ရှောင်ယောင်း၊ မင်း အရမ်းတော်တယ်
Vol. 7 Ch. 106
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဘဝကို မှောင်မိုက်စွာပြန်လည်သုံးသပ်နေစဉ် ငှက်လင်မယားတို့သည် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်နှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
“ရှောင်ယောင်း။ မကောင်းတော့ဘူး!” ငှက်မက အော်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှလုံးသားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။
လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် စကားစပြောလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
“အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ သူ့တတိယသားမက်-- အဲဒါ။ မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်-- က ဗိုလ်ချုပ်ချင်နဲ့ မိန်းကလေးချင်ကို သတ်ဖို့အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲထားတယ်။ ကျစ်ကျစ်!” ငှက်မက အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။
“ဘ-ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး မအီမသာဖြစ်သွားသည်။
အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က "သူတို့က ဗိုလ်ချုပ်ချင်က အကြီးဆုံးသခင်မချင်ကို မြို့ပြင်ခေါ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီး ညအမှောင်ထဲမှာ ဓားပြတွေအဖြစ် အသွင်ယူပြီး သူတို့ကိုသတ်ဖြတ်ဖို့စီစဉ်နေတာ။ ကျစ်!"
“အခု ‘မိန်းကလေးချင်’ ပဲ!” ငှက်မသည် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်၏ခေါင်းကို နှုတ်သီးဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးချင်က အဲဒီလူယုတ်မာရှဲ့အန်းယိနဲ့ ဘာဆက်ဆံရေးမှမရှိတော့ဘူး!”
“အဲဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး၊” ယိုကွမ့်သည် သူ့ခြေသည်းကို အားနည်းစွာမြှောက်လိုက်သည်။
“အဓိကအချက်က သူတို့ကို ဘယ်လိုကယ်တင်ရမလဲဆိုတာပဲ၊” အဘိုးစာကလေး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
“ပြီးတော့လည်း၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းက စစ်သေနာပတိချုပ် စိတ်မဆိုးအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာလည်းရှိသေးတယ်၊” ယိုကွမ့်သည် ဤအရာကို ပို၍စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ “အကယ်၍ စစ်သေနာပတိချုပ် စိတ်ဆိုးသွားရင် ရှောင်ယောင်းက သူ့ဇနီးဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”
“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဇနီး? ကျွန်မ အရင်ဆုံး အသက်ရှင်နေအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားပါရစေဦး!
“ပြီးတော့ ငါ့သခင်ရောပဲ၊” သိမ်းငှက်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မျက်ရည်များဝဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့သခင်က စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။ သူ့ညီအစ်ကိုတွေအားလုံးက ရှောင်ထောင်ဟွားကို သူ့ဇနီးလို့ ခေါ်နေကြပြီးသားပဲ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမျိုးမျိုးသောစိုးရိမ်ပူပန်နေသောတိရစ္ဆာန်များ၏စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက “ငါ ခနလောက်တိတ်တိတ်လေးနေချင်တယ်။”
“မြောင်!” လောင်တသည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူမကိုကုတ်ခြစ်ရန် သူ့ခြေသည်းများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “မင်းမှာ တိတ်တိတ်နေအတွက် အချိန်ရှိသေးလို့လား။ မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ကိစ္စကို ဂရုစိုက်ရမယ်!”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ “ငါ သူ့ကို အကြွေးတင်နေလို့လား။”
“မင်းရဲ့အဖေက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေကို သတ်ခဲ့တယ်!” လောင်တသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ပြန်ခုန်တက်ရင်း အော်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။
“ပြီးတော့လည်း၊” လောင်တသည် သူ့သွေးစွန်းနေသောခြေသည်းများကို မြှောက်လိုက်သည်။ “မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အိပ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း သူ့အတွက် တာဝန်ယူရမယ်! မဟုတ်ရင် မင်းက သူ့ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းပြီး စွန့်ပစ်နေတာပဲ!”
“မှန်တယ်!” လောင်တ၏အဖော်များဖြစ်သော ကြောင်ဆယ်ကောင်ခန့်က သံပြိုင်ပြောလိုက်ကြသည်။
“မဟုတ်ရင် မင်းက ရှဲ့အန်းယိ နံပါတ်နှစ်ပဲ!” လောင်တ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “နဉ်ရှောင်ယောင်း။ မင်းက လူယုတ်မာပဲ!”
“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့အဖြစ်မှန်လဲ!
