တစ်ချို့အတွက် နက်ရှိုင်းသောခံစားချက်များ၊ တခြားသူများအတွက် ပါးလွှာသောခံစားချက်များ

ချင်ရွှမ်သည် လသာဆောင်၏ညာဘက်ခြမ်းရှိ ဧကရီကျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားသောကန့်လန့်ကာကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နားမလည်နိုင်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့အမူအရာသည် သူမ၏မျက်လုံးများအတွက် အတော်လေးနာကျင်ဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊” ချင်ရွှမ်က တိတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်သည်၊ “နန်းတွင်းအထိန်းတော်တစ်ဦးက အစ်မကြီးနဲ့ ရှဲ့အန်းယိတို့ ဘယ်တော့မှ၊ ဘယ်တော့မှ...” ချင်ရွှမ်သည် သူ့ကိုယ်သူ ရှစ်ကြိမ်မှ ကိုးကြိမ်အထိ ထပ်ခါတလဲလဲပြောခဲ့သော်လည်း ထွေးထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ ဘာကိုရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူ့ဇနီးလောင်းသည် အပျိုစင်တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမသည် မသိဟန်ဆောင်ခဲ့ရသည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင် သူ့စကားများပြီးဆုံးရန် စောင့်ဆိုင်းနေရင်း စိတ်သောကရောက်သွားခဲ့သည်။ ယင်းလေသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ရိုးသားသောအမျိုးအစားဖြစ်သောကြောင့် ချင်ရွှမ်၏ထစ်ငေါ့နေသောစကားများအပေါ် သူ့တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ့စိတ်ထဲရှိသောအရာကို ပြောဆိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ “မိန်းကလေးချင်က လက်ထပ်ဖို့ဆန္ဒမရှိဘူးလား။”

ယင်းယွီသည် ယင်းလေထက် အနည်းငယ်ပို၍နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းစဉ်းစားခဲ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မိန်းကလေးချင်က အဲဒီလူယုတ်မာရှဲ့အန်းယိရဲ့ကလေးနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာဖြစ်နိုင်မလား။”

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အကယ်၍ အဲဒါသာဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ဝမ်းနည်းဖွယ်ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။ ခင်ဗျားက အဲလိုအဖြစ်ဆိုးတွေကို စဉ်းစားတာ ရပ်လို့မရဘူးလား။

“တကယ်ပဲ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့စိတ်ရှည်မှု ဆုံးရှုံးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူက မစ်နင်ကို ဘယ်လောက်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေစေချင်တာလဲ။

ချင်ရွှမ်က “အစ်မကြီးက...။”

အရှင်မင်းကြီးက ဒီမှာ စိတ်မရှည်မှုကြောင့် သေတော့မယ်! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာကိုကုတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုရင် အဓိကအချက်ကို ပြောပါလား။ မိန်းကလေးချင်မှာ ဘာမှားနေလို့လဲ။”

“သူမက ရှဲ့အန်းယိနဲ့ သူမရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို မပြီးမြောက်ခဲ့ဘူး!” ချင်ရွှမ်သည် အလျင်စလို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် ယင်းဖုန်းတို့တွင် ကောင်းမွန်သောနားများရှိသော်လည်း သူတို့သည် ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင် ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို အဲလိုကိုး။”

“……….” ချင်ရွှမ် ဆွံ့အသွားသည်။ သူ သတင်းကိုသိသောအခါ သူ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ရှဲ့အန်းယိကို ထိုနေရာတွင်ပင် ရိုက်နှက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီး ဒေါသမထွက်ရင်တောင်မှ သူက အဲဒီစကားအနည်းငယ်နဲ့ပဲ ထားခဲ့လို့မရဘူး။ဟုတ်တယ်မလား။

“အင်း?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ “ဆွံ့အနေတဲ့အထိန်းတော်က စကားပြောနိုင်တာလား။”

ချင်ရွှမ်သည် အလျင်အမြန်ရှင်းလင်းလိုက်သည်၊ “အဲဒီဆွံ့အနေတဲ့အထိန်းတော်က အားရှင်းကိုစစ်ဆေးဖို့ နောက်ထပ်အစေခံမကြီးနှစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တာ။” အရှင်မင်းကြီးက လုံးဝမတူညီသောအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို စိတ်ပူပန်နေပုံရသည်။

