စစ်သေနာပတိချုပ်က မေးတယ်၊ ငါ့အစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာလဲ

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းနှင့် သုံးယောက်သားဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ ညစာစားကြမယ်။” သူမသည် သခင်မချင်၏ အကြောသေတာကို ကုသရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ကုသမှုစွမ်းရည်များကိုအသုံးပြုခြင်းသည် ပွဲတော်အစားအစာမှရရှိခဲ့သောစွမ်းအင်အားလုံးကို ကုန်ဆုံးသွားစေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူမ ညစာမစားခဲ့လျှင် သူမသည် ဆာလောင်စွာအိပ်စက်ရလိမ့်မည်။ အဲဒါ ဘယ်လောက်တောင် ကြေကွဲစရာကောင်းမှာလဲ။

“ဟုတ်ကဲ့၊” ယင်းဖုန်းသည် အမိန့်ကိုလက်ခံရုံသာတတ်နိုင်တော့ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်လို နောက်ကျမှပြန်လာရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။ နဂါးအစောင့်များ၏ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးသည် အရှင်မင်းကြီး၏အစာအိမ်သည် သူ ဤနှုန်းအတိုင်း ဆက်လက်စားသုံးနေလျှင် ပျက်စီးသွားမည်ကို တကယ်ပဲကြောက်ခဲ့သည်။

......

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လိုကျစ်ကွေ့သည် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမ၏ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းများတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သွေးစိမ်းနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း အခန်းထဲတွင် သူနှင့်သခင်မရှန်းတို့သာရှိနေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုင်နေပြီး သခင်မရှန်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်စင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားဆဲပင်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကုလားထိုင်၏လက်တင်တန်းကို သူ့လက်ဆစ်များဖြင့်ခေါက်ပြီးနောက် သူက “ငါ တခြားလူတွေကို အပြင်လွှတ်လိုက်ပြီးပြီ။ မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်တာလဲ။”

သခင်မရှန်းသည် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း သူမကို အိပ်စက်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်လုံးနှစ်ဖက်စလုံး နီရဲပြီး သွေးစွန်းနေသည်။ သူမ၏အဆိပ်ပြင်းသောအကြည့်ကြားမှ လိုကျစ်ကွေ့သည် မလှုပ်မယှက်ကျန်နေခဲ့သည်။

“ဘာလို့ ရှင်အရင်မမေးတာလဲ။ ရှင် ဘာကိုသိချင်တာလဲ။” သခင်မရှန်းသည် အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သခင်မရှန်း ဆက်ပြောသည်၊ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ကျွန်မကနေတစ်ဆင့် မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ ဘယ်တော့မှပူးပေါင်းခဲ့ခြင်းမရှိဘူး။ ဒါက အမှန်တရားပဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အေးစက်သောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

သခင်မရှန်းက “ရှင်တို့ယုံနင်မှာ မြေရှင်မင်းသားတွေနဲ့ ကုန်သည်ကြီးတွေက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ကြတယ်။”

“ငါ အဲဒါကို သိပြီးသားပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့လိုလူတွေက သေထိုက်တယ်။”

“ကျွန်မကလွဲရင် ရှင်က မြို့တော်ထဲက တခြားမြောက်ပိုင်းဟူကင်းထောက်အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီးသားပဲ၊” သခင်မရှန်းသည် နောက်တစ်ကြိမ်ပြောလိုက်သည်။

“လိမ်နေတာ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။ သခင်မရှန်းသည် လည်ပင်းနင်သွားပြီးနောက် သူမ၏မျက်ခွံများ တွဲကျသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ပခုံးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ သူမ၏ဒဏ်ရာဟောင်းများ တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်သွားပြီး သွေးများထပ်မံထွက်လာခဲ့သည်။ သတိလစ်မလိုဖြစ်နေသောသခင်မရှန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်နာကျင်စွာနိုးထလာခဲ့သည်။ သူမသည် ပြိုလဲကျလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါ မင်းကို တခြားသူလျှိုတွေအကြောင်း မမေးတော့ဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကိုချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်က တကယ်တမ်း ဘာသိချင်တာလဲ။” သခင်မရှန်းက အော်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ပို၍နီးကပ်စွာခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ဘေးကို စေလွှတ်ခံရနိုင်တဲ့ဘယ်သူမဆို မင်းတို့ဝံပုလွေဘုရင်အတွက် အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ရမယ်။”

သခင်မရှန်းသည် အားနည်းစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့အမေက ယုံနင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။”

“ဒါဆို မင်းက သွေးနှောတစ်ယောက်ပေါ့၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လို ရယ်လိုက်သည်။

