တကယ့်အစစ်နှင့် အတုအယောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေမှု

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏မျက်နှာကိုဖုံးကာ ပြင်းထန်စွာရှိုက်ငိုလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး။ ဒီအမျိုးသမီးကို နန်းတော်မှ အလျင်အမြန်နှင်ထုတ်သင့်ပါတယ်” ဟု အကြီးအကဲလီက အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်တော်ကကော။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ သူမကို ဒီအတိုင်းပဲ နှင်ထုတ်လိုက်မှာလား။ အရာတွေက ဘယ်လိုလုပ် အဲလောက်လွယ်ကူနိုင်မှာလဲ။ မိန်းကလေးချင်သည် အကြောသေပြီး ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေဆဲပင်။ အကယ်၍ မိန်းကလေးကျီက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမလုပ်ခဲ့လျှင် မိန်းကလေးချင်သည် ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဤပန်းဖြူလေးကိုလည်း ပြန်လည်လက်တုံ့ပြန်ခြင်းသည် မျှတပုံရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ခင်ပွန်းအတွက် ငိုကြွေးပြီး သူ့ဘေးသို့ တွားသွားစပြုလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှဲ့အန်းယိ၏အသံသည် သူ့ဇနီး၏မျက်ရည်များကိုမြင်သောအခါ ရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

“……….” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူတို့ အခု ဘာကစားနေကြတာလဲ။ ကျွန်မက သစ္စာရှိချစ်သူစုံတွဲတစ်တွဲကို အတင်းခွဲနေတဲ့ အာဏာရှင်တစ်ယောက်လား။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် ရှဲ့အန်းယိဘက်သို့ တွားသွားစပြုသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အနီးနားတွင်ရပ်နေသော သူမ၏ဦးရီးတော်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဝန်ထမ်းရေးရာဌာန၏အမတ်ဖြစ်သော ဝမ်ဖူရုံ ဖြစ်ပြီး သူသည် သူမဘက်သို့ အနည်းငယ်ခေါင်းခါပြနေသည်။ သူ့လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့် သူ့လည်ချောင်းတွင် ပွတ်ဆွဲသည့်အမူအရာတစ်ခုပြုလုပ်လိုက်သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမ၏ဤသွေးသားတော်စပ်သောဦးရီးတော်က သူမကို သတ်သေရန် ပြောနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို လေသံတိုးတိုးဖြင့် “ခင်ဗျား အဲဒီကြာပန်းဖြူလေးအကြောင်း တစ်ခုခုလွဲနေတာကို သတိပြုမိလား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အစကတည်းက အမျိုးသမီးများကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူက တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြောနိုင်မှာလဲ။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏နဖူးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ဖိချလိုက်သည်။ ၎င်း၏အေးစက်သောကျောက်ပြားမျက်နှာပြင်သည် သူမ၏မျက်ရည်များဖြင့် လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။ မှန်တယ်။ သခင်မငယ်ဝမ် တွေးလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်က ငါ့ကို မိန်းမရိုင်းတစ်ဦးအဖြစ် တံဆိပ်ခတ်ခဲ့တယ်။ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ဝမ်မျိုးနွယ်ကအမျိုးသမီးတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဘယ်သူနဲ့မှလက်ထပ်နိုင်တော့မှာလဲ။ ဘယ်ရှေးကျတဲ့မိသားစုကြီးတွေက ဝမ်မျိုးနွယ်ထဲကို လက်ထပ်ဖို့ဆန္ဒရှိတဲ့သမီးတွေ ရှိတော့မှာလဲ။

