သွေးနံ့ထောင်းနေသော မြေအောက်ခန်း
Vol. 7 Ch. 108
စံအိမ်၏နောက်ဥယျာဉ်များတွင် ရေကန်တစ်ခုနှင့် ကျောက်တောင်တန်းဖွဲ့စည်းမှုများအပြင် တောအုပ်ငယ်တစ်ခုရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အထူးထူးခြားခြားမရှိပုံရသည်။
ယိုသန်းက “ဒါတွေက နောက်ဥယျာဉ်တွေပဲ!”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါ တူးရမှာလား။” သူမမြင်သည့်အတိုင်း မည်သည့်ရတနာကိုမဆို ဝှက်ထားရန်ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံးနေရာသည် မြေအောက်တွင်သာဖြစ်လိမ့်မည်။ ဒါ့အပြင် အနံ့အသက်က တော်တော်ဆိုးသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ၎င်းသည် ညစ်ပတ်သောနေရာတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ခင်းထားသောကျောက်စရစ်ခဲကြမ်းပြင်သည် နက်ရှိုင်းသောရေတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ ကြီးမားပြီး ရှည်လျားသောအနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေဖဝါးများနှင့်နီးကပ်စွာ ရေကူးလာပြီးနောက် တည့်မတ်စွာရပ်လိုက်သည်။
“ကျွိ!” ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့သည် ထိတ်လန့်တကြားအော်လိုက်ကြသည်။ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့မြွေလဲ!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြွေ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် တည်ကြည်စွာ “မင်း ငါတို့ကိုမကိုက်ရင် ငါ မင်းကို မရိုက်နှက်ဘူး။”
ပန်းဘုရင်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် လွတ်မြောက်ရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူမ၏ရှေ့ကမိန်းကလေးသည် သေးငယ်ပြီး ပိန်လှီပုံရသော်လည်း သူမ၏ခွန်အားသည် သူ့စိတ်ကူးထက် အများကြီးကျော်လွန်နေသည်။ သူသည် သူ့ပါးစပ်ကို လုံးဝမဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်း ငါတို့ကို ကိုက်မှာလား၊ မကိုက်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
ပန်းဘုရင်သည် သူ့အမြီးကို ဟိုဟိုဒီဒီဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
“ဒါက မင်း ငါတို့ကို မကိုက်ဘူးလို့ဆိုလိုတာလား။” ယိုသန်းက မေးလိုက်သည်။
ပန်းဘုရင်သည် ရေမျက်နှာပြင်ကို သူ့အမြီးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုလွှတ်လိုက်သည်။ အမြီးကိုလှုပ်ခါခြင်းသည် ခေါင်းခါခြင်းကိုဆိုလိုပြီး ရေကိုရိုက်ခြင်းသည် ခေါင်းညိတ်ခြင်းကိုဆိုလိုသည်။ ဤအရာကို သူမ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။
“မင်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းလား?” ပန်းဘုရင်သည် နောက်သို့တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူမအပေါ်သို့ မြင့်မားစွာမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ။” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ပန်းဘုရင်၏လျှာသည် အပြင်သို့ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လှုပ်ခါနေသည်။ “ဒါဆို ကောလာဟလတွေက တကယ်ပဲမှန်တာပေါ့။”
“သူတို့က ကျွန်မ ဘယ်လောက်ရဲရင့်ပြီး ဉာဏ်ပညာရှိလဲဆိုတာအကြောင်းလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“………” ပန်းဘုရင် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုကို ဘယ်ကနေရတာလဲ။
ယိုသန်းက “ပန်းဘုရင်။ ခင်ဗျားက ရတနာသိုက် ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲဆိုတာကို သိလား။”
ပန်းဘုရင်က “ဒီမှာ ရတနာသိုက်မရှိဘူး။”
“ဘာာာ?” ကြွက်နှစ်ကောင်နှင့်လူတစ်ဦးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ သံပြိုင်ပြောလိုက်ကြသည်။
“တကယ်ပဲ မရှိပါဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုက်ဆံက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး။”
အကယ်၍ ရတနာမရှိခဲ့လျှင် သူမက မိုးထဲတွင် ရပ်နေဖို့ ဘာလို့ဒုက္ခခံနေရမှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထွက်ခွာချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ပန်းဘုရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မြွေသည် ခုနကမှ အစာစားပြီးကြောင်း ပြောနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အစာအိမ်သည် ဖောင်းကားနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အားအင်မဲ့စွာ “မင်း အဲလောက်ကြီးထွားလာအောင် တကယ်တမ်း ဘာစားခဲ့တာလဲ။” သူ့အစာအိမ်သည် နွားငယ်တစ်ကောင်တစ်ဝက်ဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပုံရသည်။ ဒီစံအိမ်ကလူတွေက ဒီမြွေကိုကျွေးဖို့ အသားပဲဝယ်ခဲ့တာလား။
