ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။

"ရှ-ရှင် ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ။" သူမက ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်က ပြန်လှည့်သွားလေသည်။

အတော်လေးကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက "မင်းဆံပင်ကို စည်းထားသင့်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မှင်သက်သွားသည်။

သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူမနားလည်ပြီး မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

သူမနှင့် လီရှောင်တို့သည် တရားဝင်လက်မထပ်ရသေးသော်လည်း အမည်ခံအားဖြင့် လင်မယားဖြစ်နေကြပြီ။

ရှေးခေတ်တွင် အမျိုးသမီးများသည် လက်ထပ်ပြီးနောက် ဆံပင်ကို စည်းကာ ထုံးဖွဲ့ထားကြသော်လည်း သူမ...ကောင်းပြီ၊ သူမ၏ဆံပင်သည် ချထားဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် အစောပိုင်းက လူကြီးမင်းချင်ရှေ့တွင် လီရှောင်ကို သူမ၏ယောက်ျားအဖြစ် မိတ်ဆက်ခဲ့ရာ သူသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သည်။

"ဪ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ ပြီးတော့ အမေက ဒီနေ့ငါနဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်။" လီရှောင်သည် အနေရခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ဪ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမအမေက လီရှောင်နှင့် စကားပြောနေတာလား။

"သူက...ငါတို့ရဲ့အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။" လီရှောင်သည် မျက်နှာနီရဲပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုပင် မကြည့်နိုင်တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မှင်သက်သွားသော်လည်း လီရှောင်၏ ရှက်ရွံ့မှုကို မြင်သောအခါ မပြုံးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

သူမ၏စေ့စပ်ထားသူသည် တကယ်ပင် ချစ်စရာကောင်းသည်၊ အထူးသဖြင့် သူမျက်နှာနီရဲသောအခါတွ။

"အဟမ်း၊ သူမက ဒီလရဲ့နောက်ဆုံးနေ့က နေ့ကောင်းရက်သာလို့ ပြောခဲ့တယ်။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့ဩသွားသည်။

"ဒါဆို ရှင်ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။" သူမက မေးလိုက်သည်။

"ငါအမေ့စကားကို နားထောင်မယ်။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း သူ့စကားကို နားထောင်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ယားယံနေစဉ် လီရှောင်၏ သေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မည်သူမျှမကြည့်နေကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သူ့အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့အပေါ် ခုန်တက်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူသတိပြုမိချိန်တွင် သူမလဲကျမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် တိတ်တဆိတ်တိုက်ခိုက်မှုသည် အောင်မြင်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။ လီရှောင်သည် သူ၏မျက်နှာ မီးလောင်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အဟမ်း၊ ပြန်ထိုင်။" သူက သူ့ကိုယ်သူ မျက်နှာတည်တည်ထားရန် အတင်းအကျပ်ပြောလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် တကယ်ပင် ပိုမိုရဲရင့်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမ ကျေနပ်စွာ ပြုံးပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ "လကုန်ဆိုတော့ ကြာသေးတာပေါ့..." သူမသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤသည်က လီရှောင်အား နွားကို အိမ်သို့ မောင်းနှင်ရင်း ဇက်ကြိုးကို ပိုမိုအားစိုက်၍ ဆုပ်ကိုင်စေခဲ့သည်။

သူတို့အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ဦးလေးဝမ်၊ အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့အားလုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်မိသားစုသည် သူမအား ကျေးဇူးတင်ရန်နှင့် အလုပ်အချို့ စီစဉ်ကူညီရန် လာရောက်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိရှိခဲ့သည်။

"ယွဲ့အာ၊ ငါတို့ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ ရွှမ်ကျစ်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ရောင်းမယ်။" အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရွှမ်ကျစ်သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါမနက်ဖြန် အလုပ်စလုပ်ချင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။" သူ၏ဖခင်သည် သူ့အလုပ်ရှင်အား သင်္ဘောကျင်းတွင် သန်ဘက်ခါ အသိပေးမည်ဖြစ်သည်။ မိသားစုရှိလူတိုင်း အလုပ်များနေကြပြီး သူ့ညီမငယ်သည် ဒဏ်ရာရနေသည်။ သူသည် တာဝန်အချို့ကို ထမ်းဆောင်ရမည်။ ပင်ပန်းခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်၊ အဓိကမှာ ငွေရှာရန်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မဒီနေ့ သစ်သားပုံးတချို့ ဝယ်ခဲ့ပြီး ဒီညကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ နောက်တစ်သုတ် လုပ်မယ်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ထောက်ပံ့မှု မပြတ်တောက်အောင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ ဒီညနေပိုင်းမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ဘယ်လိုရောင်းရလဲ။"

"ကျွန်တော်အများကြီးရောင်းခဲ့တယ်။" လျိုရှီမတုံ့ပြန်မီ လင်းရှောင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ရှစ်ပုံးခွဲ ရောင်းခဲ့တယ်၊ အိမ်မှာ တစ်ဝက်ကျန်သေးတယ်၊ ပြီးတော့ သုံးပုံးက စမ်းချောင်းဘေးမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။" လျိုရှီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မဆိုးပါဘူး။"

"ကျန်တာတွေကို မနက်ဖြန်မနက် ကျွန်မနဲ့အတူ ယူသွားပြီး နောက်မှ ထပ်လုပ်မယ်။" သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

***