သူမသည် သူမ၏လက်ချောင်းများကို ကျောက်ပြားကြမ်းပြင်၏အက်ကွဲကြောင်းများထဲသို့ တူးဝင်သွားသည်အထိ သူမ၏ကောင်းမွန်စွာထိန်းသိမ်းထားသောလက်သည်းများထဲမှ နှစ်ချောင်းသည် ကျိုးသွားခဲ့သည်။ သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ခေါင်းကို တစ်ဖန်ပြန်မြှောက်လိုက်သောအခါ သူမထံမှ ဆယ်လှမ်းမပြည့်သောအကွာအဝေးတွင်ရှိသော ရှဲ့အန်းယိကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသည် ယခု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေနိုင်ခဲ့လျှင် အသက်နှစ်ချောင်းဆုံးရှုံးလိမ့်မည်-- သူမ၏နှင့်သူမကလေး၏အသက်။ သူမသည် အရာအားလုံးအတွက် အပြစ်ကိုခံယူသရွေ့ သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ အချစ်အတွက်သေဆုံးခြင်း၏ဂုဏ်သတင်းတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့နိုင်လိမ့်မည်။ ဒါ့အပြင် သူမသေဆုံးခဲ့လျှင် အဲဒီသခင်မချင်လည်း အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ!

"အရှင်မင်းကြီး၊" သခင်မဝမ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒါအားလုံးက အမတ်ရှဲ့ကို လမ်းမှားသို့ဦးတည်စေခဲ့တဲ့ ဒီကိုယ်လုပ်တော်ရဲ့အမှားပါပဲ။ ဒီကိုယ်လုပ်တော်က ကိုယ့်ရဲ့ရာဇဝတ်မှုတွေကို သေဆုံးခြင်းနဲ့ အပြစ်ဖြေဖို့ဆန္ဒရှိပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး အမတ်ရှဲ့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ!"

"သူမကို တားဆီးလိုက်!" လိုကျစ်ကွေ့သည် တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားသည်ကို သိရှိလိုက်သောအခါ အော်လိုက်သည်။

ယင်းလေသည် သခင်မဝမ်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏နှလုံးသားကိုခိုင်မာစေပြီး သူမ၏လျှာကို သူမ၏ခွန်အားအားလုံးဖြင့် ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။ ယင်းလေသည် သူမထံသို့ရောက်ရှိသွားသောအခါ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သခင်မဝမ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှ သွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။ ရှိနေသောအရာရှိအများစုသည် နန်းတွင်းက အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ကြသော်လည်း စစ်ဘက်အရာရှိများမှလွဲ၍ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ယောက်သေဆုံးသည်ကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ လူအုပ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းဂယက်ထသွားခဲ့သည်။ လသာဆောင်၏ညာဘက်ခြမ်းတွင် ဧကရီကျိုးနှင့် စုရုံးနေသောဇနီးများသည် သခင်မငယ်ဝမ်က သူမ၏ကိုယ့်လျှာကိုကိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေခဲ့သည်ဟု ပုလဲကန့်လန့်ကာအလွန်မှ အော်ဟစ်သံများကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏မျက်နှာများသည် ထိုသတင်းကြောင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ဒုတိယကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမသည် ရှဲ့အန်းယိအတွက် သေဆုံးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤသတင်းပျံ့နှံ့သွားခဲ့လျှင် လူများသည် အရှင်မင်းကြီးက သူ့အရာရှိတစ်ဦး၏ဇနီးကို သေဆုံးစေခဲ့သည်ဟု ပြောဆိုကြလိမ့်မည်။ သူသည် ထိုသို့သောဂုဏ်သတင်းကို ထမ်းဆောင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အကျင့်ပျက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အလိုလိုက်သောမင်းတစ်ပါးအဖြစ် တံဆိပ်ခတ်ခံရလိမ့်မည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် အချစ်အတွက်သေဆုံးခဲ့သောအမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထိုအတွေးသက်သက်ကပင် ပျို့အန်ချင်စရာပင်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သခင်မဝမ်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ပါးစပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းလေကို "နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦးကို သွားရှာလိုက်။" သခင်မငယ်ဝမ်သည် ဤနေရာတွင် သေဆုံးရန်နည်းလမ်းမရှိပေ။ မဟုတ်ရင် သူမနှင့်သူမ၏ကလေး၏သေဆုံးခြင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏နှုတ်ခမ်းများတွင် ချင်ရွှမ်က အရှင်မင်းကြီးကို သူ့အရာရှိ၏ဇနီးကို သေဆုံးသည်အထိ နှိပ်စက်ရန်လှည့်စားခဲ့သည်ဟု လိမ်လည်ပြောဆိုခြင်းခံရလိမ့်မည်။ အဲလိုဆိုရင် ချင်ရှင်းရော ချင်ရွှမ်ရော အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းနန်ရေတပ်ကို ရယူခြင်းသည်လည်း လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အကြီးအကဲလီသည် တကယ်ပဲ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် တူညီသောလမ်းကြောင်းအတိုင်း စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူသည် မှင်တက်နေသောယင်းလေကို အလျင်အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်၊ “မင်း ဘာလို့ ရပ်နေသေးတာလဲ။ နန်းတွင်းသမားတော်ကို သွားရှာလိုက်!”

