ပေါင်ကျဲ (၂)

ယန်ကျွင်းဇဲက အတွင်းကို ဝင်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါချေ၊ သူက တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး အတွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံပါပဲ။

လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးက တံခါးဘေးက လုံခြုံရေးတဲထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူက အဝေးနေရာကနေ ဖြစ်တာကြောင့် အနီးကို မလာခဲ့ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို သတိထားတဲ့အသွင်နဲ့ စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူ့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံအရ သူ့ရှေ့က လူငယ်က ထျန်မုန့်တက္ကသိုလ် က ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ မတူပေ။ သူက တခြားကျောင်းက ကျောင်းသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ သူက ဒေသခံလူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

သူက ဒေသခံလူငယ်တစ်ယောက်ကို ကျောင်းဝင်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုပါချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးဘေးမှာရှိတဲ့ ကြေးပြားတစ်ခုကို အမြန်သတိထားမိလိုက်သည်။ အဲဒီမှာ 'တံခါး ၁' လို့ ရေးထားသည်။

လှည့်ပြီး လမ်းဘေးနားကို လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ ရပ်လိုက်သည်။ လုံခြုံရေးအစောင့်က သူ့နောက်ကနေ သူ့ကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကျိုးတာ့လီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ ဖက်တီးကောင်လေးတစ်ယောက်က ဘတ်စ်ကားပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဆီ လျှောက်လာသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်၊ သူက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အထောက်အထားကို အစောပိုင်းက သံသယရှိနေခဲ့ရင်တောင် ကျိုးတာ့လီကို မြင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဒေသခံလူငယ်တွေ ဖြစ်နေတာ သေချာသလောက်ပဲ။

နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးတာ့လီရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ဂိုဏ်းအဖွဲ့ဝင်တွေ ပုံစံနဲ့ ကောလဟာလသတင်းတွေအတိုင်း ကွဲပြားမှုမရှိပါချေ။

ကျိုးတာ့လီရဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ရဲည်းစားဖြစ်တဲ့ ရှန်ချွေ့ချွေ့ဆိုတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လိုက်ပါလာသည်၊ သူမမှာ ခြေထောက်ရှည်တွေနဲ့ ဂျုံစေ့ရောင်အသားအရေရှိသည်။

တွေ့ကြတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲနဲ့ ကျိုးတာ့လီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်ကြသည်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့မျက်နှာတွေမှာ အပြုံးမရှိပေ၊ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာမှာ တွေ့ဆုံရတဲ့အကြောင်းရင်းက လက်ခံဖို့အတွက် အရမ်းကို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းနေလို့ဖြစ်ပေသည်။

ပွေ့ဖက်ပြီးနောက်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက နှုတ်ဆက်တဲ့အနေနဲ့ ရှန်ချွေ့ချွေ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှန်ချွေ့ချွေ့က အားကစားဝတ်စုံနဲ့ အနက်ရောင်ဖိနပ်ကို ဝတ်ထားပြီး သူမရဲ့လက်တွေကို အိတ်ထဲ ထည့်ထားသည်။

သို့သော်လည်း သူမဝတ်ထားတဲ့ ဘောင်းဘီက အမြဲတမ်း ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုလုပ်သူတွေ ဝတ်လေ့ရှိတဲ့ ထူထဲပြီး ကိုယ်ကျပ်ဘောင်းဘီဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ခြေထောက်ရှည်တွေကို ကွက်တိဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ရှန်ချွေ့ချွေ့လက်မောင်းကို ဖက်ထားရင်း ကျိုးတာ့လီက ယန်ကျွင်းဇဲကို "ကျားကျဲက ကျောင်းမှာ မနေဘူး၊ အပြင်မှာ နေရာတစ်နေရာကို ငှားထားတယ်၊ အခန်းနှစ်ခန်းပါတဲ့ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း၊ ပြီးတော့ ခမ်းခမ်းနားနားအလှဆင်ထားတယ်လို့ ငါကြားတယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ သူ့ငှားထားတဲ့နေရာကို တိုက်ရိုက်သွားတော့မလို့လား" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ကျိုးတာ့လီက ခေါင်းညိတ်သည် "သူက အခု အဲဒီမှာ ငါတို့ကို စောင့်နေတာ"

