ကျင်းမိသားစု၏ ပုန်ကန်မှု

ကျင်းမိသားစု အကြီးအကဲ ကျင်းဟောက်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး အလယ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လျက် သူ့လက်ထဲမှ ရာထူးထုတ်ပယ်စာကို အကျည်းတန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။

စာထဲတွင် ကော်မတီ၌ သူရရှိထားသော ရာထူးအားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြောင်းနှင့် နောက်ထပ်အစီအစဉ်များ မချမှတ်မီအထိ အိမ်တွင်သာ နေထိုင်ရန် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

ထိုမျှသာမက ထုတ်ပယ်စာ၏နောက်တွင် အလွန်တင်းမာသော လေသံဖြင့် ရေးသားထားသည့် အသိပေးစာတစ်စောင်လည်း ပါလာသေးသည်။

နိုင်ငံတော်၏ စစ်ဦးစီးချုပ်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားပုံရသော ထိုအသိပေးစာတွင် ကျင်းမိသားစုအား ကောင်းကင်ကံကြမ္မာကုမ္ပဏီမှ ချက်ချင်းနုတ်ထွက်ရန်နှင့် ရွှယ်အန်းအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်သည့် လုပ်ရပ်အားလုံးကို ရပ်တန့်ရန် တောင်းဆိုထားပြီး မည်သည့်ချိုးဖောက်မှုမဆို ပြင်းထန်သောအကျိုးဆက်များ သယ်ဆောင်လာမည်ဟု သတိပေးထားသည်။

ကျင်းဟောက်သည် လက်ထဲမှ ဤစာနှစ်စောင်၏ အလေးချိန်ကြောင့် သူ့လက်များ တုန်ယင်နေသည်။

ကော်မတီရှိ သူ၏ရာထူးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသောကြောင့် ကျင်းမိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ အာဏာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသလိုဖြစ်ပြီး သူကြိုးစားပမ်းစား စီမံခန့်ခွဲခဲ့သမျှအရာအားလုံး ရေစုန်မျောတော့မည် ဖြစ်သည်။

...

ကျင်းဟောက်သည် ထိုအရာကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။ အခန်းထဲရှိ အခြားသူများအားလုံးမှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။ ၎င်းတို့ မျက်နှာတိုင်းတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းများ ထင်ဟပ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျင်းဟောက်မှာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျင်းကျုံး"

"အဖေ"

ကျင်းကျုံး၏ ကိုယ်သည် တုန်သွားပြီး ရှေ့သို့ အမြန်ထွက်လာသည်။

"မင်းကို ငါက ကောင်းကင်ကံကြမ္မာကုမ္ပဏီထဲ ဝင်ခိုင်းခဲ့တာ၊ အခုထိ အချိန်ဒီလောက်ကြာနေပြီ၊ ကောင်းကင်ကံကြမ္မာဆေးလုံးရဲ့ ဖော်မြူလာကို မတွေ့သေးဘူးလား"

ကျင်းကျုံးက ခါးသက်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါပြရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အဖေ၊ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကံကြမ္မာကုမ္ပဏီထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တာမှန်ပေမဲ့ ချန်ရှို့ဟယ်နဲ့ ရွှယ်အန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အရမ်းစည်းလုံးညီညွတ်ကြတယ်၊ ကျွန်တော် ကောင်းကင်ကံကြမ္မာဆေးလုံးရဲ့ ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဝင်ကြည့်ခွင့် လုံးဝမရခဲ့ပါဘူး"

ကျင်းဟောက်၏ မျက်နှာမှာ ပိုလို့ပင် အရုပ်ဆိုးသွားပြီး စားပွဲကို ဒေါသတကြီး ထုလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ! မင်းတို့အားလုံး အသုံးမကျဘူး!"

ကျင်းကျုံးနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားကြပြီး အသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ဝံ့တော့ဘဲ ခေါင်းများကို ငုံ့ထားကြသည်။

ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်းမိသားစုကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထိန်းချုပ်ခဲ့သော ဤကျင်းဟောက်သည် သူ၏ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်ပြီးနောက် ကုလားထိုင်ကို မှီလိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရွှယ်အန်း ပြန်ရောက်လာပြီ...

