လူသား၊ ဖယ်ရီနှင့် အက်လ်ဖ်

လန်ဆလော့သည် တောအုပ်ထဲတွင် နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း မြို့တော်ကို တည်ဆောက်နေသော အလုပ်သမားများ ဟူ၍ မရှိခဲ့ပေ။

သူ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ရှားလော့ခ် သူ့ကို လှည့်စားနေသည်ဟု ထင်မှတ်မိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသော မောင်းသူမဲ့ ထူးဆန်းသော ရွှေဖရုံသီး မြင်းရထား တစ်စီးကို တွေ့လိုက် ရသည်။

စကတ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူစင်သော အသားအရေ ရှိသည့် ကလေးမလေး တစ်ဦး မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းသက် လာခဲ့သည်။ သူမ၏ နောက်တွင် ဟမ်းစတား ဝတုတ်သုံးကောင် ပါလာသည်။ သူတို့သည် အလွန် ကြီးမားပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။ ဤလောကတွင် အချို့သော တိရစ္ဆာန်များကို သူတို့၏ လက်ထောက်များ အဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးနိုင်သော ဒရူးအစ်(သားရဲထိန်းကျောင်းသူ)များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

လူတိုင်း ရှေ့သို့ စုရုံးလာကြသည်။ ကလေးမလေးသည် မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းသက်လာစဉ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။

လန်ဆလော့သည် မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

နေရာလွတ်သည် ဖောင်းကြွလာပြီး မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများမှာ သူ့ အလိုလို စုပုံ လာကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သစ်ရွက်များသည် ပြင်းထန်သော လေပွေများဖြင့် စုပုံလာပြီး ဖောင်းကြွနေသော မြေကြီးပေါ်တွင် ကပ်ငြိ သွားကြသည်။ မကြာမီ မြေကြီးနှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခမ်းနား ထည်ဝါသည့် ရဲတိုက် တစ်ခု ပေါ်ထွက် လာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ကြပါ။ ကျွန်မက မြို့စားကတော် လီလိုပါ၊ ကျွန်မက ရှင်တို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ အရှင်မ ဖြစ်လာမှာပါ။"

ပြောပြီးနောက် လီလိုသည် သူမ၏ ဟမ်းစတား သုံးကောင်ကို အသစ် တည်ဆောက်လိုက်သော ရဲတိုက်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင် သွားခဲ့သည်။ သူမ ခဏ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လန်ဆလော့နှင့် ကျန်လူများထံသို့ လှည့်၍ "အို၊ ဟုတ်သားပဲ၊ ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ် ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားကြပါ။ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် သူတို့ကို ရှာပါ။ သူတို့က ဘော့စ်အကြီး၊ ဒုတိယ‌ဘော့စ်နဲ့ ဝတုတ်အိုတာကု တို့ပဲ။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဟမ်းစတားသုံးကောင်သည် သူတို့၏ လက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အလယ်မှ ဟမ်းစတားက ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ချောင်းခြောက် နှစ်ချက် ဆိုးလိုက်ကာ "ကျွန်တော်က ဘော့စ်အကြီးပါ၊ လေဒီလီလိုရဲ့ ပထမဆုံး လက်ထောက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ။ ခင်ဗျားတို့မှာ မေးခွန်းတွေ ရှိပါသလား။"ဟု ဆိုလိုက်သည်။

...

ဒန်ဂျင်အရှင် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ လူသစ်ခေါ်ယူရေး နေရာတွင်။