သခင်မရှန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမ စကားမပြောခဲ့ပေ။ မြောက်ပိုင်းဟူတို့သည် သူမကို သွေးနှောဟုလည်းခေါ်ခဲ့ကြသည်။ သူမ၏မိခင်သည် မြောက်ပိုင်းဟူတွင် ရှိနေဆဲပင်။ အကယ်၍ သူမအတွက်မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဘာလို့ သူမက မြို့တော်သို့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးပြေးလာပြီး သူမ၏ဖခင်အရင်းထက်အသက်ကြီးသောယောက်ျားတစ်ဦးကို ခစားခံရမှာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့က “အဲဒီအထည်ပေါ်က ဝံပုလွေခေါင်း။ ရွှေချည်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသောမျက်ဆံများရှိခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားအဖေက မြောက်ပိုင်းဟူနန်းတွင်းက နန်းတွင်းဆွေတော်မျိုးတော်ထဲက တစ်ဦးပဲ။”

သခင်မရှန်း၏သွေးစွန်းနေသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် မြောက်ပိုင်းဟူတို့ကိုးကွယ်သောထိုးထည်ဝံပုလွေအထည်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်းက နှင်းဝံပုလွေငယ်လေး၏ကုတင်ကို ခင်းရန်အသုံးပြုခဲ့ပုံကို ပြန်သတိရသောအခါ သူ့အပြုံးသည် အနည်းငယ်နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။ အဆီတုံးအနက်ရောင်ကြောင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပိုးထည်အထည်ကို ဝံပုလွေငယ်ကို လက်ဆောင်ပေးပြီးနောက် သူမကို ကုတ်ခြစ်ဆွဲငင်ခဲ့သည်။ သူက မနာလိုဖြစ်နေခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုအမှတ်တရကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေ့ရှိနေဆဲပင်။

သခင်မရှန်းသည် တုန်လှုပ်စွာ “ရှင် ဘာသိချင်တာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့၏အပြုံးသည် ခဲသွားပြီး သူက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီမေးလိုက်သည်၊ “ငါ့အစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာလဲ။”

သခင်မရှန်းသည် ပထမတွင်လန့်သွားပြီးနောက် သူမ ရယ်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အဖေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး သေဆုံးသွားပြီ။ ဒီအစ်ကိုကြီးက ဘယ်ကလာတာလဲ။”

“မင်း ငါ့ကိုမပြောပြဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒီလိုပဲ အဆုံးမရှိထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်၊”

လိုကျစ်ကွေ့က “မင်းက ယုံနင်ကတစ်ယောက်ယောက်ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းဖို့စေလွှတ်ခံရတဲ့တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုကအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းရဲ့မိခင် အသက်ရှင်နေသေးတာဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် မြောက်ပိုင်းဟူတွေက မင်း သူတို့စကားကိုနားထောင်အောင် ဘယ်လိုသေချာလုပ်မှာလဲ။ ငါ့မှာ မင်းရဲ့မိခင်ကို သေခြင်းထက်ဆိုးရွားတဲ့ဘဝတစ်ခုရှိအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေရှိတယ်။ မင်း ငါပြောတာကို ယုံရဲ့လား။”

သခင်မရှန်း၏အဆိပ်ပြင်းသောအကြည့်သည် လုံးဝကြေကွဲဝမ်းနည်းသွားခဲ့သည်။

ရှည်လျားသောတိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ဖန်ပြန်စကားပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်မေးမယ်။ ငါ့အစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာလဲ။”

သခင်မရှန်းသည် အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်၊ “အကြီးဆုံးသခင်လေးလိုက အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။”

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန်လှည့်လိုက်သည်။ “ငါ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းသားကျီကို ငါ့ကိုကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုမယ်။ သူက မင်းတို့ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတင်းစကားတစ်ခုပို့ပြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ဘေးက မြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးက အပြည့်အစုံဝန်ခံပြီးသားဖြစ်တယ်လို့ပြောနိုင်တယ်-- ငါတို့ယုံနင်မှာ မြေရှင်မင်းသားတွေနဲ့ ကုန်သည်ကြီးတွေက မြောက်ပိုင်းဟူတို့နဲ့ စီးပွားရေးလုပ်နေတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီအမျိုးသမီးရဲ့အကူအညီနဲ့ပဲ ငါတို့က အရင်က မြို့တော်ထဲက သူလျှိုတွေကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာ။”

“လိုကျစ်ကွေ့!” သခင်မရှန်းက စူးရှစွာအော်လိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တံခါးသို့ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့လက်ကို တံခါးဘောင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ငါ နင့်ရဲ့အစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို မသိဘူး!” သခင်မရှန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တံခါးဘောင်ပေါ်ကလက် တုန်ခါသွားပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်လိုက်သည်။