ထို့အပြင် သူ၏ အားအင်သည် များစွာမြင့်မားပြီး မရှုံးနိမ့်နိုင်သည့်ပုံဖြင့် ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျင်းမိသားစုသည် သူတို့ အရင်ကလုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ကျင်းမိသားစုနှင့် အန်းမိသားစုကြားမှ အတိတ်ရှိ အာဃာတများကို ပြန်သတိရသောအခါ ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းတို့ကို လွယ်လွယ် လွှတ်ပေးမှာမဟုတ်ကြောင်းခန့်မှန်းရန် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ပင်မလိုချေ။

ထို့အပြင် ကျင်းဟောက်သိသည်မှာ ကော်မတီက ကျင်းမိသားစုကို နှင်ထုတ်ခြင်းသည် ယာယီသာဖြစ်ပြီး ရွှယ်အန်း ကျုံးတူးမြို့သို့ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ကျင်းမိသားစုကို စောင့်ကြိုနေမည်မှာ ကြီးမားသော ကပ်ဘေးတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ရွှယ်အန်းကိုယ်တိုင်တောင် လှုပ်ရှားရန်ပင် မလိုပဲ ကော်မတီဝင်များသည် ရွှယ်အန်းကို မျက်နှာလုပ်ချင်သာကြောင့် ကျင်းမိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားကာ တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအခြေအနေကို စဉ်းစားမိသောအခါ ကျင်းဟောက်တစ်ယောက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အေးစက်စက် အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှင်တို့က... ရွှယ်အန်းကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ကျင်းမိသားစုဝင်တွေလား။

"

"ဘယ်သူလဲ"

အစောင့်အချို့သည် တညီတညွတ်တည်း အော်လိုက်ကြသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးလည်း လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့မြင်လိုက်ရသည်မှာ ခိုင်ခံ့လှသည်ဟုဆိုသော သံတံခါးကြီးသည် ရုတ်တရက် အရည်ပျော်ကျလာပြီး မကြာမီပင် အရည်ကျိုထားသော သတ္တုအိုင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်ဝင်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပခုံးလောက်ရှည်သော ဆံပင်များ၊ မြင့်မားလှသော အရပ်နှင့်အတူ အနက်ရောင် သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏သွယ်လျသော ခါးနှင့် ခြေတံများကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသော အလွန်မြင့်မားသည့် ဒေါက်ဖိနပ်ကို စီးထားသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ လျှောက်ဝင်လာသောအခါ သူမ၏ ယိမ်းနွဲ့နေသော လမ်းလျှောက်ဟန်မှာ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ကျက်သရေအပြည့်ရှိနေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း အနည်းငယ် ကြောင်ငေးသွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော ဤအမျိုးသမီးကို မည်သူမျှ မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းမိသားစု၏ အစောင့်များမှာ အပြေးအလွှားရောက်လာပြီး သူမကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းဟောက်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး အစောင့်များကို နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျင်းအိမ်တော်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာရတာလဲ"

ကျင်းဟောက်သည် ဤအမျိုးသမီး ဝင်လာစဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးခြားမှုအမျိုးမျိုးကို သတိပြုမိသည်မှာ သေချာသည်။

အထူးသဖြင့် ထိုအရည်ပျော်သွားသော သံတံခါးကြောင့် ကျင်းဟောက်၏ မျက်ခွံများမှာ အလိုလိုလှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ စကားပြောဟန်မှာ ယဉ်ကျေးနေသည်။

အမျိုးသမီးငည် ခပ်ရေးရေးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိသားစုခေါင်းဆောင်ကျင်း၊ ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ကျွန်မမှာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ ရှင်တို့အားလုံး အဲ့ရွှယ်အန်းကို မုန်းကြလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျင်းဟောက်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မုန်းရင် ဘာဖြစ်လဲ၊ မမုန်းရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ?"

အမျိုးသမီးက သဘောကျစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"မုန်းတယ်ဆိုရင်တော့ အခု ရှင်တို့အတွက် လက်စားချေခွင့်ရမယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ မမုန်းဘူးဆိုရင်တော့..."

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသားတစ်ဦးနှင့်မတူသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ရှင်တို့ ဆက်ရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး"

"ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲလိုက်လဲ"

ကျင်းကျုံးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ပေါ်လာသော ထိုအမျိုးသမီးကို ဖမ်းချည်ရန် သူ့လူများကို အမိန့်ပေးချင်နေသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ကျင်းကျုံးသည် နေရာမှာပင် ကြက်သေသေသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြည့်မှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အေးစက်သလို ခံစားချက်တစ်စိုးတစ်စိမျှပင် မရှိပဲ သွေးအေးသတ္တဝါတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် အမျိုးသမီးသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ သည်းခံမှုကို မစမ်းသပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် အခုချက်ချင်း ရှင်တို့ကို အလောင်းတောင် ပြန်မရအောင် သေခိုင်းပစ်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးသည် အားပြင်းသော ဖိအားတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူမ အနီးရှိနေသူများမှာ ညည်းသံများပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်သို့ ယိုင်နဲ့စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

