စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘာကို မစွန့်ပစ်ဘဲ အမတ်ချုပ်ကြီးက ဘာကို စွန့်ပစ်မှာလဲ

“အလောင်းကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ပို့လိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဘာဒုက္ခမှခံစရာမလိုဘူး။ အဲဒီမှာ ပစ်ချပြီး ထားခဲ့လိုက်။”

ဖန်းထန်သည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏အမိန့်များကို ကျင့်သားရနေပြီး သူ့ကို မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းများမှ မိန်းမစိုးနှစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်ပြီးနောက် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသောမိန်းမစိုးများထဲတွင် ဆံပင်ဖြူများပြည့်နေသော အကြီးအကဲမိန်းမစိုးတစ်ဦးရှိနေသည်။ သူသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လိမ္မာပါးနပ်သောမျက်လုံးများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏အသားအရေအကြောင်း တစ်ခုခုလွဲနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ ပို၍နီးကပ်စွာကြည့်နိုင်မီ ထိုလူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ထင်းရှူးပင်ပျိုတစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေပြီး သူ့ခြေလှမ်းများသည် သြဇာအာဏာရှိပြီး အလျင်မလိုပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားပြီးနောက် ဘယ်ဘက်သို့လှည့်ကာ မင်းသားဖူကို ထိန်းသိမ်းထားသောအခန်းရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် တံခါး၏ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ အများကြီးပိုပိန်နေသောမင်းသားဖူသည် လက်ရှိတွင် သစ်သားကုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။ ကုတင်ပေါ်က အိပ်ရာခင်းများသည် အသစ်ဖြစ်ပုံရပြီး အိပ်ရာဘေးစားပွဲငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် ပန်းကန်အနည်းငယ် တည်ရှိနေသည်။ ထိုပန်းကန်များထဲက မုန့်တစ်ဝက်ကို စားသုံးပြီးဖြစ်ပြီး သူတို့ထဲကအများစုသည် ဒီနေ့မှပြုလုပ်ထားပုံရသည်။

“ခင်ဗျားက သူ့ကို ကောင်းကောင်းအစေခံဖို့ ဂရုစိုက်ခဲ့တာပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကိုခါရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့သော အကြီးအကဲမိန်းမစိုးသည် အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါတွေက အရှင်မင်းကြီးရဲ့အမိန့်တွေပါ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကျွန်တွေက သူတို့ကို မလေးမစားမပြုရဲပါဘူး။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မူလလမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲမိန်းမစိုးသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်သောအခါ သူသည် ဘာမှလွဲမှားနေသည်ကို မမြင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများကိုပွတ်သပ်ပြီး အစကတည်းက သူ မှားယွင်းစွာထင်မြင်ခဲ့သလားဟု တွေးတောမိသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ အပြစ်ဒဏ်ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကောင်းကင်သည် ညနေစောင်းသို့ ပြောင်းလဲနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ မိုးပင် ရွာသွန်းစပြုနေပြီး ပါးလွှာသောမိုးစက်များသည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ရေခဲတမျှအေးစက်စွာ ပက်ဖြန်းနေသည်။ မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးသည် ထီးတစ်လက်နှင့်အတူ ပြေးလာပြီး သူ့ကို မိုးဒဏ်မှကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရုံသာရှိပြီး မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုကြားတွင် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ မိန်းမစိုးငယ်လေးသည် လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ လိုက်ဖမ်းရန်မဝံ့ရဲဘဲ အကြီးအကဲမိန်းမစိုးကို အကူအညီမဲ့သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

ဖန်းထန်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး သူ့နောက်တွင် အလောင်းတစ်လောင်းသယ်ဆောင်ထားသော မိန်းမစိုးနှစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ “မိုးထပ်ရွာနေပြန်ပြီလား။” သူက မေးလိုက်သည်။

အကြီးအကဲမိန်းမစိုးသည် အလျင်အမြန်စကားစပြောလိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ဖန်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ထီးမိုးခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။”