ယင်းလေသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဧကရာဇ်ကိုပဲ နားထောင်တာလေ။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် ယခု သခင်မငယ်ဝမ်ကို အပြင်သို့ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြသော အစေခံမကြီးနှစ်ဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။ "လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်။"

သူမ၏လျှာကိုကိုက်ဖြတ်ပြီးနောက် နာကျင်မှုသည် သခင်မဝမ်ကို နာကျင်စွာအော်ဟစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေသော်လည်း များပြားသောသွေးဆုံးရှုံးမှုသည် မကြာမီ သူမကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သေခြင်းတရား နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အေးစက်လာခဲ့သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် ထိုသို့သောခံစားချက်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သူမသည် အော်ဟစ်ခြင်း သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားခြင်းမပြုနိုင်တော့ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မငယ်ဝမ်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး အမျိုးသမီးကို ပါးစပ်ပိတ်တော့မည့်အစေခံမကြီးနှစ်ဦးကို စိတ်အေးအေးထားရန် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုပဲ။ ထိတ်လန့်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီကြာပန်းဖြူလေးက ငါတို့နဲ့ ကစားနေရုံပဲ။”

“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမက အဲ့လောက်သွေးထွက်နေပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေပုံရတယ်။ ဒါက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုဖြစ်နိုင်လို့လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငုံ့ချလိုက်ပြီး သခင်မငယ်ဝမ်၏ကျယ်ပြန့်နေသောမျက်ဆံများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “မင်း တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်ကောင်းတာပဲ။”

သခင်မဝမ်သည် သွေးအများအပြားဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်သည် သိသိသာသာကျဆင်းသွားပြီး သူမကို တက်ခြင်းများဖြစ်စေခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး!” လိုကျစ်ကွေ့သည်လည်း တစ်ဝက်ငုံ့ချလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်လိုက်သည်။ သူမကို ကယ်တင်လိုက်တော့။ မဟုတ်ရင် သူမ တကယ်ပဲသေသွားလိမ့်မယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲလီကို "ကျွန်မက သူမကို ထိချင်လို့ ထိနေတာမဟုတ်ဘူးနော်။"

အကယ်၍ နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့သားအရင်းဖြစ်ခဲ့လျှင် အကြီးအကဲလီသည် သူ့ကို ယခု ကြာပွတ်ဖြင့်ရိုက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘယ်လောက်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေးလဲ! “အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ သူမကိုကယ်တင်ဖို့က အရေးကြီးပါတယ်၊” အကြီးအကဲလီသည် ဧကရာဇ်ကိုရိုက်နှက်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ် သူမ၏လျှာကိုကိုက်ပြီးနောက် စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ကုန်လွန်သွားသော်လည်း သူမ သေဆုံးခြင်းမရှိသေးပေ။ ထိုကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ မကြာမီသေဆုံးတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိခဲ့သည်။ သူတို့၏လျှာများကိုကိုက်သောလူများသည် သွေးဆုံးရှုံးမှုကြောင့်သေဆုံးခြင်းထက် လျှာသည် နောက်သို့လျှောကျသွားပြီး သူတို့၏လည်ချောင်းကို ပိတ်ဆို့ခြင်းကြောင့် ပို၍သေဆုံးကြသည်။ လည်ချောင်းတွင် အစာမျိုပြွန်နှင့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်းပါဝင်သည်။ အကယ်၍ ကိုက်ခံရသောလျှာက ထိုအသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့လျှင် သားကောင်သည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေဆုံးလိမ့်မည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လျှာကိုရှာမတွေ့မချင်း စမ်းသပ်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးသည် ၎င်း၏တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကိုသာ ကိုက်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လုံးဝမပြတ်ခဲ့ပေ။ သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်များသည် စိမ်းလန်းသောအလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပလာပြီးနောက် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ကိုက်ခံရသောလျှာသည် တစ်ဖန်ပြန်လည်တစ်ခုလုံးအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းသွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးစပ်မှ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမ သွေးများကို မသုတ်မီ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ဖြင့် သူမအတွက် လုပ်ပေးနေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူက “သူဘယ်လိုနေလဲ။”

