အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ထက်မြက်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်သည်

ဧကရီ၏အစေခံမကြီးသည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သို့ ချင်ရှင်းကိုတွေ့ရန် သွားခဲ့ပြီးနောက် ဧကရီထံသို့ ချင်ရှင်းသည် ရှဲ့အန်းယိနှင့် သူမ၏လက်ထပ်ပွဲကို တစ်ခါမှမပြီးမြောက်ခဲ့သော အပျိုစင်တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။ ဤအစေခံမကြီး၏အသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်သောကြောင့် လသာဆောင်၏ညာဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေသောဇနီးများအားလုံး သူမ၏စကားများကို ကြားလိုက်ကြသည်နှင့် ပွဲဆူသွားပြန်သည်။ ဇနီးတစ်ဦးကိုလက်ထပ်ပြီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုကို မပြီးမြောက်ဘူးလား။ သူ့ညီမဝမ်းကွဲနဲ့ကျတော့ ကလေးနှစ်ဦးရှိနေတာလား။ တရားဝင်ဇနီးများအားလုံးသည် အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့အန်းယိနှင့် သခင်မငယ်ဝမ်ကို အလွန်ကြင်နာခဲ့သည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့သောလူမျိုးကို သေအောင်ရိုက်နှက်ခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

ဧကရီကျိုးသည် ဤစကားများကြောင့် သူမကိုယ်သူမ တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် နှစ်နှစ်ကျော်လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏မင်္ဂလာပွဲကိုလည်း မပြီးမြောက်ခဲ့ကြသေးပေ။ သူမ၏နှလုံးသားသည် မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမသည် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားတစ်ဦး၏ပုံရိပ်ကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏အတွေးများကို မဖော်ပြဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ “ဒါကလည်း ကောင်းပါတယ်။ ရှဲ့အန်းယိလိုလူတစ်ယောက်က သခင်မချင်ရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။”

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကြက်ကင်ကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမသည် ဧကရီကျိုး၏စကားများကြောင့် သူမ၏မျက်နှာကို အရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။

ဧကရီကျိုး၏ဖိတ်ကြားချက်နှင့် အရှင်မင်းကြီး၏အမိန့်တော်ဖြင့် နန်းတော်ထဲသို့ ဆင့်ခေါ်ခံခဲ့ရသော အရာရှိများနှင့်ဇနီးများသည် ပထမတွင် ဘယ်လိုခံစားရမည်ကို မသေချာခဲ့ကြပေ။ သို့သော် အရှင်မင်းကြီး လူယုတ်မာတစ်ဦးကို ရိုက်နှက်ပြီး ချင်စုံတွဲ၏အချစ်စစ် ဖြည့်ဆည်းပေးသည်ကိုမြင်ပြီးနောက် သူတို့သည် အလကားမလာခဲ့ရဟု ခံစားရသည်။ ပွဲတော်ပြီးဆုံးပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့သည် ထိုနေရာမှ ပထမဆုံးထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သို့ အလျင်အမြန်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ တခြားအရာရှိများ ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက ရုတ်တရက် “သခင်မချင်က ရှဲ့အန်းယိကို ကွာရှင်းခဲ့တာလား။”

အရာရှိနားက လူတိုင်း သူတို့၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးကတော့ အဲ့လိုပြောခဲ့ပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ချင်စုံတွဲက မောင်နှမတွေဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့အချက်နဲ့ အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လို့ သူတို့က ဒီတခြားအသေးစိတ်အချက်ကို မေ့သွားခဲ့တယ်...

