မနက်ဖြန် အဖြေပေးပါ

တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပွဲ ၄၀ ကျော်မှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းသည် မြေပိုင်ရှင်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆိုင်ခင်းခြင်းထက် အမှန်တကယ် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိခြင်းသည် များစွာပို၍ လွယ်ကူသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသာမက အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် ငရုတ်သီးများပါ ရောင်းချမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးဖြစ်ပြီး သူမသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမသည် ယခုမလုပ်ပါက ပိုင်ရှင်သစ်သည် အစီအစဉ်သစ်တစ်ခု ရှိနိုင်ပြီး သူတို့သည် သူမနှင့် နေရာခွဲဝေသုံးစွဲလိုမည်မဟုတ်ပေ။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမသည် သူ၏လစဉ်ငှားရမ်းခကို ခွဲဝေပေးလိုသောကြောင့် သူသည် ငွေ ၆ စသာ ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် နေရာခွဲဝေသုံးစွဲပြီးနောက် သူ့စားသောက်ဆိုင်၏ အရွယ်အစားသည် ဘေးရှိဆိုင်နှင့် အတူတူလောက်ပင် ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း လစဉ်ငှားရမ်းခသည် ငွေ ၆ စ ဖြစ်သွားသည်။

၎င်းသည် ဘေးရှိဆိုင်၏ လစဉ်ငှားရမ်းခထက် ငွေ ၁ စ လျော့နည်းသည်။

ငွေ ၁ စသည် များစွာမဟုတ်သော်လည်း နည်းပါးသည်လည်း မဟုတ်ပေ။

အခြားရှုထောင့်မှ စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ၏စားသောက်ဆိုင်သည် ယခုအခါ အမြတ်အစွန်းများစွာ မရရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လစဉ် ငွေ ၄ စ အပိုရရှိနိုင်ပါက သူ၏မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်မည်ဖြစ်သည်။

"ဦးလေး၊ ဘယ်လိုထင်လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူစိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ငါစဉ်းစားကြည့်ပါရစေ။"

သူ့ဇနီးသည် သူမ၏ဦးလေးထံမှ အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေပေးခဲ့ပြီး လစာသည် မနည်းကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့အား စားသောက်ဆိုင်ကို ဆက်ငှားပြီး ထိုနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ဆက်ငှားနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သူသည် ၎င်းအကြောင်းကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။

လက်ရှိအခြေအနေအရ သူသည် သူ့ဇနီးနှင့်အတူ တကယ်ပဲ ဆက်ငှားသင့်မသင့်ကို ပြန်လည်ဆွေးနွေးရမည်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ကျွန်မမနက်ဖြန် ဆိုင်ခင်းဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်၊ ဒါဆိုရင် ဦးလေး ကျွန်မကို အဖြေပေးလို့ရပြီ။

စိတ်ဝင်စားရင် အသေးစိတ်ပြောကြမယ်။ မဟုတ်ရင် တခြားနေရာကို သွားမေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အလျင်စလိုမဖြစ်ပေ။

"ငါ မနက်ဖြန် မင်းကို သေချာပေါက် အဖြေပေးပါ့မယ်။" ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ သဘောထားကြောင့် သူသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူသည် စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်ရန် သူအားစိုက်ထုတ်မှုများစွာ လိုအပ်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေစဉ် လီရှောင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လီရှောင်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ယောက်ျားဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပိုမိုယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် သူနှင့်အတူ လုပ်ငန်းစကားပြောရန် ရဲရင့်သည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ၏ပရိယာယ်များကို လုံးဝမကြောက်ပေ။

ဤစုံတွဲသည် သာမန်မဟုတ်ပေ။

နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ လီရှောင် ရောက်ရှိလာသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လီရှောင်နှင့်အတူ နွားလှည်းပေါ်တက်ပြီး ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရေပုံးတစ်ပုံး၊ သံအိုးကြီးတစ်လုံး၊ ပန်းကန်များစွာ၊ ပုံးကြီး ၁၀ လုံးနှင့် ပုံးငယ် ၁၀ လုံး ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ကောက်ပဲသီးနှံဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆန်ချော ပေါင် ၁၀၀ ကို ထပ်မံဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ချင်းရှီမြို့၏ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတွင် လီရှောင်သည် စကားမပြောပေ။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီးရှိ ဆိုင်ငှားရမ်းရန် အစီအစဉ်ကို နားထောင်နေခဲ့သည်။

"ဒါက အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်လား။ လူကြီးမင်းချင်က စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်ကို မေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါမင်းနဲ့အတူ သူ့ကို သွားတွေ့မယ်။ ပြီးတော့ အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခမဖြစ်အောင် မင်းက မြေပိုင်ရှင်နဲ့ ငှားရမ်းစာချုပ် ချုပ်ရမယ်။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။"

ထို့နောက် သူမသည် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်ရော ဒီနေ့ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မတို့ဒီနေ့ အချိန်သိပ်မရှိခဲ့ဘူး။ သင်္ဘောကျင်းမှာ တစ်ခုခုတွေ့ခဲ့လား။"

"မတွေ့သေးဘူး။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းလုပ်ကြရအောင်။"

"အင်း။"

လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏နှလုံးသားသည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခုန်လှုပ်လာတော့သည်။

***