“ဒါဆို ခင်ဗျားရဲ့ဆိုလိုရင်းကကော။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ချင်ရွှမ်က “အကယ်၍ ဒီကျွန်တော်မျိုးက အဲလောက်ရဲတင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဧကရီမယ်မယ်က အစ်မကြီးကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်ပေးနိုင်ပါ့မလား။”

ဧကရီ၏ကိုယ်ပိုင်အစေခံမကြီးက မိန်းကလေးချင်၏အပျိုစင်ဘဝကို စုရုံးနေသောအရာရှိများကို ကြေညာလိုက်လျှင် သတင်းသည် အဝေးနှင့်အကျယ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားလိမ့်မည်။ အဲဒါက ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကိစ္စကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ချိန်ဆပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာမေးလိုက်သည်၊ “ဒါဆို ခင်ဗျားက အဲလိုအရာတွေကို ဂရုစိုက်တာပေါ့။”

ချင်ရွှမ်သည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒီကျွန်တော်မျိုး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အစ်မကြီးရဲ့တောင်းဆိုချက်ပဲ။”

အဲလိုဆိုရင် နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် ကန့်ကွက်စရာမရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ဧကရီ၏ဆုများကို ပေးအပ်ခဲ့သောအစေခံမကြီးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် သူမကို တီးတိုးစကားများဖြင့် ဘာလုပ်ရမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။ အစေခံမကြီးသည် ချင်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှဲ့အန်းယိကို တိတ်ဆိတ်စွာကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဧကရီကျိုးထံသို့ အလျင်အမြန်ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“ဒီကျွန်တော်မျိုး--”

“ကောင်းပြီ။ ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရွှမ်ကို လက်ကောက်ဝတ်မှဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ “ဒူးထောက်တာ တော်လောက်ပြီ။”

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ချင်ရွှမ်၏လက်ကိုကိုင်ထားသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့စိုက်ကြည့်မှုကို လုံးဝမသိခဲ့သော်လည်း ချင်ရွှမ်။ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများအားလုံး အပူချိန် သုံးဒီဂရီကျဆင်းသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်လက်ထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာယူလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အခု ပွဲတော်စလို့ရပြီ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက လူအများအပြားကို စားသောက်ဖွယ်ရာများကျွေးနေရသည်ကို သတိရသောအခါ နောက်ထပ်နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ ယခုငြင်းဆန်ခဲ့လျှင် အကြီးအကဲလီက သူမကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ “ဒါဆို ပွဲတော်စလိုက်ကြစို့၊” သူမသည် အားအင်မဲ့စွာပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ချင်ရွှမ်ဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့အစ်မကြီးကို အဖော်ပြုပေးလို့ရတယ်။”

အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို နောက်ထပ်ဒူးထောက်ခွင့်မပြုတော့သောကြောင့် ချင်ရွှမ်သည် ဆုတ်ခွာမသွားမီ ဦးညွှတ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။

“ကျွန်တော် ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ချင်ရွှမ်နောက်သို့ ပန်းဥယျာဉ်များမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခါးပတ်ကိုဆွဲလိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းကို “အထဲဝင်ပြီး စားကြစို့။ ဒါက ငါ့ပိုက်ဆံပဲ။ ဒါကြောင့် ငါတို့က အဲဒီချမ်းသာတဲ့လူတွေကို လျှော့တွက်လို့မရဘူး။ ငါတို့တတ်နိုင်သလောက် အများကြီးစားဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားကြမယ်။” အကယ်၍ သူမက အစားအစာကို သူမ၏ဗိုက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လျှင် သူမက ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။

ယင်းဖုန်းသည် ခက်ခဲသောအခြေအနေတွင် ထားခံလိုက်ရသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကျွန်တွေက ဧကရာဇ်နဲ့ တူညီတဲ့စားပွဲမှာ ဘယ်လိုထိုင်နိုင်မှာလဲ။” သူတို့၏အသက်များ ဆုံးရှုံးသွားမည်မဟုတ်လော။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဟာ သာ့ဖုန်း။ မင်းက ငါ့ကိုကြောက်နေတာလား။ ငါက ငါ့လူတွေကို တစ်ခါမှမရိုက်နှက်ဖူးဘူးလေ။”

ယင်းဖုန်းသည် အရှင်မင်းကြီး၏လူများထဲမှတစ်ဦးဖြစ်ရခြင်းကို ဂုဏ်ယူသော်လည်း သူသည် ‘ရိုက်နှက်’ ဟူသောအပိုင်းက ဘာအကြောင်းလဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ အရှင်မင်းကြီးက ငါဆိုလိုတာကို နားမလည်ခဲ့ဘူးလား။

ယင်းယွီက “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အမူအရာသည် လေးနက်သွားပြီးနောက် သူမ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ “ဖော့ခ်ပဲဟေ့၊ မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်ရေ!”

