မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားမှ အိမ်ကြီးတစ်လုံး

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏သတင်းစကားသည် အများဆုံး စာကြောင်းအနည်းငယ်သာရှိသည်။ ၎င်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ဆက်လက်သည်းခံရန်ပြောထားပြီး နောက်ဆုံးစာကြောင်းတွင် ‘မင်းရဲ့အကြီးဆုံးမောင်က သူ့ထိုးနှက်ချက်ကနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းက သူ့ကိုကာကွယ်ဖို့ ဇွတ်အတင်းလုပ်နေရင် ဒါက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ ဒီကျွန်တော်မျိုးက သူ့အမှားတွေကိုဝန်ခံဖို့ စာရေးပြီးသားပဲ။ ဒါ့အပြင် ရှဲ့အန်းဝူက မျိုးနွယ်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး လက်ရှိမှာ နန်းတော်ထဲမှာရှိနေတယ်’ ဟု ရေးသားထားသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် စာကို သူမ၏ညာဘက်လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ဘယ်ဘက်လက်သည် ကုလားထိုင်၏လက်တင်တန်းကို ဖိထားသည်။ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းများထန်နေသော်လည်း သူမသည် တခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့ကြောင်း သိနေသည်။ စာကိုပေးပို့ခဲ့သောအစေခံမကြီးသည် သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့ထားလျက် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ရှိ တခြားအစေခံမကြီးများထက် အများကြီးပို၍တည်ငြိမ်ပုံရပြီး သူတို့သည် အသက်ရှူရန်ပင်မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။

“အရည်အချင်းမရှိတာက သခင်မချင်ပဲ၊” မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “သူမက သူမခင်ပွန်းရဲ့မျက်နှာသာပေးမှုကို မရနိုင်ခဲ့တဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ မှားခဲ့တာက ငါ့မောင်ငယ်လေးလား။ သူမကမှ သေသင့်တဲ့လူ! ပြီးတော့ အဲဒီအစေခံရဲ့သား။ ရှဲ့အန်းဝူ။ သူလည်း သေသင့်တယ်!”

မည်သူမျှ သူမ၏စကားများကို မပြန်ဖြေခဲ့ပေ။ သခင်မချင်သည် လက်ရှိတွင် အရှင်မင်းကြီး၏ကာကွယ်မှုအောက်တွင်ရှိနေသည်၊ ဒါဆို အစေခံမကြီးက ဘာပြောနိုင်မှာလဲ။

“ငွေလက်မှတ် ၅,၀၀၀ ကို သွားယူလိုက်၊” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ဘေးက အစေခံမကြီးတစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အစေခံမကြီးသည် အတွင်းခန်းများသို့ အလျင်အမြန်သွားပြီးနောက် ငွေလက်မှတ်အနည်းငယ်နှင့်အတူ ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဒါတွေကို နန်းတော်အပြင်ဘက်ကို ယူသွားလိုက်၊” မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် စာကိုပေးပို့ခဲ့သောအစေခံမကြီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ငါ ဒါကို ငါ့မောင်ကို ပေးချင်တယ်။ မင်း သူ့လက်ထဲကို သေချာပေါက်ပေးရမယ်။ ပြီးတော့ ဒီသတင်းစကားကိုလည်း ပေးပို့လိုက်- ငါ ဒီမယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်မှာ မနေနိုင်ရင်တောင်မှ ငါက သူ့ကို ကာကွယ်နေဦးမှာပဲ။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ရန်ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ပထမဇနီးမှအကြီးဆုံးသားအပေါ် အဲလောက်ရက်စက်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် ရှဲ့အန်းယိကို နှစ်ပေါင်းများစွာသိခဲ့ပြီး သူနှင့်အတူ မောင်နှမများအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ ထိုခံစားချက်များအတွက် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အနာဂတ်အလားအလာများ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းဘဝတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်ရန်ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