ကျိုးကျားကျဲက ပေးပို့ထားတဲ့ လိပ်စာအတိုင်း ကျိုးတာ့လီက တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြ ပြီးတော့ သူတို့သုံးယောက်က လမ်းဘေးအတိုင်း ဘေးချင်းယှဉ်ပြီး လျှောက်သွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ရှန်ချွေ့ချွေ့ ကျိုးတာ့လီလက်မောင်းကို ဘယ်လောက်အထိ မှီတွယ်ထားပြီး သူ့အပေါ် မှီခိုနေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီကလည်း သက်သောင့်သက်သာရှိနေပုံရပြီး ကြည့်ရတာ သူတို့နှစ်ဦးက အရမ်းကို ချစ်ခင်နေကြပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက "ကျန်းရွီရှင်း ပေါင်ကျဲ ဆုံးသွားတာကို သိလား" လို့ မေးလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့အတူတူပဲ၊ ငါလည်း မနေ့ကမှ သူမကို ပြောလိုက်တာ" လို့ ကျိုးတာ့လီက ပြန်ဖြေသည် "မနေ့ညက ငါ မျက်လုံးပြူးမလေးနဲ့ ဖုန်းပြောတုန်းက သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာကို ငါအရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ဘေးမှာ ရှိနေဖို့ သူမရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုတောင် ဖုန်းဆက်ခေါ်ထားခဲ့သေးသည်။ ငါ သူမကို ဒီဝမ်းနည်းစရာသတင်းပြောပြီးနောက်မှာ တကယ်ပဲ ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဆူညံသံတွေ ပေါ်လာ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းကလေးက မျက်လုံးပြူးမလေး သတိလစ်သွားတယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက်မှာ အတော်ကြာမှ သတိရလာတဲ့ မျက်လုံးပြူးမလေးက ငါ့ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အသေးစိတ် ထပ်မေးတယ်"

ခဏရပ်ပြီး ကျိုးတာ့လီက "သူမစိတ်အခြေအနေက အခု အတော်လေး မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတယ်။ ငါလည်း သူမကို ထပ်ပြီး စိတ်မကောင်းအောင် ဘာမှမပြောရဲတော့ဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းကို…" ချွေ့ချွေ့က ကျိုးတာ့လီကို ညင်သာစွာ ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည် "သူမကို ရုတ်တရက်ပြောလိုက်တာ အရမ်းကို ခံစားချက်မရှိတာပဲ၊ သူမ သတိလစ်သွားတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။ မင်းက မင်းအတန်းဖော်နဲ့ အရင်ဆုံးနေဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခိုင်းထားတာ ကောင်းလိုက်တာ"

တာ့လီက မချိပြုံးနဲ့ ချွေ့ချွေ့ကို ဟဲဟဲဟဲလို့ ရယ်ပြလိုက်သည်၊ ဒါက သူနောက်ဆုံးပြုံးပြခဲ့တာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်သလိုပဲ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ။

သာမန်ပုံစံ လူနေတိုက်ခန်းထဲက ဒုတိယထပ် တိုက်ခန်းတစ်ခုမှာ ကျိုးကျားကျဲက မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်သည်၊ ခုနကမှ ဆူပွက်နေတဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေကို ချလိုက်ပြီး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေကို အညီအမျှရောမွှေနေရင်း သူက မီးဖိုချောင်ကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းကို ရောက်တော့ အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်လောက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ အိမ်နေရင်းအင်္ကျီနဲ့ ထိုင်နေသည်။ သူမရဲ့ခြေထောက်တွေကို ကွေးပြီး ထိုင်နေတာကြောင့် သူမရဲ့ဖြူဖျော့တဲ့ ခြေသလုံးသားတွေ ပေါ်နေသည်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့အကြည့်တွေက လစ်ဟာနေပြီး စိတ်တွေက တခြားနေရာရောက်နေသလိုပဲ။

ဒီအမျိုးသမီးက အလွန်ကို သိမ်မွေ့တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိပြီး သေးသွယ်ပြီး လှပလွန်းတာကြောင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ကာကွယ်လိုတဲ့စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ကျားယောင်၊ လာ၊ ခေါက်ဆွဲတွေ ပူတုန်းလေး စားလိုက်" လို့ ကျိုးကျားကျဲက ဆိုဖာပေါ်က မိန်းကလေးဆီကို လမ်းလျှောက်သွားရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အချစ်တွေ ပေါ်နေသည်။