ယင်းဖုန်းနှင့် တခြားနဂါးအစောင့်များအားလုံး အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာလို့ သူတို့က အရှင်မင်းကြီး ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို ဘယ်တော့မှနားမလည်နိုင်ရတာလဲ။

ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ပန်းဥယျာဉ်များ၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချင်ရွှမ်နှင့်အတူ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး “ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို သွားရှာပြီး ဒုက္ခမပေးနဲ့။”

ချင်ရွှမ်သည် ခက်ခက်ခဲခဲပြန်ဖြေနိုင်မီ လန့်သွားခဲ့သည်၊ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက အရမ်းစိုးရိမ်ပူပန်လွန်းနေတယ်။”

“ခင်ဗျားသာ သွားဖို့စီစဉ်မနေခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့စိတ်အခြေအနေကို ဘယ်လိုမျိုချနိုင်မှာလဲ။ ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့သခင်က ဒီနေ့ဒီမှာမရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရှေ့မှာ လုပ်ခဲ့သလို ပြုမူစရာမလိုဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချင်ရွှမ်၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ ကြမ်းတမ်းစွာတီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ရှဲ့အန်းယိ သေထိုက်တယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ညင်သာစွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးတောင်မှ ရှဲ့မျိုးနွယ်နဲ့ဆက်ဆံရာမှာ သုံးကြိမ်စဉ်းစားဖို့လိုတယ်။ အရှင်က ရှဲ့မျိုးနွယ်ကြီးမားတဲ့အမှားတွေကို ဖမ်းမိပြီးနောက် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကွပ်မျက်ဖို့အခွင့်အရေးအများအပြားရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ကို လွှတ်ပေးခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးနဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘယ်လောက်ပိုကောင်းနေလို့လဲ။”

ချင်ရွှမ်၏လက်ဆစ်များသည် သူ လက်သီးဆုပ်လိုက်သောအခါ တဂျွတ်ဂျွတ်အသံများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

“ခင်ဗျား နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊”

လိုကျစ်ကွေ့က “နောက်ဆုံးတော့ မိန်းကလေးချင်က သူမ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးကို အားကိုးနေရမှာပဲ။ ခင်ဗျားတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် သူမ ဘာလုပ်မှာလဲ။”

“ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ကြာကြာ သည်းခံရမှာလဲ။” ချင်ရွှမ်က မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏အပြုံးသည် မှေးမှိန်နေပြီး သူ့လေသံသည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း အလှမ်းဝေးနေသည်။ “ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူး၊ ရေတပ်က မြို့တော်အတွက် ဘယ်လောက်အသုံးမဝင်လဲဆိုတာကို ခင်ဗျား ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိသင့်တယ်။”

ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်၏မျက်နှာသည် ထိုစကားများကြောင့် မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “အရှင်မင်းကြီးကလည်း အဲဒါကိုသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မိန်းကလေးချင်ကိုကယ်တင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့လက်ထပ်ပွဲအတွက်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊ အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အသက်ကြီးသည်အထိ ငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်နိုင်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တာက ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးရဲ့ဘဝက အခု အရှင်မင်းကြီးအပိုင်ဖြစ်သင့်တယ်။”

“သေချာတာပေါ့၊” ချင်ရွှမ်သည် လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ဒါဆို ကျွန်တော်က ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးကို ခင်ဗျားရဲ့ဘဝကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်၊ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က အဲဒီကိစ္စကို အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ထင်နေတာလား။”

ချင်ရွှမ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သေချာပေါက် သူ ထားခဲ့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူက ကျန်းနန်ရေတပ်က ရှဲ့မျိုးနွယ်အတွက် ဘယ်လောက်ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေသည်။

“ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်မှာ နေပါ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က နောက်ထပ်လူသတ်သမားတွေရှာဖွေဖို့ အခွင့်အရေးမရခင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို မြို့တော်ကနေ ကျန်းနန်ကို ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်။”

