စားသောက်ဆိုင်ငယ် ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ဆိုင်ရှင်က သူမကို ထွက်သွားစေချင်ရင် ထူးဆန်းနေမှာပဲ။

သို့သော် အခကြေးငွေမပေးရခြင်းမှာ ကောင်းမွန်ပုံရသည်။

"ဘာလို့မဖြစ်ရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတချို့ကို ငါ့စားသောက်ဆိုင်မှာ ရောင်းလို့ရတယ်။ အမြတ်ကို ငါနဲ့ ခွဲဝေယူတာ ဘယ်လိုလဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးလေး စိတ်ဝင်စားရင် ကျွန်မဆီက ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို မှာယူလို့ရပါတယ်။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့သလိုပဲ နေ့တိုင်း ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်။"

စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။

သူက အရင်းအနှီးမစိုက်ဘဲ အမြတ်ရချင်နေတာ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူဌေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်မပူခဲ့ပေ။

သူမသည် ပြုံးကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ဒီဆိုင်ကို ရောင်းချင်နေတာလား။"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း စိတ်ဝင်စားလား။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရလျှင် သူမသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လွှဲပြောင်းယူပြီး စီးပွားရေးလုပ်နိုင်မည့်သူတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

သို့သော် သူမသည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်အတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပံ့ပိုးပေးသည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး သူမ၏ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းမှာ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ကိုင်နေသည်။ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် သာမန်ကျေးလက်မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

"ဟီးဟီး၊ ဟုတ်ကဲ့။"

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။

"ငါ့ဆိုင်ရဲ့ တည်နေရာက မဆိုးပါဘူး။ နောက်ဖေးမှာ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်လုံးရှိတယ်။ မင်း ဒီမှာ ခဏလောက်ရပ်နေတာဆိုတော့ ဖောက်သည်စီးဆင်းမှုကို မြင်နိုင်တာပေါ့။

ဆိုင်က အရမ်းကြီးပြီး ငှားရမ်းခက မြင့်လို့ ရပ်တည်ရခက်တာပဲ။ မင်း တကယ်လိုချင်ရင် ပရိဘောဂတွေက ငွေ စ၂၀ ပဲ ကျသင့်မှာ။

ငါ ပထမဆုံးစတုန်းက စားပွဲခုံတွေနဲ့ ထိုင်ခုံတွေ၊ အလှဆင်တာတွေက ငွေ ၃၀ ပြားနီးပါး ကုန်ကျခဲ့တာ..." ဤအကြောင်းကို ပြောရင်း ဆိုင်ရှင်၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် နာကျင်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငှားရမ်းခက ဘယ်လောက်လဲ။" သူမက မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပို၍စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ တကယ်စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ။

"နေရာက ကြီးတယ်၊ ငှားရမ်းခက ဘေးကဆိုင်ထက် ပိုဈေးကြီးတာတော့ အမှန်ပဲ။ တစ်လကို ငွေစ ၁၀ ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ဆီက လွှဲပြောင်းယူရင် နောက်ငါးလအတွက် စုစုပေါင်း ငွေစ ၄၀ ပဲ ပေးရမှာ။ ငါ မြေပိုင်ရှင်နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားပြီးပြီ၊ ငါးလငှားရမ်းကာလပဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငှားရမ်းခက တကယ်ပဲ နည်းနည်းဈေးကြီးတယ်။"

ပိုင်ရှင်သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နေရာကို ပြန်လည်ငှားရမ်းရန် ခက်ခဲသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်အလျင်စလိုလုပ်ကာ စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းစတင်ရန် ဤနေရာကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

သူ ဆက်နေလျှင်တောင် ငွေများများစားစား ရှာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ အရှုံးမပေါ်သော်လည်း စာချုပ်ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

သူ့တွင် ကျွေးမွေးရမည့် မိသားစုတစ်စုလုံးရှိသည်။ ဤသို့ဆက်ဖြစ်နေလျှင် ဘဝမှာ မလွယ်ကူတော့ပေ။

"ဦးလေး၊ ကျွန်မ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ငှားချင်တာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးနေရာက အရမ်းကြီးတယ်။ ကျွန်မအတွက် လက်တွေ့မကျဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဦးလေး စောစောက ပြောခဲ့တာအရဆိုရင် ဆိုင်ငှားရမ်းခက အရမ်းမြင့်လို့ပဲ။"

"ကျွန်မ မေးချင်တာက ခင်ဗျား စားသောက်ဆိုင်ဘေးမှာ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ဆိုင်ရဲ့ ၃၀ ကနေ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပေးလို့ရမလားဆိုတာပဲ။"

"ကျွန်မ တစ်လကို ငှားရမ်းခ ၄ ပြား ပေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဤဆိုင်ကို အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသော်လည်း ဈေးအလွန်ကြီးသည်။

ထို့အပြင် ဧရိယာသည် သူမအတွက် အလွန်ကြီးမားသည်။

ဤဆိုင်၏ တည်နေရာမှာ မဆိုးပေ။ အကယ်၍ သူက နေရာကို သူမနှင့် မျှဝေသုံးစွဲရန် ဆန္ဒရှိမည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။

ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် ငှားရမ်းခကို ချွေတာနိုင်သည်။

တကယ်တော့ ငွေစ ၄ စသည် ဈေးမပေါသော်လည်း သူမ၏ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများမှာ ဈေးပေါသည်။ အကယ်၍ သူမသည် တစ်ပွဲကို ၄ ပြားဖြင့် ရောင်းချမည်ဆိုလျှင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပွဲလျှင် ၃ ပြားသာ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

****