“ရှောင်ယောင်း၊” အဝါရောင်သာ့ရှန်း စကားစပြောလိုက်သည်။ “ငါ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ မင်းနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ လင်မယားဖြစ်မယ့်လက္ခဏာရှိတယ်။ မင်း--”
“တော်ပါတော့ အဝါရောင်သာ့ရှန်းရယ်” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြွေပါ၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ဘယ်သူက ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မျက်နှာဖတ်ခြင်းကို စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။
အဝါရောင်သာ့ရှန်းက “ငါဆိုလိုတာက မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်က မင်းကိုမုန်းမှာကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ အချို့အရာတွေက ကံကြမ္မာက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ။”
ကံကြမ္မာကို အားကိုးမယ့်အစား ငါက အခုချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အားကိုးလိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တည့်မတ်စွာထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ဦးနှောက်ကို ကိစ္စများကို စဉ်းစားရန် တွန်းအားပေးလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ချောင်းများကို သူမ၏လက်ဖဝါးများထဲသို့ ထိုးဝင်သွားသည်အထိ လက်သီးဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမသည် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကို “စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အဖေနဲ့ အစ်ကိုတွေက သေဆုံးသွားနှင့်ပြီ။ အဲဒါကို ပြောင်းလဲဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီးကို ကယ်တင်နိုင်သေးတယ်။ ငါတို့လုပ်ရမယ့်ပထမဆုံးအရာက မြောက်ပိုင်းဟူအမဲလိုက်ကွင်းတွေထဲက ဘယ်တစ်ခုမှာ အစ်ကိုကြီးလိုရှိလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ပဲ။”
တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး သူတို့၏ခေါင်းများကိုညိတ်လိုက်ကြသည်။ မှန်တယ်။ ငါတို့က သူ့တည်နေရာကို အရင်ဆုံးရှာတွေ့ပြီးမှ သူ့ကိုကယ်တင်နိုင်မှာ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက“အခုလောလောဆယ် ငါ့အတွက် မြောက်ပိုင်းဟူကို ပြေးသွားဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီမှာ ခြောက်နှစ်ကြာအောင် လူတွေလွှတ်ခဲ့ပြီး ဘာသဲလွန်စမှမတွေ့ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ သူ့ကိုလည်း အားကိုးလို့မရဘူးထင်တယ်။”
လောင်တက “ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။”
“ပြောရရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့မှာ မြောက်ပိုင်းဟူမှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ ရှိသေးလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏တိရစ္ဆာန်သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏လက်များကို တောင်းဆိုနေသလို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးလိုရဲ့ဖော်ပြချက်က တော်တော်ထူးခြားတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပျက်စီးနေတယ်။ သူက အသံတိတ်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ညာဘက်လက်နဲ့ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ပုံပျက်နေတယ်။”
အဘိုးကြီးအားကွေ့သည် သူ့လျှာကို အကြိမ်အနည်းငယ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက “ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံးက မြို့တော်မှာနေကြတာလေ။”
“ဒါဆို မင်းတို့ ရွှေ့ပြောင်းငှက်တစ်ချို့ကို သိလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
ယိုကွမ့်က “ရှောင်ယောင်း။ ရွှေ့ပြောင်းငှက်ဆိုတာ ဘယ်လိုငှက်မျိုးလဲ။”
“ဆောင်းရာသီမှာ တောင်ဘက်ကိုပျံသန်းပြီး နွေးထွေးလာတဲ့အခါ မြောက်ဘက်ကိုပြန်ပျံသန်းတဲ့အမျိုးအစား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
