မင်းသာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့သမီးတော်မဟုတ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ

“အဖေ၊” ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့သည် သူ့လက်များကို စားပွဲပေါ်တွင်ဖိလိုက်ပြီး သူ့အသံကိုမြှင့်လိုက်သည်။ “အဖေ အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးလေ!”

တတိယသခင်လေးရှဲ့သည်လည်း မှင်တက်နေသောအမူအရာကို ပြသနေတုန်းဖြစ်သည်။ “အဖေ သခင်မငယ်ဝမ်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်းပဲ။ နယ်စပ်တွေမှာ အရမ်းအေးတာကိုထားဦး သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်းမှာ ဘယ်လိုခရီးသွားနိုင်မှာလဲ။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သားနှစ်ဦးထံမှ တောင်းပန်သံများကိုကြားသော်လည်း သူက ဘယ်သူက စိတ်ရင်းရှိပြီး ဘယ်သူက ဟန်ဆောင်နေရုံသာဖြစ်သည်ကို အလွန်ကောင်းစွာသိနေသည်။ သူ့ဒုတိယသားသည် စစ်မှန်စွာစိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ထိုသို့သောစိတ်ခံစားမှုရှိသောသူတစ်ဦးသည် အာဏာအတွက် မသင့်တော်ပေ။ သူ့တတိယသားသည် ဟန်ဆောင်နေပြီး ၎င်းသည် သူ့ကို လုံလောက်အောင်ရက်စက်စေသော်လည်း သူ့အမြင်သည် အလွန်အပေါ်ယံဆန်ပြီး တိမ်မြုပ်နေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဒီနေ့ ရှဲ့အန်းယိကိုပဲ တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာလား။ မဟုတ်ဘူး။ နဉ်ယွီက သူတို့ကို အမြစ်ကနေဖြတ်တောက်ပြီး သူ့ရှဲ့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ချေမှုန်းနေခဲ့တာ!

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှည်လျားစွာအသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး။ ထွက်သွားကြ။”

“အဖေ...” ဒုတိယသခင်လေးရှဲ့သည် စကားဆက်ပြောချင်နေဆဲပင်။

“ထွက်သွားစမ်း!” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဒုတိယအစ်ကို၊” တတိယသခင်လေးရှဲ့သည် သူ့အစ်ကိုကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်သောစာအုပ်ငယ်ကို လက်သီးဖြင့်ထုလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ့ရှဲ့မျိုးနွယ်တွင် တစ်ဦးတည်းမှလွဲ၍ လူတိုင်းသေဆုံးခဲ့လျှင် သူတို့ထဲတွင် ထိုကောင်လိုကျစ်ကွေ့ကဲ့သို့ အိမ်ထောင်စုကို သူ့ပခုံးများပေါ်တွင် ထောက်ပံ့နိုင်စွမ်းရှိသူတစ်ဦး ရှိလိမ့်မှာလား။

“တစ်ယောက်မှကိုမရှိဘူး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူ့တစ်ချိန်က သူ့အောင်ပွဲကို အာမခံခဲ့သောသူ၏ခမ်းနားသောစစ်တုရင်ကစားပွဲသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောကစားပွဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကိုချိတ်ဆွဲထားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မပြင်ဆင်နိုင်တော့ဘူး။”

သူတို့ နဉ်ယွီကိုသတ်ခဲ့ရင်တောင်မှ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အသစ်က သူတို့ကိုမျက်နှာသာပေးမည်ဟု ဘယ်လိုသေချာနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က သူ့အတွက် ထူးချွန်သောလုပ်ရပ်များကို ဆက်လက်ပြီးမြောက်နိုင်ဦးမှာလား။ သူတို့သခင်ကို နောက်ကျောဓားဖြင့်ထိုးသောမည်သူမဆို အာဏာရလာသောသခင်အသစ်က ပထမဆုံးဖယ်ရှားခြင်းခံရလိမ့်မည်၊ တူညီသောထောင်ချောက်ထဲသို့ မကျရောက်စေရန်အတွက်ပင်။ သို့သော် သူတို့ နဉ်ယွီကိုမသတ်ခဲ့လျှင် သူမသည် သူမ၏လက်ထဲတွင် သူတို့မျိုးနွယ်သေဆုံးသည်အထိ ပို၍ပို၍နီးကပ်စွာ ဖိအားပေးလာလိမ့်မည်။

