အလောင်းများ၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လူငယ်တစ်ဦး

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်လော့ကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများ၏ ကွေးညွတ်မှုက သူ့အပြုံးကို အလွန်နွေးထွေးပြီး ညင်သာစေသည်။ ဤသည်မှာ နဉ်ရှောင်လော့ ထိုလှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးခံစားရသော ကောင်းမွန်သည့်အထင်အမြင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငိုကြွေးစပြုလိုက်သည်၊ နှာရည်များနှင့်တကွ။ “စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားက အရမ်းကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုခါရင်း နဂါးအစောင့်များကို မျက်နှာမူကာ သူမ၏နားထင်များကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်များအားလုံး နားလည်သွားကြသည်- အဲဒီကောင်လေးမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတွေရှိတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့ဝတ်ရုံများထဲမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ “ဒါက ကျွန်တော့်ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်က အထောက်အထားတိုကင်တစ်ခုပါ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ဒီလူယုတ်မာက တကယ်ပဲ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်လား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖီချူးပုံစံပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး၏နှစ်ဖက်စလုံးကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ၎င်း၏ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ လေသံတိုးတိုးဖြင့် သူက “အမတ်ချုပ်ကြီးက တတိယသခင်လေးနဉ်ကို အစကတည်းက ဘယ်လိုလုပ်ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာလဲ။”

တတိယသခင်လေးနဉ်သည် သူ့မျက်နှာက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ဒေါသကို ဘာကြောင့်နှင့်ဘယ်လိုလှုံ့ဆော်ခဲ့သည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ! သူသည် သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် မသိဘူး။”

“ကျွန်တော် သိတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒါက-- အွတ်။” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

“အမတ်ချုပ်ကြီးက စစ်ဘက်က အင်အားစုတွေကို ဖမ်းဆီးဖို့ အမြဲတမ်းအိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်လော့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူ့ရဲ့ပထမဆုံးလှုပ်ရှားမှုသက်သက်ပဲဖြစ်နိုင်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မွေးနေ့လက်ဆောင်တစ်ခုတောင် ပေးပို့ခဲ့တယ်။ သူတို့က အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်။ ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီအရူးကောင်လေးနဉ်က လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့စကားလုံးတွေကို ယုံကြည်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်လော့သည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုသာ ကြောင်တောင်တောင်စိုက်ကြည့်နေပြီး သူသည် သူ့လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်က လေလွင့်နေသောမြက်ပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ခင်ဗျား မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံးထွက်ခွာသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ခင်ဗျား ဖုန်းကျိုးကိုရောက်ရှိသွားတာနဲ့ လုံခြုံသွားလိမ့်မယ်။”

“မှန်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးလိုက်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက တော်တော်ပြင်းထန်တယ်။”

“သူတို့.. သူတို့မိသားစုမှာ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ ဘာလို့ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ငါတို့စစ်အင်အားတွေကို အကျဉ်းချထားဖို့ အိပ်မက်မက်နေရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်လော့သည် ရုတ်တရက် သူ့စိတ်အခြေအနေပျက်သွားပြီး သူ့အသံကိုမြှင့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့စားရဲ့စံအိမ်က အဲဒီရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို မလေးစားတာတစ်ခုခုကို ဘယ်တုန်းကလုပ်ခဲ့လို့လဲ။”

နဉ်ရှောင်လော့သည် အကြိမ်များစွာရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသောကြောင့် သူ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ သူ့ပါးစပ်မှ သွေးများလွင့်စင်ထွက်လာခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်ပြီး သူမကို သွေးများမှကာကွယ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ သွေးတွေရှိနေရတာလဲ။” နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့ပါးစပ်ကိုသုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင်အရာတစ်ဆုပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

“မင်းရဲ့သွားနည်းနည်း ပြုတ်ကျသွားလို့လေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို စူလိုက်ရုံသာရှိသည်။ “ငတုံးလေး။ မင်းပုန်းအောင်းဖို့နေရာတစ်ခုရှာလိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မနက်ဖြန် အမြန်ဆုံးထွက်ပြေးလိုက်။ သိပြီလား။”

နဉ်ရှောင်လော့က “ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားချင်တယ်။”

