အရှင်မင်းကြီးနဉ် ခရီးထွက်ချင်နေတယ်

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း သိုးများကို ဆက်လက်ရေတွက်နေစဉ် ထိုမြက်ပင်များနှင့်သစ်ပင်များ၏ရနံ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သိုးများသည် သိုးသားကင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်လို အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ဖြောင့်တန်းသောနှာခေါင်းကို ဆွဲညှစ်ပြီး သူ တကယ်ပဲသတိမကပ်တော့သည်ကို သေချာစေပြီးနောက် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို သုတ်လိုက်သည်။ သိုးသားကင် ၁,၅၀၀ ကို ရေတွက်ပြီးနောက် သူမ တံတွေးတွေ စီးကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ချုပ်ကိုင်မှုမှ သူမ၏လက်ကို ညင်သာစွာလွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စောင်အောက်တွင် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ လောင်တသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် နားနေပြီး သူ့အမွေးများမှာ လုံးဝစိုစွတ်နေသည်။ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "ယိုကွမ့် ရောက်လာပြီ။ သူက မင်းကို အရမ်းအရေးကြီးတာပြောဖို့ရှိတယ်လို့ပြောတယ်။"

“မယ်တော်ကြီး မကောင်းတာတွေ ထပ်လုပ်နေပြန်ပြီလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ ယိုကွမ့်သည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်တွင် နေထိုင်သောကြောင့် အရေးကြီးသောအရာမှန်သမျှသည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် သက်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လောင်တသည် သူ့တင်ပါးကို နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဒီကြောင်က ဘယ်လိုသိမှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လျှာထုတ်လိုက်ပြီး လောင်တ၏တင်ပါးကို မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အိပ်ပျော်နေသောလိုကျစ်ကွေ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“အမြန်လုပ်၊” လောင်တသည် လမ်းပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

.....

“ရှောင်ယောင်း။” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အိပ်ခန်းအတွင်းတွင်... သူမ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယိုကွမ့်က အော်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် ဝိုင်းစက်နေပြီး သူ့ခေါင်းမှအမြီးအထိ သူ့အမွေးများ ထောင်ထနေသည်။ သူသည် အလွန်အမင်းကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူ့တင်ပါးကို မကျေမနပ်ရိုက်လိုက်သည်၊ “မင်း ယိုကွမ့်ကို ကိုက်ခဲ့တာလား။”

“မြောင်!” လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ထဲတွင် လိမ်ကောက်သွားပြီး သူမကို သူ့ခြေသည်းများကို ပြင်းထန်စွာထုတ်ပြလိုက်သည်။

ယိုကွမ့်သည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့က လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်၊ “ရှောင်ယောင်း။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အစ်ကိုကြီးက အသက်ရှင်နေသေးတာဖြစ်နိုင်တယ်!”

ပလုတ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ချုပ်ကိုင်မှုကို လျော့ရဲစေလိုက်ပြီး လောင်တသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

“ဒါက တကယ်အမှန်တရားပဲ။” ယိုကွမ့်သည် သူ့ရှေ့ခြေသည်းများကို မြှောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ယိုကွမ့်က အပြစ်ဒဏ်ခန်းမမှာ ကိုယ့်နားနဲ့ကိုယ်ကြားခဲ့တာ။”

“မင်း အဲဒီကို ဘာလို့ပြေးသွားခဲ့တာလဲ။” သိမ်းငှက်လေးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ပျံသန်းလာရင်း မေးလိုက်သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထား!” နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တတို့သည် သံပြိုင်ပြောလိုက်ကြသည်။ အခုက အဲဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး!

ယိုကွမ့်က “စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးကို မေးခဲ့ပြီး အဲ့ဒီစကားကို သူမကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကုလားထိုင်ကို ပြတင်းပေါက်ကိုမျက်နှာမူသည်အထိ ဆွဲလိုက်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူမက "ဒီဒေတာပမာဏက တော်တော်ကြီးလွန်းတယ်။ ငါအရင်စဉ်းစားပါရစေဦး။"

ယိုကွမ့်သည် ‘ဒေတာပမာဏ’ ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်းမသိသော်လည်း သူသည် နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး “အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေအားလုံး သေဆုံးသွားပြီ။”

