လူကြီးမင်းချင် သဘောတူလိုက်ပြီ

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ရောက်လာသည်ကိုမြင်၍ ကူညီရန် အလျင်အမြန်သွားလိုက်သည်။ ဧည့်သည်ကို ကျွေးမွေးပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဒန်းအနားသို့ သွားထိုင်နေလိုက်၏။ သူမသည် မိခင်နှင့်အတူ အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့ကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ရောက်လာသောအခါ အားလုံးအတူတကွ စားသောက်ကြသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ကောက်ညှင်းအေးတုံးလာဝယ်သူများ ပို၍များပြားလာ၏။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို အနားယူစေပြီး သူမကိုယ်တိုင် သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည် လျိုမိသားစု အိမ်မှာပင် စီးပွားရေးလုပ်နိုင်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ အားကျသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်သည် အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်၍ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပိုမိုရောင်းချနိုင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျစ်သည် အနားမယူဘဲ စမ်းချောင်းသို့သွားကာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၆ ပုံးကို ယူလာသည်။ သူသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းကာ ပူပြင်းသောနေရောင်အောက်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကျန်လူများသည် ပန်းကန်များကိုဆေးကြောပြီး ခဏအနားယူကြသည်။ ထို့နောက် ဆန်နှစ်နှင့် ထုံးရည်တို့ကို ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် ထိုအလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီးသားဖြစ်၍ မကြာမီပင် ပြီးစီးသွားသည်။

"ငါ အိမ်အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်။ နောက်မှပြန်လာပြီး မင်းနဲ့အတူ မြို့ထဲလိုက်ခဲ့မယ်!"

အဒေါ်ဝမ်က လက်စကိုခေါက်တင်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အိမ်အလုပ်များအတွက် ကျန်းမိသားစုကိုလည်း အကူအညီတောင်းထားပြီး နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဆိုင်၌ ကူညီပေးရန် သဘောတူထားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်၏လစာကို ဝမ် ၈၀ မှ ၁၀၀ သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့! သဘောတူထားတဲ့အချိန် လာခဲ့လိုက်လေ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ လာခေါ်လိုက်မယ်!"

သူတို့နှစ်အိမ်ကြား အကွာအဝေးသည် သိပ်မဝေးလှသောကြောင့် သူမအော်ခေါ်လျှင်ပင် ဝမ်မိသားစု ကြားနိုင်လောက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

အဒေါ်ဝမ်က ပြန်ဖြေပြီးနောက် ထွက်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲရှိ ဒန်းပေါ်တွင် ခဏထိုင်ရင်း ရှားပါးသော အနားယူချိန်ကို ခံစားနေလိုက်သည်။ ညနေ ၄ နာရီမထိုးမီတွင် အဒေါ်ဝမ် ပြန်ရောက်လာသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လှည်းပေါ်သို့ ပစ္စည်းများတင်ကာ မြို့ထဲသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံး ၂၄ ပုံးနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ ၁၂ ပုံးမှာ ရူယီစားသောက်ဆိုင်အတွက်ဖြစ်ပြီး ကျန် ၁၂ ပုံးကိုမူ ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီးရှိ ဆိုင်သို့ ယူဆောင်သွားသည်။ သူတို့သည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ပစ္စည်းသွားပို့ပြီး မကြာမီပင် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ နွားလှည်းပေါ်မှ မဆင်းမီမှာပင် လူကြီးမင်းချင်က စားသောက်ဆိုင်အဝင်ဝ၌ သူမကို စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အမြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဘေးတစ်ဖက်သို့သွား၍ စကားစမြည်ပြောကြသည်။ အဒေါ်ဝမ်မှာမူ ဆိုင်စတင်ခင်းကျင်းနေပြီဖြစ်သည်။

မနေ့က ကောက်ညှင်းအေးတုံးမဝယ်လိုက်ရသူများသည် သူမဆိုင်ခင်းသည်ကိုမြင်သောအခါ အလျင်အမြန် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိ၍ လူကြီးမင်းချင်နှင့် အကြာကြီး စကားမပြောတော့ပေ။

"လူကြီးမင်းချင် သဘောတူပြီဆိုတော့ ကျွန်မ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေအကုန်ရောင်းပြီးသွားလို့ ကျွန်မယောက်ျား ဒီရောက်လာရင် အသေးစိတ်ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်ဆိုသည်။ ဆိုင်ကိစ္စသည် အမှန်တကယ်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းမှာလည်း ထပ်မံတိုးချဲ့ရဦးမည်။

"ကောင်းပြီလေ!"

လူကြီးမင်းချင်က လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဆိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လူများတန်းစီ၍ ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်နေကြသည်ကိုမြင်ပြီး အားကျသွားသည်။ သူမ၏လုပ်ငန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဆိုင်တွင် အဒေါ်ဝမ်သည် ပိုက်ဆံရေရင်း ဧည့်သည်များအတွက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးလှီးပေးရင်းဖြင့် အတော်လေး အလုပ်များနေသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ရောက်လာသည်။

"ကျွန်မ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ပန်းကန်တွေဆေးပြီး ဧည့်သည်တွေကို ကူညီပေးပါဦး!"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဪ, ရတာပေါ့!"

အဒေါ်ဝမ်က အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်၏အလုပ်ကို လွှဲယူကာ အလုပ်များသွားတော့သည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် ဘေးသို့သွား၍ ဧည့်သည်များကို လက်ခံခြင်း၊ ပန်းကန်များရှင်းလင်းခြင်း၊ လင်းရှောင်ယွဲ့ အမှာများ လှမ်းပြောခြင်း စသည်တို့ကို လုပ်ဆောင်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အရာရာကို လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်သည်။ ထိုအချိန်အခါသည် ရာသီဥတုပူပြင်းပြီး ဆိုင်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးစားသုံးသူ အတော်များများရှိသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ဆိုင်တွင် ထိုင်ခုံလေးခုသာရှိပြီး လူအများကြီးမဆံ့သော်လည်း လူအများစုမှာ မတ်တပ်ရပ်စားရသည်ကို စိတ်ထဲမထားကြပေ။ ကျောင်းသားများထွက်လာသည်ကိုစောင့်ရင်း နွေအပူဒဏ်ကိုဖြေဖျောက်ရန် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်စားရခြင်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

***