ပန်းဘုရင်သည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ကော်လာနောက်သို့ ပုန်းအောင်းရန် တွားသွားလိုက်ကြသည်။ ပန်းဘုရင်က သူတို့ကိုပါ စားဖို့စီစဉ်နေတာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းဘုရင် သူ့အစားအစာကို ထွေးထုတ်လိုက်စဉ် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်-- လူငယ်တစ်ဦး၏အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်သည် လတ်ဆတ်သောသွေးများနှင့် မြွေ၏အစာအိမ်မှ အစာခြေရည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးထဲတွင် စိုစွတ်နေသည်။
“မ..မင်း လူတစ်ယောက်ကို စားခဲ့တာလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး သတိထားသွားခဲ့သည်။
ပန်းဘုရင်၏လျှာသည် မြွေအားလုံး၏ထူးခြားသောအေးစက်သောလေသံဖြင့် စကားပြောရင်း လှုပ်ခါနေသည်၊ “လူသေတစ်ယောက်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူတို့က ငါ့ကို လူသေအလောင်းတွေ စားဖို့ပစ်ကျွေးတယ်။”
“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။
ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့သည် အလောင်းကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့၏ခေါင်းများကို တစ်ဖန်ပြန်ငုံ့လိုက်ကြသည်။ ပန်းဘုရင်သည် အသံဩဩဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကြွက်တွေကလည်း အသေကောင်တွေကို စားကြတာပဲ။ ဘာလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဲလောက်တောင် စိတ်ပျော့နေရတာလဲ။”
“သူတို့က အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့အတွက် ဒါကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲတွင် ရိုက်နှက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ ဒါက အဓိကအချက်မဟုတ်ဘူး! “လူသေတွေက ဘယ်ကနေလာတာလဲ။” သူမက မေးလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကိုပြောပြရင် ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။” ပန်းဘုရင်က ပြန်မေးလိုက်သည်။ သူက လူသားတွေရဲ့ဧကရာဇ်နဲ့ သဘောတူညီမှုတစ်ခုလုပ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မင်းပဲ ပိုက်ဆံက မင်းအတွက် အသုံးမဝင်ဘူးလို့မပြောခဲ့ဘူးလား။”
ပန်းဘုရင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံကလွဲပြီး တခြားဘာမှမစဉ်းစားနိုင်ဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဂရုတစိုက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ “အသားပေါင်မုန့်တစ်ခြင်းပြည့်ဆိုရင်ကော။”
“……….” ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့ ဆွံ့အသွားသည်။ မင်းက မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို အသားပေါင်မုန့်တစ်ခြင်းတည်းနဲ့ အနိုင်ယူချင်နေတာလား။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက အရမ်းရိုးစင်းလွန်းတယ်။
ပန်းဘုရင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“နှစ်ခြင်း။”
ပန်းဘုရင်သည် စကားမပြောသေးပေ။
“သုံးခြင်း။ ဒါပဲ နောက်ထပ်မရှိတော့ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါက ဒီလူတွေ ဘယ်မှာသေဆုံးခဲ့လဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ တရားရုံးတွေကို စုံစမ်းခိုင်းလို့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် အသားပေါင်မုန့်တွေက လူသေအလောင်းတွေထက် အများကြီးပိုအရသာရှိတယ်။”
“တကယ်လား?” ပန်းဘုရင်တွင် သံသယများရှိနေသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ငါ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားသမာဓိပေါ်မှာ ကျိန်ဆိုတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုသူမကိုယ်တိုင် ရိုက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ မင်း သုံးခြင်းလို့ပြောခဲ့တယ်နော်၊” ပန်းဘုရင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။ သူသိသလောက် ဧကရာဇ်များသည် ရွှေပါးစပ်မှ ပုလဲစကားများပြောကြသည်၊ ဒါကြောင့် သူတို့၏ပြောဆိုချက်များသည် ကြီးမားသောအလေးချိန်ရှိသည်။ သူမသည် သူ့ကို လိမ်ညာနေမည်မဟုတ်ပေ။
နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ချောင်းများသည် အောင်ပွဲသင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် V ပုံစံပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူမ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် မီးဖိုချောင်ရှိအကြီးအကဲစားဖိုမှူးကို သေးငယ်သောအရွယ်အစားရှိသောအသားပေါင်မုန့်အချို့ပြုလုပ်ခိုင်းလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူမသည် ကုန်ကျစရိတ်များကိုပါ လျှော့ချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
“……….” ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့ ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ တကယ်ပဲအောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ရှောင်ယောင်းက အရမ်းတော်တာပဲ!
