ဒန်းပေါ်တွင် ကစားခြင်း

လီရှောင်သည် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကောင်းမွန်ပြီး အားအင်ကြီးမားသောကြောင့် ဒန်းချိတ်ဆွဲရန်အတွက် သူအားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ပထမဆုံး စမ်းသပ်သူဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို တင်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို တွန်းမပို့မီ ကြိုးကို ကိုင်ထားရန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..." သူသည် တခစ်ခစ်ရယ်မောစပြုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သူ့အစ်မက သူ့ကို လုံလောက်စွာ မြင့်အောင် မတွန်းပေးကြောင်း ညည်းညူပြီး ရှောင်ချင်အား သူ့ကို တွန်းပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏နေရာကို ယူပြီး သူ့ကို တွန်းပေးစပြုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အရာထင်ခဲ့သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်သည် ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်သည် သူတို့ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် တစ်စုံတစ်ရာ မပြောတော့ပေ။

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အသိပေးပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ချင်အာကို စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်။"

သူမမောင်သည် ၎င်းပေါ်တွင် အတော်လေးကြာကြာ ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း သူသည် အခြားသူများကို ပျော်ရွှင်စေရန် အသင့်မဖြစ်သေးပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် ရပ်တန့်ပြီး နေရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

"ချင်အာ၊ မင်းအလှည့်။" သူက ရှောင်ချင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။

"ကျွန်တော်...ကိစ္စမရှိပါဘူး။" သူက ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဒန်းပေါ်တွင် ထိုင်ရန် အသက်ကြီးလွန်းသည်။

"ထိုင်လိုက်။ ရှောင်ကျစ်ကို မင်းကို တွန်းခိုင်းလိုက်။ မင်းပြီးသွားရင် ငါ့အလှည့်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ဒန်းသည် သူမအတွက်ဖြစ်ကြောင်း မမေ့ပေ။ သူမသည် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကောင်းစားသောက်ခြင်းအပြင် ဖျော်ဖြေရေးပုံစံတစ်ခုခု ရှိသင့်သည် မဟုတ်လော။

ဖျော်ဖြေရေးအကြောင်း ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသည်။ သူမသည် ဤအလုပ်များသောကာလပြီးနောက် ၎င်းအကြောင်းကို ပိုမိုစဉ်းစားမည်။

ဆောင်းရာသီရောက်သောအခါ သူမသည် အနားယူရန် အချိန်ပိုရမည်ဖြစ်ပြီး ပျော်စရာတစ်ခုခု ပြုလုပ်မည်။

ရှောင်ချင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"အမြန်လုပ်၊ ငါနောက်ကျရင် ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့ဖို့ မြို့ထဲကို သွားဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး သူ့ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အမြန်၊ ချင်အာ၊ ငါမင်းကို တွန်းပေးမယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် ရှေ့ထွက်လာပြီး ရှောင်ချင်၏လက်ကို ဆွဲကာ သူ့ကို ဒန်းဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်၏ကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူ့ဒေါ်လေး ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် ကောင်လေးသည် ဒန်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ခံရသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ကျစ်သည် တခစ်ခစ်ရယ်မောပြီး အော်ဟစ်ရင်း သူသည် စတင်လွှဲတော့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ချင်သည် အသံမထွက်ဘဲ သူ၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အနားမယူနိုင်ပေ။

သူမသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြည့်ပြီး "ရှောင်ကျစ်၊ မင်းက အရမ်းအားနည်းတယ်။ ငါလုပ်လိုက်မယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ကောင်းပြီ။" လင်းရှောင်ကျစ်က သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းရှောင်ကျစ်၏နေရာကို လျင်မြန်စွာ ယူပြီး ပိုမိုအားစိုက်၍ တွန်းလိုက်သည်။

"ဝိုး၊ ချင်အာ၊ မင်းအရမ်းမြင့်တဲ့နေရာကို ရောက်နေပြီ။"

"ငါလည်း ဒီလောက်မြင့်အောင် လွှဲချင်တယ်။"

"ဟားဟား၊ ချင်အာ၊ မင်းခြေထောက်တွေကို မြှောက်ထား။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆက်လက်အော်ဟစ်နေသည်။

"အား၊ တွန်းတာရပ်တော့။"

"ဒါက အရမ်းမြင့်တယ်။"

"ဟားဟားဟား..." ခဏအကြာတွင် တည်ငြိမ်သော လူငယ်လေးသည် သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးပြီး ၎င်းကို ပျော်မွေ့စပြုလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရှောင်ချင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နေရာကို အစပြု၍ စွန့်လွှတ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏အလှည့်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းဒန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူမသည် ထို့နောက် ကလေးနှစ်ယောက်အား သူမကို နောက်မှ တွန်းပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ပိုအားစိုက်ပြီး တွန်း။"

"ပိုမြင့်ဦး။"

"ဟားဟားဟား။ ငါပိုမြင့်အောင် ပျံနိုင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဒန်းပေါ်တွင် လွှဲနေသည်၊ သူမ၏အပြုံးသည် တောက်ပပြီး ချိုမြိန်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်သည် သူမကို နောက်သို့ တွန်းပေးခဲ့ကြသည်။

ခြံဝင်းသည် ရယ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

***