“ဒါပေမဲ့ မြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အစ်ကိုကြီး မသေဆုံးသေးဘူးလို့ပြောတယ်။” သူ့စကားများကို သက်သေပြရန်အတွက် ယိုကွမ့်က ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ပြီးတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီမိန်းမကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူက သူ့အစ်ကိုကြီး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို တခြားဘယ်သူမှမသိအောင် သေချာလုပ်ချင်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါကို သူတို့က သက်သေကိုနှုတ်ပိတ်ခြင်းလို့ခေါ်တယ်။”

“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊” သိမ်းငှက်လေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လောင်တသည် သံသယဖြစ်နေသည်။ “တကယ်လား? ဘာလို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က တခြားသူတွေ သူ့အစ်ကိုကြီးအသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို မသိစေချင်ရတာလဲ။”

“လူသားတွေ ဘယ်လိုစဉ်းစားလဲဆိုတာကို ငါ ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မှာလဲ။” ယိုကွမ့်သည် သူ့ရှေ့ခြေသည်းများကို အကူအညီမဲ့စွာ ဖြန့်လိုက်သည်။

လူသားများ၏စဉ်းစားပုံ။ ရှိနေသောတိရစ္ဆာန်သုံးကောင်စလုံး အခန်းထဲက တစ်ဦးတည်းသောလူသားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားလိုက်သည်။ ဒီအစ်ကိုကြီး အသက်ရှင်နေသေးရင် ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ဘာလို့ သက်သေကိုနှုတ်ပိတ်ရမှာလဲ။ ငါ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးကလူသားတွေ ဘယ်လိုစဉ်းစားလဲဆိုတာကို နားမလည်ဘူး!

အဘိုးစာကလေးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ယိုကွမ့်ကို “အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တခြားဘာတွေပြောခဲ့သေးလဲ။ မင်းက ငါတို့ကို သူတို့ရဲ့စကားဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ပြောပြသင့်တယ်။”

ယိုကွမ့်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ့လည်ချောင်းကိုညှစ်လိုက်ပြီး မြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီး၏အသံကို အတုခိုးကာ အော်လိုက်သည်၊ “ဟားဟားဟား!”

“………..” မြင်ကွင်းကိုကြည့်နေသော တိရစ္ဆာန်များနှင့်လူတစ်ဦးစလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

“မင်း သူမရဲ့ရယ်သံအထိကို အတုခိုးစရာမလိုဘူး၊” အဘိုးစာကလေးသည် သူ့အတောင်ပံများဖြင့် သူ့မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကကြွက်တွေက မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပိုဆိုးလာတာပဲ။ တစ်ဦးစီတိုင်းက နောက်ဆုံးတစ်ဦးထက် ပိုတုံးအတယ်။

“အိုး။ ကောင်းပြီ၊” ယိုကွမ့်သည် သူ့လည်ချောင်းကိုညှစ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “လိုကျစ်ကွေ့။ မင်းက အာဇာနည်မျိုးနွယ်ကနေ လာခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ မင်းရဲ့မိသားစုဝင်တွေက ယဇ်ပူဇော်ခံပစ္စည်းတွေသက်သက်ပဲ!”

ယိုကွမ့်သည် သခင်မရှန်းကဲ့သို့စကားပြောခြင်းနှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကဲ့သို့စကားပြောခြင်းကြားတွင် လှည့်ပတ်ပြောင်းလဲရင်း လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်ကခုန်နေခဲ့သည်။ သူသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းတွင် သူကြားခဲ့သောအရာအားလုံးကို နာရီဝက်ကြာအောင် ထုတ်ဖော်ပြောပြခဲ့ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ တိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်နေခဲ့ကြသည်။

နွေဦးမိုးကြိုးသည် ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးတွင် မြည်ဟည်းသွားစဉ် အပြင်ဘက်ကမိုးဖွဲဖွဲသည် မကြာမီ သည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“အမလေး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးစာကလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ သားတစ်ယောက်က သူ့ဖခင်ရဲ့အကြွေးတွေကို ပေးဆပ်ရတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးတစ်ချောင်းထိုးပြလိုက်ပြီး တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ငါက သားတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး၊” သူမက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သမီးက သူ့ဖခင်ရဲ့အကြွေးတွေကို ပေးဆပ်ရတယ်၊” အဘိုးစာကလေးက ရက်စက်စွာပြောလိုက်သည်။ “ဒါ့အပြင် မင်းက အခု ဧကရာဇ်ပဲ။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက မိသားစုအမွေဆက်ခံပြီးသားပဲ။”