“အဆင်ပြေပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်တောင်ခတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က “ကောင်းတယ်။ ဒါဆို ဒီအမျိုးသမီးက သူမရဲ့ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေမှုကို ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။ သူမနဲ့သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို တရားရုံးတော်က အကျဉ်းထောင်မှာ ချုပ်နှောင်ထားသင့်တယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး “ငါတို့ သူတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားရမှာလား။” ထိုလူယုတ်မာစုံတွဲ၏ရာဇဝတ်မှုများသည် ကြီးထွားလာပုံရသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေခြင်းက ယဉ်ကျေးမှုကိုချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ပြစ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို ခင်ဗျားက ကြာပန်းဖြူလေးက ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားပြီး ကျွန်တော့်ကို သေမလိုကြောက်လန့်စေခဲ့တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ပိုကြီးမားတဲ့ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “သူတို့က အရှင်မင်းကြီးရဲ့လက်တွေကို ညစ်ပတ်စေဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး သခင်မငယ်ဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လိုကျစ်ကွေ့တို့သည် တီးတိုးစကားပြောဆိုနေခဲ့သောကြောင့် တခြားဘယ်သူမှ သူတို့ ဘာပြောနေလဲဆိုတာကို မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူတို့ကြားက စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားခဲ့သည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်ပြီး နာကျင်နေသော်လည်း သူမ အသံတစ်သံမှမပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏လျှာသည် ခုနကမှ ပျောက်ကင်းသွားသောကြောင့် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူမကို စူးရှသောနာကျင်မှုကို ဖြစ်စေနေဆဲပင်။

“မင်းရဲ့သကြားလုံးတွေထည့်တဲ့အိတ်ကို ငါ့ကိုပေး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

“အိုး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိတ်ထဲသို့ လက်လှမ်းကာ သူမ၏သကြားလုံးများကို အရင်ဆုံးဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

“အိတ်အသေး” လိုကျစ်ကွေ့ ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဗလာဖြစ်နေသော သေးငယ်သောအိတ်တစ်ခုကိုထုတ်ယူပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို ပေးလိုက်သည်။ “အဲဒါကို အာ့ယာက ရှောင်ချိုးအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာ။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီအချိုလွန်နေတဲ့သကြားလုံးတွေက ဘာအရသာရှိလို့လဲ။ ဒီမိန်းကလေးက သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်ဆီက မုန့်တွေတောင် ခိုးယူသေးတာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက သကြားလုံးစားချင်လို့လား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်လို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အိတ်အသေးကို သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးစပ်နှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နှလုံးသား နာကျင်လာသည်ဟု ခံစားရသည်။ “အဲဒါကို အာ့ယာက လုပ်ခဲ့တာ။” ဒီကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ဆပ်ပြာမှုန့်မရှိဘူး။ ဒါဆို အာ့ယာရဲ့အိတ်က ပျက်စီးသွားမှာပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက သွေးစွန်းနေသောအိတ်ကို လူအုပ်ကို ပြသလိုက်သည်။ သူ့အသံသည် အေးစက်နေသည်။ “ဒီအိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးက သူမကိုယ်သူမ သတ်သေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။”

ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဲဒီရှဲ့မျိုးနွယ်ဇနီးမှာ ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိနေတာလဲ။ သူမက အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေသလိုတောင် ဟန်ဆောင်ရဲတယ်လား။

