အကြောင်းရင်းများစွာ

နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသည် ကုမ္ပဏီတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။ နိုင်ငံတွင် ထုတ်ကုန်များ နည်းပါးသောအခါ စီးပွားရေး အဆင်မပြေသည့်အခါ အရှုံးပေါ်ရန် လွယ်ကူသည်။ အစိုးရသည် ဆုံးရှုံးမှုများကို ကာမိရန် စီးပွားရေးထဲသို့ ရန်ပုံငွေများ ထည့်သွင်းရသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် မှားယွင်းသည် မဟုတ်သော်လည်း အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ထည့်သွင်းထားသော ရန်ပုံငွေသည် ရေရှည်တည်တံ့နိုင်သလား။ ဒုတိယအချက်မှာ စီးပွားရေးထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသော ရန်ပုံငွေသည် နိုင်ငံ၏ ပို့ကုန်စွမ်းရည်များကို တိုးမြှင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ် ဆုံးရှုံးမှုများကို လျှော့ချရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုင်းအစိုးရသည် ပထမအချက်ကိုသာ အောင်မြင်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဂျပန်ထံမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကို ရရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ပို့ကုန်များ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုင်း၏ အဓိက ပို့ကုန်များမှာ အီလက်ထရွန်းနစ်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ တရုတ်က တင်သွင်းသော အီလက်ထရွန်းနစ် အစိတ်အပိုင်းအများစုမှာ ထိုင်းနှင့် အခြား အရှေ့တောင်အာရှ နိုင်ငံများမှ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြီးခဲ့သည့်နှစ် အစောပိုင်းမှစ၍ အီလက်ထရွန်းနစ်ထုတ်ကုန်များ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဝယ်လိုအား သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုင်း၏ အီလက်ထရွန်းနစ် ပို့ကုန်များသည် တရုတ်နှင့် ကုန်သွယ်မှု တိုးမြှင့်ခဲ့သော်လည်း ထိန်းထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုင်း၏ ကုန်သွယ်မှုသည် ၈.၂% မှ ၃% သို့ ကျဆင်းခဲ့သည်။

ဒါဆိုရင် ထိုင်းရဲ့ ပို့ကုန်တွေက ကောင်းနေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ သူတို့ ပိုက်ဆံရှုံးနေတာပဲ။

ထို့အပြင် ထိုင်းရှိ အီလက်ထရွန်းနစ် စက်ရုံအများစုကို ဂျပန်ကုမ္ပဏီများက တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုင်းတွင် လုပ်သားခနှင့် မြေဈေးမှာ အလွန်သက်သာသောကြောင့် ထိုင်းသည် ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ အီလက်ထရွန်းနစ် အစိတ်အပိုင်း ထုတ်လုပ်သည့် နိုင်ငံဖြစ်သည်ဟု မှားယွင်းသော ထင်မြင်ချက်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤစက်ရုံများအားလုံးမှာ ဂျပန် အီလက်ထရွန်းနစ်ကုမ္ပဏီများ၏ subcontractor များသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက်များတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေနဲ့တောင် ထိုင်းအစိုးရက နှစ်စဉ် ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ GDP က မြင့်နေပေမဲ့ နိုင်ငံက ဘာပိုက်ဆံမှ မရှာနိုင်ဘူး။ ပိုက်ဆံအများစုကို နိုင်ငံခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေ၊ အထူးသဖြင့် ဂျပန်ကုမ္ပဏီတွေက ယူသွားကြတာ။

Sony၊ Panasonic၊ AIWA၊ Sixth Sense Companyတို့မှာပင် ထိုင်းတွင် စက်ရုံများရှိသည်။ စက်ရုံတည်ဆောက်ခ သက်သာရုံသာမက လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု ကုန်ကျစရိတ်လည်း အလွန်နည်းပါးပြီး အစိုးရကလည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ထောက်ပံ့ကြေးများ ပေးခဲ့သည်။

