ငွေခွဲဝေခြင်း

အဒေါ်ဝမ်သည် ငြင်းဆန်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမသည် လျိုရှီကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး "မင်းက အရမ်း..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရယ်မောမိသည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ကို သူစိမ်းလို မဆက်ဆံပါနဲ့။ ဒီရွာမှာ အမေ့နဲ့ အရင်းနှီးဆုံးက အဒေါ်ပဲ။ အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးက ကျွန်မလေးစားရဆုံး လူကြီးတွေပဲ။ ကျွန်မတို့က သွေးမတော်သားမစပ်ပေမဲ့ ဆွေမျိုးတွေထက် ပိုရင်းနှီးတယ်။"

လျိုရှီသည်လည်း သူမကို ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

"ငါမင်းကို မီးမွှေးကူညီမယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လျိုမိသားစုသည် သူမမိသားစုကို စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ဆက်ဆံသောကြောင့် သူမသည် သူတို့ကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် ပိုမိုလုပ်ဆောင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ကို မီးဖိုချောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အလုပ်စလုပ်တော့သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် စကားပြောရင်း မကြာမီ နေ့လယ်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားသည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် လျိုမိသားစု၏ ထမင်းစားပွဲတွင် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များစွာသာမက ဆန်ချောပါ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩပြီး မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

လျိုမိသားစု၏ဘဝသည် ယခုအခါ တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

"အမေ၊ လီရှောင်နဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သွားခေါ်လိုက်။ သမီး အာ့ယာအတွက် ဟင်းတွေ ယူသွားပေးမယ်။" ဝမ်အာ့ယာအတွက် အစားအစာများ ထုပ်ပိုးပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ခါးစည်းကို ချွတ်ပြီး လျိုရှီကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသွားစရာမလိုပါဘူး၊ ငါလုပ်လိုက်မယ်။" အဒေါ်ဝမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး သူမကို မတားဆီးခဲ့ပေ။

"ကျွန်မလည်းအတူ လိုက်ခဲ့မယ်။"

သို့သော် အဒေါ်ဝမ်သည် တံခါးသို့ လျှောက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းခဏနားလိုက်။ ငါ ဟင်းတွေ ပို့ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ မင်းငါ့ကို စောင့်စရာမလိုဘူး။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်သည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် ပြုံးပြီး သူမသမီးကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ်က တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးရတာ မကြိုက်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် တခြားသူတွေက သူ့ကို သဘောကျပြီး ကောင်းကောင်းဆက်ဆံကြတာ။"

"ဟုတ်တယ်။" လျိုရှီက သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လီရှောင်နှင့် အခြားသူများကို ပြန်ခေါ်ရန် ပြောပြီး သူမသည် စားပွဲပြင်ဆင်ရန် သွားခဲ့သည်။

သူမရောက်သောအခါ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် လီရှောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် လီရှောင်သည် ရေကန်များ ထပ်မံတူးဖော်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ရေကန်များကို ဖုံးအုပ်ထားသော သစ်သားပျဉ်ပြားများကို ညှိနှိုင်းနေသည်။

"အရင်ဆုံး စားကြရအောင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ငါပြီးမှ လာခဲ့မယ်။"

သူသည် လက်ထဲရှိအရာများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို အရင်ပြန်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ချက်ချင်းသူမအစ်မထံသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားခဲ့သည်။

"စားချိန်ရောက်ပြီ။" သူသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

ရှောင်ချင်သည် လင်းရှောင်ကျစ် လဲကျမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းသွားရန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီအား စားပွဲပြင်ဆင်ကူညီရန် သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမနှင့် လျိုရှီတို့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ပင်ကြီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လီရှောင်ကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သစ်ပင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ဒန်းတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏အစ်မကို ချက်ချင်းနှောင့်ယှက်လိုက်သည်။

"ငါ လီရှောင်ကို ညနေပိုင်းမှာ လုပ်ခိုင်းမယ်။ အခု မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငွေအရင်ခွဲပေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ထို့နောက် စားပွဲငယ်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားနှစ်တွဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါမင်းတို့ကို ရောင်းရတဲ့ ပွဲတိုင်းအတွက် ၁ ပြား ပေးမယ်လို့ပြောခဲ့တယ်နော်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၆ ပုံးကျန်ခဲ့တာဆိုတော့ စုစုပေါင်း ပွဲ ၁၅၀ ပဲ။"

"ဒီတော့ မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီ ဘယ်လောက်ရနိုင်မလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့အား သင်္ချာပုစ္ဆာတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"၇၅ ပြား။" သူက ဖြေလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရှိနေသော လျိုရှီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဒီလောက်များတာလား။"

သူမသည် သူမသမီးအား ကလေးနှစ်ယောက်ကို ငွေပေးခြင်းမှ တားဆီးလိုခြင်းမရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည်လည်း သူမအား လယ်ကွင်းထဲတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ရောင်းချကူညီပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

***