ဖန်းထန်သည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ဒါက မိုးနည်းနည်းပါးပါးပဲလေ။ ငါတို့ ဘာလို့ထီးတွေလိုမှာလဲ။ ငါတို့က တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်းမှာ ငါတို့ခေါင်းပေါ်မှာ ထီးတွေတင်ဖို့ တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်တန့်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။”

“……..” အကြီးအကဲမိန်းမစိုး ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ဘယ်သူမှ ဘယ်သူ့ကိုမှ တိုက်ခိုက်နေတာမဟုတ်ဘူးလား။

ဖန်းထန်သည် တံခါးများမှ ထွက်သွားပြီးနောက် သူ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားတို့မြို့တော်မှာ မိုးရွာတဲ့နေ့တွေ အရမ်းများလွန်းတယ်။”

အကြီးအကဲမိန်းမစိုးသည် ပြုံးလိုက်ရုံသာရှိသည်။ မိုးကောင်းကင်ကိုယ်တိုင်က မိုးရွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

.....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုက်ဟွာခန်းမဆောင်သို့ ဦးတည်သော အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ကောင်းကင်ဘက်သို့ မြှောက်ထားသည်။ သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ကောင်းကင်က ပေါက်နေတာလား။ ဘာလို့ မိုးထပ်ရွာနေရတာလဲ။”

ယင်းဖုန်းတွင်လည်း ပြောစရာစကားလုံးမရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူက ကောင်းကင်ကို မိုးရွာခြင်းရပ်တန့်ရန် ပြောခဲ့လျှင် သူတို့က သူ့ကို နားထောင်မှာလား။

“သူက အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို စစ်မေးဖို့ပဲ သွားတာလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကောင်းကင်ကို လျစ်လျူရှုပြီးနောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုအကြောင်း ပြန်လည်ပြောဆိုစပြုလိုက်သည်။ “ဘာလို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲလောက်ကြာနေရတာလဲ။ သူက မေးခွန်းဘယ်နှခုတောင် မေးနေတာလဲ။”

ယင်းဖုန်းသည် အခွင့်အရေးကိုဆုပ်ကိုင်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်လည်း အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးကို စစ်မေးကြည့်ရင်ကော။”

“ငါက သူ့ကို ဘာမေးရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုးထင်တာက အကယ်၍ သူမက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ဘေးမှာ နေနိုင်ခဲ့ရင် အဲဒီအမျိုးသမီးက သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

“အဲလိုလား?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်မှောင်များကို ကြုတ်လိုက်သည်။ “ငါသိတာက သူမမှာ လူသားခံစားချက်တွေ လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာပဲ။ မင်း သူ လိမ္မော်သီးလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မြင်ခဲ့သလား။ သူမက ဆံပင်ဖြီးတဲ့အချိန် ဆံပင်နည်းနည်းလောက်ကျွတ်သွားရုံနဲ့ သူ့ရဲ့အစေခံမငယ်လေးကို သတ်ချင်ခဲ့တယ်။ ဆံပင်ကျွတ်တာက လူ့ဇီဝဖြစ်စဉ်ရဲ့ လုံးဝပုံမှန်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ သူမက ယဉ်ကျေးမှုမရှိသလို သူမရဲ့နှလုံးသားကလည်း ညစ်ပတ်တယ်။ အဲလိုအမျိုးသမီးတွေက မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး။”

ယင်းဖုန်းသည် သူလည်း တော်တော်မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဟု ခံစားရသည်။ ဇီဝဖြစ်စဉ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အကယ်၍ သူက အရှင်မင်းကြီးပြောနေတာကို ဘယ်တော့မှနားမလည်နိုင်ခဲ့ရင် သူ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။

“ဟမ်? စစ်သေနာပတိချုပ်!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြံဝင်းဘက်သို့ အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ ခြံဝင်းတံခါးများမှ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ငါ့အကြားအာရုံက အရှင်မင်းကြီးလောက်တောင် မကောင်းဘူးပဲ။ သူ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လျင်မြန်သောခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာပြီး သူ့အဝတ်အစားများပေါ်က မိုးစက်များကို ခါလိုက်သည်။ “တံခါးဝက မိန်းမစိုးက အရှင်မင်းကြီးမှာ ကျွန်တော်မျိုးကို တွေ့ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စရှိတယ်လို့ပြောတယ်။”

