၂၄ ပြားပဲလား

သူမရောင်းချလိုက်သော ပန်းကန်တိုင်းသည် အမြတ်အစွန်းဖြစ်သည်။ ရွာထဲတွင် လုပ်ငန်းကောင်းမွန်ပါက ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနိုင်ပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းပေါ်မှဆင်းပြီး သူမအမေ၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဆန်ပေါင် ၂၀ က မလုံလောက်ဘူး။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်က ပမာဏတိုးပြီး ညနေပိုင်းမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၁၂ ပုံး ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။ ဒါ့အပြင် သမီးက ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီးမှာ ရောင်းချဖို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံး ၈ ပုံး ယူသွားဖို့လည်း ပြင်ဆင်နေတယ်။ အိမ်မှာရောင်းဖို့လည်း နည်းနည်းလုပ်သင့်တယ်မဟုတ်လား။"

လျိုရှီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"၁၂ ပုံးလား။" သူတို့က မနေ့က ၄ ပုံးပဲ တောင်းခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့မှာ ပုံးတွေ မလုံလောက်ဘူး။" ရုတ်တရက် လျိုရှီသည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဟီးဟီး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အမေ၊ ရှောင်ယွဲ့က ပုံးတွေထပ်ဝယ်ခဲ့တယ်။ နွားလှည်းထဲမှာ အများကြီးရှိတယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည်လည်း လျိုရှီကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လျိုရှီသည် စိတ်အေးသွားသည်။

"သွားကြစို့၊ သစ်သားပုံးတွေ သယ်ကူကြမယ်။" ရှောင်ချင်က လင်းရှောင်ကျစ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" လင်းရှောင်ကျစ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် ရှေ့ထွက်လာပြီး နွားလှည်းထဲတွင် သစ်သားပုံးအမြောက်အမြား စုပုံထားသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး လှည်းပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ချလိုက်ကြရအောင်။" သူမက သူမသမီးကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသည် ချက်ချင်းနွားလှည်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သစ်သားပုံးများကို ထုတ်ယူပြီး အောက်ရှိလူသုံးယောက်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် အပြင်ဘက်မှ အဒေါ်ဝမ်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လျိုရှီ။"

လျိုမိသားစု အလုပ်များနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး ကူညီပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလား။ အာ့ယာ နေကောင်းသွားပြီလား။"

"ဟုတ်တယ်။ ရောင်ရမ်းနေတာ လုံးဝကျသွားပြီ။ သူက မင်းယူလာပေးတဲ့ ပေါက်စီတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်တယ်။"

"ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ သူ နောက်ထပ်လိုချင်ရင် ကျွန်မမှာ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟဟ၊ ဒါလောက်ပါပဲ။ မင်းက အရမ်းရက်ရောတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။"

အဒေါ်ဝမ်သည် လျင်မြန်ပြီး သွက်လက်သောကြောင့် နွားလှည်းပေါ်မှ အရာအားလုံးကို ထုတ်ယူကူညီရန် ကြာမြင့်စွာ မစောင့်လိုက်ရပေ။

ထို့နောက် သူမသည် လျိုရှီအား ကလေးနှစ်ယောက်ကို စမ်းချောင်းသို့ ခေါ်သွားပြီး သစ်သားပုံးများကို ဆေးကြောကူညီပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားကို တဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး နွားလှည်းကို ဖြုတ်ကာ နွားကို ကျွေးမွေးခဲ့သည်။

သူမပြီးစီးသွားသောအခါ သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး လျိုရှီစိမ်ထားသော ဆန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆန်ပေါင် ၂၀ သည် မလုံလောက်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ရှာဖွေပြီး နောက်ထပ် ဆန်ပေါင် ၂၀ ကို ထပ်မံစိမ်ထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စမ်းချောင်းဘေးတွင် လျိုရှီသည် အဒေါ်ဝမ်အား မနက်ပိုင်းက လုပ်ငန်းအကြောင်းကို ပြောပြပြီးဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ထို့နောက် သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ သူမကို မေးခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။

"လုပ်လိုက်။ ရွှမ်ကျစ်က ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေနဲ့ ရင်းနှီးတယ်။ သူက ကြိုးစားတယ်။ တစ်နေ့တည်းမှာ သင်္ဘောကျင်းမှာ ရသလောက် ရောင်းရနိုင်လောက်တယ်။"

လျိုရှီ သဘောတူသောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် ပို၍စိတ်အေးသွားသည်။

"ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ဒီညသူတို့ပြန်လာရင် သူတို့ကို ပြောပြမယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ သူသဘောတူရင် ငါယွဲ့အာကို သစ်သားပုံးတွေ ထပ်ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒါမှ အနာဂတ်မှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ မပြတ်တော့မှာ။" လျိုရှီက ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့မနက် လုပ်ငန်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမသည် ယခုအခါ သူမသမီး၏ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းကို ယုံကြည်နေပြီ။

သူတို့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ရူယီစားသောက်ဆိုင်၊ ဈေး၊ ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီး၊ သင်္ဘောကျင်းနှင့် အခြားရွာများတွင် ရောင်းချပါက တစ်နေ့လျှင် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ဘယ်နှပွဲလောက် ရောင်းချနိုင်မလဲ။

"ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ။ သစ်သားပုံးတွေက ဈေးမပေါဘူး။" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူမက လူကြီးမင်းကျင်းနဲ့ ရင်းနှီးပြီး သူ့ဆီက အများကြီးဝယ်တယ်။ သူက ၂၄ ပြားပဲ ယူတယ်။" လျိုရှီက ပြုံးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"၂၄ ပြားပဲလား။" သူမက မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

***