မိန်းကလေးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့လက်ထဲက ပန်းကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ်ဆူပြီး ကလေးဆန်တဲ့အသံနဲ့ "မစားချင်ဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ" လို့ ကျိုးကျားကျဲက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မနေ့ညက ငါကောင်းကောင်းမအိပ်ရဘူး၊ အခုထိ အိပ်ချင်နေသေးတယ်" လို့ ကျားယောင်က သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ နေ့ရောက်နေပြီ၊ ဘာမှစိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ မင်းသွားအိပ်သင့်တယ်" လို့ ကျိုးကျားကျဲက ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို သူ့ရှေ့က စကျင်ကျောက်စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး ကျားယောင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ သူမကို သူ့လက်မောင်းထဲ ဆွဲသွင်းပြီး သူ့ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်ခိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကျားယောင်က သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တဲ့အသွင် ပေါ်လာသည် "ဘယ်သူက ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ပြောတာလဲ? ငါကြောက်တယ်၊ တကယ်ကြောက်တယ်"

ကျိုးကျားကျဲက ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

အကြာကြီးနေမှပဲ သူက "ငါ့အတန်းဖော်နှစ်ယောက်ကို မနေ့က အကြောင်းကြားပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဒီနေ့လာဖို့ စီစဉ်ပြီးပြီ။ စိတ်ချပါ၊ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ထူးဆန်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ ထိရောက်တဲ့နည်းလမ်းတွေရှိသည်။

ဘာပြဿနာမှရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး၊ အရာအားလုံးက မကြာခင်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

သူစကားပြောပြီးနောက်မှာ ရုတ်တရက် ကျားယောင်မျက်နှာထားက မှားယွင်းနေတယ်ဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်၊

သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့နောက်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျိုးကျားကျဲက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ခန်းကနေ ဧည့်ခန်းကို သွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အလင်းရောင်မှိန်နေတဲ့နေရာမှာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် တိတ်တဆိတ်ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီမိန်းကလေးက အစက်အပြောက်နဲ့ မီးခိုးရောင် လက်ရှည်အိမ်နေရင်းအင်္ကျီကို ဝတ်ထားပြီး မျက်နှာ‌သေနှင့် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူ့မဆံပင်တွေက ပါးပြင်ကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး သူမနှာခေါင်း အလယ်ပိုင်း၊ သူမနှုတ်ခမ်းနဲ့ သူမမျက်ခုံးမွှေးနားက မျက်လုံးထောင့်ကိုသာ ဖော်ပြနေသည်။

ဒီမိန်းကလေးပတ်လည်မှာ အေးစိမ့်တဲ့ အငွေ့အသက်က ပျံ့နှံ့နေသည်။

ကျိုးကျားကျဲက ကျားယောင် တဆတ်ဆတ်တုန်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမရဲ့သွားတွေက တကျောက်ကျောက်မြည်နေပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ရိုက်ခတ်နေတဲ့အသံများ ထွက်နေသည်။

သူက ဆံပင်ဖရိုဖရဲနဲ့ မိန်းကလေးကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာလည်း ကြောက်စိတ်တွေ ပေါ်လာသည်။ သူပြန်လှည့်ပြီး သူ့ရှေ့က ကျားယောင်ကို ပွေ့ဖက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအချိန်မှာ သူတို့က စိတ်ထဲက ကြောက်စိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဖယ်ရှားဖို့အတွက် အတူတူနေရမယ်။

"ငါဒါကို မခံစားတော့ဘူး!" လို့ ကျားယောင်က သူ့လက်တွေကို အတင်းအကြပ်တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ထရပ်လိုက်သည်၊ ဆိုဖာထောင့်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆွဲယူပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ ကျိုးကျားကျဲလည်း အမြန်ထရပ်လိုက်သည် "မင်းရူးနေပြီလား? သူမက ပေါ်လာရုံပဲရှိသေးတယ်၊ သူမ ငါတို့ကို မထိခိုက်သေးဘူးလေ"

"မင်းက ရူးနေတာ!" လို့ ကျားယောင်က ငိုတော့မလိုဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေက ပြိုလဲတော့မလိုဖြစ်နေသည် "သုံးရက်လုံးလုံး၊ ဒီသုံးရက်လုံး၊ သူမက ငါတို့နောက်ကို လိုက်နေတယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနောက်ကို လိုက်နေတာ! ငါဒါကို တကယ်မခံစားနိုင်တော့ဘူး၊ ငါမခံနိုင်တော့ဘူး၊ ငါကြောက်တယ်!"