“အရှင်မင်းကြီးက သူထုတ်ပြန်ပြီးသား တော်ဝင်အမိန့်တော်တစ်ခုကို ပြောင်းလဲနိုင်လို့လား။” နောက်ယောက်ျားတစ်ဦးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ဖျက်သိမ်းခြင်းသည် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဗြောင်ကျကျကွာရှင်းခြင်းသည် တခြားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤသို့သောကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ဘယ်အမျိုးသမီးက သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကွာရှင်းနိုင်မှာလဲ။

“ဟမ့်၊” နိုင်ငံတော်မြို့စား၏စံအိမ်မှ သခင်မအိုကြီး၊ သခင်မငယ်ဝမ်ကို ယုတ်မာသောမိန်းမရိုင်းဟုခေါ်ခဲ့သော တူညီသောအမျိုးသမီးသည် အစေခံမကြီးနှစ်ဦးက သူမကို သူမ၏ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကူပေးနေစဉ် အေးစက်စွာနှာမှုတ်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ပြောင်းလဲဖို့လိုမှာလဲ။ ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့အဲဒီအကြီးဆုံးသားလိုယောက်ျားတွေအတွက် သေခြင်းတောင်မှ မလုံလောက်ဘူး!”

စုရုံးနေသောဇနီးများအားလုံး သူတို့၏သက်ဆိုင်ရာခင်ပွန်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှင်တို့က အဲဒီရှဲ့အန်းယိလိုလူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို သနားနေဦးမှာလား။

ပထမနှင့်တရားဝင်ဇနီးသည် နက်ရှိုင်းစွာလေးစားပြီး ကြည်ညိုခံရသည်။ စုရုံးနေသောအရာရှိများအားလုံး သူတို့၏အိမ်များသို့ ကိုယ်စီပြန်သွားစဉ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က နှလုံးသားကင်းမဲ့ပြီး ကျေးဇူးမသိတတ်သော ရှဲ့အန်းယိတစ်ဦးတည်းအတွက် မိသားစုတွင်းပဋိပက္ခကို မပြုလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။

သခင်မကြီးသည် သူမ၏ရထားလုံးအတွင်းတွင်ထိုင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက လိမ္မာပါးနပ်သူတစ်ဦးပဲ၊ အရာရှိတွေရဲ့ဇနီးတွေကို ဒီပွဲတော်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ သခင်မချင်ရဲ့ဒုက္ခအကြောင်းကြားပြီးတော့ အမျိုးသမီးတွေ သူမနေရာကို ဝင်ခံစားမိကြတယ်။ တကယ်လို့ ဒီတရားဝင်ဇနီးတွေသာ ရှိမနေရင် ဇနီးသည်တွေက ခင်ပွန်းကို သူတို့ရဲ့ကောင်းကင်ကြီးသဖွယ် နာခံသင့်ပါတယ်လို့ တွယ်ကပ်နေမယ့် အရာရှိတွေက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ နှုတ်ပိတ်သွားကြပါ့မလား။ အရှင်မင်းကြီးက သခင်မချင်နှင့် ချင်ရွှမ်ကြားက လက်ထပ်ပွဲကို အဲလောက်လေး ပွဲဆူပေးလိုက်ရုံနဲ့ ခွင့်ပြုချက်အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား။

ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်၏ပန်းဥယျာဉ်များတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော အကြီးအကဲလီကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ထိုင်ခုံတွင် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် စကားစပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားမှာ ကိစ္စရှိသေးလို့လား။” တခြားလူတိုင်း ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဤနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိခဲ့ပေ။

အကြီးအကဲလီ၏အသံသည် နိမ့်ကျနေသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဒီလူအိုကြီးကို အတိတ်က ရှဲ့အန်းယိဘက်ကနေ စကားပြောခဲ့တဲ့အတွက် မကျေနပ်ဘူးလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူသည် ရိုသေစွာပြန်စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမက အဲဒီတုန်းက သူ့ကို ရိုက်နှက်ချင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရမလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်း လည်ပတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ထိုအတွေးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ ရိုးသားခြင်းသည် လမ်းကြောင်းမဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ရင် ဒီအဘိုးကြီးက သူမကို ဘယ်တော့မှလွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကျေမနပ်မဖြစ်ပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီက “ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက ဒီလူအိုကြီးက အဲလိုလုပ်ခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သိပါသလား။”

ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုရိုက်နှက်ချင်စိတ် နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ ဘယ်တော့မှပြီးဆုံးမှာလဲ။