“သေလမ်းကိုရှာဖွေဖို့လား။” ယင်းဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖြည့်စွက်လိုက်သည်၊ “အိုး။ ဟုတ်သား။ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက သူ့အဆိုအရ အကူအညီရှာဖွေဖို့ အဲဒီကိုသွားခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။”

ချက်ချင်းပင် လိုကျစ်ကွေ့က “အကယ်၍ သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားခဲ့ရင် သူတို့ အသက်ရှင်လျက်ပြန်ထွက်လာဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး။”

“အဲဒါတွေက ကျွန်တော့်အစောင့်တွေပဲ၊” နဉ်ရှောင်လော့သည် ခေါင်းမာစွာ ဇွတ်အတင်းပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် သူတို့ကိုတွေ့ချင်တယ်။ သူတို့သေဆုံးခဲ့ရင် ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့အလောင်းတွေကို တွေ့ချင်တယ်။”

“မင်း သေမှာကိုမကြောက်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“ဒ-ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ကျွန်တော်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့စေချင်တာ!” နဉ်ရှောင်လော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်လိုက်သည်။

“ငါက မင်းကိုကယ်တင်ထားတာ။ မင်းကို ဘာအကြွေးမှတင်မနေဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်အော်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဲဒီကိုခေါ်သွားမယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ထပ်ရန်ပွဲတစ်ခုမဖြစ်မီ သူမကို နောက်သို့ဆွဲလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘာာာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား။”

“သူ သူ့အစောင့်တွေရဲ့အလောင်းတွေကိုမမြင်မချင်း ငါတို့စကားတွေကို သူ ဘယ်လိုယုံကြည်မှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နားထဲသို့ ငုံ့ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော်တို့က အဲလိုအရူးတစ်ယောက်ကို လှည့်စားတာ တကယ်ပဲအဆင်ပြေရဲ့လား။”

“စစ်ဘက်ဆိုင်ရာတွေကို ဖမ်းဆီးခြင်းက စစ်အင်အားနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို လက်ညှိုးဖြင့်ထိုးလိုက်သည်။ “ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် ဒီညရဲ့အဖြစ်အပျက်တွေအကြောင်း ပြောကြမယ်။”

စစ်အင်အားသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ငြင်းပယ်လို့မရသောအကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏အသိစိတ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်လော့ကို “မင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားလို့မရတာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း မဆင်မခြင်လုပ်လို့တော့မဖြစ်ဘူး။ မင်း ငါတို့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ပါဝင်ပတ်သက်စေလို့မရဘူး!”

နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့ရောင်ရမ်းနေသောမျက်နှာဖြင့် မိုးထဲတွင်ရပ်နေပြီး အတော်လေးအကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။

“သွားကြစို့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဂါးအစောင့်တစ်ဦးကို သူ့မြင်းကိုပေးရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်လော့ကို သူ့နောက်လိုက်ရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်က တစ်ယောက်ယောက်လား။” နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ မြင်းပေါ်တက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူက အခု နာမည်တစ်ခုမရခဲ့လျှင် သူက အနာဂတ်မှာ သူ့လက်စားချေမှုကို ဘယ်လိုရယူမှာလဲ။

“ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှမတွေ့ကြတော့ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထာဝရမေ့လိုက်ရုံပဲ။”

ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်လော့၏မြင်းကို သူ့ဓားပြားအဆုံးဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ ၎င်းသည် ရှေ့သို့ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဂါးအစောင့်ငါးဦးကို သူနှင့်အတူခေါ်ဆောင်သွားပြီး နဉ်ရှောင်လော့နောက်သို့ လိုက်ဖမ်းခဲ့သည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး။ ခင်ဗျားက နန်းတော်ကို ပြန်သွားဖို့စီစဉ်နေတာလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် လမ်းဘေးတွင်ထားခဲ့သောလူငယ်၏အလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “မင်း သူ့ကို အရင်ဆုံးမြှုပ်ရမယ်။”

အလင်းရောင်မရှိသောကြောင့် နဂါးအစောင့်များထဲမှ မည်သူမျှ အမိုးအောက်တွင်လဲလျောင်းနေသောအလောင်းကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလောင်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး လူငယ်၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားသောဝတ်ရုံများကို ဆွဲချလိုက်ရာ ယင်းဖုန်းနှင့် တခြားသူများ မြင်နိုင်ခဲ့သည်။

