ဆိုင်ဖွင့်ရန် အစီအစဉ်

"မင်းပန်းကန်တွေ အများကြီးဝယ်ထားတယ်။ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံလုံလောက်လို့လား။" လျိုရှီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများမှ ငွေရရှိနေသော်လည်း သူမသမီးသည် ပစ္စည်းများ ဆက်လက်ဝယ်ယူနေပြီး သူမရရှိသောငွေအနည်းငယ်ကို လုံးဝမစုဆောင်းပေ။

သူမသည် သူမ၏ငွေကို လုံးဝမသုံးပေ။ အရင်းအနှီးကို သူမသမီးက ပေးချေခဲ့ပြီး ၎င်းသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်သည်။

သူမသည် သစ်သားပုံးများ၊ ပုံးများ၊ အိုးများ၊ ပန်းကန်များနှင့် အခြားအရာများကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ စုစုပေါင်းသည် မနည်းသော ပမာဏဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အစားအစာတိုင်းတွင် အသားများပါရှိသောကြောင့် အစားအသောက်ကုန်ကျစရိတ်သည် မနည်းပေ။ ၎င်းကိုလည်း သူမသမီးက ပေးချေခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ၊ သမီးဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

အသုံးစရိတ်သည် မနည်းသော်လည်း သူတို့သည် နေ့စဉ်ငွေရရှိသည်။ သူမ၏လက်ထဲရှိငွေသည် လည်ပတ်ရန်အတွက် လုံလောက်သည်။

သို့သော်...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသည်။

"တကယ်တော့ သမီးမှာ မလုံလောက်ဘူး။" ထို့နောက် သူမသည် လျိုရှီကို အနေရခက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပိုလိုလဲ။ အမေ့မှာ နည်းနည်းရှိသေးတယ်။" လျိုရှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဆန်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမလုံလောက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငှားရမ်းခအတွက် မလုံလောက်ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ထို့နောက် လျိုရှီအား ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းရှေ့တွင် ဆိုင်ငှားရမ်းရန် သူမ၏အစီအစဉ်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

"ငှားရမ်းခက အရမ်းမြင့်တယ်။" လစဉ်ငှားရမ်းခသည် ငွေ ၄ စဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ လျိုရှီသည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"တကယ်တော့ ဒါက သိပ်ဈေးမကြီးပါဘူး။ အဲ့ဒီနေရာမှာ ဆိုင်ငှားရမ်းဖို့ မလွယ်ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရှင်းပြခဲ့သည်၊ "ပြီးတော့ ရှိရင်တောင် အနီးအနားက ဆိုင်တွေက အရမ်းကြီးတယ်။ စားသောက်ဆိုင်ငယ်တစ်ခု ဖွင့်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။"

"သမီးတို့အခု ကောက်ညှင်းအေးတုံးပဲ ရောင်းနေတယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်နေ့မှာ အများကြီး မရနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီးနောက်ပိုင်းမှာ တခြားမုန့်တွေ ရောင်းတော့မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို နောက်ထပ်နှစ်လပဲ ရောင်းလို့ရမှာ။ အဲ့ဒီနောက် ဆောင်းရာသီရောက်ရင် သမီးတို့နောက်ထပ်လုပ်ငန်းတစ်ခု ရှာရတော့မယ်မဟုတ်လား။"

"တခြားမုန့်တွေလား။ ဘယ်လိုမုန့်မျိုးတွေလဲ။" လျိုရှီသည် သူမသမီးကို သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည်လည်း ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို နှစ်လသာ ရောင်းချနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။ အနာဂတ်တွင် မိသားစုသည် ပညာတတ်နှစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ရောင်းချခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏နေ့ရက်များသည် သိပ်မကောင်းတော့မည်ကို သူမစိုးရိမ်သည်။

"တုတ်ထိုးအစပ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

လျိုရှီ၏ ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့သည်၊ "ဒါက သမီးတို့အရင်က စားခဲ့တဲ့ ဟော့ပေါ့နဲ့ ဆင်တူတယ်။ ငရုတ်သီးနဲ့ အရသာခံရမယ်။ ဆောင်းရာသီမှာ ရောင်းရင် သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပဲ။" သူမ၏မျက်လုံးများသည် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သမီးတို့က ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်နေလို့ အလုပ်များနေပြီး လက်ထဲမှာ ငရုတ်သီးတွေ သိပ်မရှိတာသာ မဟုတ်ရင် ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အခါ ရောင်းချစပြုနိုင်တယ်။" ငရုတ်သီးများသည် သူမ၏ အဆုံးစွန်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။

ငရုတ်သီးကြီးထွားလာသောအခါ သူမသည် သေချာပေါက် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လျိုရှီသည်လည်း ငရုတ်သီးများအကြောင်း သိရှိသည်။

သူမသည် သူမချက်ပြုတ်သောအခါ သူမသမီး၏ ငရုတ်ဆီအချို့ကို ထည့်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။

သူမသည် ငရုတ်သီးများကို ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် အသုံးပြုလိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဆောင်းရာသီမှာ စပ်တဲ့အစားအစာတွေ စားရတာ ကောင်းမှာပဲ။" သူမက သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဆက်လုပ်လိုက်။ မင်းဘယ်လောက်ငွေလိုလဲဆိုတာပဲ ပြောပြ။" လျိုရှီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လစဉ်ငှားရမ်းခသည် ၄ စဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လများစွာ ကြိုတင်ပေးချေရဖွယ်ရှိသည်။

အသုံးစရိတ်များသည် မြင့်မားမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့မလုံလောက်ပါက သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက် စာသင်ကျောင်းသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ထားသော ငွေ ၂၀ စကို ထုတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားရင်း လျိုရှီသည် အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်နေပုံရသည်။

နောက်ထပ် စာရင်းသွင်းရန် တစ်လသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူမတွင် ငွေမလုံလောက်ပါက ဒုက္ခရောက်မည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် ပြုံးပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့ အမေ။ သမီး အမေ့ဆီက အများဆုံး ၁၀ စပဲ ချေးမယ်။ ငွေပိုရရင် ချက်ချင်းပြန်ပေးမယ်။"

လူကြီးမင်းချင်က သူ၏ငှားရမ်းမှုတွင် ငါးလကျန်ရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် သူနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းတွင် ငါးလစာ ငှားရမ်းခ ပေးချေရန် မလိုအပ်ပေ။

***