"အရှင်မ စိတ်ကိုလျှော့ပါ"

ကျင်းဟောက်က အော်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခါးကိုကိုင်းကာ နေရာမှ ထလိုက်ပြီး လေးစားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကျင်းမိသားစုက ဒီရွှယ်အန်းကို သေချာပေါက် မုန်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ရွှယ်အန်းက အခု အင်အားကြီးမားနေတယ်၊ ကော်မတီတောင် သူ့ဘက်မှာ ရပ်တည်နေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ် လက်စားချေနိုင်မှာလဲ"

အမျိုးသမီးလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်သောကိုယ်ဟန်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျင်းဟောက်၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် သဘာဝကျစွာ တက်ထိုင်လိုက်သည်။

"မုန်းတီးနေသရွေ့တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ ရှင်တို့ကို လက်စားချေနိုင်အောင် ကျွန်မကူညီပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အဆုံးမရှိသော သက်တမ်းနဲ့ စွမ်းအားကိုတောင် ချီးမြှင့်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ရှင်တို့က ကျွန်မကို ခြွင်းချက်မရှိ လက်နက်ချရမယ်၊ ပြီးတော့ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရမယ်"

အမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီး၏ စကားကြောင့် ကျင်းမိသားစုဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာများတွင် တုံ့စိုင်းနေဟန်များ ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မေးခွင့်ရှိမလား..."

အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်၊

"ငါက ကောင်းကင်နဂါးမျိုးနွယ်ကပဲ၊ ငါ့နာမည်က လုံတာ့"

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများသည် နဂါးမျက်လုံးများအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဩဇာအာဏာကြီးမားသော နဂါးအရှိန်အဝါမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

၎င်းတို့သည် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာကြပြီး ကျင်းဟောက်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကျင်းမိသားစုက အရှင်မကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"

သူဒူးထောက်လိုက်သည်နှင့် ကျင်းမိသားစု၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

လုံတာ့သည် လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ခပ်ရေးရေးပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်"

"သခင်မ၊ ဒါပေမဲ့ ကျင်းမိသားစုကို ဘာတွေလုပ်စေချင်လဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား"

ကျင်းဟောက်သည် လေးစားစွာ မေးလိုက်သည်။

လုံတာ့က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ဆင်းသက်လာတာ ငါတစ်ယောက်ပဲရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားက အဲ့ဒီ ရွှယ်အန်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် အလုံလောက်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့အားလုံး လုပ်ရမှာက ရွှယ်အန်းအပေါ် ရန်ငြိုးထားတဲ့ အင်အားစုအားလုံးကို စုစည်းဖို့ပဲ"

"နားလည်ပါပြီ"

ကျင်းဟောက်နှင့် အခြားသူများလည်း ခေါင်းငုံ့သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"အခု စွမ်းအားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ ချီးမြှင့်ပေးမယ်"

ထိုစကားအဆုံးတွင် လုံတာ့လည်း လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ကျင်းမိသားစုဝင်တိုင်းသည် ၎င်းတို့ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဤတို့အတွင်း၌ အားကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခု စီးဝင်လာသည်ကိုခံစားရသည်။

ကျင်းဟောက်ပင်လျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်နုပျိုလာသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျင်းမိသားစုဝင်အားလုံး အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်သွားကြသည်။

ကျင်းဟောက်နှင့် အခြားသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလျက် အလွန်လေးစားစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"သခင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

အခြားသူများ ထွက်သွားပြီးနောက်ကျင်းဟောက်သည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။

"သခင်မ၊ အဲ့ဒီ ရွှယ်အန်းက သာမန် တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေ ရင်ဆိုင်လို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့် ကျင်းမိသားစုက သူ့ကို ရန်ငြိုးထားတဲ့ အင်အားစုအားလုံးကို စုစည်းနိုင်ရင်တောင်မှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လုံတာ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါကိုတော့ ငါလည်း သိပါတယ်၊ ငါ မင်းတို့ကို လုပ်ခိုင်းတာက Zhongdu မြို့အတွင်းမှာ အထောက်အကူပြုသူတွေရှာဖို့သက်သက်ပဲ၊ တကယ့်အင်အားကတော့..."

လုံတာ့သည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါမဆင်းသက်ခင်ကတည်းက တခြား ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ၊ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ အဲ့ဒါ ရွှယ်အန်းရဲ့ သေရမယ့်ရက်ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျင်းဟောက်၏ မျက်နှာလည်း ဝမ်းသာမှုဖြင့် လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့”