“မှန်တယ်လေ။” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ညစာစားလို့ရအောင် စောင့်နေတာ။”

“ကျွန်တော် အဝတ်အစားသွားလဲလိုက်ဦးမယ်။ အရှင်မင်းကြီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခဏလောက်စောင့်ပေးပါ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ပြုံးရင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာကို ထိရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် ပုံမှန်ဖြစ်သောကြောင့် မိုးနည်းနည်းပါးပါးက သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်ဟု ထင်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အခန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ “သာ့ဖုန်း။ ညစာစားဖို့ ပြင်ဆင်ကြစို့။” သူမသည် သခင်မချင်ကို တစ်ဖန်ပြန်ကုသရန် သွားခဲ့သောကြောင့် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ သူ့အခန်းများသို့ရောက်သောအခါ မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် ရေနွေးယူဆောင်လာပြီး ၎င်းကို ကြီးမားသောသစ်သားစည်ပိုင်းတစ်ခုထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ရေမှထွက်လာသောရေငွေ့သည် ကန့်လန့်ကာအထက်သို့ တက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကို ရေနွေးအောက်သို့လည်း ငုံ့လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တစ်ဖန်ပြန်နွေးထွေးသွားသည်အထိဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ အနည်းငယ်ပိုနေလို့ကောင်းသွားသလို ခံစားရသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် သူ့မျက်နှာကို ရေဖြင့်ပက်ဖြန်းလိုက်ပြီး စဉ်းစားခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူ့အစ်ကိုကြီးဖြစ်နိုင်သောလူကို ကယ်တင်ရန်နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။ ဝံပုလွေဘုရင်မိုဒူးတွင် သီးသန့်အမဲလိုက်ကွင်း ၁၈ ခုခန့်ရှိပြီး အချို့မှာ ကြီးမားသောသဲကန္တာရများ၏အတွင်းပိုင်းဒေသများတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုလူကို ကယ်တင်ရန် မဆိုထားနှင့် ခြေရာခံရန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

တော်ဝင်အမိန့်တော်မပါဘဲ တပ်ဖွဲ့များနှင့်မြင်းများသည် တောင်ကြားမှ မထွက်ခွာနိုင်ပေ၊ ၎င်းသည် ကယ်ဆယ်ရေးဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးကို ဖြတ်တောက်သွားသော သံမဏိစည်းမျဉ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ရေသည် တဖြည်းဖြည်းအေးစက်လာသည်အထိ လိုကျစ်ကွေ့သည် စဉ်းစားခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲပင်။ သခင်မရှန်း၏စကားများ ဘယ်လောက်မှန်ကန်သလဲ။ ခိုင်မာသောသက်သေမရှိဘဲ သူတွင် သူမ၏စကားများနှင့် သူ့ဘက်က သံသယအနည်းငယ်သာရှိသည်။ သူသည် ကွယ်လွန်သွားသောဧကရာဇ်မင်းကြီးက သူတို့ကို တကယ်ပဲရောင်းစားခဲ့သည်ကို သေချာနိုင်ပါ့မလား။ သူက သေဆုံးသွားပြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ် စကားမပြောသောအခါ သူသည် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ညကျီးကန်းတောင်ကြားသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သောလူများကို ရှာဖွေနိုင်မည်လော။ ဤတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အစေခံချုပ်ကို တစ်ဖန်ပြန်သတိရသွားခဲ့သည်။

........