"မြေပေါ်လောကမှာ အခြေအနေ ဘယ်လို ရှိမလဲ ငါ သိချင်လိုက်တာ။ ငါတို့သာ နောက်ထပ် အကောင့် တစ်ခု ထပ်ဖန်တီးနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။" တောက်ပသော ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဘောင်းဘီမဝတ်သူသည် ထိုင်ခုံ တစ်လုံးတွင် ထိုင်ရင်း စဉ်းစားတွေးတောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုလေးတင် ဆွေးနွေးခန်း ဖိုရမ်ကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ သစ်ပင်တွေပဲ ရှိသေးတယ်။ တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အအုံက မြေကြီးရဲတိုက် တစ်ခုပဲ။ ငါ မင်းကို အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ဗစ်တိုးရီးယားက အစကနေ ပြန်စရမှာလို့။ သူတို့ ဘယ်တော့မှ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင် နယ်မြေကို စိန်ခေါ်နိုင်တော့မှာလဲ ငါ သိချင်လိုက်တာ။" ရင်မွှေးမီးလောင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ ဗစ်တိုးရီးယားကို သွားတဲ့ လမ်းကို ရှာဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စီစဉ် ခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ငါတို့ မြို့ကို ဝင်စီးမယ်။ အာသာ၊ မင်း တာဝန်ယူရမယ်။ ငါ အာသာကို ငါတို့ ဂိုဏ်းခွဲရဲ့ ဘုရားသခင် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်။" ဆယ်ဗားနပ်စ်က စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ဝန်က လီလိုလေ။ သူက ဆာမေးလ်ကို တိုက်ရိုက် သတ်ခဲ့တဲ့ သူပဲ။" ဂနိုင်သားက စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ သူ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်လား။"

"တော်တော်ခက်မယ်နဲ့ တူတယ်..." ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ပြောလိုက်သည်။

"အာ၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဗစ်တိုးရီးယားအပြင်ဘက်က တောရိုင်းမြေကို ဝင်စီးဖို့ အုပ်စု ဖွဲ့ကြမလား။"

ဆယ်ဗားနပ်စ်သည်လည်း တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။

"ငါတို့ မလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဗစ်တိုးရီးယား ဘယ်မှာရှိလဲ၊ ဂိုဏ်းခွဲနှစ်ခု ဘယ်လို ဆက်ဆံကြမလဲ ငါတို့ မသိသေးဘူး။" ရင်မွှေးမီးလောင်က သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

အခြားဂိမ်းမာများက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ အာသာ တစ်ဦးတည်းသာ စိတ်ပျံ့လွင့်နေပုံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

သူတို့ စကားစမြည် ပြောနေကြစဉ် အခြားဂိမ်းမာများသည် အစည်းအရုံးဝင်များကို တက်ကြွစွာ ခေါ်ယူ နေကြသည်။ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် အဆောင်အယောင်များ အပြည့်နှင့် ပေါ်လာပြီးနောက် လူ ၁၅ ဦးပါ ကန့်သတ်ဒန်ဂျင် နယ်မြေကို စိန်ခေါ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အာသာသည် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုဘဲ ဘောင်းဘီမဝတ်သူနှင့် ကျန်လူများ နောက်သို့ လိုက်ပါ သွားခဲ့သည်။ ထွက်ခွာမသွားမီ သူ ပန်းခင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖယ်ရီမလေးသည် သစ်ပင်တစ်ပင် အပေါ်တွင် နေထိုင်နေခဲ့သည်။ စိမ်းစိုနေသော သစ်ပင်ကို မည်သည့် အချိန်က စိုက်ပျိုးခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့သော်လည်း အချိန်တို အတွင်းမှာပင် လေးငါးနှစ်သားအရွယ် ပေါက်နေခဲ့သည်။ ဖယ်ရီမလေးသည် သစ်ရွက်များနှင့် အကိုင်းအခက်များကို အသုံးပြု၍ အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံး ပြုလုပ် ထားခဲ့သည်။

ဂိမ်းမာများစွာသည် မျိုးစေ့ခင်းတွင် အပင် အမျိုးမျိုးကို စိုက်ပျိုး နေကြသည်။ မြေဆီလွှာ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သောကြောင့် မာနာ အကူအညီဖြင့် အပင်များသည် ဆယ်မိနစ်အတွင်း အရွယ်ရောက် လာခဲ့သည်။ အများစုမှာ အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းများနှင့် ဟင်းချက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့က တန်ဖိုး မရှိသော်လည်း အခြေခံ အပင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဂိမ်းမာများသည် အတွေ့အကြုံ ရရှိရန် အခြေခံမှ စတင်၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြရသည်။