ယင်းဖုန်းသည် တစ်ဖက်တွင်ရပ်နေပြီး ဘယ်လိုကူညီရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် အကြီးအကဲလီကြားက စကားဝိုင်းတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့်မရှိပေ။

အကြီးအကဲလီက “ဒီကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်တော့်သံသယတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ ဘာလို့ အရှင်မင်းကြီးက မကျေနပ်ခြင်းမရှိရတာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ဖဝါးများကို ကုတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်ကမှ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြလာဖို့ စောင့်နေခဲ့တာ။ “ကျွန်တော် ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး၊” သူမသည် ခဏအကြာတွင် နောက်ဆုံးတွင် ဝန်ခံလိုက်သည်။

အကြီးအကဲလီ၏မျက်နှာသည် အရင်ကဲ့သို့ပင် တည်ကြည်ပြီး ရိုသေနေသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဒီလူအိုကြီးနဲ့ မနောက်ပြောင်သင့်ပါဘူး။ ဒီလူအိုကြီးက နောက်ပြောင်မှုကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိပါဘူး။”

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး ရှင်းပြတော်မူပါ၊” အကြီးအကဲလီက ပြောလိုက်သည်။

သူက ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးကို စစ်မေးနေတာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီကို ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသည်။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို ပေးအပ်သောလေးစားမှု ဘယ်မှာလဲ။ “ဘာရှင်းပြချက်တွေ။ ဘာသံသယတွေလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ရှဲ့အန်းယိကို မသတ်နိုင်ဘူး။” ဒီလိုဖြစ်နေရင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးဖြစ်ရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ သိလား။

အကြီးအကဲလီသည် သူ့ခြေထောက်များပေါ်သို့ ထရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ဒီလူအိုကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်တော့်သံသယတွေကို ဖယ်ရှားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” အရှင်မင်းကြီးက ထိုလူကို မသတ်နိုင်သောကြောင့်ပင် အကြီးအကဲလီသည် ဧကရာဇ်နှင့် ရှဲ့မျိုးနွယ်တို့ ပြန်လည်မပြင်ဆင်နိုင်သောထိုးနှက်ချက်များသို့ မရောက်ရှိစေချင်ခဲ့သည်။ မင်းရဲ့ရန်သူကို ထွက်ပေါက်မရှိသောသေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ တွန်းပို့ခြင်းသည် အလွန်အမင်းမိုက်မဲသည်။ သို့သော် သေဆုံးခြင်းသည် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့လျှင် သည်းခံခြင်းသည် ကျန်ရှိနေသောတစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်မှုဖြစ်လိမ့်မည်။ အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျေနပ်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးမှာ ထက်မြက်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ပါး၏အရည်အသွေးတွေရှိတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်လုပ်လိုက်သည်။ ငါ အောင်မြင်သွားတာလား။

“အရှင်မင်းကြီး။ ခင်ဗျားက ရှဲ့အန်းယိကို ရာထူးမှဖယ်ရှားပြီး ထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘဏ္ဍာရေးဌာနအတွက် အမတ်ရာထူးကို တာဝန်ယူဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စဉ်းစားထားပြီးပြီလား။” အကြီးအကဲလီက နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မြို့တော်ရှိအရာရှိများအားလုံးကိုပင် မသိခဲ့ပေ၊ ဒါဆို သူမ တခြားဘယ်သူ့ကို ရွေးချယ်နိုင်မှာလဲ။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်။ အဲဒါက ရှဲ့မျိုးနွယ်က ဘယ်သူမှမဖြစ်ရဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ရာထူးကို ဘယ်သူယူသင့်လဲဆိုတာအတွက်ဆိုရင်.. အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားတို့ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်။”

“ဒီကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကိုလက်ခံပါတယ်၊” အကြီးအကဲလီ နာခံလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးက အာဏာရှင်တစ်ဦးမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အရာရှိတွေရဲ့စကားတွေကို ကြင်နာစွာနားထောင်တယ်။ အရှင်မင်းကြီးမှာ တကယ်ပဲ ထက်မြက်သော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်တစ်ပါး၏အရည်အသွေးတွေရှိတယ်။

