ရုပ်ဆိုးမလေး (၁)

အဆောင်အခန်းထဲမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဟွာဟွာက “ကျွင်းဇဲ၊ ဖက်တီးကောင်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို နားမထောင်နဲ့။ ‘ဖောက်ပြန်တဲ့မျက်နှာဖုံး’ ရုပ်ရှင်က တကယ်ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ငါက ဇာတ်လမ်းကိုပဲ စိတ်ဝင်စားသွားတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်လေ” ဟယ်ပီရှိုးက ပြုံးပြီး “အထူးသဖြင့် ဇာတ်ကောင် ချင်းကွမ်ဂျီ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အခန်းတွေပေါ့။ အဲဒီစာမျက်နှာတွေကို ဟွာဟွာက စာရွက်တွေ ပြဲမတတ်ကို လှန်ထားတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟင်၊ အဲဒီလောက် အဖြစ်သည်းစရာလား” ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်သွားပြီး “ဘာလို့ အဲဒီစာမျက်နှာတွေကိုပဲ လှန်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်မိသည်။

“စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ကြွက်သားအမြှောင်းလိုက် ယောကျ်ားတွေ” ဟယ်ပီရှိုက နက်နဲတဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဟွာဟွာကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး “ဟွာဟွာ၊ မင်း ဒီနေ့ နည်းနည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ ဖက်တီးကောင်အတွက် စကားပြောပေးနေတာလဲ။ မင်းလည်း အရာရှိချုပ်ဝမ်ဆီက တစ်ခုခု ရလိုက်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ဟွာဟွာက အသုံးမပြုရသေးတဲ့ မျက်နှာကပ်အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ကောက်ထည့်လိုက်ပြီး “မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာပါ” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထိုညနေခင်း နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်း အဆောင်အခန်းထဲမှာ ရှိနေကြစဉ် လုံခြုံရေးအရာရှိချုပ် ဝမ်ထောင်က အခန်းနံပါတ် ၄၁၁ သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်လာခဲ့လေသည်။

တခြားသူတွေက ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အရင်ကတည်းက စကားပြောပေးထားတာကြောင့် ဝမ်ထောင်ရောက်လာပြီးနောက် ဟွာဟွာ၊ ဟယ်ပီရှိုနဲ့ ကျောက်ကျိန့်တို့က တခြားအခန်းကို ဖဲရိုက်ဖို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ထွက်သွားကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ခုတင်စွန်းမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်ထောင်ကို “အရာရှိချုပ်ဝမ်၊ အခုလို ကွေ့ဝိုက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ပြောပါဦး၊ ဘာ အကူအညီလိုချင်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်က မျက်နှာမှာ အပြုံးနဲ့ အဆောင်အခန်းရဲ့ တံခါးကို ပိတ်ဖို့ လှည့်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရှေ့မှာ ခုံတစ်ခုပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီးမှ “တကယ်တော့ မင်းအကူအညီကို လိုအပ်တာတစ်ခုရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းအတွက် နည်းနည်း အလုပ်ရှုပ်နိုင်တယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်လေသည်။

“ပြောကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အရင်ကြည့်လိုက်မယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်မှာ ရှိတဲ့ ထူးဆန်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ မင်းကို အကူအညီတောင်းချင်ပါတယ်” ဟု ဝမ်ထောင်က ဆိုသည်။

“ဘာလို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူတွေကို မခေါ်တာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“သူတို့တွေက တန်းစီနေကြသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ဘက်ကတော့ နောက်ထပ် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး” ဝမ်ထောင်က စိတ်ပူနေတဲ့အမူအရာနဲ့ ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး “တျန်မုန့်သိပ္ပံတက္ကသိုလ် လုံခြုံရေးအရာရှိချုပ်ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ ရာထူးနဲ့ဆိုရင် တက္ကသိုလ် ဥက္ကဌကို အကူအညီတောင်းပြီး တန်းစီစာရင်းမှာ အပေါ်ကို ရောက်အောင် တွန်းပို့ဖို့က သိပ်မခက်ခဲဘူး ထင်တယ်” ဟုဆိုသည်။

ဝမ်ထောင်က သူ့လက်ကို ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး “ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက တျန်းအီခရိုင်ကပါ။ ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်က တျန်းအီမြို့ဆင်ခြေဖုံးမှာ ရှိတယ်။ တျန်းမုန်မှာလို ငါ့မှာ သြဇာအာဏာမရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းက ငါ့ကို တျန်းအီခရိုင်ကို သွားပြီး ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်မှာ ရှိတဲ့ ထူးဆန်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးစေချင်တာလား” ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“မဝေးပါဘူး၊ မဝေးပါဘူး။ လေယာဉ်စီးပြီး တျန်းအီမြို့ခရိုင်ကနေ တစ်ဆင့် သွားလိုက်တာနဲ့ ရောက်ပါပြီ။ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါမယ်” ဟု ဝမ်ထောင်က ယန်ကျွင်းဇဲ သွားဖို့ဝန်လေးနေမှာကို ကြောက်ရွံ့တာကြောင့် အလျင်စလို ရှင်းပြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အမှန်တကယ်ပဲ ဝန်လေးနေခဲ့သည်။ တျန်မုန့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာဆိုရင် ထူးဆန်းမှုကို ဖယ်ရှားဖို့ အားထုတ်စရာ သိပ်မလိုပေ။ ဒါပေမယ့် သူ တျန်းအီခရိုင်ကို သွားရမယ်ဆိုရင်တော့ ခရီးက ပိုရှည်ပြီး အနည်းဆုံး နှစ်ရက်တော့ နောက်ကျသွားလိမ့်မည်။