“မင်းရဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံး နန်းတော်မှာနေသလိုပဲ ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒီရေကန်ထဲမှာနေတယ်၊” ပန်းဘုရင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျောက်တောင်တန်းဖွဲ့စည်းမှုများဆီသို့ ဦးဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ မြွေက သူမ၏ ‘မိသားစု’ ကိုပြောသောအခါ သူမသည် လျှာဖြင့်ရိုက်နှက်ခံရသလို ခံစားရသည်။ ယခု သူမသည် သူ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ဘာလုပ်ရမလဲ။
“မင်း အလှဆင်ကျောက်တောင်တန်းထဲက အဲဒီဂူကို မြင်လား။” ပန်းဘုရင်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ တွားသွားတက်ရင်း သူ့ခေါင်းကို ဘယ်ဘက်သို့စောင်းလိုက်သည်။ “အတွင်းဝင်သွားလိုက်။ အဲဒီမှာ ကျောက်တံခါးတစ်ချပ်ရှိတယ်။ အဲဒီနေရာကနေ သူတို့က သေဆုံးသွားတဲ့အလောင်းတွေကို ပို့ဆောင်တာ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ စောင့်ကြပ်နေတဲ့လူတစ်ယောက်မှမရှိတာလဲ။”
“ဘယ်သူမှ ဒီကိုမလာရဲကြဘူးလေ၊” ပန်းဘုရင်သည် မှောင်မိုက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။ ယိုသန်းတောင်မှ သတ္တိမရှိဘူး။ လူသားများကို မဆိုထားနှင့်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက ကိစ္စ၏အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ပြီးပြီဟု ခံစားရပြီး ပန်းဘုရင်ကို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏နောက်ကျောပေါ်က ထုပ်ပိုးကို ညှိလိုက်ပြီး ကြွက်နှစ်ကောင်ကို သူမနှင့်အတူ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်တံခါးသည် ဂူ၏ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိပြီး ရေညှိများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များဖြင့် တစ်ကြိမ်တွန်းလိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။
ယိုကွမ့်က “ငါတို့ သော့တစ်ချောင်းလိုလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးပေါ်တွင် သော့ခလောက်မတွေ့သလို သော့ပေါက်လည်းမတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူမ၏နားကို ၎င်း၏မျက်နှာပြင်နှင့်ကပ်ကာ အတွင်းမှအသံများကို နားထောင်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမကြားခဲ့ပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူမသည် သူမ၏လက်သီးများကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများကို သူမ၏လက်ဖဝါးများအတွင်းသို့ တူးဝင်သွားအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ငါတို့ အဲဒါကို အင်အားသုံးပြီး ဖြိုချရတော့မယ်ထင်တယ်၊” သူမက ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းကို ပြောလိုက်သည်။
ကြွက်နှစ်ကောင်စလုံး မျက်လုံးများကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။
တံခါးကိုရိုက်ချိုးခြင်းသည် အာရုံစိုက်မှုကိုသာ ဆွဲဆောင်လိမ့်မည်၊ ဒါကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခွန်အားအားလုံးဖြင့် ၎င်းကို တွန်းလိုက်ရုံသာရှိသည်။ လမ်းဖယ်ပေးစမ်းပါ!