သူတို့က သူမကို သတ်လို့လည်းမရဘူး။ သူမကို ထားခဲ့လို့လည်းမရဘူး။ အကယ်၍ ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောကစားပွဲတစ်ခုမဟုတ်ခဲ့လျှင် ဘာများဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တည့်မတ်စွာထိုင်လိုက်ပြီး သူ့စာအုပ်ငယ်ကိုပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးရင်းခေါင်းခါလိုက်သည်။ ခင်ဗျား မှားယွင်းသောလူတစ်ဦးကို အားကိုးစပြုလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုနောက်က ခြေလှမ်းတိုင်းသည် အမှားတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။

“အမတ်ချုပ်ကြီး၊” သူ့အစေခံချုပ်များထဲမှတစ်ဦးသည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်လာပြီး အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်၊ “ခုနက ဖန်းထန်က လူအချို့ကိုခေါ်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အလောင်းကို ကျွန်တော်တို့တံခါးဝဘေးမှာ ပစ်ချသွားခဲ့တယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏နှလုံးသား ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ယွီက မယ်တော်ကြီးကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား။

သူသည် စံအိမ်မှပြေးထွက်သွားပြီး ရှေ့တံခါးများကိုဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သော်လည်း ဖြန့်ခင်းထားသောကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အလောင်းကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏မျက်နှာကို သူ့နေရာမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ကွေးကောက်သောကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် သူ့ကို သူ့မယားငယ်အဖြစ် မှတ်မိစေရန် လုံလောက်သည်။ သူ့ခေါင်းသည် နာကျင်မှုဖြင့် ထိုးနှက်သွားပြီးနောက် သူသည် လှေကားထစ်များဘက်သို့ ရှေ့သို့ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“အမတ်ချုပ်ကြီး!” တံခါးစောင့်များအားလုံး ထိတ်လန့်တကြား သံပြိုင်ပြောလိုက်ကြသည်။ မယားငယ်တစ်ဦး၏အသက်သည် လုံးဝတန်ဖိုးမရှိသော်လည်း သူမ၏ကိုယ်တုံးလုံးအလောင်းကို ဤနေရာတွင် ပစ်ချရလား။ ဘယ်လောက်တောင် တိရစ္ဆာန်ဆန်တဲ့အနိုင်ကျင့်မှုလဲ! အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် နဉ်ယွီကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသော်လည်း သူသည် လက်ရှိတွင် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် နက်ရှိုင်းသောပင်လယ်ပြာကြားတွင် ပိတ်မိနေသည်။ သူက အဲဒီကျိန်စာသင့်မယ့်ကလေးမကို ထိတွေ့ရန်နည်းလမ်းမရှိပေ!

.....

“ကျွန်တော် သူ့ကို သတ်ခဲ့တယ်၊” လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဆေးကြောပြီး အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။

ဂေါ်ဖီချောင်းများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာခဲ့သည်။ “ဘာာာ?”

“ကျွန်တော် အဲဒီမိန်းမရဲ့ပါးစပ်ထဲကနေ ဘာအဖြေမှမရခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ သူမက အလွန်အဆိပ်ပြင်းတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ။ သူမကို အသက်ရှင်လျက်ထားလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စားပွဲပေါ်က သူမ၏ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ပြန်ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှလူများသည် လူသားအသက်များကို တန်ဖိုးထားသောကြောင့် သူမသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လူများ အချင်းချင်း အလွယ်တကူသတ်ဖြတ်ပုံနှင့် ကျင့်သားမရသေးပေ။ သူတို့က ထမင်းစားရေသောက်သလို သတ်ဖြတ်နေကြလေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဧကရာဇ်၏အကျဉ်းသားများထဲမှတစ်ဦးကို အပြစ်ဒဏ်ခန်းမတွင် ကြိုတင်အမိန့်တော်မပါဘဲ သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်း၏အာဏာကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယင်းဖုန်းနှင့် တခြားသူများ ဤမူကိုသိသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ပေ။ ထိုကြောင့် သူတို့သည် သူမနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်နေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

“ခင်ဗျား ထမင်းအရင် စားပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဂေါ်ဖီထုပ်ကို မျိုချရင်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူသည် သူ့တူများကို ကောက်ယူရန် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှမပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့တူများကိုယူပြီး စားပွဲပေါ်ကဟင်းပွဲများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့က ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒါက ငါးဝက်သားမျှင်ကြော်!”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ပန်းကန်ထဲက အသားတစ်မျှင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် နူးညံ့စွာကြော်ထားပြီး အသားပေါ်ကဆော့စ်များသည် အနီရောင်အငွေ့အသက်တစ်ခုနီးပါးရှိပုံရသည်။

“အရသာရှိတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

သွယ်လျသောအသားမျှင်များ။ အနည်းငယ်နီသောအငွေ့အသက်... စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ရုတ်တရက် လည်ချောင်းနင်သွားပြီး အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ လူတိုင်းသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အရှင်စစ်သေနာပတိချုပ်က အသားတစ်မျှင်စားပြီး နေမကောင်းဖြစ်သွားတာလား။

“အဆိပ်ခတ်ထားတာလား။” ယင်းလေသည် အော်ကြီးဟစ်ကျယ်ပြောလိုက်သည်။

ယင်းယွီသည် အလျင်အမြန်ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံး တူညီတဲ့အရာကို စားခဲ့ကြတယ်။” သူတို့အားလုံး အဆင်ပြေနေစဉ် စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘယ်လိုလုပ် အဆိပ်သင့်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။

“ကျွန်တော် သိပ်မဆာဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့တူများကို ချလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ ကိုယ့်ဘာသာဆက်ပြီး သုံးဆောင်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အဖော်မပြုပေးနိုင်တော့တဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပါ။” ထို့နောက် သူသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲကလူတိုင်း အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို တွေးတောနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းကန်ထဲကအသားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုတွင် ကျန်းမာသောခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်၊ ဒါဆို အကယ်၍ သူနင်သွားခြင်းအတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအကြောင်းရင်းမဟုတ်ခဲ့လျှင် အကြောင်းရင်းများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဖြစ်ရမည်။ အလျင်အမြန် သူမသည် သူမ ဤကမ္ဘာလောကကြီးသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သောပထမဆုံးနေ့တွင် ကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် တူညီသောအသားမျှင်များကို မြင်ခဲ့ပုံကို ပြန်သတိရသွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ထမင်းပန်းကန်ကို နောက်ထပ်အကိုက်အနည်းငယ်ဖြင့် အပြီးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို “မင်းတို့ စားကြ။ ငါ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်။”

......

လိုကျစ်ကွေ့သည် အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် တိုင်တစ်တိုင်ကို ထောက်ကိုင်ထားသည်။ သူ အကြိမ်အနည်းငယ်အန်ပြီးနောက် သူသည် မိုးရေအချို့ကို လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းကာ ခံလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို သူ့ပါးစပ်ကိုဆေးကြောရန် အသုံးပြုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့နောက်တွင်ရပ်နေပြီး သူမ ဘာလုပ်နိုင်မလဲဟု တွေးတောနေသည်။ အကယ်၍ သူက အနာဂတ်မှာ ဘယ်အသားမှမစားနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အဖြစ်ဆိုးတစ်ခုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။ ဤမျှလောက်ရက်များစွာ ကုန်လွန်သွားပြီးဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့က ကွပ်မျက်စင်မြင့်တွင် သူခံစားခဲ့ရသောစိတ်ဒဏ်ရာကို ဘေးဖယ်ထားနှင့်ပြီဖြစ်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

“ငါ အခုအဆင်ပြေသွားပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ပါးစပ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “တကယ်တော့ ရှင် နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ကျင့်သားရသွားပြီးရင် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ။” ဖုတ်ကောင်များကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်သောလူများသည် ရူးသွပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်သူတို့အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့ကို နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ်မြင်ပြီးနောက် သူတို့ အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ အသားမျှင်များက ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ထက် ပို၍စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနိုင်လို့လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အသားပိုစားပြီးနောက် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု သေချာနေသည်။