“ဒါဆို ခင်ဗျား လုပ်စရာရှိတာသွားလုပ်လို့ရပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုမောင်းထုတ်ချင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့ ကြာကြာစကားပြောခဲ့လျှင် သူမ ငိုတော့မည်ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲလီသည် လုံးဝကျေနပ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ နန်းတော်ကထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ သူသည် အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို မင်းသားဖူ၏မြေခွဲဝေမှုနှင့်ပတ်သက်၍ အခြေအနေများဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို မမေးခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူ နန်းတော်တံခါးများကို ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ အကြီးအကဲလီသည် မတွေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ၊ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကျွန်တွေကို သံသယမရှိဘဲ သုံးတယ်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် အဘိုးအိုသည် အလွန်အမင်းကျေနပ်သွားခဲ့သည်။

အကြီးအကဲလီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယင်းဖုန်းရှုမျှော်ဆောင်၏ဥယျာဉ်များတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ဧကရီကျိုးတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဧကရီကျိုး၏လက်များသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ဖြတ်ယှက်နေပြီး သူမ၏ဗိုက်ကို ကာကွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧကရီ၏ကလေးအကြောင်း ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီးနောက် မနေ့က ပျိုနီပန်းဆံထိုးကို သူမ၏အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို ဧကရီကျိုးကို ကမ်းလှမ်းပြီး “ဒါ မင်းအတွက်ပေးတာ။”

ဧကရီကျိုးသည် ဆံထိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဒူးများကိုကွေးလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျေးဇူးတင်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးသူမသည် လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်ကိုသာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေလှမ်းများသည် အလွန်လျင်မြန်ပြီး ခွေးတစ်ကောင်က သူမ၏ဖနောင့်များကို ကိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ကြောင်မျက်လုံးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ပျိုနီပန်းသည် နေရောင်ခြည်တွင် တောက်ပနေပြီး လှပပြီး ခန့်ညားသောမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဧကရီကျိုး၏ဘေးတွင် အစေခံနေသော အစေခံမကြီးနှစ်ဦးစလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

အကယ်၍သာ အရှင်မင်းကြီးက အစောပိုင်းက ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် မယ်တော်ဧကရီက ဘယ်လိုလုပ်များ.... သူတို့သည် ထိုအတွေးကို ပြီးဆုံးရန်မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။ ယနေ့တွင် သူတို့သည် ကြီးမားသောပြပွဲတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူတို့ ဧကရီကျိုးနှင့်အတူ သူတို့၏အနာဂတ်ကိုတွေးသောအခါ အစေခံမကြီးနှစ်ဦးစလုံး သူတို့၏နှလုံးသားများထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

......

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သို့ တစ်ချိုးတည်းဖြင့် ပြေးသွားပြီးနောက် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှည်လျားသောကျောက်လှေကားထစ်များကို ငုံ့ကြည့်သောအခါ သူမသည် စိတ်ကျဉ်းကျပ်သွားသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဧကရီရဲ့အခြေအနေကို မကြာခင်မှာ ဂရုစိုက်ရမယ်။ သူမရဲ့ကြီးလာတဲ့ဗိုက်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့အခါ အားလုံးပြီးသွားလိမ့်မယ်။

မကြာမီတွင် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် လှေကားအောက်ခြေတွင် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သောကိုယ်ဖော့နည်းစနစ်များရှိသော်လည်း သူတို့၏အရှိန်သည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်မှေးမှိန်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ကိုကြည့်ပြီး တစ်ဖန်ပြန်စဉ်းစားခြင်းသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီကြောင်တွေက တစ်ချိန်က ဧကရီရဲ့ချစ်သူက ရှူလို့မျိုးရိုးအမည်ရှိတဲ့တစ်ယောက်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုလို့ပြောခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူက ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးလည်းဖြစ်သေးတယ်။ ငါ သူ့ကို အရင်ဆုံး ခြေရာခံသင့်သလား။ ယင်းဖုန်းသည် သူမထံသို့ နီးကပ်လာသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ “သာ့ဖုန်း။ အာ့။ နန်းတွင်းမှာ ဗိုလ်ချုပ်ရှူဆိုတဲ့တစ်ယောက် ရှိသလား။”

