ငွေချွေတာခြင်း

ဤသို့သော သစ်သားပုံးငယ်တစ်လုံးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၃၀ ပြားဖြင့် ရောင်းချသည်။

သူမကုန်စုံဆိုင်တွင် ရှိနေစဉ်က ဆိုင်အကူက ကုန်ပစ္စည်းများ တင်နေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ယွဲ့အာက လူကြီးမင်းကျင်းကို မည်မျှပေးချေခဲ့သည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူမသည် ပိုမိုဝယ်ယူပါက ဈေးသက်သက်သာသာဖြင့် ရရှိနိုင်မည်မှာ သေချာသော်လည်း ၎င်းသည် ၆ ပြား လျှော့ဈေးဖြစ်နေသည်။

လျိုရှီသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"အနာဂတ်မှာ တစ်ခုခုဝယ်ချင်ရင် ယွဲ့အာကို အရင်မေးလို့ရတယ်။ ဆောက်လုပ်ရေးကာလအတွင်းမှာ သူပဲ ပစ္စည်းအားလုံးကို ဝယ်ယူတာဝန်ယူခဲ့တယ်။

သူက ပစ္စည်းတွေအများကြီးဝယ်ခဲ့လို့ မြို့ထဲက ဆိုင်အတော်များများရဲ့ ပိုင်ရှင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ မင်းကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ချွေတာပေးနိုင်လောက်တယ်။"

အခြားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပါက သူမသမီးကို ဒုက္ခမပေးပေ။

သို့သော် အဒေါ်ဝမ်၏မိသားစုသည် မတူပေ။ အတိတ်က သူမသည် သူတို့ကို ကူညီခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူမသမီးကို ကူညီနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့ကို ငွေချွေတာရန် ကူညီပေးရမည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူမသမီးအား ပိုမိုကောင်းမွန်သော နာမည်ကောင်းရရှိရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် အဒေါ်ဝမ်၏မျက်လုံးများသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ တောက်ပလာသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့ ငါကောက်ပဲသီးနှံဆိုင်ကို သွားပြီး ဆန်လုံးညိုနဲ့ ခေါက်ဆွဲဝယ်ခဲ့တယ်။ လူကြီးမင်းချန်က ယွဲ့အာကြောင့်ပဲ ငွေတောင်းခံလွှာကို လျှော့ပေးခဲ့တာ။" အဒေါ်ဝမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမက အရမ်းသြဇာရှိတာပဲ။"

"လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ သူက မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့တောင်းတတ်လို့ပါ။" လျိုရှီက ကျိုးနွံစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူမသည် အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်။

ထို့နောက် လျိုရှီသည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် နွားစာအတွက် မြက်စုဆောင်းရန် လူငှားရမ်းခြင်းအကြောင်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

"ရှောင်အာက မြို့ထဲကို အလုပ်သွားလုပ်ရင် ငါနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အလုပ်အရမ်းများလိမ့်မယ်။ အခု ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်း စတင်ပြီဆိုတော့ တခြားအရာတွေလုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။

ညနေပိုင်းမှာ အဒေါ်ကျန်း လာမလာ ကြည့်ကြရအောင်။ သူ မလာရင် ငါသူ့အိမ်ကို သွားပြီး မေးမယ်။ သူမမိသားစုက ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ဆန္ဒရှိမရှိ မေးမယ်။ ငါသူ့ကို ငါ့ကိုကူညီဖို့လည်း မေးနိုင်တယ်။"

လျိုရှီသည် ပြုံးပြီး အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း သူ့ကို မင်းအိမ်က ဝက်ကလေးနှစ်ကောင်ကို ဂရုစိုက်ခိုင်းပါလား။ သူ့ကို နှစ်လလောက် ကျွေးခိုင်းလိုက်။"

ဝမ်အာ့ယာသည်လည်း အနာဂတ်တွင် သူမသမီးနှင့်အတူ ဈေးသို့ လိုက်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဝက်များအတွက် မြက်စုဆောင်းရန် လူငှားရမ်းလျှင်ပင် အစာပြင်ဆင်ရန် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်မိသားစုသည် သူတို့ကဲ့သို့ပင် အလုပ်များနိုင်ပေသည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် အမှန်တကယ်တော့ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေသည်။

"အလျင်မလိုပါဘူး။ ဒီညငါ့ယောက်ျားနဲ့သား ပြန်လာမှ စောင့်မယ်။ မိသားစုတစ်စုလုံး ဆွေးနွေးပြီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမယ်။"

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ငါအရင်ဆုံး အဒေါ်ကျန်းကို သွားမေးလိုက်မယ်။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမနဲ့ မိန်းကလေးသုံးယောက်က အိမ်မှာပဲ ရှိနေကြပြီး အလုပ်မတွေ့မှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေကြတာ။"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်း သစ်သားပုံးများကို လျင်မြန်စွာ ဆေးကြောခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ကျန်ရှိသော သစ်သားပုံးများကို သယ်ဆောင်ပြီး စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ပြုတ်နေပြီဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင်မှ မွှေးကြိုင်သော စားသောက်ဖွယ်ရာရနံ့သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို သွားရည်ကျစေသည်။

သစ်သားပုံးများ ဆေးကြောပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ရှိတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ မပြုလုပ်နေကြောင်း မြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် ထွက်ခွာရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမကို ထွက်ခွာခွင့်မပြုဘဲ ညစာအတွက် နေခိုင်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆူညံသံကို ကြားပြီး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး။ ညနေပိုင်းမှာ လုပ်စရာတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် စားသောက်ပြီးနောက်မှာ ကျွန်မကို ကူညီဖို့ ဒုက္ခပေးရဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အတူတူစားကြရအောင်။ မင်းအာ့ယာအတွက် ဟင်းတွေပြန်ယူသွားလို့ရတယ်၊ ဒါမှ ချက်ပြုတ်စရာမလိုတော့မှာ။"

"ဒါ မဖြစ်သင့်ပါဘူး..." အဒေါ်ဝမ်သည် ထွက်ခွာရန်ကြံရွယ်နေသည်။

သို့သော် သူမကို လျိုရှီက တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့မိသားစုနဲ့ အရမ်းယဉ်ကျေးနေတုန်းပဲလား။"

အဒေါ်ဝမ်သည် ဆက်လက်ထွက်ခွာလိုသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုရှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းထွက်သွားရင် ဒါက မင်းငါတို့ကို မိသားစုလို မဆက်ဆံဘူးဆိုတာကို ဆိုလိုတာပဲ။"

***