နဂါးအစောင့်များထဲမှတစ်ဦးသည် မီးကျဉ်တောက်တစ်လုံးကိုထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ လူငယ်၏သွေးစွန်းပြီး ပုံပျက်နေသောမျက်နှာသွင်ပြင်များသည် သူတို့အားလုံးကို အသက်ရှူအောင့်သွားစေခဲ့သည်။ ဒီလိုလူတစ်ယောက်ကိုသတ်ဖြတ်ခြင်းသည် စစ်စစ် ညှင်းပမ်းနှိပ်စက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒီလူက-- အဲဒါ။ ကျွန်တော်မျိုး ဆိုလိုတာက-- အရှင်မင်းကြီး။ အရှင် သူ့ကို ဘယ်မှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။” ယင်းဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

“မွှေးရနံ့ပိုးထည်လမ်းကြားက ညာဘက်က တတိယအိမ်မှာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ အစေခံချုပ်ရှဲ့လိုင်ပေါင်ရဲ့ချစ်သူက အဲဒီမှာနေတယ်။”

“အမတ်ချုပ်ကြီး? ထပ်ပြီးလား။” နောက်နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြားအာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ထပ်ပြီးသူပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လူငယ်၏ခေါင်းပေါ်သို့ ဝတ်ရုံများကို သပ်ရပ်စွာပြန်တင်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ သူက ဘယ်သူ့ကလေးလဲဆိုတာကိုလည်း မသိဘူး။ ငါ အဲဒီကိုရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူက သေဆုံးနေနှင့်ပြီ။”

ယင်းဖုန်းက “အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်က ဒါကို ကျွန်တော်မျိုးတို့နဲ့ ချန်ထားခဲ့လို့ရပါတယ်။”

“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ကမ္ဘာတွင် သေဆုံးသူများကို အမြဲတမ်းမီးသင်္ဂြိုဟ်ကြသည်။ သူမသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် လူသားများ သူတို့၏အဖော်များကို ဘယ်လိုမြှုပ်နှံကြသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ နဂါးအစောင့်နှစ်ဦးသည် လူငယ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး လမ်းအဆုံးဆီသို့ လျှောက်သွားစပြုလိုက်သည်။

“သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

“လမ်းအောက်မှာ ခေါင်းတလားဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်၊” ယင်းဖုန်း ရှင်းပြလိုက်သည်၊ “သူတို့က သူ့ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး သူ ငြိမ်းချမ်းစွာအနားယူနိုင်အောင် ခေါင်းတလားတစ်လုံးရယူဖို့ အဲဒီကိုသွားနေကြတာ။” သူတို့ သူ့ကိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်နေစဉ်မှာ သူတို့က သူ့ကိုယ်ကို စစ်ဆေးဖို့အခွင့်အရေးကိုပါ ယူနိုင်တယ်။ ယင်းဖုန်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ နောက်ထပ်အသက်တစ်ချောင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ဆုံးရှုံးသွားပြန်ပြီ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နောက်ကျောပေါ်က ကြီးမားသောထုပ်ပိုးကိုချွတ်လိုက်ပြီး ယင်းဖုန်းထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “သာ့ဖုန်း။ မင်းတို့ အရင်ပြန်သွားကြ။ ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ခရီးတစ်ခုသွားတော့မယ်။”

သူမ၏လေးလံသောပစ္စည်းထုပ်ကြီးသည် ယင်းဖုန်းကို နေရာတွင် ယိုင်နဲ့သွားစေခဲ့သည်။ သူ သူ့ဟန်ချက်ကို ပြန်လည်ရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူက “အရှင်မင်းကြီး။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို စိုးရိမ်နေတာလား။”

“အဲ့လို မဟုတ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် တကယ်ပဲ သူမနှင့်တူသောလူတစ်ဦးရှိနေသလားဆိုတာကို မြင်ချင်ခဲ့သည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော်မျိုး အရှင်နဲ့အတူလိုက်ပါမယ်၊” ယင်းဖုန်းသည် ထုပ်ပိုးကို သူ့ညီအစ်ကိုများထဲမှတစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ အဖော်ငယ်လေးတွေရှိတယ်။ သာ့ဖုန်း။ မင်းတို့ အရင်ဆုံးဆက်သွားလို့ရပြီ။ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။” သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် မီးခိုးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ယိုသန်းနှင့် ယိုကွမ့်တို့သည် သူမ၏အင်္ကျီလက်များထဲတွင် လုံခြုံစွာထည့်ထားသည်။

“………..” ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများ ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို လုံးဝမလိုအပ်ဘူးလို့ အမြဲတမ်းခံစားရတယ်။ ဘယ်လောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းလိုက်လဲ!