စာကိုပေးပို့ခဲ့သောအစေခံမကြီးသည် ငွေလက်မှတ်များကို လက်ခံလိုက်ပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ဒူးထောက်ဦးညွှတ်လိုက်ကာ နန်းဆောင်မှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ကုတင်ပေါ်မှစောင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏လက်ဖက်ရည်အစုံနှင့် သစ်သီးပန်းကန်တို့သည် ကြမ်းပြင်နှင့်တိုက်မိပြီး အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားခဲ့သည်။ နန်းဆောင်တွင်ကျန်ရှိနေသေးသော အစေခံမကြီးများသည် အသံတစ်စက်မှမထွက်ဝံ့ကြသေးပေ။ မယ်တော်ကြီးသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် အားသာချက်တစ်ခုမှမရရှိဘဲ ဆိုးရွားသောအခြေအနေတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူမ၏လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူမ၏မောင်ကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရန်စီစဉ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးပေါ်မှ မြင်ကွင်းကို ချောင်းကြည့်ရင်း သွားကြိတ်လိုက်သည်။ ငွေလက်မှတ် ၅,၀၀၀ ဖိုး! သူမသည် သေမလောက်ဆင်းရဲနေသော်လည်း မယ်တော်ကြီးက ၅,၀၀၀ ကို စိတ်ထင်တိုင်း ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်တွင်နားနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မိုးရေဖြင့် လုံးဝစိုစွတ်နေခဲ့သည်။ သူ နဉ်ရှောင်ယောင်း အံကြိတ်သံကိုကြားသောအခါ သူသည် စဉ်းစားရင်း မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ယောင်း။ မယ်တော်ကြီးက မင်းကို မကြိုက်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ခင်ဗျားကို ကောင်းကောင်းကြိုက်တယ်လေ။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ သူက မင်းမတိုင်မီ သေချာပေါက်သေဆုံးလိမ့်မယ်။ ဒါဆို မင်းဘေးမှာ အမြဲတမ်းရှိနေမှာက စစ်သေနာပတိချုပ်ပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားခဲ့သည်။ ဤကြွက်ငယ်လေး၏မျက်လုံးများတွင် သူမနှင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုတို့ လက်ထပ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီလား။ “အဲဒါလေ၊” သူမသည် သူ့ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အခုလောလောဆယ် စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ငါက မုန်းတီးနေတဲ့ရန်သူတွေပဲ။ ငါ့ရဲ့အဖေဆိုတဲ့အဘိုးကြီးက သူ့အဖေညီအစ်ကိုတွေကို သတ်ခဲ့တယ်လေ။”

ယိုကွမ့်က “မင်း စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တောင်းပန်လိုက်ရင် အလုပ်ဖြစ်လောက်မလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများသည် မယ်တော်ကြီးထံသို့ စာကိုပေးပို့ခဲ့သောအစေခံမကြီးနောက်သို့ လိုက်နေခဲ့သည်။ သူမ ယိုကွမ့်၏မေးခွန်းကိုကြားသောအခါ သူမ၏ကမ္ဘာတွင် လူသိများသောစကားပုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက်သတိရသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တောင်းပန်မှုတွေက အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဖုတ်ကောင်တွေက မင်းကို ကိုက်နေဦးမှာလား။ သူမသည် ရှည်လျားစွာသက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ယိုကွမ့်ကို အမိုးပေါ်မှ ခုန်ချရန်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမ၏နောက်တွင် အမိုးကြွေပြားတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အပေါက်တစ်ခုချန်ထားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အပေါက်ကိုပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် မိုးမကျခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု သူမ မရှိတော့သောအခါ မိုးစက်များသည် အပေါက်မှတစ်ဆင့် အောက်ကသေတ္တာများပေါ်သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ကမိုးသံသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့နှင့်သူမ၏အစေခံမကြီးအတွက် ဆူညံသံကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။ နန်းတော်အတွင်းတွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာသွန်းစပြုလာခဲ့သည်…

........

“ရှောင်ယောင်း။ ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားနေကြတာလဲ။” ယိုကွမ့်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ လျှောက်သွားစဉ်တွင် ပန်းခင်းတစ်ခုမှ စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး အရွက်များပြည့်နေသောနွယ်ပင်တစ်ပင်ကို ကျပန်းဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နွယ်ပင်ကို ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ရင်း “စစ်သေနာပတိချုပ်က ငါ့ကို မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို ဘယ်သူမှဝင်လို့မရဘူးလို့ပြောခဲ့တယ်။ ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့အဲဒီလက်အောက်ငယ်သားက ဘယ်လိုဝင်ခဲ့တာလဲ။”

ယိုကွမ့်က “သူမက အတွင်းကို ပျံဝင်ခဲ့တာ။” သူက အဲဒီအစေခံမကြီးက နန်းတော်နံရံတွေကို ဖြောင့်တန်းစွာ ပျံကျော်သွားတာကို မြင်ခဲ့တယ်။

“အဲဒါ နံရံကို ကျော်ဖြတ်တာပဲ။ ကျေးဇူးပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နွယ်ပင်ဦးထုပ်ကို ရက်လုပ်ပြီး ယိုကွမ့်၏ခေါင်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ “အဲဒီအစေခံမကြီးကိုကြည့်ရုံနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ နန်းတော်ထဲမှာ သတင်းကွန်ယက်တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ ပြောနိုင်တယ်။”