ဤဂိမ်းတွင် အပင်စိုက်ပျိုးသူများမှာ အလွန် ရှားပါးသည်။

အာသာသည် စိုက်ပျိုးထားသော အပင်များ၏ တန်ဖိုးကို အရေးမစိုက်ခဲ့ပေ။ မျိုးစေ့ခင်းတွင် ဂိုဘလင်အသစ် အနည်းငယ်သာ ရပ်နေကြ၏။ အာသာ တစ်စုံတစ်ယောက် မေးနေသည်ကို ကြားလိုက် ရသည်။ "ဝါရင့် မိုးလက်ဖက်ရည် ဘယ်မှာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက တတိယဘီတာ စမ်းသပ်မှုရဲ့ ပထမဆုံး နေ့ပဲ၊ ပြီးတော့ မိုးလက်ဖက်ရည်က အွန်လိုင်း မဖြစ်သေးဘူး။ ငါက ဒီလိုဒဏ္ဍာရီလာ၊ လေးစားအတုယူဖွယ် ဇာတ်ကောင်မျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။"

"ဒါက ဟာသပဲ။ မင်းရဲ့ လေးစားအတုယူမှုကို ဒီလိုပြတာလား။"

အာသာသည် ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ သူ၏ အဖော်များ နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

...

လီလိုသည် သူမ၏ မာနာစွမ်းရည်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော ရဲတိုက်ငယ်လေးထဲတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မာနာများ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ် နေခဲ့သည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားသော မှော်ဖန်လုံး တစ်လုံး ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ ပြုပြင်ထားသော ပုံတူပွား အဖိုးတန်ပုလဲ ဖြစ်သည်။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ဘရု၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့နှင့် ပုံတူပွား အဖိုးတန်ပုလဲတို့၏ ပေါင်းစပ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မှော်ဖန်လုံးသည် ရှားလော့ခ်၏ မျက်နှာကို ပြသနေခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ လီလို။" ရှားလော့ခ်သည် မှော်ဖန်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ သူ၏ နောက်တွင် ကြက်ဥခေါင်းသည် ကွန်ပျူတာ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကီးဘုတ်ကို အရူးအမူး ရိုက်နေခဲ့သည်။ ရှားလော့ခ်သည် ဒန်ဂျင်အရှင် ခန်းမဆောင်တွင် လီလိုနှင့် စကားပြောဆို နေခဲ့သည်။

"မာနာက အရမ်း မြန်မြန် ကုန်ဆုံးနေတယ်။ မင်း ပေးထားတဲ့ ဒန်ဂျင်အမြုတေမှာ ပြဿနာ ရှိနေတယ်ရော။"

လီလိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ နေရာရွှေ့ပြောင်း ဝင်ပေါက်များ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး လူသားများ၊ ဖယ်ရီများနှင့် အက်လ်ဖ်များသည် ဝင်ပေါက်များမှ ထွက်လာကြသည်။

လူသားဦးရေမှာ အချိုးအစား ပိုများနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဘောင်းဘီတိုများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ အမျိုးသမီးများ အတွက်မူ ရိုးရှင်းသော ရှပ်အင်္ကျီများ ဝတ်ဆင် ထားကြသည်။ အချို့မှာ လှပချောမော ကြပြီး အချို့မှာမူ ရုပ်ဆိုးကြသည်။ အချို့လူသားများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများဖြင့် လှုပ်ရှား နေကြသည်။

လီလို မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤလူသားများ၊ ဖယ်ရီများနှင့် အက်လ်ဖ်များသည် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားများနှင့် တစ်စက်မှ မတူကြပေ။

လီလိုက ရှားလော့ခ်ကို "မင်းက ငါ့ မာနာကို သုံးပြီး ဒီမျိုးနွယ်တွေကို ဖန်တီးခဲ့တာလား။"ဟု မေးလိုက်သည်။