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အစေခံချုပ်ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တုန်ရီနေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မိုးကိုမြင်သောအခါ သူ့ဇနီးကို “မိုးရွာနေတာ မမြင်ဘူးလား။ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်။”

အစေခံချုပ်ရှဲ့၏ဇနီးသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်မှ အသက်ကြီးသောအမျိုးသမီးအစေခံချုပ်များထဲမှတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏နေ့ရက်အများစုကို သခင်မဝမ်ကို အစေခံရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမ၏ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် သခင်မဝမ်သည် အာ့ထန်ဟူသောအမည်ဖြင့် ချီးမြှင့်ခဲ့သောကြောင့် စံအိမ်ရှိလူတိုင်းသည် သူမကိုမြင်သောအခါ အစ်မကြီးထန်ဟု ခေါ်ကြသည်။

သူမသည် မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပြီး ရှဲ့လိုင်ပေါင်ကို “ရှင်ရော ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့ရော ရှင်တို့ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကြောင့် အခု မလှုပ်ရှားနိုင်တာ ကောင်းတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ စံအိမ်တစ်ခွင်လုံးမှာ မတော်တဆမှုတွေဖြစ်နေပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်နေကြတယ်။ ရှင်တို့နှစ်ယောက် အိမ်မှာပဲနေသင့်တယ်-- ကျွန်မထင်တာတော့ အဲဒါက အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ။”

အစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူ့ဇနီးထံမှ အကြီးဆုံးသခင်လေးရှဲ့နှင့် သခင်မငယ်ဝမ်တို့၏ဒုက္ခကို သိရှိနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “သခင့်ရဲ့မိသားစုက တစ်ယောက်ယောက်ကို စော်ကားခဲ့တာလား။ အဲဒါ တော်တော်ကံဆိုးတာပဲ။”

အစ်မကြီးထန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “သခင်မက အခု အမတ်ချုပ်ကြီးကို တွေ့ချင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့စာကြည့်တိုက်ထဲမှာထိုင်နေပြီး ဘယ်သူနဲ့မှတွေ့ဆုံဖို့ ငြင်းဆန်နေတယ်။ သခင်မကြီးတောင်မှ သူ့ကို မဆင့်ခေါ်နိုင်ဘူး။ သူက အလုပ်ရှုပ်နေတယ်လို့ပဲ ဆက်တိုက်ပြောနေတယ်။”

ရှဲ့လိုင်ပေါင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမှားလုပ်ခဲ့သူမှာ အကြီးဆုံးသခင်လေးသာဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို သူ့ကိုယ်လုပ်တော်ကိုမျက်နှာသာပေးပြီး သူ့ဇနီးကို လျစ်လျူရှုသည့်အတွက် ဘယ်လိုတံဆိပ်ခတ်နိုင်မှာလဲ။

“အစ်မကြီးထန်၊” အစေခံမငယ်တစ်ဦးက အပြင်ဘက်မှ ခေါ်လိုက်သည်။

“သခင်မက အခု တစ်ယောက်ယောက် စောင့်ပေးဖို့ လိုအပ်နေမှာပဲ၊” အစ်မကြီးထန်သည် သူမ၏အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ရှင် ဒီမှာပဲနေလိုက်။ အခုချိန် အောက်ကျို့နေတာက တခြားဘယ်အရာထက်မဆို ပိုကောင်းတယ်။”

ရှဲ့လိုင်ပေါင်သည် ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။ သူက အောက်ကျို့စွာနေထိုင်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ခေါင်းအထက်တွင် ဓားတစ်ချောင်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အကယ်၍ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူ့ကိုလာရှာခဲ့လျှင် သူက ထိုလူကို တကယ်ပဲရှောင်ရှားနိုင်မှာလား။

အစ်မကြီးထန်သည် သခင်မဝမ်၏အိပ်ခန်းသို့ဝင်ရောက်ပြီး သူမ၏သခင်မ ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ လန့်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးသည် နေ့အချိန်တွင် လုံးဝကောင်းမွန်နေခဲ့သော်လည်း ယခု သူမသည် ပြင်းထန်စွာနေမကောင်းဖြစ်ပြီး အသက်ရှူကျပ်နေပုံရသည်။

“သခင်မ၊” အစ်မကြီးထန်သည် ကုတင်ဘေးတွင်ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

“မငိုနဲ့၊” သခင်မဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ့ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ရုံကိုဖွင့်ပြီး ငွေ ၅၀၀ တန်ကို တရားရုံးတွေကို ယူသွားလိုက်။”

“ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါတယ်၊” အစ်မကြီးထန်သည် အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ “သခင်မ။ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးမက ထောင်မှူးကို အကြီးဆုံးသခင်လေးနဲ့ သခင်မငယ်လေးကို ဆက်ဆံဖို့ သေချာပေါက်တောင်းဆိုပါ့မယ်...”