စက်ရုံများ ပိုများလာသည်နှင့်အမျှ လုပ်သားလိုအပ်ချက် တိုးလာပြီး အလုပ်သမားများ၏ လုပ်ခလစာများ တိုးလာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုင်းအလုပ်သမားများ၏ လုပ်ခလစာများသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်အတွင်း ဆယ်ဆကျော် တိုးလာခဲ့သည်။ အလုပ်သမားများ၏ လုပ်ခလစာများ တိုးလာသောအခါ ကြီးမားသော လုပ်သားအင်အား လိုအပ်သည့် ကုမ္ပဏီများသည် ၎င်းတို့၏ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းကို ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။

ဖိနပ်၊ အဝတ်အထည် စသည်တို့သည် ယခင်က ထိုင်း၏ အဓိက ပို့ကုန်များဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစက်ရုံအများစု ပိတ်သွားသည်နှင့်အမျှ ပို့ကုန်များလည်း ကျဆင်းသွားသည်။

ဤသတင်းအချက်အလက်များနှင့် အချက်အလက်များကို ဖုန်းယွီ၏ လူများက စုဆောင်းခဲ့ပြီး ဖုန်းယွီသည် ထိုင်း၏ ဘဏ္ဍာရေးစနစ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြိုကျနိုင်သည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထိုင်းအစိုးရသည် ဆုံးရှုံးမှုများဖြင့် လည်ပတ်နေပြီး လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ပျမ်းမျှ ကြွေးမြီသည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ၁,၅၀၀ ကျော် ရှိသည်။ သို့သော် ထိုင်းလူမျိုးများသည် သူတို့၏ ငွေများကို ကြွယ်ဝစွာ သုံးစွဲနေကြဆဲဖြစ်သည်။ ဥရောပ ရေမွှေးများ၊ ဈေးကြီးသော ဝိုင်များ၊ ကားများ၊ နာရီများ စသည်တို့ကို ထိုင်းသို့ တင်သွင်းခဲ့သည်။

မက်စီဒီး ဘင့်ဇ် (Mercedes Benz) ကားများ တင်သွင်းမှုတွင် ကမ္ဘာ့တတိယအများဆုံး နိုင်ငံဖြစ်သည့် ထိုင်းသည် ထိုင်းလူမျိုးများ မည်သို့ ငွေသုံးစွဲသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ဖူကွမ်းကျန့်သည် ဆောင်ကျန်းမော်တော်ကား ယာဉ်များကို ထိုင်းသို့ ရောင်းချရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ထိုင်းရှိ ကုန်သည်များက စိတ်မဝင်စားခဲ့ကြပေ။ ဇိမ်ခံအမှတ်တံဆိပ်များသာ ထိုင်းတွင် ကောင်းစွာ ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ အလယ်အလတ်တန်းစားအပိုင်းကို ဂျပန်အမှတ်တံဆိပ်များက ယူထားသည်။

ထိုင်းလူမျိုးများသည် သူတို့၏ဘဝကို ကျေနပ်ကြပြီး သူတို့နိုင်ငံ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပျမ်းမျှဝင်ငွေသည် တရုတ်လူမျိုးများထက် ပိုများသောကြောင့် တရုတ်ကိုပင် အထင်သေးခဲ့ကြသည်။

ထိုင်းလူမျိုးများ ကြွယ်ဝလာပြီးနောက် ဇိမ်ခံပစ္စည်းများတွင် သုံးစွဲကြပြီး စတော့ဈေးကွက်တွင်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြသည်။ ထိုင်းလူမျိုးအများစုသည် ရှယ်ယာများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ကြသည်။ ဆရာများ၊ အလုပ်သမားများ၊ ယာဉ်မောင်းများ၊ အိမ်ရှင်မများပင် ရှယ်ယာများ စတင်ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ စတော့ဈေးကွက် မြင့်တက်လာပြီး လူတိုင်းက စတော့ဈေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ကြီးမားသော ပမာဏကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

