ကြယ်ငါးပွင့် (၂)

သို့ပေမယ့် အနီးအနားက ဒေသခံတွေကတော့ ဘာမှမသိကြဘဲ ဒီနေရာက မြေကောင်း‌လို့ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဝင်မလာနိုင်ဘူးလို့ပဲ ထင်နေကြလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အရမ်းပင်ပန်းနေသည်။ ဟိုတယ်မှာ အခန်းယူပြီးနောက် ကုတင်ပေါ် လဲပြိုကျကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ဆာလောင်မှုကြောင့် နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ မွန်းတည့်နေပြီ။

နိုးလာတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲက အရမ်းရေငတ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေတစ်အိုးကြီးကို မော့သောက်ပြီး ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးလိုက်တော့မှ လန်းဆန်းပြီး အားအင်ပြည့်ဝသွားသလို ခံစားရသည်။

အဝတ်အစားသန့်သန့်လဲဖို့ အပြင်ထွက်လာတော့မှ ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းရှောင်မို၏ စေ့စပ်သေချာမှုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မနေ့ညက သူမပေးထားတဲ့ အဝတ်တွေက အသစ်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် အရမ်းသန့်ရှင်းနေပြီး အတွင်းခံတွေ၊ ယောက်ျားလေးဝတ် ဘောင်းဘီတိုတွေပါ အကုန်လုံးက အသစ်စက်စက်တွေ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းရှောင်မို၏ ဂရုတစိုက်မှုအတွက် အထင်ကြီးနေရင်း ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့် သူ့မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက “သူမမှာ ယောက်ျားလေး အတွင်းခံတွေ ဘယ်လိုရှိနေတာလဲ” လို့ တီးတိုး ပြောလိုက်မိသည်။

“ကျန်း...ရှောင်...မို!” ဆံပင်တိုတိုနဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူမ၏ ခါးထောက်ပြီး ရေချိုးပြီးကာစ ပြန်လာတဲ့ ကျန်းရှောင်မိုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ခေတ္တရပ်သွားပြီး ရေဇလုံနဲ့ ခွက်ကို ချကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ငါ့ရည်းစားအတွက် ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က ဝယ်ထားတဲ့ အတွင်းခံတွေ ဘယ်မှာလဲ” လို့ ဆံပင်တိုကောင်မလေးက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ပုခုံးတွန့်ပြပြီး “ဘယ်လောက်လဲ၊ မူရင်းစျေးအတိုင်း ငါပြန်ပေးမယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပိုပေးမယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“နင်က မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ယောက်ျားလေးအဝတ်အစားကို…”

ဆံပင်တိုကောင်မလေး စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်၊ “နင်က ဘာသိလို့လဲ။ မနေ့ညက ရှောင်မိုတို့နဲ့အတူ ထူးဆန်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက် ပြန်လာပြီး ရှောင်မိုက နင်တို့ရည်းစားအတွက် ဝယ်ထားတဲ့ အတွင်းခံကို ချက်ချင်းတွေ့တာနဲ့ အငှားလက်ဆောင်လိုမျိုး ပေးလိုက်တယ်။ ဟာဟာဟာ…”

ဆံပင်တိုကောင်မလေးက ကျန်းရှောင်မိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေပြီး “အဝတ်တွေက ပေးပြီးသွားပြီဆိုတော့ ပြန်ယူလို့မရတော့ဘူးလေ။

ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် ပိုပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားပြီးပြီ၊ မလုံလောက်သေးဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အစုံလိုက် အသစ်ပြန်ဝယ်ပေးရမလား” လို့ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း” လို့ ဆံပင်တိုကောင်မလေးက ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းရှောင်မို၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။ သူမ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ဟော်ကျစ်စန်းဆီက ဖုန်းဖြစ်သည်။

ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ ကျန်းရှောင်မိုက ခေတ္တရပ်ပြီး “ဟုတ်ကဲ့” လို့ ပြန်ဖြေကာ နောက်ထပ် “ဟုတ်ကဲ့” လို့ အကြိမ်ကြိမ်ပြောလိုက်ရပြီး စကားပြောဖို့ အခွင့်တောင် မရလိုက်ပေ။

ဖုန်းချပြီးနောက် သူမက ယန်ကျွင်းဇဲကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်၊ “ကျွင်းဇဲ၊ နိုးပြီလား”

“နိုးပါပြီ။ အပြင်ထွက်ပြီး ထမင်းစားမလို့။ လိုက်ခဲ့ချင်လား” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ကျန်းရှောင်မိုဘေးက မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး အသာလေးနားထောင်ဖို့ တိတ်တိတ်လေး ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

“အဲဒါ နင့်အတွင်းခံကို ဝတ်ထားတဲ့ကောင်လေးပဲ” လို့ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးက တိုးတိုးလေးပြောသည်။

ဆံပင်တိုကောင်မလေးက ရယ်မောရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ “နင့်ခွေးပါးစပ်ကနေ အမှိုက်စကားတွေပဲ ထွက်လာမှာပေါ့၊ အဲဒါ ငါ့ဟာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရည်းစားအတွက် ဝယ်ပေးထားတာ”

“အတူတူပါပဲ” လို့ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးက ပြောလိုက်ပြီး နားထောင်ရာမှာ အာရုံနစ်ဝင်နေတာကြောင့် အထင်လွဲနေတာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်းရှောင်မိုက ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြောပြနေသည်၊ “ခေါင်းဆောင်က ငါ့ကို ခုနကပြောတယ်၊ မိုမိသားစုရွာမှာ မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေကို အတည်ပြုပြီးပြီတဲ့။ ဒီမနက် မင်းဘဏ်အကောင့်ထဲကို ငွေသွင်းပေးလိုက်ပြီတဲ့”