“ငါ ကြားဖူးတာက ဝံပုလွေဘုရင်မှာ သူ့အင်ပါယာအမဲလိုက်ကွင်းတွေထဲမှာ ယခင်က ယုံနင်ရဲ့ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့တဲ့ကျွန်တစ်ယောက်ရှိတယ်၊” သခင်မရှန်း ဆက်ပြောသည်၊ “ဝံပုလွေဘုရင်က သူ့အသားအရေကိုလောင်ကျွမ်းပြီး သူ့မျက်နှာကို ပုံပျက်သွားစေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့လျှာကိုဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူက သူ့ညာဘက်လက်နဲ့ သူ့ဘယ်ဘက်ခြေထောက်က အကြောတွေကို ချိုးဖဲ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစောင့်တွေကို အဲဒီကျွန် မသေဆုံးအောင် သေချာလုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သခင်မရှန်း၏ရှေ့တွင် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီလျှောက်သွားပြီး “ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့ဘယ်အမဲလိုက်ကွင်းတွေလဲ။”

“ငါမသိဘူး၊” သခင်မရှန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါက သူ့လိုလူတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးတယ်။ လိုကျစ်ကွေ့။ အကယ်၍ နင်ရဲ့အစ်ကိုကြီး တကယ်ပဲမသေဆုံးခဲ့ရင် သူက အဲဒီကျွန်ဖြစ်နိုင်တယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ငါ့ကို ဘယ်တော့လွှတ်ပေးမှာလဲ။” သခင်မရှန်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုငုံ့ကာ တွေးတောနေပုံရပြီးနောက် သူ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြန်ချေပလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ငါက မင်းကို လွှတ်ပေးရမှာလဲ။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးပါ့မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကပြောခဲ့လို့လဲ။”

သခင်မရှန်းသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူ့ကို ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “မကောင်းတဲ့ကောင်!”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထွက်ခွာရန်လှည့်လိုက်သည်။

“နင်တို့ ယုံနင်ကလူတွေအားလုံးက ယုတ်မာပြီး သေးနုပ်တဲ့လူတွေပဲ!” သခင်မရှန်းက အော်လိုက်သည်၊ “ငါ့ရဲ့အဒေါ်တွေထဲကတစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားတို့ယုံနင်ကုန်သည်တွေက တောင်ကြားအလွန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက သူမ၏မျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ နှိပ်စက်ခြင်းကိုခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်! ငါ့ရဲ့အမေက မေးခဲ့တယ်။ အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေနဲ့ သူမရဲ့ရာဇဝတ်မှုက ဘာလဲ။ ယောက်ျားတွေက အသုံးမကျဘူး!”

လိုကျစ်ကွေ့၏ခြေလှမ်းများ ထစ်သွားခဲ့သည်။

“ဟက်၊” သခင်မရှန်းသည် သူမ၏စိတ်လွတ်သွားသကဲ့သို့ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့လိုမျိုးနွယ်က နိုင်ငံအတွက် ကျဆုံးသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နင့်ရဲ့အဖေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က အဲဒီရှုံးနိမ့်သွားတဲ့တိုက်ပွဲမှာ ဘယ်လိုသေဆုံးခဲ့လဲဆိုတာကို နင်သိရဲ့လား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေပြီး ထိခိုက်မှုမရှိပုံရသည်။ “မင်း ဘယ်လိုသိထားလဲ ပြောကြည့်ပါဦး။”

“နင့်ရဲ့အဖေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ခိုက်နေတုန်းမှာ နင်တို့ဧကရာဇ်က ငါတို့ဝံပုလွေဘုရင်နဲ့ စာချုပ်တစ်ခုကို လက်မှတ်ထိုးပြီးသားပဲ၊” သခင်မရှန်းက ရယ်မောလိုက်သည်၊ “ငါတို့ဝံပုလွေဘုရင်က နင့်ရဲ့အဖေနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက မြောက်ပိုင်းဟူလူမျိုးတွေအများကြီးသတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့အသက်နဲ့ ပေးဆပ်ဖို့တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးအတွက် နင်တို့ဧကရာဇ်က သဘောတူခဲ့တယ်။ ဟားဟားဟား။ လိုကျစ်ကွေ့! နင်က အာဇာနည်မျိုးနွယ်ကနေ လာခဲ့တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ နင့်ရဲ့မိသားစုဝင်တွေက ယဇ်ပူဇော်ခံပစ္စည်းတွေသက်သက်ပဲ!”

ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် အခန်းထဲသို့ တိုက်ခတ်လာပြီး ၎င်း၏ဆီမီးခွက်နှစ်လုံးကို ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။ သခင်မရှန်း၏ရယ်မောသံသည် စူးရှပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သွားခဲ့သည်။ “ဝံပုလွေဘုရင်က သဘောတူညီချက်ကို တံဆိပ်ခတ်ဖို့ ငါ့အဖေကို လွှတ်ခဲ့တယ်။ နင်တို့ဧကရာဇ်က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို လွှတ်ခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေက နင့်မိသားစုရဲ့သေဆုံးမှုတွေကို ငါ့အဒေါ်ကိုပြောပြဖို့ ဟာသတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငါက အဲဒါကိုကြားခဲ့တယ်! ငါ အရာအားလုံးကိုကြားခဲ့တယ်!” သခင်မရှန်းသည် မျက်ရည်များ သူမ၏မျက်လုံးများမှ စီးကျသည်အထိ ရယ်မောနေခဲ့သည်။ အမှန်ပင် ဤသည်မှာ သေသည်အထိရယ်မောထိုက်သော ဟာသတစ်ခုဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သခင်မရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မရှန်းသည် သူ ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏ရယ်မောသံသည် စူးရှစွာရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ “နင် ငါပြောာတာကို မယုံကြည်ဘူးလား။” သူမက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “အဲဒီကျွန်က မင်းတို့ဝံပုလွေဘုရင်ရဲ့အမဲလိုက်ကွင်းတွေထဲက တစ်ခုမှာရှိနေတာလား။”

သခင်မရှန်းသည် အားယူပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဝံပုလွေဘုရင်က သူ့ကို သေခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးပေါ့?” လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊” သခင်မရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်စင်သို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ညင်သာစွာချော့မော့လိုက်သည်၊ “မင်းအဖေက အဲဒီဟာသကို တခြားဘယ်နှယောက်ကို ပြောခဲ့သေးလဲ။”

“နင်က သက်သေတွေရှာချင်နေတာလား။” သခင်မရှန်းက မေးလိုက်သည်။ “တခြားဘယ်သူမှမရှိဘူး။ အကယ်၍ ငါသာ အဲ့နေ့က ငါ့အဒေါ်ကို စောင့်ဆိုင်းမနေခဲ့ရင် ငါလည်း အဲဒါကို လုံးဝသိရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့အဖေက လွန်ခဲ့တဲ့ခြောက်နှစ်က တောထဲက အဲဒီတိုက်ပွဲကို တစ်ခါမှထပ်မပြောခဲ့ဘူး။”

လိုကျစ်ကွေ့က “အကယ်၍ အဲဒါ အမှန်တရားဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ငါ့ဧကရာဇ်က ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးနေဦးမယ်လို့ထင်နေတာလား။ နယ်စပ်စစ်သားတွေကို သူတို့ရဲ့ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် အမိန့်ပေးခွင့်ပြုဖို့ဝေးစွ။”

သခင်မရှန်း၏အကြည့်သည် တောက်ပသွားပြီးနောက် သူမ တစ်ဖန်ပြန်ရယ်မောလိုက်သည်။ “နင် ငါ့ကို ယုံကြည်ခြင်းရှိမရှိဆိုတာက နင့်ရဲ့ရွေးချယ်မှုပဲ။”

သူမ၏မျက်ခွံများသည် ပေါင်တစ်ထောင်လေးလံနေပုံရသည်။ သခင်မရှန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး အလွန်အိပ်ချင်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်သည်။ လေမရှိခြင်းသည် သခင်မရှန်းကို တစ်ဖန်ပြန်လန့်နိုးသွားစေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် သူမ၏လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ အရိုးများကျိုးသံကိုကြားပါမှ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ချုပ်ကိုင်မှုကို လွှတ်လိုက်သည်။