“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို ငါက အဲဒီအရူး၊လူယုတ်မာဆီက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းဆောင်ရမှာလား။

“စစ်သေနာပတိချုပ်က နှလုံးကြေကွဲနေရမှာပဲ၊” လောင်တသည် ယခု နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ချင်စိတ်မရှိတော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူမ၏ခြေရင်းတွင် အားအင်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကို သေအောင်မုန်းရမှာပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်များမရှိသောကမ္ဘာလောကကြီးတွင် ငြိမ်းချမ်းသောဘဝကို နေထိုင်ရခြင်းသည် ဘာလို့အဲလောက်ခက်ခဲရတာလဲ။

“စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးကို သတ်ပစ်ခဲ့တာက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်မင်းကြီးက သူ့မိသားစုကို သူတို့သေဆုံးခြင်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှမသိအောင်လုပ်ဖို့ဖြစ်နိုင်တယ်၊” အဘိုးစာကလေးသည် တည်ငြိမ်စွာခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။ “အကယ်၍ လူတွေသိခဲ့ရင် သူက သူတို့အတွက် လက်စားချေခြင်းရှိမရှိဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်။”

“လက်စားချေရမယ်!” သိမ်းငှက်လေးသည် ချက်ချင်းအော်လိုက်သည်။ တကယ့်ယောက်ျားတစ်ယောက်က သေချာပေါက်လုပ်မှာပဲ။

“အဲလိုဆိုရင် သူက ရှောင်ယောင်းကို သတ်ပစ်ရမှာပဲ၊” အဝါရောင်သာ့ရှန်းက ပြောလိုက်သည်၊ သူသည် ဇာတ်ကြောင်းပြောနေစဉ်အတွင်း ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သိမ်းငှက်လေးသည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ရှောင်ယောင်း။ မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။” ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်က ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တဲ့အခန်းထဲမှာ သွေးတောင်အန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့သမီးတော်မဟုတ်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ဘာလို့ဆုတောင်းခဲ့လဲဆိုတာကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမက အဲဒီလူယုတ်မာရဲ့ကလေးမဟုတ်ခဲ့လျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု... နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကုလားထိုင်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ အခု စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကိုမသတ်ခဲ့ရင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။

“မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။” လောင်တကလည်း မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ထပ်နည်းနည်းလောက် ပြန်တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အဘိုးစာကလေးကို “ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ အဲလိုကိစ္စကိုလုပ်ခဲ့တာလား။”

အဘိုးစာကလေးက “ငါ နန်းတွင်းစာကြည့်တိုက်က တောက်တဲ့ဖြစ်တဲ့ အဘိုးကြီးအားကွေ့ကို လာခိုင်းလိုက်မယ်။”

အဘိုးကြီးအားကွေ့သည် အလွန်လျင်မြန်စွာရောက်ရှိလာပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ တွားသွားတက်လိုက်ပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများကို နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်နဲ့ သိပ်မတူဘူး၊” သူက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို ထိကြည့်လိုက်ရသည်။ အဲဒါ သတင်းကောင်းပဲ။ ဘယ်သူက အဲဒီအဘိုးကြီးလူယုတ်မာနဲ့တူချင်မှာလဲ။

“အဘိုးစာကလေးက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ငါ့ကိုပြောခဲ့တယ်၊” အဘိုးကြီးအားကွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒါကိုမှတ်မိတယ်။ အဲဒီအကြံကို ထုတ်ခဲ့ပြီး ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ကို အဆိုပြုခဲ့တာက အဲဒီအဘိုးကြီး လူယုတ်မာ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း သွားကြိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းတယ်။ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့ယုတ်မာတဲ့အကြံအစည်တိုင်းမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တာပဲ။

“အဘိုးကြီးအားကွေ့။ ခင်ဗျား အမှတ်မှားနေတာဖြစ်နိုင်မလား။” ယိုကွမ့်က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကနေ ခြောက်နှစ်ကြာသွားပြီ။”

အဘိုးကြီးအားကွေ့သည် သူ့ခေါင်းကို ခြေသည်းဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ငါက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်အားလုံးကို ဒီမှာ သိုလှောင်ထားတယ်။”

စာကလေးငယ်တစ်ကောင်က “သူ့မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်အားလုံး? အဘိုးကြီးအားကွေ့၊ ခင်ဗျားက အဲလောက်အထင်ကြီးစရာကောင်းတာလား။”

အဘိုးကြီးအားကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး “ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်တွေ အများကြီးမလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့သေဆုံးသွားတာက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုလား။”

“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

“ငါက ငါ့မြေးတွေကို ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်အားလုံးအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်၊” အဘိုးကြီးအားကွေ့သည် အနည်းငယ်ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။ “ငါ့သားစဉ်မြေးဆက်တွေထဲက ဘယ်သူမှ လူသားတစ်ဦးဖြစ်ချင်စိတ်မရှိဘူး။”

ယခု တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ၏အလှည့်တွင် စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ သူက အဲလိုအကြောင်းပြချက်တစ်ခုအတွက် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်အားလုံးကို မှတ်မိခဲ့တာလား။ အဘိုးကြီးအားကွေ့က သူ့ကလေးတွေအတွက် တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဟာသဆန်စွာရယ်မောပြီး လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ သူ့လိုအရူးလူယုတ်မာတစ်ယောက်က ဧကရာဇ်ဖြစ်နေတာနဲ့ လူသားတွေက ဒုက္ခအများကြီးခံစားခဲ့ရမှာပဲ။ လူသားတစ်ဦးမဟုတ်တာကလည်း တော်တော်ကောင်းတာပဲ။”

အဘိုးကြီးအားကွေ့က “ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က မူလက စစ်သေနာပတိချုပ်ကိုပါ သတ်ပစ်ဖို့စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အသက်ကိုချမ်းသာပေးဖို့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ကို တောင်းပန်ခဲ့တာက အိမ်ရှေ့စံအရှင့်သားပဲ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ စစ်သေနာပတိချုပ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို ကျွန်မက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားကိုချီးကျူးဖို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဒီအကြောင်းပြောပြလို့ရမလား။” ဒါက သူ့မုန်းတီးမှုကို နည်းနည်းပါးပါးလျှော့ချပေးနိုင်မလား။

လောင်တ၏အနက်ရောင်စိမ်းလန်းသောမျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။ “မင်း မေ့သွားပြီလား။ အိမ်ရှေ့စံအရှင့်သားကို မင်းရဲ့အမေနဲ့အဘိုးက သတ်ပစ်ခဲ့တာ။”

နောက်ထပ်ဓားတစ်ချောင်း သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်သွားပုံရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခါးသီးသောအမူအရာဖြင့် သူမ၏ခေါင်းကို လက်ဖက်ရည်စားပွဲနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်ဆောင့်လိုက်သည်။ သူမသည် ညအမှောင်အောက်တွင် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားရန်အတွေးကို ဖျော်ဖြေစပြုနေသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ပြောင်စရာတစ်ခုမဟုတ်တော့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ယခု သူမ၏နေ့ရက်များကို ပျော်ရွှင်စွာ မကုန်ဆုံးနိုင်တော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အဝါရောင်သာ့ရှန်းသည် သူ့နှုတ်ခမ်းမွှေးများကိုပွတ်သပ်ပြီး “ရှောင်ယောင်း။ မင်း ငါ့ကို ရှောင်ထောင်ဟွားကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်မလား။ ငါ့မှာ သတင်းဆိုးတစ်ခုရှိတယ်။ မင်း ကြားချင်လား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာ တွန့်လိမ်သွားသော်လည်း သူမ သူ့ကိုယ်သူခိုင်မာစေခဲ့သည်။ “အဝါရောင်သာ့ရှန်း။ ပြောသာပြောလိုက်ပါ။ ငါ အခုသေသည်ဖြစ်စေ နောက်မှသေသည်ဖြစ်စေ သေတာက သေတာပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် ဘယ်လောက်ဆိုးရွားလဲဆိုတာကို ကြားရမယ်။”

အဝါရောင်သာ့ရှန်းက “ငါ အဲဒီနန်းတွင်းအပျိုတော်ငယ်လေးရဲ့မျက်နှာကို ဖတ်ခဲ့ပြီး အဲဒါ မကောင်းဘူး။ သူ့မှာ မုဆိုးမတစ်ဦးရဲ့မျက်နှာရှိတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူမက အဝါရောင်သာ့ရှန်းကို ရှောင်ထောင်ဟွား၏ကိုယ်ကျင့်တရားသမာဓိကို စုံစမ်းပြီး သူမက ကောင်းမွန်တဲ့မိန်းကလေးဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူက မျက်နှာဖတ်ခြင်းအတတ်ပညာကိုပါ တတ်ကျွမ်းနေတာလား။

“ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား။” သိမ်းငှက်လေး မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်ရန် ကံကြမ္မာပါလာသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူ့သခင်ကို သဘောကျနေတာလား။

အဝါရောင်သာ့ရှန်းက “ငါ လူသားမျက်နှာဖတ်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါမှမမှားခဲ့ဖူးဘူး။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ပထမဆုံးနန်းတော်ထဲဝင်လာတုန်းက သူက မကောင်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုတာကို ငါ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။”

အဘိုးစာကလေးနှင့် အဘိုးကြီးအားကွေ့တို့သည် သဘောတူညီစွာ သူတို့၏ခေါင်းများကိုညိတ်လိုက်ကြသည်။ မှန်တယ်။ အဲဒါ အတိအကျကို အဝါရောင်သာ့ရှန်းက အဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တာပဲ။

“ပိုအရေးကြီးတာက၊” အဝါရောင်သာ့ရှန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သတိပြုမိရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “သူက မယ်တော်ကြီးရဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူမက သာ့ဖုန်းနဲ့ နီးကပ်လာရတဲ့အကြောင်းရင်းက မယ်တော်ကြီးက သာ့ဖုန်းကို မိန်းမလှထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ကြိုးစားနေလို့ပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ တစ်ဖန်ပြန်မှင်တက်သွားကြသည်။ ယိုကွမ့်က “ဘာလို့ ကျွန်တော်က မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာနေတာတောင်မှ ဒါကိုမသိရတာလဲ။”

အဝါရောင်သာ့ရှန်း ရှင်းပြလိုက်သည်၊ “မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်က အစေခံမကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို သတင်းစကားတွေ ပို့ပေးတယ်။ ရှောင်ထောင်ဟွားက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို သူ့ဘာသာသူ ဘယ်တော့မှမဝင်ဘူး။ မင်း မသိတာက ပုံမှန်ပဲ၊ ယိုကွမ့်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

“အာဝူး အာဝူး အာဝူး၊” သိမ်းငှက်လေးသည် ဒေါသတကြီးမြည်ကြွေးလိုက်သည်၊ “ငါ အဲဒီမကောင်းတဲ့မိန်းမကို သေအောင်ကိုက်ချင်တယ်!”

“မလုပ်နဲ့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့အတောင်ပံများကိုဖြန့်လိုက်သော သိမ်းငှက်လေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ယောင်း၊ ငါ့သခင်က အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်၊” သိမ်းငှက်လေးသည် ငိုတော့မလိုဖြစ်နေပုံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်တစ်စကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း အဝါရောင်သာ့ရှန်းကို “ဒါဆို သူ့ရဲ့မျက်နှာနဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ပြဿနာတွေကလွဲရင် သူက လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်နှာဖတ်ခြင်းကို မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ မိန်းကလေးက မယ်တော်ကြီးရဲ့လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်နေတာက သူမ မကောင်းရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။

အဝါရောင်သာ့ရှန်းက “မယ်တော်ကြီးက ကိစ္စတွေပြီးသွားတဲ့အခါ သူက မင်းရဲ့ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ အဲဒီရှောင်ထောင်ဟွားက နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးဖြစ်ဖို့ပဲ အိပ်မက်မက်နေတာ။ ပြီးတော့ သူက ဧကရီဖြစ်လာနိုင်အောင် သားတစ်ဦးမွေးဖွားပေးဖို့ပဲ။”

“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

“…….” တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများလည်း ဆွံ့အသွားသည်။

“သူက နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် ကတိသစ္စာပြုခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊” အဝါရောင်သာ့ရှန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ခါးသီးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ “သူက မယ်တော်ကြီးရဲ့စကားတွေကို တကယ်ပဲယုံကြည်နေတာလား။”

အဘိုးစာကလေးသည် ၎င်းကို ကျွမ်းကျင်စွာအကျဉ်းချုပ်လိုက်သည်၊ “နောက်ဆုံးမှာ မယ်တော်ကြီးက တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ အဆိုးဆုံးပဲ။”

ဟုတ်တယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ငါတို့က အကြွင်းမဲ့လူယုတ်မာတွေအကြောင်း ပြောနေတယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ မယ်တော်ကြီးထက် ပိုဆိုးမှာမဟုတ်ဘူး။

***