ကျောက်တံခါးသည် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း တံခါးကိုတွန်းဖွင့်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏အမွေးများ ထောင်ထလာခဲ့သည်။ ဂူအပြင်ဘက်တွင် ပန်းဘုရင်၏မေးရိုးသည် ကြမ်းပြင်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။ အဲဒီမိန်းကလေးက လူသားတစ်ယောက်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။
တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထူထဲသောသွေးနံ့သည် ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် သွန်ဝင်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ကာ တခြားတစ်ဖက်က ကျောက်လှေကားများအောက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက လူသားသွေးနံ့ပဲ၊” ယိုကွမ့်က တိတ်ဆိတ်စွာပြောလိုက်သည်။
“အင်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုသို့သောမှောင်မိုက်မှုတွင် သူမ၏လက်ချောင်းများကိုပင် မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် လှေကားများအောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏မျိုးရိုးဗီဇအရမြှင့်တင်ထားသောအာရုံများသည် သူမကို အမှောင်ထဲတွင် အရာဝတ္ထုများကို ခွဲခြားသိမြင်စေခဲ့သည်။ သူတို့ ဆင်းသက်လေလေ သွေးနံ့သည် ပို၍ပြင်းထန်လေလေဖြစ်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှလုံးသားသည် သူမ၏လည်ချောင်းသို့ ခုန်တက်လာခဲ့သည်။ အောက်တွင် အလောင်းသင်္ချိုင်းတစ်ခုက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေခဲ့သလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အာဏာကို စွဲလမ်းသလောက် လူသတ်မှုကိုပါ ချစ်မြတ်နိုးသော ဖောက်ပြန်သူတစ်ဦးလား။
မီတာ ၂၀ ခန့်အောက်တွင် သူတို့သည် အလင်းတန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ယိုကွမ့်က “သတိထား ရှောင်ယောင်း။ အဲဒီမှာ လူတွေရှိနေတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ။” ကျောက်လှေကားများ၏ဝင်ပေါက်နားက အစောင့်တစ်ဦးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အရိပ်ကို ဖမ်းမိပြီး ထိတ်လန့်တကြားအော်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့မျက်နှာကို သူမ၏လက်သီးဖြင့် လွှဲလိုက်သည်။ ထိုလူသည် သူ့နှာခေါင်းမှ သွေးများစီးကျလာလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ တစ်ဖန်ပြန်မအော်ဟစ်မီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို သတိလစ်သွားအောင် ကန်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုသည် နောက်ထပ်အစောင့်ဆယ်ဦးကို လှေကားများဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ဓားများဝှေ့ယမ်းနေသော သန်မာသောလူများဖြစ်ကြသည်။
“ရှောင်ယောင်း သတိထား!” ယိုကွမ့်နှင့် ယိုသန်းတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အော်လိုက်ကြသည်။
ယောက်ျားများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဘေးမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံးကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး မှင်တက်နေသောယောက်ျားများဆီသို့ ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။ ဤကမ္ဘာလောကကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူမသည် သူမ၏ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သော မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ဆုံခဲ့ရသေးပေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အရင်ကဲ့သို့ပင် ရဲရင့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အုတ်ခဲများ သို့မဟုတ် ကုလားထိုင်များကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူမ၏ပြိုင်ဘက်များကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြိတ်ချေနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယောက်ျားများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူတို့အားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်က သွေးစွန်းနေသောပုံတစ်ပုံအဖြစ် မလဲကျအောင်လုပ်မီ သတိပေးချက်ပေးဖို့ ထွက်ပြေးရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမနှင့်အတူ ကုလားထိုင်ကို ကျောက်တုံးအခန်းများအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ခရီးသွားရန် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ တိုတောင်းသောစင်္ကြံလမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် အလင်းရောင်များပြည့်နေသောအခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ရှေ့ကမြင်ကွင်းသည် သူမ၏လက်များကို လျော့ရဲသွားစေခဲ့ပြီး သူမ၏ကုလားထိုင်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တဂျုံးဂျုံးမြည်သွားခဲ့သည်။ ဤအခန်းထဲတွင် ယောက်ျားငါးဦးရပ်နေသည်။ သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် သံဘောင်ကုတင် ၂၀ ရှိပြီး နံရံများတစ်လျှောက်လုံးတွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦး၏တစ်ဝက်ခန့်မြင့်မားသော လှောင်အိမ်တစ်ဒါဇင်ခန့်ရှိနေသည်။ ထိုသို့သောလှောင်အိမ်တစ်ခုတွင် လူတစ်ဦးကို သော့ခတ်ထားသည်။ ကြမ်းပြင်သည် ရေများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ကို ခုနကမှ ဆေးကြောခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
ရပ်နေသောယောက်ျားငါးဦးစလုံးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်သောအခါ ထိတ်လန့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ထဲမှအချို့သည် မယုံကြည်နိုင်သောအမူအရာများပင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