သေခြင်းတရားသည် လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကြာပွတ်ဖြင့်ရိုက်နှက်ခံရပြီး အဆက်မပြတ်နိုးကြားနေစေခြင်းခံရပြီးနောက် သခင်မရှန်း၏ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏လက်သည် သူ့ဘေးတွင်ကျသွားပြီး မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြူဖျော့နေသည်။ အခန်း၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကြွက်လေးယိုကွမ့်သည် ဘောလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေပြီး တစ်ချက်မျှပင်မလှုပ်ရဲခဲ့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ရှေ့ကအလောင်းကို အားအင်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ညကျီးကန်းတောင်ကြားသို့ လူများကိုခေါ်ဆောင်သွားပြီး တစ်လကြာ နေမကောင်းဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။ သူသည် ဧည့်သည်အားလုံးကို ငြင်းပယ်ပြီး မည်သူနှင့်မျှတွေ့ဆုံရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်လသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအတွက် ညကျီးကန်းတောင်ကြားမှ လျှို့ဝှက်စွာထွက်ခွာပြီး ဝံပုလွေဘုရင်နှင့် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးစာချုပ်ကို အခြေချရန် အချိန်လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် အားဖြည့်တပ်ဖွဲ့အားလုံးသည် သူတို့ကို နောက်ဆုတ်စေခဲ့သော မြောက်ပိုင်းဟူတို့ထံမှ ပိတ်ဆို့မှုများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏အလိုတော်က သူ့လိုမျိုးနွယ်လူများကို မချေမှုန်းခဲ့ဘဲ လူလုပ်ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကတဲ့လား။

ကြီးမားသောတိုက်ပွဲပြီးနောက် သူတို့သည် သူ့ဖခင်။ ဒုတိယအကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် တတိယအကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့၏အလောင်းများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူ့အကြီးဆုံးအစ်ကိုသည် အလောင်းများထဲမှ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သောကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု အမြဲတမ်းဇွဲရှိစွာတွေးတောခဲ့သည်။ သူသည် သူ့လူများကို မြောက်ပိုင်းဟူတစ်ခွင်လုံးတွင် အစ်ကိုကြီးသတင်းကိုရှာဖွေရန်ပင် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီးက ဝံပုလွေဘုရင်မိုဒူးရဲ့ကျွန်ဖြစ်သွားခဲ့တာလား။ သူ့မျက်နှာ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူ့လျှာ ဖြတ်တောက်ခံရ။ သူ့လက်နဲ့ခြေထောက်က အကြောတွေ လှီးဖြတ်ခံရတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့၏ခန္ဓာကိုယ် ယိုင်နဲ့သွားပြီးနောက် သူသည် သွေးစွန်းနေသောညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်စင်ကို လှမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူတည်ငြိမ်စေခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်လည်ချောင်းထဲတွင် သွေးအရသာကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါက အဆုံးထိသစ္စာရှိခြင်းရဲ့ရလဒ်လား။ ဒါက ငါ့မျိုးနွယ်ရဲ့အဆုံးသတ်လား။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့ပါးစပ်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဖွင့်သောအခါ သခင်မရှန်း၏နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သောအလောင်းပေါ်သို့ သွေးအန်ကျသွားခဲ့သည်။ လေသည် ဆီမီးခွက်များကို ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏မှိန်ဖျော့သောတောက်ပမှုသည် လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများရှေ့က အမှောင်ထုကို လုံးဝမဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ လွန်ခဲ့သောခြောက်နှစ်အတွင်း အသည်းအသန်ရှာဖွေခဲ့သောအဖြေသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤအရာကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၏နှလုံးသားသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် အမှောင်ထုထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူ့မုန်းတီးမှုသည် မီးကဲ့သို့လောင်ကျွမ်းပြီး သူ့ဒေါသသည် အဆိပ်ကဲ့သို့ ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း သူ့နှလုံးသားသည် အေးစက်နေပြီး နာကျင်မှုကိုမသိခဲ့ပေ။ သူသည် ၎င်းတွင် အမာရွတ်ဘယ်လောက်ရှိနေပြီကို မသိခဲ့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သေဆုံးသွားသောအလောင်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် အချိန်အတော်ကြာရပ်နေခဲ့သည်။

.....

“စစ်သေနာပတိချုပ်?” ဖန်းထန်သည် တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်က သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများရှေ့က မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်နေသည်ကို မျက်တောင်ခတ်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူသည် လှည့်ပတ်ပြီး တင်းကျပ်စွာပိတ်ထားသောသံတံခါးဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်?” ဖန်းထန်၏အသံသည် သူ တုံ့ပြန်မှုမကြားသောအခါ ပို၍စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တံခါးမင်းတုံးကို ဘေးသို့ဆွဲလိုက်ပြီး သံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဖန်းထန်၏လက်သည် ခေါက်ရန် လက်မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ခင်ဗျားကို ဘာလို့တွေ့ချင်တာလဲ။”

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး “အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတစ်ခွန်းကလွဲပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ငါ သူ့ကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။”

“အမ်?” ဖန်းထန်သည် ဘေးသို့ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ သူသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပခုံးကိုကျော်ဖြတ်ကြည့်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သခင်မရှန်း၏ခေါင်းသည် သူမ၏ခါးအထိ နီးပါးတွဲလောင်းကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လည်ပင်းကျိုးသွားသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သံသယမရှိဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

***