“ဒီလောက်တောင် အလုပ်ဖြစ်တာလား” ယန်ကျွင်းဇဲ အံ့သြသွားမိလေသည်။

“ဟုတ်တယ်” ကျန်းရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ခေါင်းဆောင်ပြောတာက မင်းအခု တရားဝင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ဖို့ လျှောက်ထားနိုင်ပြီတဲ့၊ ဒါပေမယ့် တစ်လကြာတဲ့ အပြင်းအထန်လေ့ကျင့်ရေး သင်တန်းတက်ရမယ်။

သံလိုက်ဓားတိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်၊ ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်း၊ ထူးဆန်းတဲ့သံလိုက်စက်ကွင်းတွေကို အသုံးပြုတာတွေ အပါအဝင် အခြားအရာတွေလည်း ပါသေးတယ်”

“ဒါ… ငါလက်ရှိတော့ မလုပ်ချင်သေးဘူး” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက သူ့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြိုတင်သိထားဟန်ရှိပြီး အံ့သြခြင်းမပြဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ “ရပါတယ်၊ မင်းသဘောပါပဲ”

“ပြီးခဲ့တဲ့ညက ဦးလေးကော ဘယ်လိုလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ရှင်ပြန်ထမြောက်တာ အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ပြောသည်။ “အဲဒီနေရာက လျှို့ဝှက်ချက်အဆင့် အရမ်းမြင့်တယ်။ ငါတောင် အောက်ကိုဆင်းလို့မရဘူး၊

ဒါပေမယ့် ဦးလေးကောက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရဦးမယ်တဲ့။ ရုံးချုပ်ကပြောတာက ရှေးဟောင်းအလောင်းက ယင်သဘာဝရှိတာကြောင့် ဦးလေးကောက ကိုယ်လက်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်တာတွေ အများကြီး လုပ်ရလိမ့်မယ်တဲ့”

“ကျွန်တော်ထင်တယ် ဦးလေးကောသာ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အသက်ရှင်ရင်တော့ ကြယ်ငါးပွင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” လို့ ကျန်းရှောင်မိုက ရှားရှားပါးပါး ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ထမင်းအတူတူထွက်စားရအောင်၊ ငါစောင့်နေမယ်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေကြစဉ်မှာပဲ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က အရှက်မရှိပဲ ဆက်လက် “ခိုးနားထောင်” နေကြသည်။

ဆံပင်တိုကောင်မလေးက သူမ၏ရည်းစားအတွက် ဝယ်ထားတဲ့ အတွင်းခံကြောင့် စိတ်အာရုံ တစ်မျိုးဖြစ်နေသလို၊ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးကတော့ အတင်းအဖျင်းတွေကို နားထောင်ရင်း သဘောကျနေမိသည်။

သူမက ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ အရမ်းနီးနေပြီး ကျန်းရှောင်မို၏ကျောကို မှီထားသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးက ကျန်းရှောင်မို၏ကျောပေါ်မှာ တစ်ခုခု ရွေ့လျားနေတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ဆံပင်လိုမျိုး အရမ်းမြန်မြန်ရွေ့နေသည်။

သူမ နည်းနည်းအံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းထောင်ကာ ပိုပြီးရှင်းလင်းစွာမြင်ရဖို့ ကျန်းရှောင်မိုနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ရွေ့လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မို၏ကျောကို ထပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမ၏ဆံပင်ကို စည်းထားခြင်းမရှိဘဲ ပခုံးတွေနောက်မှာ လျှော့တိလျှော့ရဲကျနေသည်။ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးက သေချာကြည့်ပေမယ့် ဘာထူးခြားမှုမှ မတွေ့ရပေ။

သူမ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်ပြီး ကျန်းရှောင်မို၏ပခုံးပေါ်က ဆံပင်ကို သပ်ပေးလိုက်ရင်း ဒါက မျက်လှည့်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမကိုယ်သူမ အလျင်အမြန် ယုံကြည်စေလိုက်သည်။

“နင့်ဆံပင်က တကယ်ကောင်းတယ်နော်” လို့ ဆံပင်ရှည်ကောင်မလေးက ချီးကျူးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်မိုက ဖုန်းချပြီးကာစဖြစ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်ကာ အဝတ်အစားအသစ်လဲပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ သူမဟာ ဝက်အူချောင်းဆိုင်တစ်ခုမှာ ဝက်အူချောင်းနှစ်ပန်းကန် မှာစားပြီး မိုမိသားစုရွာက သူတို့၏အတွေ့အကြုံတွေကို ဆွေးနွေးကာစားသောက်ကြသည်။

ကျန်းရှောင်မိုကနေတစ်ဆင့် သူမဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။ သူမကြီးပြင်းလာခဲ့တဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာက အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက မြို့တော်ကြီးတစ်ခုက ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ “စင်ကြယ်အလင်းရောင် မိဘမဲ့ဂေဟာ” လို့ အမည်ရသည်။

အသက်တစ်ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်မှာ ကျန်းရှောင်မိုကို လက်ရှိသူမ၏ ဆရာတွေက မွေးစားခဲ့ပြီး နှစ်ဦးစလုံးက တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခတွေဖြစ်ကြပြီး သူမကို သမီးရင်းလို သဘောထားကာ ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြလေသည်။