“တောငန်းတွေလား?” အဘိုးစာကလေးက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ တောငန်းတွေက ရွှေ့ပြောင်းငှက်တွေပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဘိုးစာကလေးက “တောငန်းအုပ်တစ်အုပ်က မြို့တော်ရဲ့တောင်ဘက်က အန်းဝေ့ထျန်းရှန်ရေကန်မှာ နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မြောက်ပိုင်းဟူကလားဆိုတာကို ငါလည်းမသိဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သူတို့ မဟုတ်ရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်၊ သူတို့ကို မြောက်ပိုင်းဟူက ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရှိသလားလို့ပဲ မေးလိုက်။”
“အဲဒါ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုပဲ၊” အဘိုးကြီးအားကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းအတွက် မေးပေးမယ်၊” အဘိုးစာကလေးသည် မစ်ရှင်ကိုလက်ခံလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုကောက်ယူပြီး နမ်းလိုက်သည်။
“……..” အဘိုးစာကလေး ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးက ယောက်ျားနဲ့မိန်းမကြားမှာ အကွာအဝေးရှိတယ်ဆိုတာကို သိရဲ့လား။
ငှက်ထီးက "ရှောင်ယောင်း။ ငါ မြို့တော်ရဲ့ငှက်တွေကြားထဲမှာ မင်းအတွက် မေးမြန်းပေးမယ်။ ငါတို့ငှက်တွေက နေရာတိုင်းပျံသန်းကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ တစ်နေရာရာမှာ သတင်းတစ်ခုခုရနိုင်လောက်တယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငှက်ထီးကိုကောက်ယူပြီး သူ့ကိုလည်း နမ်းရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ကျစ်!” ငှက်မ ရုတ်တရက်အော်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နာခံစွာ ငှက်ထီးကို ချလိုက်သည်။ ဒီငှက်က ပိုင်ရှင်ရှိပြီးသား။
“ဒါဆို ငါ့သခင်ကကော။” သိမ်းငှက်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက အစ်ကိုကြီးစစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ “ငါ့သခင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
“ငါလည်း သာ့ဖုန်းရဲ့အခြေအနေအတွက် ဒီလိုစဉ်းစားနေခဲ့တာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့က သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက် မထိခိုက်အောင် ရှောင်ရှားရမယ်။”
“အဲ့ဒီတော့။” လောင်တက မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါက သာ့ဖုန်းကို အဲဒီရှောင်ထောင်ဟွားရဲ့တကယ့်မျက်နှာကို သက်သေခံဖို့ အဖော်ပြုပေးမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါက ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ အတွေ့အကြုံရှိတယ်။” အချစ်ရေးမှာ စွန့်ပစ်ခံရတာလား။ သူမက စိတ်ပညာကို အရင်ကလေ့လာခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် စိတ်နှလုံးကြေကွဲနေတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့က ပြဿနာမဖြစ်သင့်ဘူး။
“……….” တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါက မင်း သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက်မထိခိုက်အောင် ရှောင်ရှားပုံလား။
“အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ သူ့သားမက်အတွက်ဆိုရင်တော့...၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ “အကယ်၍ သတ်ဖို့ဖြတ်ဖို့ဆို အဲဒါက မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်ဖြစ်တဲ့ ထောင်ချန်ဖြစ်နိုင်ခြေပိုများတယ်။ ဒါကြောင့် ငါက သူ့ထက်အရင်လှုပ်ရှားလိုက်မယ်။”
“မင်းက သူ့ကို သေအောင်ကိုက်မှာလား။” သိမ်းငှက်လေးက မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့.. ငါတို့ အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး၊”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အရင်ဆုံး ငါက ထောင်ချန်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မယ့်လူတွေကို ဘယ်လိုလူစားမျိုးတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့လိုတယ်။ ငါ သိပြီးတာနဲ့ ငါတို့က ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေရှေ့မှာ လှုပ်ရှားပြီး သူတို့ကို အရင်ဆုံးအပြီးသတ်နိုင်တယ်။ အဲဒီအခါ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့မှာ မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်ရဲ့စံအိမ်မှာ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေရှိလဲ။ ပြီးတော့ ထောင်ချန်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်မှာကော။”
“ဒီကြောင်။”
“ယိုကွမ့်!”
“ငါ ကျစ်~”
“ငါတို့မှာလည်း နည်းနည်းပါးပါးရှိတယ်။ ကျစ်ကျစ်~”
......