ချင်ရွှမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို အလေးအနက်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ရှေ့ကလမ်းကို ညွှန်ပြရန် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်ပြီး “ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူး၊ သွားလို့ရပါပြီ။”

ချင်ရွှမ်သည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ပုံစံပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီးနောက် အနီးနားက မီးအိမ်တိုင်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။ “ထွက်လာခဲ့။”

မီးအိမ်တိုင်သည် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမဘက်သို့ လားရာတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦးလောက်မြင့်မားပြီး ၎င်း၏အကာအကွယ်နောက်ကွယ်မှ လျှောထွက်လာသောပုံရိပ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများပြည့်နေသောမျက်နှာထားဖြစ်နေသည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးက နောက်ထပ်မခံနိုင်တော့ဘူး။ သူမက ခင်ဗျားကိုတွေ့ချင်တယ်လို့ပြောတယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် တံခါးကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဝင်ပေါက်မှ တေးဂီတသံများ ထွက်ပေါ်လာစပြုနေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင်စောင့်ကြပ်နေသော နဂါးအစောင့်များထဲမှတစ်ဦးကို လက်ယမ်းခေါ်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီးကို ငါ အပြစ်ဒဏ်ခန်းမကို သွားခဲ့တယ်လို့ပြောပေးပါ။”

နဂါးအစောင့်သည် သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်သည်။

......

“အပြစ်ဒဏ်ခန်းမ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှုများကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန် သူမတတ်နိုင်သလောက် အစားအစာများကို စားသုံးနေစဉ်တွင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ဘေးတွင် ယင်းဖုန်းသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်ပြီး သူမကို သတိပေးလိုက်သည်၊ “အဲဒါက အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်သင့်တယ်။”

“ငါသိတယ်လေ။” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်က ပွဲတော်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးကို စစ်မေးဖို့သွားတာလား။ သာ့ဖုန်း၊ သူက အရူးတစ်ယောက်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။”

ယင်းဖုန်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူက တကယ့်အရူးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို တကယ်ပဲမသိခဲ့ဘူး။

“အာ့ သွားပြီလေ။ အသားလုံးကြီးတွေတောင်ရှိသေးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းမစိုးများက ကြီးမားသောအသားလုံးပန်းကန်များသယ်ဆောင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုအကြောင်း လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏နှလုံးသားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဒါတွေအတွက် ငါ ဘယ်လောက်ပိုက်ဆံကုန်ကျနေတာလဲ။”

နဂါးအစောင့်များသည် သူတို့ ဘာမှမကြားခဲ့သလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရုံသာရှိသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသားလုံးများကို အပြီးသတ်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေစဉ်တွင် နဂါးအစောင့်တစ်ဦးသည် လသာဆောင်ထိပ်က အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းသည် သူ့ကို ကြားဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ အလျင်အမြန်ပြန်လာပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် ဒူးတစ်ဝက်ထောက်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်ကြီးက သူမရဲ့နန်းဆောင်ကနေ အတင်းထွက်ဖို့လုပ်နေပါတယ်။ ယင်းတျန့်က သူမရဲ့ရှေ့နှင့်နောက်တံခါးတွေကို သော့ခတ်ထားပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် အခု အခန်းထဲမှာပိတ်မိပြီး အသည်းအသန်ငိုကြွေးနေပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲကအသားလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့စောင်းလိုက်သည်။ “ယင်းတျန့်ကို မယ်တော်ကြီးကို သူမကြိုက်သလို ငိုခွင့်ပေးနိုင်တယ်လို့ပြောလိုက်။ သူမမှာ မွေးမြူစရာသားတစ်ယောက်ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူမ တကယ်သေချင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

“ဒီအတိုင်းပဲလား?” ယင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

“ယင်းတျန့်ကို ငါ သူ့အတွက်လည်း စားစရာတချို့ချန်ထားမယ်လို့ပြောလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်းသည် သူ့နှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ပြီးနောက် တခြားနဂါးအစောင့်ထံသို့ သတင်းစကားကို ပေးပို့ရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နန်းတွင်းအစောင့်များထဲမှ တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယင်းဖုန်းသည် သတင်းပေးသူကို တစ်ဖန်ပြန်တားဆီးလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောရန်ပြန်သွားခဲ့သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ရှဲ့အန်းကျီနှင့် ရှဲ့အန်းရှီတို့သည် သူတို့ဇနီးတွေနဲ့အတူ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားကြပါပြီ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ဟမ့်ဟုအသံပြုလိုက်သော်လည်း စားသောက်နေဆဲပင်။ သူမသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်က သူမ၏စားချင်စိတ်ကို ပျက်စီးစေမည်မဟုတ်ပေ!

