင်လော့က ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ကိုစဉ်းစားခြင်းသည် သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် သူတို့ ငြိမ်းချမ်းစွာအနားယူနိုင်အောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့၏အသံသည် အနည်းငယ်ပို၍ညင်သာသွားပုံရသည်။ “ခင်ဗျား ဖုန်းကျိုးကိုပြန်ရာလမ်းမှာ သတိထားရမယ်။”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ပြန်ခေါ်သွားချင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့မျက်ရည်များ သူ့ရောင်ရမ်းနေသောမျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာစဉ် ပြောလိုက်သည်။ ဖုန်းကျိုးသည် သူ့အစောင့်များ၏တကယ့်အိမ်ဖြစ်သည်။ မြို့တော်သည် တိုင်းတစ်ပါးမြေဖြစ်သည်။ လူများသည် သူတို့၏မူလအမြစ်များသို့ အမြဲတမ်းပြန်သင့်သည်။

“အနာဂတ်မှာ သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ အခွင့်အရေးတွေရှိလိမ့်မယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ရထားအတွင်းတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သော နဂါးအစောင့်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ဤနဂါးအစောင့်သည် အပေါ်ဝတ်ရုံအစုံတစ်စုံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဝတ်ရုံများကို နဉ်ရှောင်လော့၏ပခုံးများပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး “ခင်ဗျား သတိထားရမယ်။ အခု သွားတော့။”

နဉ်ရှောင်လော့သည် မြင်းရထားရှေ့တွင်ရပ်နေပြီး သူ့မျက်ရည်များကိုသုတ်ရင်း သူ့အစောင့်များ၏အလောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်။ သူ့နောက်လိုက်သွား၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဂါးအစောင့်နှစ်ဦးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “သူ မင်းတို့ကို မတွေ့သွားစေနဲ့။ သူ့အသက် အန္တရာယ်တွင်ရှိနေမှသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထုတ်ဖော်ရမယ်။ မင်းတို့ သူ့ကို မြို့တော်အပြင်ဘက်သို့ မြင်ပြီးတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့။”

နဂါးအစောင့်နှစ်ဦးသည် နာခံလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်လော့နောက်သို့ လိုက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်ဆင့်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ရထားမောင်းသူကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး “သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်။”

လှည်းသမားကို နေရာတွင်ထိန်းသိမ်းထားသောနဂါးအစောင့်များသည် လှည်းသမား၏ခေါင်းကိုလိမ်လိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ချိုးဖဲ့လိုက်သည်။ သူသည် တီးတိုးသံတစ်ချက်မျှမပြုဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

“ဒီရထားလုံးကို ငါတို့နဲ့အတူယူခဲ့ကြ။ ငါတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ပြန်သွားကြမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသောနဂါးအစောင့်သုံးဦးသည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏စစ်သေနာပတိချုပ်အပါအဝင် သူတို့သည် လေးဦးသာအင်အားရှိသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ထဲကို သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်ဖို့ အဲဒါ လူအရမ်းနည်းလွန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းပေါ်သို့တက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဒီတစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။”

....

ယခုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စာကြည့်တိုက်အမိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူမ၏ဘေးတွင်နားနေပြီး သူ့အမွေးအတောင်များ လုံးဝစိုစွတ်နေသည်။

“လျှို့ဝှက်အခန်း?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုပွတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီအဘိုးကြီးက အဲ့လိုဟာတောင် ရှိသေးတာလား။”

ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်တွင် ငုံ့ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မကောင်းတဲ့လူအားလုံးက လျှို့ဝှက်အခန်းတွေရှိရတာကို ကြိုက်ကြတယ်။ အဲဒါက သူတို့က သူတို့ရဲ့ယုတ်မာတဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခုခုကို ဖော်ထုတ်ပြသဖို့ မတတ်နိုင်လို့ပဲ!”

ယိုသန်းသည် တခြားပခုံးပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲလျောင်းနေသည်။ “ယိုကွမ့်။ မင်းက အဲလိုအရာတွေကိုတောင် သိနေတာလား။”

“ဘိုးဘိုးက ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးခဲ့တာ၊” ယိုကွမ့်သည် ဂုဏ်ယူစွာကြေညာလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က “ဒါဆို ဘိုးဘိုးက မင်းကို တစ်ခုထဲကို ဘယ်လိုလျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပေးခဲ့သလား။”

ယိုကွမ့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏ပုံစံနှင့် ရင်းနှီးခဲ့သည်။ သေးငယ်သောပုံရိပ်တစ်ခုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် အမိုးကြွေပြားများကြားက အက်ကွဲကြောင်းများမှ ရွှေ့လျားသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကိုညှစ်လိုက်ပြီး သေးငယ်သောပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ကျွန်-ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့!” ပုရွက်ဆိတ်သည် စူးရှစွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ညီငယ်လေး။ မင်းရဲ့ဂုဏ်သရေရှိမျိုးရိုးအမည်က ဘာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်နာမည်က အားမော့² ပါ။ ” ပုရွက်ဆိတ်သည် ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်သည်။