“အဲဒီယုတ်မာတဲ့မိန်းမရိုင်း၊” မြို့စားမင်း၏စံအိမ်မှ အမျိုးသမီးအိုကြီးက တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ဒုတိယနှင့်တတိယသခင်လေးများ၏ဇနီးများသည် ခုနက သူတို့၏မျက်ရည်များကို သုတ်နေခဲ့သော်လည်း သူတို့၏နှာရှုံ့နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသံတစ်သံမှမပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ဧကရီကျိုးသည် သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ပြောစရာစကားမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်ရုံသာရှိသည်။

တခြားဘွဲ့ထူးဆောင်အမျိုးသမီးများထဲမှ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် မပြိုလဲသေးသောကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ခင်ပွန်းများအပေါ် ဘေးအန္တရာယ်ဖိတ်ခေါ်လို့မရပေ။ သို့သော် သူတို့၏မျက်လုံးများထဲကအကြည့်များသည် ရှဲ့စံအိမ်၏တခြားဇနီးနှစ်ဦးကို သူတို့၏ခေါင်းများကိုပင် မမြှောက်နိုင်အောင်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် နဂါးအစောင့်အချို့နှင့်အတူ နန်းတွင်းသမားတော်နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“လာ၊ သူမကို စစ်ဆေးလိုက်။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သမားတော်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ စုရုံးနေသောအရာရှိများသည် နဂါးအစောင့်များကို သူတို့၏ကောင်းမွန်သောအလုပ်အတွက် အံ့ဩရမည်ဖြစ်သည်။ ရောက်ရှိလာခဲ့သောနန်းတွင်းသမားတော်နှစ်ဦးသည် တစ်ချိန်က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က နန်းတော်သို့ ကိုယ်တိုင်အကြံပြုခဲ့သူများဖြစ်သည်။ ထိုတူညီသောသမားတော်နှစ်ဦးက သခင်မငယ်ဝမ်၏ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေမှုကို ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ကြေညာလိမ့်မည်ကိုသိခြင်းထက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ပို၍မှင်တက်သွားစေနိုင်သောအရာ ဘာရှိနိုင်ဦးမှာလဲ။

ဤသည်မှာ ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးယင်းဖုန်း၏အလုပ်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချင်ရွှမ်ကို ထိုနေရာသို့ မဝင်တိုက်စေရန် ကိုင်ဆောင်ထားဆဲပင်။ သူသည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့ကို မကြောက်သလို သမားတော်နှစ်ဦးက သခင်မငယ်ဝမ်ကို ကယ်တင်ရန် သူတို့၏အစွမ်းကုန်ကုမပေးမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ!

အစေခံမကြီးတစ်ဦးသည် သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သမားတော်နှစ်ဦး စစ်ဆေးနိုင်ရန်ပြုလုပ်လိုက်သည်။ စေ့စေ့စပ်စပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် နန်းတွင်းသမားတော်နှစ်ဦးသည် ထရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့လျှာက မထိခိုက်ထားပါဘူး။”

သခင်မငယ်ဝမ်၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ဘ-ဘယ်လိုလုပ် ဒါက ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမတွင် အမြီးတစ်ချောင်းရှိခဲ့လျှင် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းကို ထောင်နေလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။ သူမတွင် သွေးထွက်ခြင်းကို ချက်ချင်းရပ်တန့်စေနိုင်သော အံ့ဖွယ်ဆေးလုံးတစ်မျိုး ရှိနေတာလား။

ရှဲ့အန်းယိသည် သွေးတစ်လုပ်ကိုသာ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ဘဲ တည့်တည့်မေ့လဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းသည် ဝမ်ဖူရုံကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ခင်ဗျားတို့ဝမ်မျိုးနွယ်ရဲ့သမီးက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ!

အမတ်ဝမ်သည် သူ့ခြေထောက်များပေါ်တွင် ယိုင်နဲ့နေခဲ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေမှုအတုလား။ သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူသည် သခင်မငယ်ဝမ်ကို သူ့လက်များဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပင် ဖယ်ရှားပစ်ချင်နေသည်။ သူတို့ဝမ်မျိုးနွယ်၏ဂုဏ်သတင်းသည် ဤမှစ၍ ရွှံ့ထဲသို့ ဆွဲချခံရလိမ့်မည်။ သူ အခု ဒါတွေကို ဘယ်လိုပြင်ဆင်ရမှာလဲ။