သူမစကားဆုံးတော့ ကျားယောင်က အိပ်ခန်းသွားတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနဲ့ မိန်းကလေးကို ကြောက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးကျားကျဲကို ရှောင်ကွင်းပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

ကျိုးကျားကျဲက သူမလက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည် "မင်းအစက ဘာပြောခဲ့လဲ? မင်းငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား"

ကျားယောင်က အတင်းရုန်းကန်ပေမယ့် မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

အိပ်ခန်းလမ်းတစ်လျှောက်ကို ကြောက်စိတ်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက ပြန်လှည့်လာတော့ မျက်ရည်တွေက ကျနေပြီ "ချစ်တယ်၊ ငါမင်းကို ချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါပိုပြီး ကြောက်တယ်။ မင်းမိသားစုက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ တစ်ယောက်ကို အမြန်ဆုံးမခေါ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ဒီလိုမနေနိုင်တော့ဘူး!"

"မိသားစုကို မသိစေရဘူး။ သူတို့အားလုံးက ပေါင်ကျယ်ကို သိကြသည်၊ ပြီးတော့ ပေါင်ကျယ်က တစ္ဆေဖြစ်သွားရင် ဘာလို့ ငါ့ကို လိုက်ခြောက်နေတာလဲလို့ သူတို့ သံသယဝင်ကြလိမ့်မယ်! ခဏလေးစောင့်ပါ၊ ငါ့အတန်းဖော်လာတော့မယ်၊ သူက… " လို့ ကျိုးကျားကျဲက အနည်းငယ် စိတ်အခြေအနေမမှန်တော့ပေ။

"ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ဘူး၊ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်သူ တစ်ယောက်ပဲ!" လို့ ကျားယောင်က သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည် "ဒါကြောင့်၊ ငါတကယ် မနေနိုင်တော့ဘူး၊ ငါအရမ်းကြောက်တယ်! မင်းငါ့ကို ချစ်ရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါလား"

ဤအချိန်မှာ မိန်းကလေးက သူမပါးပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်နေတာကြောင့် သနားစရာကောင်းနေလေသည်။

ကျိုးကျားကျဲက သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်၊ အဲဒီအချိန်မှာ သူမက သူ့အတွက် အရမ်းကို စိမ်းကားနေပြီး မမှတ်မိနိုင်တော့သလိုပဲ။

ဒီအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျားယောင်က သူ့ရဲ့လက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီးသူမပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆွဲယူပြီး အိမ်နေရင်းအင်္ကျီနဲ့ပဲ – အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ အရမ်းကြောက်နေလို့ – တံခါးဆီ သွားရင်း "ငါအရင်သွားမယ်၊ မင်းငါ့အဝတ်အစားတွေကို နောက်တစ်နေ့ကျရင် ယူလာပေးလို့ရတယ်။

သူမ အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ အမြဲရှိနေပြီး မင်းတကယ်မယူနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါမလိုချင်တော့ဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒါကိုပြောပြီး သူမက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အမြန်ထွက်သွားသည်။

ကျိုးကျားကျဲက သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဧည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ပြေးထွက်သွားတဲ့သူက နောက်ကတံခါးကိုတောင် ပြန်မပိတ်ခဲ့ပေ၊ သူ့ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ခံစားချက်များနဲ့ ဘာစကားမှမပြောနိုင်အောင် ထားရစ်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျိုးကျားကျဲက အိပ်ခန်းလမ်းတစ်လျှောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဆံပင်ဖရိုဖရဲနဲ့ မိန်းကလေးက တိတ်တဆိတ် လှည့်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းတဲ့အပိုင်းဆီကို အသံမထွက်ဘဲ လျှောက်သွားတာကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်၊ အဲဒီနေရာက လုံးဝမှောင်မိုက်နေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ မိန်းကလေးက မှောင်မိုက်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မမြင်ရတော့ပေ။

သူမ အခုတော့ မျက်စိအောက်က ပျောက်ကွယ်နေပေမယ့် ကျိုးကျားကျဲက သူမက ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်ပေါ်လာနိုင်သည်၊ တစ်နေရာရာ၊ တစ်နေရာရာမှာ ပေါ်လာနိုင်ပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေနိုင်သည်၊ သူ့နောက်ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် လိုက်နေနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကောင်းစွာသိသည်။

ကျိုးကျားကျဲက အသက်ရှူရခက်နေပြီး တစ်ခုခုက သူ့လည်ချောင်းမှာ ပိတ်နေသလိုပဲ၊ သူက ဆိုဖာပေါ်မှာ ရုတ်တရက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်နေသည်၊ သူ့လက်တွေက သူ့ဆံပင်ကို ဆွဲနေပြီး ဒီအချိန်မှာ သူ့၏အားကိုးရာမဲ့မှုက အလွန်ကြီးထွားလာ လေသည်။