“ငါ တစ်ခုခုကို သတိရသွားရုံပါပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပြောဆိုချက်ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကွပ်မျက်ကွင်းများကို တွေးခဲ့သော်လည်း ယခု သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ဘေးသို့ ပြုံးရင်းလျှောက်သွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ငါ အခုအဆင်ပြေသွားပြီ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ခင်ဗျား အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာလား။ ကျွန်မ မယုံဘူး။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ သူသည် ဧကရာဇ်မင်ကျုံးကို တွေးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် သူ့မိသားစုကိုရောင်းစားခဲ့သော တူညီသောဧကရာဇ်၏သွေးသားဖြစ်သည်။ ထိုတွင် သူသည် ရုတ်တရက် သူမကို နောက်ထပ်မကြည့်ချင်တော့ပေ။ “ငါ ခဏလောက် လဲလျောင်းချင်တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အခန်းများဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီး။ မင်း ငါ့အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။ သူမက အသားတစ်မျှင်နှင့် ဘာမှမတူဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမကိုမြင်ရုံနဲ့ အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသလိုဖြစ်နေရတာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အခန်းများသို့တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများကိုပိတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ အလျင်အမြန်အသက်ရှူလိုက်သည်၊ လုံးဝမောပန်းနေပုံရသည်။ သူ့အဆုတ်များထဲသို့ လေဝင်ခြင်းပင် ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့အောက်ကကုတင် လှုပ်ရှားသွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ဘေးတွင်ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“စကားမပြောနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို လိုကျစ်ကွေ့၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ “မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ခဏလောက်ထိုင်ပေးမယ်။ ရှင် မကြာခင်မှာ မအီမသာဖြစ်တာ ရပ်သွားလိမ့်မယ်။”

စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်များတွင် တောက်ပနေပြီး သူ့ခြောက်သွေ့နေသောနှုတ်ခမ်းများကြားသို့ လျှောဝင်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ သူ့နောက်တစ်ကြိမ်အသက်ရှူသောအခါ သူသည် လတ်ဆတ်သောမြက်ပင်များနှင့်သစ်ပင်များ၏ရနံ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ရရှိခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းမာပြီး ကျယ်ပြန့်စွာဖွင့်ထားသောမျက်လုံးများသည် သူ သူ့စိတ်ခံစားချက်များအပေါ် သူ့ချုပ်ကိုင်မှုကို လျော့ရဲစေသောအခါ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်သွားပုံရသည်။ “မင်း၊” ခဏတာရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့ ဆက်ပြောသည်၊ “မင်းသာ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့သမီးတော်မဟုတ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူက အဲဒီအရူးလူယုတ်မာရဲ့သမီးဖြစ်ချင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူမ ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူ့ကြမ်းတမ်းသောအသားအရေသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ယားယံစေခဲ့သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့လက်အောက်ကအသားအရေ နီရဲသွားသည်ကိုမြင်သည့်တိုင် သူ မလွှတ်ခဲ့ပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေနိုင်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဒါက သူမရဲ့မျက်နှာပဲ။ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးမဟုတ်ဘူး! သူမသည် သူ့လက်ကို ဘေးသို့ဆွဲလိုက်ပြီး “ရှင် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမမှာ တစ်ခုခုကြုံတွေ့ခဲ့တာလား။”

“ဘာမှမရှိပါဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အသားတစ်မျှင်တည်းက ရှင့်ကို ဒီလောက်တောင် စက်ဆုပ်ရွံရှာစေခဲ့တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သံသယဖြင့်မေးလိုက်သည်။

“အနာဂတ်မှာ မဖြစ်တော့ပါဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့၏နှုတ်ခမ်းများ ပြုံးလိုက်သည်။

“ရှင် မပြုံးချင်ဘူးဆိုရင် မပြုံးနဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏နှုတ်ခမ်းများကို သူ့မူလအမူအရာသို့ ပြန်လည်ညှိပေးလိုက်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှအတင်းအကျပ်မလုပ်ခဲ့သလိုပဲ ကျွန်မကလည်း ရှင့်ကို ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မမေးဘူး။ ရှင် မစားချင်ဘူးဆိုရင် အိပ်လိုက်ပါ။”

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ အိပ်လို့မပျော်ဘူး။”

“ရှင် ကျွန်မကိုမြင်ရင် အိပ်လို့မပျော်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

နည်းနည်းတော့။ ဒါပေမဲ့ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို ဖယောင်းတိုင်မီးဖြင့်မြင်သောအခါ ကလေးအဆီအနည်းငယ်ကျန်နေသေးပြီး လုံးဝနီရဲနေသောအခါ သူက သူမကိုနေစေချင်စိတ်တစ်ဝက်ရှိနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ချွေးထွက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

အသားတစ်မျှင်တည်းက သူ့ကို လုံးဝပုံမှန်မဟုတ်အောင်လုပ်သွားတာလား။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို သားချော့သိပ်တေး ဆိုပေးရင်ကော။” သူမက မေးလိုက်သည်။