“ဘယ်လိုအိတ်မျိုးက အဲလောက်သွေးအများကြီး ကိုင်ဆောင်နိုင်မှာလဲ။” နောက်ဆုံးတွင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့မှ အရာရှိများထဲမှတစ်ဦးက စကားစပြောလိုက်သည်။ “သခင်မဝမ် သွေးအများအပြားထွက်ခဲ့တယ်။ သူမက အဲလောက်သွေးအများကြီးကို ဘယ်သူမှမသိဘဲ သူမ၏ပါးစပ်ထဲတွင် ဘယ်လိုထည့်နိုင်မှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုစကားများကိုကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အပြစ်ရှိသောစိတ်ဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။ ဟုတ်တယ်။ အခု မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးတွေအများကြီးရှိနေတယ်။ အဲဒီသွေးအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့အိတ်တစ်ခုလိုမှာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “သခင်မငယ် ဝမ်၏ပါးစပ်က မထိခိုက်ဘူး။ ဒါဆို သွေးက ဘယ်ကနေလာနိုင်မှာလဲ။ အမတ်လင်၊ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးက ဒါတွေကို ဖန်တီးနေတယ်လို့ ပြောနေတာလား။ အဲဒီနန်းတွင်းသမားတော်နှစ်ဦးက တာဝန်မဲ့တဲ့မှတ်ချက်တွေပေးတယ်လို့ ပြောနေတာလား။”

အမတ်လင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး “ဒီကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုစဉ် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုထံမှ အချက်တစ်ချက်ကို သင်ယူလိုက်သည်- ခင်ဗျားမှာ ပြန်ချေပရန်နည်းလမ်းမရှိသောအခါ ခင်ဗျားက တခြားသူတွေကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တယ်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ‘Like’ တစ်ခုပေးလိုက်သည်။

“သခင်မငယ်ဝမ်ကို အမတ်လင်၏ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် အစေခံမကြီးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “သူက မယုံကြည်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ပါးစပ်ကို ကိုယ်တိုင်ကြည့်လို့ရတယ်။”

အစေခံမကြီးနှစ်ဦးသည် သူတို့ပြောသည့်အတိုင်းလုပ်လိုက်ပြီး အမတ်လင်သည် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ထိတွေ့ရမယ်တဲ့လား။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အဲဒါအတွက် သူ့ကိုသတ်ပစ်လိမ့်မည်။

“သူမရဲ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး သူမရဲ့လျှာကို ဆွဲထုတ်လိုက်။ ဒါမှ လူတိုင်း မြင်နိုင်မှာ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်တစ်ကြိမ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အစေခံမကြီးနှစ်ဦးသည် သူ့အမိန့်များကိုလိုက်နာပြီး သခင်မဝမ်၏ပါးစပ်ကို အတင်းအကျပ်ဖွင့်လိုက်ရာ သူတို့က လျှာကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးရှိနေသည်မှာ မှန်သည်။ သို့သော် သူမ၏လျှာသည် လုံးဝမထိခိုက်ခဲ့ပေ။ မည်သူမျှ သူမက ၎င်းကိုကိုက်ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေရန်ကြိုးစားခဲ့သည်ဟု အမှန်အတိုင်းမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

“အတင့်ရဲလိုက်တာ!” အကြီးအကဲလီ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် ရှိုက်ငိုရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ အစေခံမကြီး သူမ၏လျှာကိုကိုင်ဆောင်ထားသောကြောင့် သူမသည် နာကျင်မှုကြားမှ စကားပြောနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ပြောဆိုရန်မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ရှဲ့အန်းယိနဲ့ သခင်မငယ်ဝမ်ကို တရားရုံးတွေက နန်းတွင်းအကျဉ်းထောင်တွေထဲကို ပစ်ချလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နားနားကပ်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို နောက်ပိုင်းမှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် ခုနကပြောခဲ့တာကိုပဲ ပြောလိုက်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ဂရုတစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုစကားပြောရမယ်ဆိုတာကို အမြဲတမ်းသင်ပေးနေတယ်။ ခင်ဗျားက ဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရူးတစ်ယောက်လို့ထင်သွားလိမ့်မယ်။”

“………” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။

***