“မင်း အကြီးဆုံးသခင်လေးကိုပဲ စိတ်ပူပေးဖို့လိုတယ်၊” သခင်မဝမ်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံမလုံလောက်ရင် ပြန်လာပြီး ငါ့ကိုပြော။”

အစ်မကြီးထန်သည် အိပ်ခန်းမှမထွက်ခွာမီ သဘောတူညီစွာပြောလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သမီးများသည် သားများထက် တန်ဖိုးနည်းနေဆဲပင်။ သခင်မက သားကိုကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေသောကြောင့် သခင်မငယ်ဝမ်၏ကံကြမ္မာသည် ကောင်းကင်ဘုံဆုံးဖြတ်ရန်သာ ချန်ထားနိုင်တော့သည်။

အစ်မကြီးထန် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ်အကြီးအကဲအမျိုးသမီးအစေခံတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အစီရင်ခံလိုက်သည်၊ “သခင်မ။ သမားတော်က ရှီပင်းရဲ့မျက်နှာကို စစ်ဆေးပြီးသွားပြီ။ သူက သူမရဲ့ဒဏ်ရာတွေက အမာရွတ်တွေချန်ထားခဲ့နိုင်တယ်လို့ပြောတယ်။”

“အဲဒီသေသင့်တဲ့အစေခံမနှစ်ယောက်ကို နှင်ထုတ်လိုက်၊” သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ကုတင်အဖုံးများကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်နှာ ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည်။ “တကယ်လို့ အဲဒီအောက်တန်းကျအစေခံမတွေကသာ ကိစ္စတွေကို မလှုံ့ဆော်ခဲ့ရင် ခင်ပွန်းနဲ့ဇနီးက အခု ဒီအခြေအနေမှာရှိနေမှာလား။ သခင်မငယ်ဝမ်အောက်က အစေခံအားလုံးကို နှင်ထုတ်လိုက်!”

အကြီးအကဲအမျိုးသမီးအစေခံသည် သဘောတူညီစွာ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းမှလွဲ၍ များများစားစားပြောရန်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

အခန်းထဲမှ ကြွေထည်များကွဲကြေသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ လျှောက်လမ်းစင်္ကြံတွင် တာဝန်ကျရပ်နေသော အမျိုးသမီးအစေခံနှစ်ဦးသည် သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် မည်သည့်အမူအရာမှမပြခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သခင်မက သခင်မငယ်ဝမ်ကို အလိုလိုက်ပြီး သူမကိုကျောထောက်နောက်ခံမပေးခဲ့လျှင် အကြီးဆုံးသခင်လေးက သူမကို သူ့ဇနီးထက် မျက်နှာသာပေးမှာတဲ့လား။ လူတွေက သူတို့ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်တွေကို ဘယ်တော့မှမမှတ်မိနိုင်ဘူး။ အစေခံနှစ်ဦးသည် မကြာမီနှင်ထုတ်ခံရတော့မည့်အစေခံများကို တိတ်ဆိတ်စွာသာ သနားကြင်နာနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏သိမြင်ထားသောအမှားများကြောင့် သူတို့ကိုရောင်းချခံရလျှင် သူတို့တွင် အလားအလာများများစားစားရှိမည်မဟုတ်ပေ။

သခင်မဝမ်သည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် ဒေါသတကြီးအရာများကို ရိုက်ချိုးနေစဉ် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စာကြည့်တိုက်တွင် နေခဲ့သည်။ သူ့ကို အကြံဉာဏ်တောင်းရန်ရောက်ရှိလာခဲ့သောအရာရှိများသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အိမ်များသို့ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်ပြီး သူ့သားနှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။