“အိုး။ ငါက နဉ်ရှောင်ယောင်းပါ။ မင်္ဂလာပါ။ အားမော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အားးးးးး--!” ပုရွက်ဆိတ်ငယ်လေးသည် တစ်ဖန်ပြန်အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အံ့အားသင့်မှုဖြင့်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားက နဉ်ရှောင်ယောင်းပေါ့!”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ တိရစ္ဆာန်လောကတွင် ကျော်ကြားနေသည်ကို သေချာနေသည်။

“ဟုတ်တယ်။ သူက ရှောင်ယောင်းပဲ၊” ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ဖဝါးထဲက ပုရွက်ဆိတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့လေသံသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသောအငွေ့အသက်တစ်ခုကို ဆောင်ယူလာသည်၊ “တခြားဘယ်လူသားက မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ ဒုက္ခခံမှာလဲ။”

“ရှောင်ယောင်း။ ခင်ဗျားက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အိမ်ကို ထပ်ဖြိုချတော့မှာလား။” အားမော့သည် ယိုကွမ့်၏ငြင်းပယ်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာမေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး။ မိုးရွာနေတုန်း မီးရှို့ဖို့က အဆင်မပြေဘူး။” သူမသည် ဤရာသီဥတုတွင် မီးအလုပ်ဖြစ်အောင်လုပ်ရန် ပိုက်ဆံသုံးပြီး ဆီဝယ်ရလိမ့်မည်။

“မှန်တယ်၊” အားမော့သည် နားလည်စွာပြောလိုက်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းနေစဉ် မီးထွန်းညှိရန် တကယ်ပဲ အဆင်မပြေဘူး။

“အားမော့။ ငါမင်းကို တစ်ခုခုမေးချင်တယ်။ မင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စာကြည့်တိုက်ထဲက လျှို့ဝှက်ခန်းမထဲကို ဝင်ဖူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ “သူ မြေအောက်မှာဆောက်ထားတဲ့တစ်ခု။”

အားမော့သည် သူ့ခေါင်းကို ဘေးသို့စောင်းလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဝင်ဖူးတယ်လေ။”

ယိုကွမ့်။ ယိုသန်းနှင့် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်တို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကိုးကွယ်သောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မှန်တယ်။ ငါတို့က အဲဒီခန်းမထဲကို ဝင်ဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အားမော့လို ပုရွက်ဆိတ်ငယ်လေးတွေက ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားနိုင်တယ်!

“မင်း အဲဒီထဲကို ဒီနေ့ဝင်ခဲ့သလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီး ဝင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်က ဥယျာဉ်တွေထဲမှာ အစာရှာဖို့ သွားခဲ့တယ်။”

“အိုး။ ဒါဆို အဲလိုကိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် သူမရှာဖွေနေသောအဖြေကို မတွေ့ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အားမော့ကို ညင်သာစွာထိုးလိုက်ပြီး “ငါ နောက်တစ်ခါလာလည်တဲ့အခါ မင်းကို သကြားလုံးတွေ ကျွေးမယ်။”

“တကယ်လား?” အားမော့သည် ပျော်ရွှင်လွန်း၍ သူ့အာရုံခံအင်္ဂါများ ကခုန်စပြုလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ်လည်း အမိုးပေါ်မှာ တွေ့ကြမယ်။”

“အင်း၊” အားမော့သည် သူ့ခေါင်းကိုမြင့်မြင့်မြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက သူတို့က ဒီနေ့ လျှို့ဝှက်ခန်းမထဲကို အရူးလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်လို့ပြောတယ်။”

“အရူးလေး?”

“အင်း။ သူ့မျက်နှာက လုံးဝအရုပ်မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဖြူရောင်အဝတ်စနဲ့ အုပ်ထားခဲ့တယ်၊” အားမော့၏အာရုံခံအင်္ဂါများသည် သူ စကားပြောနေစဉ် အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

အဲဒါ သူမရဲ့အစားထိုးဖြစ်ရမယ်-- ဒါပေမဲ့ အရူးတစ်ယောက်လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုပွတ်လိုက်သည်။ အရူးတွေက ပိုနာခံတတ်လို့လား။

“အဲဒီလူက ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ။” ယိုကွမ့်က မေးလိုက်သည်။

“သူက လူတစ်ယောက်လိုပုံစံရှိတယ်၊” အားမော့သည် လေးနက်စွာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့သည် သူတို့၏နှုတ်ခမ်းမွှေးများကို အုပ်လိုက်ကြပြီး အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ အဲဒါက သူတို့ကို ဘာမှမပြောခဲ့သလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

“………..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အာ့။ မှန်တယ်။ ပုရွက်ဆိတ်အမြင်အာရုံက လူသားတွေမြင်နိုင်တဲ့ ၁၀% ကိုပဲ ဖုံးအုပ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို အားမော့ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို အဲဒီလူ ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာကို မေးဖို့က အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်။