ဘဏ်များရှိ ငွေသွင်းငွေများ နည်းပါးလာပြီး လူတိုင်းက စတော့ဈေးကွက်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် သူတို့၏ ငွေစုများကို ထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။ လူများသည် ချေးငွေများပင် ယူ၍ ရှယ်ယာများ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စတော့ဈေးကွက်မှ ပြန်အမ်းငွေသည် အတိုးနှုန်းများထက် ပိုများသည်ဟု သူတို့ ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုင်း၏ ဘဏ္ဍာရေးအဖွဲ့အစည်းများသည်လည်း ဘဏ်များထံမှ ချေးငွေများကို အမြောက်အများ ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့ စတော့ဈေးကွက်တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော ပမာဏမှာ အလွန်များပြားသဖြင့် ရှယ်ယာများကို ထိန်းချုပ်၍ အမြတ်ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။

ဘဏ်များက ချေးငွေများ ပိုမိုထုတ်ပေးပြီး လူများက ဘဏ်များတွင် ငွေပို၍ နည်းပါးစွာ အပ်နှံကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘဏ်များသည် သူတို့၏ ချေးငွေအတိုးနှုန်းများကို တိုးမြှင့်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပိုမိုမြင့်မားသော အတိုးနှုန်းများ ရှိနေသော်လည်း ၎င်းသည် လူများကို ချေးငွေယူခြင်းမှ မရပ်တန့်စေခဲ့ပေ။ တစ်နှစ်လျှင် ၁၇% အတိုးလား။ ကိစ္စမရှိဘူး! ငါ အဲဒီချေးငွေကို ယူမယ်။

ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ရှယ်ယာတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရာကနေရတဲ့ အမြတ်တွေက လအနည်းငယ်အတွင်း အတိုးကို ကာမိနိုင်တယ်။ ဒါဟာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ခန့်မှန်းလုပ်ငန်း ဖြစ်သွားပြီ!

ချေးငွေအတိုးနှုန်းများ မြင့်တက်လာပြီး ကုမ္ပဏီအချို့သည် အတိုးပေးချေရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့၏ ထုတ်လုပ်မှုများ ထိခိုက်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ ထုတ်ကုန်များကို နိုင်ငံခြားသို့ တင်ပို့နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုင်း၏ စုစုပေါင်း ပို့ကုန်များ ကျဆင်းသွားသည်။

အခြားနိုင်ငံများ ချမ်းသာလာသောအခါ ၎င်းတို့သည် ပညာရေးကဲ့သို့ ၎င်းတို့နိုင်ငံ၏ အခြေခံအဆောက်အဦများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံကြသည်။ သို့သော် ထိုင်း၏ ကြွယ်ဝမှုသည် အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်သည်။ အစိုးရသည် နှစ်စဉ် ဆုံးရှုံးမှုများရှိပြီး ပညာရေးအတွက် ငွေမရှိပေ။

ထိုင်း၏ ပညာရေးစနစ်နှင့် နည်းပညာသည် အရှေ့တောင်အာရှရှိ ကျန်နိုင်ငံများထက် အောက်ကျနောက်ကျ ရှိနေသည်။ ထိုင်းသည် အာရှတွင် နောက်ဆုံးနေရာတွင် ရှိသည်။

နည်းပညာနှင့် ကောင်းမွန်သော ပညာရေးစနစ်မရှိပါက နိုင်ငံတွင် အင်ဂျင်နီယာများ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုင်းရှိ အဓိက နည်းပညာမြင့်လုပ်ငန်းများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဆင့်မြင့်နည်းပညာမရှိပါက မည်သည့်နိုင်ငံမှ အင်အားကြီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုင်းစီးပွားရေး အဆင်ပြေနေသော်လည်း တည်ငြိမ်သော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် ထိုင်းက ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့မှာ နည်းပညာမြင့်လုပ်ငန်းတွေ မရှိသလို သူတို့ရဲ့ ရိုးရာလုပ်ငန်းတွေကလည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း နည်းပါးနေပြီ။ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး ပြိုလဲဖို့ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး။