ယင်းဖုန်းသည် သူ့ဘဝအတွက် ဤနေရာသို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပြေးလာပြီးနောက် အသက်ရှူမဝဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် လန့်သွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး။ ခင်ဗျား ဘယ်ဗိုလ်ချုပ်ရှူကို ဆိုလိုတာလဲ။”

“ငါသာ သိခဲ့ရင် မင်းကို မေးနေမှာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယင်းဖုန်း ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သည်။ “ရှူက သာမန်မျိုးရိုးအမည်တစ်ခုပါ။ ခင်ဗျားက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်ထဲမှာတောင် ဗိုလ်ချုပ်ရှူတွေ အများကြီးရှာလို့ရတယ်!”

“အာ!” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သတင်းအချက်အလက်ကို သွယ်ဝိုက်ရှာဖွေခြင်းက အလုပ်မဖြစ်ဘူးထင်တယ်။ သူမက ဧကရီဘက်ကနေ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုပ်ရလိမ့်မယ်။

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်သို့ ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားရင်း “အရှင်မင်းကြီး။ ဒီနေ့ရဲ့အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုမှားသွားလို့ပါလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါ ရှဲ့အန်းယိကို သေအောင်မရိုက်နှက်ခဲ့ရဘူး။” ခန်းမ၏ဘေးတွင် တပ်စွဲထားသော မိန်းမစိုးအမျိုးမျိုးတို့သည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စပြုလိုက်ကြသည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီး မိန်းမစိုးတစ်ဦးကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ခဲ့သည်ဟူသော ကောလာဟလကို သတိရသွားခဲ့ကြသည်။

ယင်းဖုန်းသည် ထိုစဉ် နှုတ်ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း ရှဲ့အန်းယိ မသေဆုံးခဲ့သည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျီယွဲ့ရုံသည် အမိုးရှိစင်္ကြံလမ်းသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာသည် ပွင့်လန်းနေသောပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်သွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းနှင့်သူ့လူသုံးဦးကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ သူမက အဲလိုပြုံးနေရတာလဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသဘောကျတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားပြီလား။”

“……….” ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများ ဆွံ့အသွားသည်။ မိန်းကလေးကျီက အရှင်မင်းကြီးကို သဘောကျနေပုံရတယ်။ မဟုတ်ဘူးလား။

“ငါ မင်းတို့အားလုံးကို တစ်ခုခုပြောပြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တီးတိုးပြောဆိုနေဆဲပင်။ “မင်းတို့က ဒီမိန်းကလေးကို လက်ထပ်ပြီးတာနဲ့ မင်းတို့က အနာဂတ်မှာ ကျီမျိုးနွယ်ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူမက ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်မှာ နေနေတုန်းမှာ မင်းတို့အားလုံး သာ့ဖုန်းကလွဲရင် သူမကို အနိုင်ယူဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားသင့်တယ်။ ယင်းလေ၊ ယင်းယွီ၊ မင်းတို့ ကြိုးစားရမယ်။”

“……” ယင်းဖုန်းနှင့် တခြားသူများ ဆွံ့အသွားသည်။

“သူမက အဲလောက်ကောင်းတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံစကတ်များ၏ထောင့်စွန်းများ သူမ၏ပြေးလွှားမှုကြောင့် လေထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ခံစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း သူမ ထပ်ထည့်လိုက်သည်၊ “သူမမှာ ပေါ့ပါးတဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားရှိတယ်။ ပြီးတော့ သူမက သစ္စာရှိပြီး သစ္စာစောင့်သိသူလည်းဖြစ်တယ်။ မြင်းပေါ်ကဆင်းရင် သူမက အလှလေးတစ်ဦး၊ မြင်းပေါ်မှာဆိုရင် သူမက ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးပဲ။ မင်းတို့ အဲလိုကောင်းမွန်တဲ့မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လွတ်သွားခဲ့ရင် သေချာပေါက်ငိုကြရလိမ့်မယ်။”