......

လက်ရှိတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စံအိမ်အတွင်းရှိသူ့လျှို့ဝှက်အခန်းတွင် ရှိနေပြီး သူ့ရှေ့တွင်ထိုင်နေသောလူငယ်တစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကောင်လေး၏မျက်နှာသည် အဖြူရောင်ပတ်တီးအလွှာတစ်ခုဖြင့် ပတ်ထားသည်။ သူ့ပါးစပ်မှ ရှိုက်သံများနှင့်ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့လက်မောင်းများနှင့်ခြေထောက်များသည် သူ့ဘေးတွင် လျော့ရဲစွာချထားသည်။

“သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ရအောင်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကောင်လေး၏ဘေးတစ်ဖက်စီတွင်ရပ်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ယောက်ျားနှစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် ပတ်တီးများကို ဖယ်ရှားစပြုလိုက်ကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏လက်ချောင်းများသည် အနည်းငယ်ကွေးညွတ်သွားပြီး သူ သူ့ကိုယ်သူတည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း သူ့အမူအရာသည် လုံးဝမတုန်လှုပ်ခဲ့ပေ။ သူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးသည် အဆက်မပြတ်တောက်ပနေပြီး လျှို့ဝှက်အခန်းကို မတည်ငြိမ်သောမြူခိုးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြူဖျော့သောအသားအရေသည် ပတ်တီးများအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ယောက်ျားနှစ်ဦးက ကတ်ကြေးများကိုသုံး၍ အထည်၏နောက်ဆုံးအလွှာကို ဖြတ်တောက်လိုက်စဉ် သူ့အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာနှင့် အတိအကျတူညီသောမျက်နှာတစ်ခုသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏မျက်လုံးများရှေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် တူညီသောကြီးမားပြီး ဗာဒံစေ့ပုံမျက်လုံးများ။ ကလေးအဆီအနည်းငယ်ရှိသောပါးပြင်များနှင့် ချွန်ထက်သောနှာခေါင်းရှိသည်။ နှုတ်ခမ်းများပင် ထိုကျိန်စာသင့်မိန်းကလေးကဲ့သို့ အနည်းငယ်စူနေသောပုံစံတူညီသည်။

“ဒါ တကယ်ပဲအောင်မြင်ခဲ့တယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူ ဤအရာ အလုပ်ဖြစ်မည်ဟု ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို အသက်ရှင်နေသောလူသားတစ်ဦးပေါ်တွင် ပြန်လည်ဖန်တီးရန်ကြိုးစားခြင်းသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းပြီး အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ အရှင်အမတ်ချုပ်ကြီးသည် သူ အလုပ်အတွက်ငှားရမ်းခဲ့သောသမားတော်များက သူ့ဒုက္ခများအားလုံးအလယ်တွင် သူ့ကို ပြီးစီးနေသောထုတ်ကုန်တစ်ခုကို ပေးအပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှမထင်ခဲ့ပေ။

ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာသံပြိုင်ပြောလိုက်သည်၊ “ဂုဏ်ယူပါတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီး။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ကောင်လေး၏ပါးပြင်များကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ချောမွေ့တောက်ပသောအသားအရေတွင် ဖြတ်တောက်မှု သို့မဟုတ် ခွဲစိတ်မှုအမာရွတ်များ လက္ခဏာမရှိခဲ့ပေ။ လူငယ်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူက “အား~” ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ တံတွေးအနည်းငယ် စီးကျလာခဲ့သည်။

“သူ့စိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊” ဘယ်ဘက်ကယောက်ျားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူ လှုပ်ရှားလို့လည်းမရဘူးလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကောင်လေး၏အားနည်းသောလက်မောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဆေးတွေ ပျယ်သွားတာနဲ့ သူ လှုပ်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်၊” ညာဘက်ကယောက်ျားက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူက အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာ ကောင်းတယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကောင်လေး၏တံတွေးကို သုတ်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ငါ မင်းကို ဇိမ်ခံဘဝနဲ့နေစေမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်ကို မလိုအပ်ဘူး။ ငါ လိုအပ်တာက မင်းက နာခံတတ်ပြီး ငါ့စကားကိုနားထောင်ဖို့ပဲ။”