“ရှောင်ယောင်း။ ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြည့်ဖို့ လျှို့ဝှက်ခန်းမကို သွားကြတော့မှာလား။” ယိုသန်းက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ ငါက အဲလိုလူတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ပဲ လိုအပ်ခဲ့တာ။”

“အမတ်ချုပ်ကြီးက အခု ဘယ်လိုမကောင်းတဲ့အရာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ။” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူက ကောင်လေးတစ်ယောက်ကိုရှာပြီး သူ့မျက်နှာကို ငါနဲ့တူအောင်ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက ငါ့ကိုသတ်ပစ်ပြီး အဲဒီကောင်လေးကို ငါ့နေရာမှာ ဧကရာဇ်ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာ။”

Σ(°△ °|︴၊ တိရစ္ဆာန်လေးကောင်စလုံး ဆွံ့အသွားသည်။ လူသားတွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲလောက်ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။

“ဒါဆို၊” ယိုကွမ့်၏အမွေးများသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့်ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထောင်ထနေသည်။ “ဒါဆို ငါတို့က ပုံပျက်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ အဲဒီအလောင်းကိုမြင်တော့... သူတို့က သူ့မျက်နှာကို ခင်ဗျားနဲ့တူအောင်ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလား။ ရှောင်ယောင်း။”

“အင်းဟင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အရမ်း။ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်၊” ယိုသန်း အသက်ရှူလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က “သူက လူယုတ်မာပဲ!”

တခြားသုံးကောင်စလုံး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ လူယုတ်မာဆိုတာ ဥပဲ။ လူမဟုတ်ဘူး!

“အိုး!” ယိုသန်းသည် ရုတ်တရက်သတိရသွားပြီး သူ့အမွေးများသည်လည်း ထောင်ထလာခဲ့သည်။ “ဒါဆို။ ရှောင်ယောင်း။ ခင်ဗျား အန္တရာယ်ရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်မောင်းကိုမြှောက်လိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်လွှဲလိုက်သည်။ “ကြောက်စရာဘာမှမရှိဘူး။ သူက ငါ့ကို တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရမှာမဟုတ်ဘူး။”

“ဒါဆို ငါတို့က အဲဒီအရူးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ။” အားမော့က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

“အကယ်၍ သူက အစကတည်းက အရူးတစ်ယောက်မဟုတ်ခဲ့ရင် ငါ သူ့ကို ကုသပေးနိုင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယုံကြည်မှုရှိစွာပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ယောင်းက အရမ်းကြမ်းတမ်းတာပဲ၊” ယိုကွမ့်က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

“ဟားဟား။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယိုကွမ့်က သူမကို တစ်ဖန်ပြန်ချီးကျူးပြီးနောက် အနည်းငယ်ဂုဏ်ယူသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ငါ့ကို အစားထိုးတစ်ယောက်နဲ့ အနိုင်ယူမယ်? သူတို့အိပ်မက်ထဲမှာပေါ့။

“ရှောင်ယောင်း။ တကယ်ပဲ ပြဿနာတွေမရှိတော့ဘူးလား။”

“မရှိတော့ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုသူမကိုယ်တိုင် ပုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အမတ်ချုပ်ကြီးကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်၊” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက် ကတိပေးလိုက်သည်။ “တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် နန်းတော်ကိုလာပြီး ခင်ဗျားကိုပြောပြမယ်။”

“အားမော့လည်း ကူညီမယ်၊” အားမော့သည် သူ့ရှေ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူမသည် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အားမော့နှင့်အတူ သူ့ကိုနမ်းလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ကြိမ်။ ငါမင်းတို့ကို သကြားလုံးတွေ သေချာပေါက်ကျွေးမယ်!”

အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူ့ပတ်ပတ်လည်ကို စိုးရိမ်တကြီးကြည့်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ပါတယ်။ သူ့ဇနီးက ရှောင်ယောင်း သူ့ကိုနမ်းနေတာကို မတွေ့မိပါစေနဲ့။ အားမော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ဖဝါးထဲတွင် လူးလိမ့်နေစဉ် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သူက ဇနီးတစ်ယောက်တောင် မရှာရသေးဘူး!

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစေခံချုပ်တစ်ဦးနှင့်တူသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ယောက်ျားတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စာကြည့်တိုက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အောက်က အမိုးကြွေပြားများထဲမှတစ်ချပ်ကို အလျင်အမြန်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အောက်ကစကားဝိုင်းကို နားထောင်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို “အမတ်ချုပ်ကြီး။ လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ နန်းတွင်းအစောင့်သုံးဦးက အလောင်းတွေပါတဲ့ရထားလုံးနဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့လက်ထဲကစာအုပ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီး အစေခံချုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူသည် တစ်ဝက်ကိုင်းညွှတ်နေပြီး သူ့သခင်၏မျက်လုံးများကို တွေ့ဆုံရန်ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ဟင်? နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးပေါ်မှ လန့်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ စစ်သေနာပတိချုပ်က နဂါးအစောင့်တွေနဲ့ပဲ ပြန်လာခဲ့ရင် အဲဒီကောင်လေးနဉ်က ဘယ်ကိုသွားတာလဲ။

***