ယိုကွမ့်သည် သတင်းကွန်ယက်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိသော်လည်း ၎င်းသည် လေးနက်ပုံရသည်။

“အကယ်၍ ငါ သူ့နောက်ကိုလိုက်ခဲ့ရင် ငါ ဒီသတင်းကွန်ယက်ရဲ့တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လောက်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများသည် မိုးထဲတွင် တောက်ပပြီး စူးရှနေသည်။ သူမသည် နန်းတော်အတွင်းရှိအမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏သတင်းကွန်ယက်အဖွဲ့ဝင်များကို ခြေရာခံလိုက်မည်၊ ထို့နောက် ငွေလက်မှတ်များကို သူတို့၏လက်ထဲမှပင် ယူဆောင်သွားမည်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အစေခံမကြီးကို အဝတ်လျှော်ဌာနသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီးနောက် အခမ်းအနားရေးရာဌာနမှ သူမနှင့်ဆက်သွယ်ခဲ့သော အကြီးအကဲမိန်းမစိုးတစ်ဦးထံသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ တူညီသောဌာနမှ ငယ်ရွယ်သောမိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် အကြီးအကဲမိန်းမစိုးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့နောက်သို့ နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်များသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် သူသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အရွယ်အစေခံမကြီးတစ်ဦးနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်များတွင် ယိုကွမ့်နှင့်အတူ ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ခွဲဝေစားသောက်ပြီးနောက် အစေခံမကြီးနောက်သို့ အဝတ်အစားစီစဉ်သည့်ဌာနသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတော်အကြောင်း များများစားစားမသိသော်လည်း သူမသည် နန်းတော်အတွင်းရှိ ရုံးတော်များနှင့်ဌာန ၂၄ ခုစလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်အထိ အမတ်ချုပ်ကြီး၏သတင်းကွန်ယက်အဖွဲ့ဝင်များကို ခြေရာခံလိုက်ခဲ့သည်။

“ဒါက လူတွေအများကြီးပဲ။!” ယိုကွမ့်သည် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မူးဝေသွားခဲ့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် နန်းတော်အပြင်ဘက်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပို့ဆောင်ရေးလှည်းတစ်စီးကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသည်။ သူမသည် သွားကြိတ်လိုက်ပြီး ယိုကွမ့်ကို “ငါတို့ရန်သူတွေ ဘယ်လောက်ရက်စက်လဲဆိုတာကို ကြည့်လိုက်!”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နန်းတော်အတွင်းရှိ လူမနေသောအဆောင်များတွင် လက်အောက်ငယ်သားများကိုပင် ထားရှိခဲ့သည်။ ဒါက နန်းတော်လား။ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယအမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လုံးဝစိတ်ကျဉ်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ တံခါးစောင့်များထဲမှတစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးရန် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူ့ခေါင်းအထက်မှ တစ်ခုခုဖြတ်သန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ မော့ကြည့်သောအခါ သူမြင်လိုက်ရသမျှမှာ မိုးနှင့် မှောင်မိုက်သောညကောင်းကင်သာဖြစ်သည်။

ငါ စိတ်ထင်နေတာလား။ နန်းတွင်းအစောင့်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ယိုကွမ့်သည် သူတို့ နန်းတော်အပြင်ဘက်ရောက်သောအခါ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ ဒါဆို မင်းကလည်း ပျံနိုင်တာပေါ့။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အတော်လေးကျိုးနွံသည်။ “အဲဒါက ခုန်တာသက်သက်ပဲ။”

ပျံသန်းသလို ခုန်တာလား။ ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်လည်လေးစားကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယိုကွမ့်ကို သူမကို နောက်ထပ်ချီးကျူးရန် ဖိတ်ခေါ်နေသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက “ငါ့အပေါ်မှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကိုးကွယ်မှုတစ်ခု မဖန်တီးကြနဲ့လေ။”

“ရှောင်ယောင်း။ မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ၊” ယိုကွမ့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများသည် ပြုံးရယ်မှုဖြင့် ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။ ချီးကျူးခံရတာ အရမ်းကောင်းတယ်~

မြင်းလှည်းသည် မြို့၏မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီး လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများကို ဖြတ်ကျော်ကာ တံတားခြောက်စင်းကိုပင် ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းကြားတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ယိုကွမ့်သည် လမ်းကြားကို လှမ်းကြည့်ပြီး “ဒါက မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားပဲ။ ရှောင်ယောင်း၊ ယိုသန်းက ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာနေတယ်။”