လူငယ်သည် သူ့တံတွေးများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ အားဟု အကြိမ်အနည်းငယ်ထပ်ပြောလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ညစ်ပတ်သောလက်ကိုင်ပုဝါကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ “ငါ အဲဒီမြေအောက်ခန်းကို ပိတ်ဆို့ဖို့ လူတွေကို အမိန့်ပေးပြီးသားပဲ။ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က စံအိမ်မှာနေပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ရလိမ့်မယ်။”

ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် သူတို့အဖော်များ၏ကံကြမ္မာအကြောင်း မမေးခဲ့ကြပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီး၏ဘေးတွင် အချိန်အတော်ကြာအလုပ်လုပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် သူတို့၏မေးခွန်းများကို အတတ်နိုင်ဆုံးမြိုသိပ်ထားရန် ကျင့်သားရနေခဲ့ကြသည်။

နဉ်ယွီ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ရှေ့ကကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ သူ့လက်ချောင်းများသည် လက်သီးဆုပ်သွားပြီး လက်သည်းများသည် သူ့အရေပြားထဲသို့ နာကျင်စွာတူးဝင်သွားသည်အထိဖြစ်သည်။ သူ့အမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ စဉ်းစားခြင်းတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ အဲဒီမနာခံတတ်တဲ့မိန်းကလေးကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင်လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

.......

ကျယ်ပြောသောအမိုးရှိရထားလုံးတစ်စီးသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်၏အရှေ့ဘက်အစွန်းက တံခါးငယ်တစ်ခုမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ မောင်းသူသည် မြင်းများကို တိုက်တွန်းရင်း မြို့၏အရှေ့ဘက်တံခါးများဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့နှင့်သူ့လူများသည် သူ တံခါးများသို့မရောက်မီ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်နှစ်ဦးသည် ရထားပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး မောင်းသူကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်တစ်ဦးသည် နောက်ဘက်သို့ပြေးသွားပြီး အတွင်းဝင်ပေါက်ကိုဖုံးအုပ်ထားသောကတ္တီပါအထည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

အလောင်း ၁၅ လောင်း တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက်ရှိနေသည်။ နဉ်ရှောင်လော့သည် အော်ဟစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ အသံမရှိခဲ့ပေ။

“အဆိပ်ကြောင့်သေဆုံးခြင်း၊” နဂါးအစောင့်သည် အလောင်းတစ်လောင်းကို တည့်မတ်စွာလှန်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုလူ၏ဒွါရခုနစ်ပေါက်စလုံးမှ သွေးများ ယိုစိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးသည် ခြောက်သွေ့နေသောသွေးအများစုကို ဆေးကြောသွားခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသောအရာသည် အနီရောင်အစား အနက်ရောင်ဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်လော့သည် ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး အလောင်းတစ်လောင်းချင်းစီတိုင်းကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လှန်လိုက်သည်။

“ဒါတွေက ခင်ဗျားရဲ့အစောင့်တွေလား။” လိုကျစ်ကွေ့သည် ကောင်လေး နောက်ဆုံးအလောင်းနှင့် ပြီးဆုံးပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်လော့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ငိုကြွေးစပြုလိုက်သည်။

“မြို့တော်က ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုမထူဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ “အလောင်းတွေကို အိမ်ထဲမှာ တစ်ညလုံးထားရှိခြင်းကို တားမြစ်ထားတယ်။ လူတွေက မှောင်သွားပြီးနောက် သူတို့ကို အမြဲတမ်းပို့ဆောင်ကြတယ်။ ရထားလုံးတွေက နောက်တစ်နေ့အထိ မြို့တံခါးတွေမှာ စောင့်ဆိုင်းကြတယ်။ အဲဒီမှာ သူတို့က အလောင်းတွေကို အပြင်ဘက်မှာ အလျင်အမြန်မြှုပ်နှံနိုင်တယ်-- ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တယ်။”

“ဘာလို့ အဲလိုဖြစ်ရတာလဲ။” နဉ်ရှောင်လော့သည် သူ့မျက်ရည်များကြားမှ မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကြောင်းရင်းတွေကို ပြောပြီးသားပဲ၊ ဘာလဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ဘူးလား။”

**