.....

ရှဲ့အန်းရှီနှင့်သူ့ဇနီးတို့သည် ရထားထဲတွင် နှစ်ဦးစလုံးထိုင်နေကြသည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏တတိယသခင်မသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင်ပင် မျက်ရည်များကျနေဆဲပင်။ ရှေးကျပြီး ခိုင်မာသောမိသားစုကြီးတစ်ခု၏သခင်မလေးတစ်ဦးနှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ပထမဇနီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ယခုမတိုင်မီ ထိုသို့သောအရှက်ရမှုကို တစ်ခါမှမခံစားခဲ့ဖူးပေ။

“ထပ်မငိုနဲ့တော့၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် သူတို့ နန်းတော်ရှေ့က လမ်းရှည်ကိုထွက်ခွာသွားပြီးနောက်မှသာ စကားစပြောလိုက်သည်။ “မျက်ရည်ကျတာက ဘာအသုံးဝင်လို့လဲ။”

တတိယသခင်မ ရှိုက်ငိုလိုက်သည်၊ “ဒီဇနီးက အနာဂတ်မှာ လူတွေကို ဘယ်လိုမျက်နှာပြရတော့မှာလဲ။”

“အမှားလုပ်ခဲ့တာက အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်ပြီး မိန်းမရိုင်းလို့ခေါ်ခံရတာက သခင်မငယ်ဝမ်ပဲ၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် ယခုအခါ တကယ်ပဲပြုံးနေသည်။ “ငါတို့က ဘာလို့ဝမ်းနည်းနေရမှာလဲ။”

တတိယသခင်မငယ်၏ရှိုက်သံများ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

“ငါတို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အဖေ ဘယ်လိုတွေးလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံးကြည့်မယ်၊” တတိယသခင်လေးရှဲ့သည် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “သူက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရင် ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ဆက်ခံသူက အနာဂတ်မှာ ဘယ်သူမဆိုဖြစ်လ,နိုင်တယ်။”

“တတိယသခင်၊ ရှင် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။”

“ငါက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို သခင်မငယ်ဝမ်က ဘေးအန္တရာယ်ရင်းမြစ်တစ်ခုသက်သက်ပဲလို့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြောခဲ့တယ်၊” ရှဲ့အန်းရှီသည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက သူ့စိတ်ဆန္ဒတွေကို အလိုလိုက်ဖို့ ဇွတ်အတင်းလုပ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူက ဒီနေ့ အရှင်မင်းကြီးက အဲဒါကို သူ့ကိုဆန့်ကျင်ပြီးအသုံးပြုတာကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး။ လှိုင်းတွေကိုရှောင်ရှားဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက တည်ငြိမ်ပြီး လေမရှိတဲ့ရေပြင်ဖြစ်နေဖို့ပဲ။”

တတိယသခင်မငယ်သည် သူမ၏ခင်ပွန်းက သူစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြားကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းရှီသည် အကြီးဆုံးသခင်လေးနှင့် အမြဲတမ်းကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် သူမသည် သခင်မငယ်ဝမ်နှင့်လည်း အဆင်ပြေခဲ့သည်။ သို့သော် အခြေအနေများအရ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သစ္စာရှိညီငယ်တစ်ဦးဖြစ်ရန် ဘယ်တော့မှမရည်ရွယ်ခဲ့ပေ၊ အဲဒါအားလုံးက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ရှဲ့အန်းရှီသည် ပြတင်းပေါက်ကန့်လန့်ကာများကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသောလမ်းများကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မိသားစု၏တတိယသားဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဘယ်တော့မှအမွေဆက်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကျွန်များနှင့်အစေခံများ၏ဝမ်းတွင် မွေးဖွားလာသောကလေးများထက် ပိုကောင်းသောဘဝရှိခဲ့သော်လည်း မိသားစုတွင် အရေးမပါသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ကိစ္စများ ပိုကောင်းလာခဲ့ပြီး သူသည် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်ဟုပင် ခံစားရသည်။

ရှဲ့အန်းယိအတွက်တော့ ပြီးသွားပြီ။

***