“သားချော့သိပ်တေးဆိုတာ ဘာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

“လူတွေကို အိပ်ပျော်အောင်ချော့မော့တဲ့သီချင်းတစ်ခု၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သီဆိုရန်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူမ၏စိတ်သည် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခေါင်းထဲက သီချင်းအားလုံးသည် “ကျွန်မ ဖုတ်ကောင်တွေကိုသတ်တယ်။ ကျွန်မ ဂုဏ်ကျက်သရေရရှိတယ်” မှ “မင်းရဲ့ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အဲဒီဖုတ်ကောင်တွေကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်” မှ “ဖုတ်ကောင်တွေက ငါ့ကို မမြင်နိုင်ဘူး” ကဲ့သို့သောအရာများဖြစ်သည်။ သူမသည် ညင်သာပြီး နှစ်သိမ့်ဖွယ်ကောင်းသောချော့သိပ်တေးများကို မသိခဲ့ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့က “အရှင်မင်းကြီး။ ငါ မင်းဆိုပြတာကို နားထောင်ဖို့စောင့်နေတယ်နော်။”

“အဲဒါလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏တင်ပါးကို ဆူးတစ်ချောင်းက ထိုးနေသကဲ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ “ကျွန်မထင်တာတော့ အဲလိုအရာတွေက ကျွန်မတို့လိုသူရဲကောင်းအမျိုးအစားတွေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ စစ်သေနာပတိချုပ်။ ရှင် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး သိုးရေတွက်လိုက်ရုံပဲ။”

“……….” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ ‘သိုးရေတွက်’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

“ကျွန်မ ရှင့်ကို ရေတွက်ရာမှာ ကူညီပေးမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနားသို့တိုးကပ်သွားပြီး စတင်လိုက်သည်၊ “သိုးတစ်ကောင်။ သိုးနှစ်ကောင်။ သိုးသုံးကောင်။ သိုးလေးကောင်...”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ကို သူ့နဖူးပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး သူ သိုးများဖြင့်ဝန်းရံခံနေရသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒါက သူမ ငါ့ကို အိပ်ပျော်အောင်ချော့မော့ပုံလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်း သိုး ၅၀၀ အထိရောက်သောအခါ သူမသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်စွာဖွင့်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်အိပ်ပျော်မသွားမီ ရေတွက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ယောင်း၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ယခု ပို၍တည်ငြိမ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ “မင်း အနာဂတ်အတွက် ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”

“စီစဉ်တာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဘာစီစဉ်နေလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ ကျွန်မ နေရာတွေအများကြီးကို လည်ပတ်ချင်တယ်လေ။” ဤသည်မှာ ဖုတ်ကောင်များမရှိသောကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒါဆို သူမသည် စူးစမ်းရှာဖွေ။ ကစားပြီး အနည်းငယ်ပို၍စားသောက်သင့်သည် မဟုတ်လော။

“ကောင်းပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကလည်း သဘောတူပုံရတယ်။ သူမ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ဖြုတ်ချပြီးသည်နှင့် သူမသည် ကမ္ဘာပတ်ခရီးထွက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

အရင်ဆုံး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကိုသတ်ရမယ်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်များကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်များပေါ်တွင်တင်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ တခြားအရာအားလုံး နောက်မှစောင့်လို့ရတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကို သူမ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ထိုးဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ဘယ်လိုကောင်းမွန်တဲ့နေရာမျိုးတွေ ရှိနေလဲဟု တွေးတောမိသည်။ ငါ မြေပုံတစ်ချပ်ရှာပြီး အဲဒါကို ကြည့်ရှုသင့်တယ်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အထက်ကကုတင်မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဘယ်လိုသတ်ရမလဲဟု တွေးတောနေသည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်။ ရှင် ကျွန်မနဲ့ ပူးပေါင်းချင်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ တစ်ယောက်တည်းခရီးသွားရတာ အရမ်းပျင်းစရာကောင်းတယ်။ သူမက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သူမ၏ခရီးသွားဖော်အဖြစ် ထားလိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ မပူးပေါင်းခဲ့လျှင် သူတို့က ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် အစွမ်းထက်သောရှဲ့မျိုးနွယ်ကို ဘယ်လိုသတ်ဖြတ်နိုင်မှာလဲ။

“ကောင်းတယ်” နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ဒါဆို သဘောတူညီမှုရပြီ!”

***