မြင်းလှည်းသည် ဘယ်ဘက်က တတိယအိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယိုသန်းက သူမကို ဤသည်မှာ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အစေခံချုပ်ဖြစ်သော ရှဲ့လိုင်ပေါင်က သူ့ချစ်သူကို ထားရှိသောနေရာဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားခဲ့သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လှည်းသမားသည် တံခါးသို့လျှောက်သွားပြီး ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ကို ညင်သာစွာခေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် လက်ချောင်းငါးချောင်းဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်စွာဖွင့်လာခဲ့သည်။ မြင်းလှည်းမောင်းသူသည် အတွင်းကလူနှင့် စကားအနည်းငယ်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီး၏ငွေလက်မှတ်များပါသော သူ့ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လှည်းသို့ပြန်လာပြီး မြင်းကိုရိုက်နှက်ကာ ဆက်လက်သွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသစ်ပိတ်ထားသောတံခါးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ခေါင်းကိုမော့ကာ နှစ်မီတာမြင့်သောတံခါးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ရှဲ့လိုင်ပေါင်မှာ ဇနီးတစ်ဦးအပြင် ချစ်သူတစ်ဦးပါရှိတယ်ဆိုတာကို သိနေတာပေါ့။ တစ်ဦးက မယားငယ်တစ်ဦးထားပြီး ကျန်တစ်ဦးက ချစ်သူတစ်ဦးထားတယ်။ သူတို့က လူယုတ်မာသခင်နဲ့အစေခံပဲ!

“ငါတို့ ဝင်သွားသင့်သလား။” ယိုကွမ့်က စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နားကို တံခါးနှင့်ကပ်ကာ အတွင်းမှအသံများကို နားထောင်လိုက်သည်။ သူမ အနီးနားတွင် ဘယ်သူမှမရှိကြောင်း သေချာသွားသည်နှင့် သူမသည် ယိုကွမ့်၏နောက်ကျောကို နှစ်သိမ့်စွာပုတ်လိုက်ပြီး တံခါး၏ညာဘက်ခြမ်းက နံရံကိုတက်ကာ အတွင်းသို့ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“ငါ ယိုသန်းကို သွားရှာရမလား။” ယိုကွမ့်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သွားတော့၊ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကိုမရှာနိုင်ခဲ့ရင် ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ ပြန်စုံကြမယ်။”

“အင်း၊” ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး မီးခိုးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးစောင့်ကို အမီလိုက်သည်အထိ ရှေ့သို့ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် အိမ်၏ထိန်းသိမ်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမသည် သူ့နောက်သို့ အမိုးရှိစင်္ကြံလမ်းနှင့် သီးခြားခြံဝင်းနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပန်းဥယျာဉ်ငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိန်းသိမ်းသူသည် ဖယောင်းတိုင်မီးထွန်းထားသောအခန်းတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ငွေလက်မှတ်များကို အတွင်းကသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူထံသို့ ပေးအပ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏သတင်းစကားကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ထပ်ခါတလဲလဲပြောပြီးနောက် ဆုတ်ခွာထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် အခန်းထဲက ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ကို အချိန်အတော်ကြာစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဗီရိုတစ်ခု၏ထိပ်တွင်တည်ရှိသော ခလုတ်တစ်ခုကိုဖိလိုက်ရာ နံရံတွင် ဝှက်ထားသောလျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ငွေလက်မှတ်များကို အတွင်းသို့ လျှောဝင်သွားစေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူသည် လျှို့ဝှက်ခန်းကိုပိတ်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စာကြည့်တိုက်နှင့်တူသောအခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ထိုလူ ပြန်မလာတော့ကြောင်း သေချာသွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အခန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ခလုတ်ကို သူမကိုယ်တိုင်ဖိလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးသည် သူမအတွက် နှစ်စက္ကန့်ထက်မပိုခဲ့ပေ။