တိရစ္ဆာန်အားလုံးသည် သူတို့၏အဆက်အသွယ်များကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။
“ဒါဆို ငါတို့ အဲလိုပဲလုပ်ကြမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို အသံကျယ်ကျယ်ရိုက်လိုက်သည်။
အိုး! တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံးသည် ၎င်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းသောကိစ္စတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ ရှောင်ယောင်းက အရမ်းတော်တာပဲ!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုကော့လိုက်သည်။ ခုနက သူမသည် ဘဝသည် အလွန်အမင်းဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထွက်ပြေးပြီး သေဆုံးသွားချင်စိတ်ပင် ပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူမသည် သူမ၏သွေးဆူနေသောအခြေအနေသို့ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဖုတ်ကောင်များကိုပင် မကြောက်ခဲ့ပေ။ ဒါဆို ဘာလို့ သူမက လူသားကိစ္စများကို ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့လမ်းမှာ အခက်အခဲတွေရှိနေတဲ့အခါ မင်းက သူတို့ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရမယ်။
“ဒါဆို ထွက်ခွာကြစို့၊” လောင်တက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကြောင်အဖော်များနှင့်အတူ လမ်းပြရန် ပထမဆုံးပြင်သည်။ ကျန်တိရစ္ဆာန်များအားလုံး သူတို့၏သက်ဆိုင်ရာတာဝန်များသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြပြီး ၎င်း၏မိုးကြားမှ ညကို ရဲရင့်စွာရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။
“အဝါရောင်သာ့ရှန်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြွေပါကို ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။ “မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကလူတွေက ရှောင်ထောင်ဟွားနဲ့ ဘယ်တော့ ဆက်သွယ်ကြသလဲ။”
“ဆက်သွယ်ကြတယ်?” အဝါရောင်သာ့ရှန်းက ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သည်။
“ဆိုလိုတာက သူတို့ ဘယ်တော့ တွေ့ဆုံကြသလဲ။”
“နှစ်ရက်အကြာမှာ။”
“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နှစ်ရက်အကြာမှာ ငါက သာ့ဖုန်းကို ရှောင်ထောင်ဟွားရဲ့တကယ့်မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့ခေါ်သွားမယ်။”
အဝါရောင်သာ့ရှန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ မင်း ငါ့ကိုယုံကြည်ရမယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က အခုစိတ်ဆိုးနေရင်တောင်မှ သူက မင်းကို အကြာကြီးစိတ်မဆိုးနေဘူး။”
“အဲဒါက ငါ့မှာ ခမ်းနားတဲ့အသွင်အပြင်။ ကောင်းကင်ဘုံကအမူအရာ။ နတ်ဘုရားရနံ့ရှိပြီး ကြင်နာပြီး ချစ်စရာကောင်းလို့လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“……” အဝါရောင်သာ့ရှန်း ဆွံ့အသွားသည်။
“ကောင်းပြီ။ ငါ မင်း ဘာကိုဆိုလိုမှန်းသိပါတယ်။ အဝါရောင်သာ့ရှန်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူမသည် ထိုဖော်ပြချက်များထဲမှ တစ်ခုမှမကိုက်ညီခဲ့ပေ။
အဝါရောင်သာ့ရှန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင်နားရင်း ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် သူက သူမကို “ရှောင်ယောင်း။ မင်း အရမ်းတော်တယ်။”
“ဟင်?” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်း ဆတ်ခနဲမော့သွားခဲ့သည်။
သို့သော် အဝါရောင်သာ့ရှန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှ ခုန်ချပြီး မိုးရေထဲသို့ ပြေးဝင်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“ရှောင်ယောင်း။ ငါ ငါ့သခင်ကို အဖော်ပြုပေးတော့မယ်၊” သိမ်းငှက်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရန် ပျံသန်းလာခဲ့သည်။
“သွားတော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကတိပေးရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ငါက သာ့ဖုန်းကို ကောင်းမွန်တဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှာဖွေပေးဖို့ တာဝန်ယူမယ်။ ရှောင်ထောင်ဟွားက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ သူ့ကို တခြားပန်းတစ်ပွင့်ရှာပေးမယ်။”
“အင်း၊” သိမ်းငှက်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းယုံကြည်သည်။
သူ ပျံသန်းထွက်သွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏အခန်းသို့ ကြည့်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ထိုလူသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်ခုံးများသည် တွန့်ချိုးနေလေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို သူ့နဖူးပေါ်တွင်တင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်ခုံးများကို ညှိပေးရန် အချိန်အနည်းငယ်ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
“ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးလိုကို ကယ်တင်ပေးမယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ထိလိုက်ရာ စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့နဖူး၏အရေပြားထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် စစ်ပွဲနှင့်စစ်သည်များအကြောင်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့သည်၊ သူ့မိသားစု၏အလောင်းများသည် ကြမ်းတမ်းပြီး သွေးစွန်းနေသောစွန့်ပစ်မြေတစ်ခုပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်းပြန့်ကျဲနေသည်။ ထို့နောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခန်းမဆောင်အထက်တွင် ပျံသန်းနေသော အဖြူရောင်အလံများနှင့် သူ့မရီးတို့၏ နာကျင်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောရှိုက်သံများရှိနေသည်။ ကမ္ဘာလောကကြီး သွေးများဖြင့်လွှမ်းခြုံနေစဉ် ရုတ်တရက် လတ်ဆတ်သောမြက်ပင်များနှင့်သစ်ပင်များ၏ရနံ့သည် အိပ်မက်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခန်းမဆောင်၏သွေးစွန်းနေသောရေအိုင်တစ်ခုထဲတွင် ဒူးထောက်နေရာမှ သူ့ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး တောက်ပသောမျက်လုံးများဖြင့် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်သည် ကွပ်မျက်စင်မြင့်နှင့် သူတို့ပတ်ပတ်လည်က ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်နေသောလူအုပ်ကြီးများသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမကိုသာ မျက်လုံးများရှိနေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ မိုးသည် နေဝင်ချိန်အလင်းရောင်နှင့်အတူ ဖွဲဖွဲလေးရွာသွန်းခဲ့ပြီး ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် သူနှင့်ဤမိန်းကလေးမှလွဲ၍ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏နဖူးကို နမ်းရန် သူမခေါင်းကိုငုံ့လိုက်သည်။ “အိပ်မက်လှလှလေးပဲမက်ပါ၊” သူမက ပြောလိုက်သည်။
သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ရုတ်တရက် သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပျားရည်၏ချိုမြိန်မှုကို အရသာခံလိုက်ရသည်။
လိုကျစ်ကွေ့၏အခန်းမှထွက်ခွာပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချင်ရှင်း၏အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်များသို့ ချောင်းကြည့်ရန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ ချင်ရှင်းသည် သူမ၏ဘေးတွင် နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးနှင့်အတူ အိပ်ပျော်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ ချင်ရွှမ်သည် သူမ၏ကုတင်ဘေးတွင်ထိုင်နေပြီး သူမ၏အိပ်မက်မက်နေသောပုံစံကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံတွင်ရပ်ရန် တိတ်ဆိတ်စွာလျှောထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏စူးရှသောနားများသည် ရှေ့ခြံဝင်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားခဲ့သည်-- နဂါးအစောင့်များထံမှ စကားဝိုင်းအပိုင်းအစများဖြစ်သည်။ သူတို့က ရှောင်ထောင်ဟွားက ဒီနေ့ ယင်းဖုန်းအတွက် သစ်ကြားသီးကိတ်မုန့်လုပ်ခဲ့ပုံနှင့် သူတို့၏တပ်မှူး ဘယ်လောက်ကံကောင်းလဲဆိုတာကို ပြောနေခဲ့ကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုအရာကိုကြားပြီးနောက် စိတ်ကျဉ်းကျပ်သွားသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် သူမ၏နားများကို သူမ၏လက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် မယ်တော်ကြီးကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလို့မရဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ အိပ်လို့မရသောကြောင့် အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ မပျော်ရွှင်ဘူးဆိုရင် မယ်တော်ကြီးကလည်း ပျော်ရွှင်လို့မရဘူး!
.....
မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏နန်းဆောင်တွင် စိတ်အခြေအနေပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ခန်းမဆောင်ထဲက အစေခံမကြီးများထဲမှ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှပြောရန်မဝံ့ရဲဘဲ သူတို့၏သခင်မ မကြာမီစိတ်တည်ငြိမ်သွားမည်ဟုသာ မျှော်လင့်နိုင်ခဲ့သည်။
အစေခံချုပ်တစ်ဦးသည် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး “မယ်တော်ကြီး။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သတင်းစကားပေးပို့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်စေလွှတ်လိုက်ပါတယ်။”
“ဝင်ခိုင်းလိုက်” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ဒေါသကိုထိန်းချုပ်ကာ နားထောင်ရန် သူမ၏ဆံပင်ကို ညှိလိုက်သည်။ နန်းတွင်းအစေခံမကြီးတစ်ဦးသည် ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မယ်တော်ကြီးကို ဒူးထောက်အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဤအစေခံမကြီးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ဖခင်က နန်းတော်တွင် စီစဉ်ထားခဲ့သောလူများအားလုံးကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမသည် ဤအစေခံမကြီး၏မူလအစကို မေးမြန်းရန် စိတ်မပူတော့ပေ။ “သတင်းစကား ဘယ်မှာလဲ။” သူမက မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုအချိန်တွင် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်နံရံများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမ၏နားများသည် မယ်တော်ကြီး၏အသံကို ဖမ်းမိသောအခါ သူမသည် မယ်တော်ကြီး၏ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။
***