“ခင်-ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။” ပါးများချိုင့်ဝင်နေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ချွန်ထက်သောဓားတစ်ချောင်းကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယောက်ျားငါးဦးနှင့် သူတို့ဝန်းရံထားသောကုတင်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး အကွာအဝေးကို အလွန်လျင်မြန်စွာပိတ်လိုက်ရာ သူမသည် အချိန်ကို ကျော်ဖြတ်ခုန်ပျံသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် သွေးများဖုံးလွှမ်းနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို ချည်နှောင်ထားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မထိခိုက်သော်လည်း သူ့မျက်နှာသည် ဆိုးရွားစွာ ပုံပျက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့နှာခေါင်းနှင့်နှုတ်ခမ်းများပေါ်ကအရေပြားသည် ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး အတွင်းသို့လှန်ထားရာ နှာခေါင်းရိုးနှင့် သွားဖုံးများကို ထုတ်ပြနေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိရန် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နွေးနေသေးသော်လည်း သူ့နှလုံးခုန်ရပ်သွားခဲ့သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားက...” အဘိုးအိုသည် မေးခွန်းများမေးနေဆဲပင်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးကိုမြှောက်လိုက်ပြီး စက်ဝိုင်းပုံလွှဲလိုက်ရာ ယောက်ျားငါးဦးစလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိထိရောက်ရောက် လဲကျသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့ မအော်ဟစ်မီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ကန်ချက်များဖြင့် သူတို့၏သွားအားလုံးကို ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ယောက်ျားများထဲမှနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ပါးစပ်ထဲကသွေးများအားလုံးကြောင့် လည်ချောင်းနင်ပြီး သတိလစ်မလိုဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ကျန်သုံးဦးသည် နာကျင်မှုဖြင့် သတိလစ်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏နှုတ်ခမ်းများကြားမှ အနီရောင်အရည်များ စီးကျနေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ သူ့မျက်နှာကို ဘာတွေပြောင်းလဲဖို့စီစဉ်နေခဲ့တာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အေးစက်စွာမေးလိုက်သည်။ လူငယ်၏မျက်နှာပေါ်က ဖြတ်တောက်မှုများကိုကြည့်လျှင် သူတို့သည် သူ့ကို ခွဲစိတ်မျက်နှာပြုပြင်မှုတစ်ခုကို အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အဘိုးအိုသည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖုံးအုပ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေရာ သူမသည် သူ့ကိုကန်ရန် သူမ၏ခြေထောက်ကိုမြှောက်လိုက်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်က သူ့လက်ချောင်းများထဲက အရိုးအားလုံးကို ချိုးဖဲ့လိုက်သောအခါ နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နာကျင်မှုသက်သက်ကြောင့် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။
“ပြော!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သတိရှိနေဆဲဖြစ်သော ယောက်ျားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို မလွှတ်ပေးနဲ့!” လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သောလူငယ်က ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။
“ဒါ-ဒါ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး...”
ဘုန်း! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထစ်ငေါ့နေသောသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူကို သတ္တုလှောင်အိမ်များထဲမှတစ်ခုသို့ ကန်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကုတင်ပေါ်မှာချည်နှောင်ပြီး သူတို့သေဆုံးသည်အထိ အတင်းအကျပ်ခွဲစိတ်မှုလုပ်တာက ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလား။
“ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။ မြန်မြန်!” လှောင်အိမ်များ၏တစ်ခုတည်းသောနေထိုင်သူသည် တန်းများကို ရိုက်နှက်ရင်း အော်လိုက်သည်။ သူ့လှောင်အိမ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသောသော့ခလောက်တစ်ခုရှိနေသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးကိုမဖွင့်မီ ၎င်းကို နှစ်ပိုင်းချိုးလိုက်ရုံသာရှိသည်။ လူငယ်သည် လှောင်အိမ်ထဲမှ တွားသွားထွက်လာပြီး အလင်းအောက်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်ချက်ချင်းပင် သူရော နဉ်ရှောင်ယောင်းရော မှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။
လူငယ် “…….” ဘုရားရေ... ဘာလို့ ဒီလူက ကျွန်တော်နဲ့ အဲလောက်တူနေရတာလဲ။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “…….” သွားပြီလေ။ ဘာလို့ ဒီလူက ငါနဲ့ ၇၀% တူညီနေရတာလဲ။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လူငယ်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မေးလိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်က နဉ်ရှောင်လော့ ပါ။” လူငယ်သည် အံ့အားသင့်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူ့နာမည်က ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေလို့ ထင်မှတ်စေတယ်။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။” နဉ်ရှောင်လော့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်တွေထဲကလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး၊” လူငယ်နင်သည် သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ “ငါတို့ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်ကို အရှင်မင်းကြီးက ‘နဉ်’ ဆိုတဲ့မျိုးရိုးအမည်ကို ချီးမြှင့်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ?”
ဒီကောင်လေး။ သူက ငါ့အဖေရဲ့တရားမဝင်သားတွေထဲက တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်က တတိယသခင်လေးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဖြင့် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် အဖေတော့ ဒုက္ခကြီးကြီးရောက်တော့မှာပဲ။
***