လျှို့ဝှက်ခန်းသည် အတော်လေးကြီးမားပြီး အတွင်းတွင် ကြေးသေတ္တာနှစ်လုံးနှင့် စာတစ်ပုံရှိနေသည်။ ဒါ့အပြင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နားရွက်မှနားရွက်သို့ ပြုံးရွှင်စွာ ပြုံးရင်း သတိပြုမိလိုက်သည်၊ ငွေလက်မှတ် ၂၄ ထုပ်ရှိနေတယ်! သူမသည် ပိုက်ဆံအားလုံးကို ရေတွက်ရန်အချိန်မရှိခဲ့သော်လည်း စာများနှင့်ငွေလက်မှတ်များကို မယ်တော်ကြီးပို့လိုက်သော ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏အပေါ်ဝတ်ရုံများကိုချွတ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို ထုပ်ပိုးပြီး ကြေးသေတ္တာနှစ်လုံးနှင့်အတူ ပတ်လိုက်သည်။ သူမ အရာအားလုံးကို သူမ၏နောက်ကျောပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အခန်းမှထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ဖန်ပြန်ချမ်းသာသွားခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် သူမ အလကားမလာခဲ့ရပေ။

“ရှောင်ယောင်း!” ယိုသန်းက အော်လိုက်သည်။ သူသည် ယိုကွမ့်နောက်သို့လိုက်ပါသွားပြီး သူမကို သူမ၏အနံ့ဖြင့် ခြေရာခံလိုက်ခဲ့သည်။

“ရှူး!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏လက်ရန်းများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ငုံ့ချလိုက်သည်။ ညကင်းစောင့်အစောင့်နှစ်ဦးသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏တခြားအဆုံးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက လမ်းလျှောက်စင်္ကြံထဲက မီးအိမ်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး “အဲဒါ ဘာလဲ။”

“ကျွိ။ ကျွိ~” ယိုကွမ့်သည် ဆူညံသံအချို့ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အစောင့်နှစ်ဦးသည် ကြွက်ကျွိသံကြားသောအခါ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏သခင်အတွက် ကြွက်များဖမ်းဆီးရန် တာဝန်မရှိခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စင်္ကြံ၏ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ယိုသန်း၏ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောအမြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ “မင်း အခုတလော အဆင်ပြေနေခဲ့ရဲ့လား ယိုသန်း။”

ယိုသန်းက “ကျွန်တော် အရမ်းကောင်းကောင်းနေခဲ့တယ်၊ ရှောင်ယောင်း။ ယိုကွမ့်က ခင်ဗျားက မကောင်းတဲ့လူအချို့ကို ဖမ်းဆီးဖို့လာခဲ့တယ်လို့ပြောတယ်။ ခင်ဗျား ရခဲ့သလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နောက်ကျောပေါ်က ကြီးမားသောထုပ်ကို ပြုံးရွှင်စွာပုတ်လိုက်သည်။ “ငါ ချမ်းသာသွားပြီ။”

“………” ယိုသန်းနှင့် ယိုကွမ့် ဆွံ့အသွားသည်။ မကောင်းတဲ့လူတွေကကော။

“အားးး!”

သူမ၏ပျော်ရွှင်မှုအလယ်တွင် သူမသည် အဝေးမှအော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ရှောင်ယောင်း။ ဘာဖြစ်တာလဲ။” ယိုကွမ့်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အော်ဟစ်သံလာရာဘက်သို့ လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရနေပုံပဲ။”

ယိုသန်းသည် သူမလက်ညှိုးထိုးပြနေသောလားရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်သို့လည်း ပြေးတက်သွားကာ ယိုကွမ့်၏ဘေးတွင် တည့်တည့်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး “အဲဒါ စံအိမ်ရဲ့နောက်ဥယျာဉ်တွေပဲ။ ကောလာဟလတွေအရ အဲဒီမှာ ကြီးမားတဲ့ရတနာသိုက်တစ်ခုရှိတယ်!”

ဘဏ္ဍာသိုက်တစ်ခု သို့မဟုတ် ရတနာဂိုဒေါင်တစ်ခုလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

ယိုကွမ့်က “ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယောင်းက အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရနေတယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ၊ ခင်ဗျားက နောက်ဥယျာဉ်တွေကို တစ်ခါမှမသွားဖူးဘူးလား။”

“အဲဒီမှာ ပန်းဘုရင်လို့ခေါ်တဲ့ အစိမ်းရောင်မြွေကြီးတစ်ကောင်နေတယ်” ဟု ယိုသန်းက အလေးအနက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က အဲလိုနေရာမျိုးကို မသွားနိုင်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ယိုကွမ့်နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

‘ဒါဆို ပန်းဘုရင်က ခုနက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကိုက်လိုက်တာလား။’ နဉ်ရှောင်ယောင်း တွေးလိုက်သည်။

‘အစ်ကိုဝမ်းကွဲယိုသန်းရဲ့အိမ်မှာ မြွေကြီးတစ်ကောင်တောင်ရှိသေးတယ်။ ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းလိုက်လဲ!’ ယိုကွမ့် တွေးလိုက်သည်။

***