“အန်းဝူဆီက သတင်းတစ်ခုခုရှိလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

သူ့ဒုတိယနှင့်တတိယသားနှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ တတိယသခင်လေးရှဲ့က “အဖေ။ သူ နန်းတော်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာဖြစ်နိုင်မလား။”

“သူ ပြန်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ထင်တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့သည် သူ့ခေါင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ပတ်တီးတစ်ခု ရှိ‌ေဆဲဖြစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကန်ခဲ့သောနေရာမှာ ဒဏ်ရာပြင်းသွားပုံရသည်။

“မနေ့က ငါသူ့ကို ကျန်းနန်ကို ထွက်ခွာဖို့အမိန့်ပေးခဲ့တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စုတ်တံကိုချလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်သည်။ “ငါက သူ့ကို အဲဒီမှာရှိတဲ့စီးပွားရေးကို တာဝန်ယူစေချင်ခဲ့တာ။”

သူ့သားနှစ်ဦးစလုံး တောင့်တင်းသောအမူအရာများဖြစ်သွားကြသည်။ တရုတ်ပြည်ရှေးခေတ်၏ လူတန်းစားလေးရပ်တွင် စာပညာရှင်များ၊ လယ်သမားများ၊ လက်မှုပညာရှင်များနှင့် ကုန်သည်များပါဝင်သည်။ စီးပွားရေးသမားအားလုံးသည် သူတို့၏သားများနှင့်မြေးများကို နောက်မျိုးဆက်သုံးခုအထိ နန်းတွင်းစာမေးပွဲများတွင် ပါဝင်ခြင်းကို တားမြစ်ခံထားရသည်။ အကယ်၍ ရှဲ့အန်းဝူက ရာထူးကိုယူခဲ့လျှင် သူနှင့်သူ့သားစဉ်မြေးဆက်များသည် သူတို့၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့နာမည်တစ်ခုရရှိရန် မည်သည့်အခွင့်အရေးကိုမဆို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

“ကျေးဇူးကန်းတဲ့သား၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ “သူက စဉ်းစားတောင်မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ သူ့မျိုးရိုးအမည်က ရှဲ့ပဲ။ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်သုံးဖို့စဉ်းစားနိုင်မှာလဲ။”

“ကျွန်တော် အဲဒီလူယုတ်မာကို ပြန်ခေါ်လာမယ်၊” ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့သည် ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကိုတားဆီးလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်၊ မင်းက အမိန့်တော်မပါဘဲ နန်းတော်ထဲဝင်လို့ရမယ်လို့ထင်နေတာလား။”

ရှဲ့အန်းကျီ လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“အဖေ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကကော။” တတိယသခင်လေးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ သူသည် အစေခံတစ်ဦး၏သားသက်သက်ဖြစ်သော ရှဲ့အန်းဝူကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရှဲ့အန်းယိ၏ဒုက္ခကိုသာ စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။

“ဒါက ငါ ငါ့အမှားတွေကိုဝန်ခံပြီး အပြစ်ပေးဖို့တောင်းဆိုထားတဲ့စာလွှာပဲ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စားပွဲပေါ်က စာရွက်ကိုပုတ်လိုက်သည်။ “သား မလိမ္မာတာက ဖခင်က မှားခဲ့လို့ပဲ။ ငါ မင်းတို့ရဲ့အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို လုံလောက်အောင်မသင်ကြားခဲ့ဘူး။”

“တကယ်လို့ အဖေသာ အမှားတွေကို ဝန်ခံခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီးက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို လွှတ်ပေးမှာလား။” ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

“ငါက အရှင်မင်းကြီးကို သူနဲ့ သခင်မငယ်ဝမ်ကို နယ်စပ်ဒေသတွေကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီယုတ်မာတဲ့ကောင်က ကြင်နာတာတွေ တရားမျှတတာတွေမရှိဘူး။ သူက ငါတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့အဆက်အနွယ်တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။”

ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့သည် ထိုနေရာတွင် ဗလာကျင်းစွာရပ်နေပြီး တတိယသခင်လေးရှဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အဖေက အကြီးဆုံးအစ်ကိုကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီ။

***