ယင်းဖုန်းနှင့်သူ့လူသုံးဦးသည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးကလည်း မိန်းကလေးကျီကို သဘောကျနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။

“အရှင်မင်းကြီး၊” ကျီယွဲ့ရုံသည် နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ရောက်ရှိလာပြီး ဒူးထောက်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်၊ “ပြောစရာတစ်ခုခုရှိရင် ပြောပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒူးမထောက်နဲ့။”

ကျီယွဲ့ရုံသည် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အော်လိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ!”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချီးကျူးမှုကြောင့် တည့်မတ်စွာရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာရယ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်လေ။ ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာ။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊” ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏မျက်လုံးများ တစ်ဖန်ပြန်နီရဲသွားမီ ပြောလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အကယ်၍ မိန်းကလေးချင်က သူမ၏နေ့ရက်များကို ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်နိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားလည်း ပျော်ရွှင်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပျော်ရွှင်တယ်။ ပြီးတော့ တခြားလူတိုင်းလည်း ပျော်ရွှင်ကြရမယ်။ အဲဒါ ကောင်းတာပဲလေ။”

ကျီယွဲ့ရုံသည် ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်လိုက်သည်။

“ပျော်ရွှင်တဲ့နေ့ရက်တွေက လာနေတုန်းပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံကို စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ဦးဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အဲဒီလူယုတ်မာရှဲ့အန်းယိကို တရားရုံးအကျဉ်းထောင်တွေမှာ ချုပ်နှောင်ထားပြီးသားပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့စိတ်အခြေအနေကို လျှော့ချချင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက အဲဒီမှာ သူ့ကို သွားရိုက်နှက်လို့ရတယ်။”

ကျီယွဲ့ရုံက "အရှင်မင်းကြီးက ဒီတပ်သားကို တရားရုံးတွေကို သွားခွင့်ပေးတာလား။"

“ခွင့်ပြုချက်ပေးတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “သွားတော့။ သူ့ကို သေအောင်မရိုက်နှက်မိအောင်တော့ သေချာလုပ်။ အဲဒါပဲ။”

နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ကျီယွဲ့ရုံသည် တရားရုံးများအတွက် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်မှ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ သူမ ထိုလူကိုမထိခဲ့ရင်တောင်မှ သူမက ရှဲ့အန်းယိကို သူက ခွေးတစ်ကောင်ထက်တန်ဖိုးနည်းတဲ့အချိန်မှာ တွေ့ချင်ခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျီယွဲ့ရုံထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယင်းလေနှင့် ယင်းယွီတို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏မျက်မှောင်များကို ကြုတ်လိုက်သည်။ အဲဒီကောင်နှစ်ကောင်က တကယ် အရူးတွေပဲ။ ကျီယွဲ့ရုံနောက်ကို လိုက်ပြေးလေ။ ပြီးတော့ မင်းတို့က လမ်းတစ်လျှောက် သူမနဲ့ စကားပြောပြီး အဲဒီကောင်ကို ရိုက်နှက်ရာမှာ သူမကိုကူညီနိုင်တယ်။ အဲဒီအခါ မင်းတို့က သူမနဲ့ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု အစပြုနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလား။

ယင်းလေသည် ဧကရာဇ် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူက ကြီးမားသောအမှားတစ်ခုကျူးလွန်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ “အရှင်မင်းကြီး?”

“မေ့လိုက်တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြန်မရောက်သေးဘူးလား။ မှောင်တော့မယ်။ ငါတို့ မကြာခင် ညစာစားရတော့မယ်။”

(￣△￣；)၊ ယင်းဖုန်းနှင့် သုံးယောက်သား ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီး အခုလေးတင် ပွဲတော်မှာ စားလာခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား

***