ထိုင်းအစိုးရသည် ဤပြဿနာများကို သတိမထားမိသလော။

မဟုတ်တာ။ ထိုင်းအစိုးရသည် ဤပြဿနာများကို သတိထားမိသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် ဖြေရှင်းနည်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ ပို့ကုန်များ ဆိုးရွားလာပြီး ထိုင်းဘတ် တန်ဖိုးကျဆင်းမှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ထိုင်းဘတ် တန်ဖိုးကျဆင်းပါက ထိုင်း၏ ဆုံးရှုံးမှုများသည် ပို၍ပင် ကြီးမားလိမ့်မည်။

ထိုင်းအစိုးရသည် ၎င်း၏ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ငွေကြေးကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ အစိုးရသည် ၎င်း၏ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သောအခါ ၎င်းသည် ထိုနိုင်ငံ၏ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်တွင် ပြင်းထန်သော ပြဿနာရှိနေပြီဟု ဆိုလိုသည်။ ထိုနိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး ပြိုကျနိုင်ပေသည်။

ဆိုရော့စ်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည်လည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူတို့သည် အားကုန်မထုတ်သေးဘဲ ထိုင်းအစိုးရသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည်။ သူတို့သာ ထိုင်း၏ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်ကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ပါက ထိုင်းအစိုးရသည် ၎င်းတို့ကို တားဆီးနိုင်မည်လော။

ထိုင်းဘဏ်တွေမှာ ကြွေးဟောင်းတွေ အရမ်းများနေလို့ စီးပွားရေးကို ကူညီဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။

ဤကြွေးအများစုကို ဘဏ်ဝန်ထမ်းများက သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများအား ထုတ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤဘဏ်ဝန်ထမ်းအားလုံးသည် ချေးငွေမှရသော ငွေဖြင့် ရှယ်ယာများနှင့် အိမ်ခြံမြေများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခြင်းသည် မြင့်မားသော အမြတ်အစွန်းများ ရရှိနိုင်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြသည်။

လမ်းပေါ်က သာမန်လူတွေတောင် ပိုက်ဆံရှာဖို့ ဒီလိုလုပ်နေကြတာပဲ။ ဝန်ထမ်းတွေက သူတို့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ဘယ်လို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့မှာ အပေါင်ခံစရာ ဘာမှ မရှိဘူးလား။ ကိစ္စမရှိဘူး။ အခု ဈေးကွက်က ကောင်းနေတာပဲ၊ သူတို့ ချေးငွေ မဆပ်နိုင်စရာ ဘယ်လိုလုပ်ရှိမှာလဲ။

သုံးယောက်မိသားစုတစ်စုက အိမ်နှစ်လုံးအတွက် အပေါင်ခံငွေ ပေးချေရမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်တွေက သူတို့နေဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေပဲ၊ ပြီးတော့ ၁ နှစ်၊ ၂ နှစ် ကြာပြီးရင် အမြတ်နဲ့ ရောင်းနိုင်တယ်။

နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ထိုင်းဘတ်ရဲ့ တန်ဖိုးက အလွန်အကျွံ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်တယ်။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ငွေလဲနှုန်းသာ မရှိခဲ့ရင် ထိုင်းဘတ်က လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက တန်ဖိုးကျဆင်းသွားခဲ့ပြီ။

အကြောင်းရင်းများစွာကြောင့် ထိုင်း၏ ဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဆိုရော့စ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ထိုင်းကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့လျှင်တောင် ဤဘဏ္ဍာရေးအကျပ်အတည်း ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ သို့သော် ဆိုရော့စ်နှင့် ဖုန်းယွီတို့ ထိုင်း၏ ဘဏ္ဍာရေးဈေးကွက်ကို တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဤအကျပ်အတည်းကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

******