လက်ရှိအချိန်မှာ သူ့လက်ချောင်းတွေ ရံဖန်ရံခါ ထုံကျင်မှုအကြောင်း သီအိုရီအချို့ ရှိနေပေမယ့် အဲဒါတွေကို အတည်ပြုဖို့ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် အချိန်အတော်ကြာ နောက်ကျသွားမှာကို ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တခြား၊ ပိုပြီးမထင်မှတ်ထားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

“မင်း သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်မယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် နေ့လယ်မှာ ထွက်နိုင်တယ်။ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ တျန်းအီမှာရှိတဲ့ ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်ကို ရောက်ပြီး အဲဒီညနေမှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းခြင်းကို လုပ်နိုင်တယ်။

နောက်နေ့မနက်မှာ ပြန်လာနိုင်ပြီး စောစောပြန်လာနိုင်ရင် မင်းရဲ့ မွန်းလွဲပိုင်းစာသင်ချိန်တွေကိုတောင် မှီနိုင်တယ်” ဝမ်ထောင်က ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့ပညာရေးကို ထိခိုက်စေမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ငြင်းမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် မရပ်မနား ရှင်းပြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း သဘောမတူသေးဘဲ “ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီထူးဆန်းမှုအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါဦး။

ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်က ထိုင်ရာက ထပြီး သုံးပြီးသား ဖန်ခွက်တစ်ခုကိုယူကာ ရေသောက်လိုက်ပြီး သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီးမှ သူ့ရဲ့ဇာတ်လမ်းကို စတင်ပြောပြလေသည်။

ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်က တျန်းအီခရိုင် ဆင်ခြေဖုံးမှာရှိတဲ့ ကျေးလက်ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်နှစ်တွေမှာ တျန်းအီမြို့ခရိုင်က အလျင်အမြန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ မြို့ခရိုင်ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေက ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်ကို ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး၊ ဒီဒေသကို မြို့ပြ-ကျေးလက်နယ်နိမိတ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်က မြေယာတန်ဖိုးက တစ်ညတွင်းမှာ တဟုန်ထိုး တက်သွားပြီး လူများစွာကို ချမ်းသာစေခဲ့သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဒါက ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် မဟုတ်တာကြောင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေက မကြာခဏဆိုသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဝမ်ခွန်ဖန်က အနီးအနားက လီလန်လန်ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်မိသားစုပင်လယ်အော်မှာ မြေယာတန်ဖိုး တက်လာတာနဲ့အမျှ ဒေသခံများစွာရဲ့ အိမ်ဟောင်းတွေကို ဝယ်ယူပြီး ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။

ဝမ်ခွန်ဖန်ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ဘိုးဘွားပိုင်မြေက အချက်အချာကျတဲ့နေရာမှာ ဖြစ်တာကြောင့် အိမ်ပြန်ဆောက်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် အဝေးနေရာမှာ မြေကွက်တစ်ခုကို လျော်ကြေးအဖြစ် ရရှိခဲ့ပြီး တျန်းအီမြို့ခရိုင်အနီးမှာ ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းနဲ့ တိုက်ခန်းလေးခန်းကို ရရှိခဲ့တယ်။

ဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေကနေ ရတဲ့ အိမ်ငှားခသက်သက်နဲ့ပဲ သူနဲ့ သူ့ဇနီးတို့အတွက် သက်တောင့်သက်သာနေထိုင်ဖို့ လုံလောက်ခဲ့တယ်။

ဒီအချိန်မှာ သူတို့ဇနီးမောင်နှံမှာ သမီးတစ်ယောက်ရှိခဲ့တယ်

ဒီမိန်းကလေးက အရမ်းကို ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ ဆေးရုံက သူနာပြုတွေကိုတောင် မူးမေ့လဲကျလုနီးပါးဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူကများ ထင်ထားမှာလဲ။

အခု သူတို့ဇနီးမောင်နှံက ချမ်းသာလာပြီဖြစ်လို့ ပိုကောင်းတဲ့မျိုးဗီဇနဲ့ ကလေးလိုချင်ကြတာကြောင့် ဂရုတစိုက်စီစဉ်ပြီး နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက်၊ ကျန်းမာတဲ့ကလေးယောက်ျားလေးတစ်

ယောက် ထပ်မွေးခဲ့တယ်။

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့က ရုပ်ဆိုးတဲ့သမီးကို ပိုပြီး မကျေနပ်ကြတော့ဘဲ သူမကို စွန့်ပစ်ဖို့ စဉ်းစားလာခဲ့ကြတယ်။

မိန်းကလေးက သူ့အခြေအနေကို သိရှိထားတာကြောင့် အရမ်းကို နာခံတတ်ပြီး ဘယ်တော့မှ အလုပ်ရှုပ်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။

သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တာနဲ့ ကလေးတွေက ငိုတတ်ကြတာကြောင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဘယ်ကလေးမှ သူ့နဲ့ မကစားခဲ့ကြဘူ။

ဇနီးမောင်နှံက သူမကို စွန့်ပစ်ဖို့ မတတ်နိုင်ကြဘူး။ ဒါပေမယ့် သူမကလည်း မျက်စိနောက်စရာ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူတို့အိမ်ဘေးမှာ မြေကွက်သေးသေးလေးတစ်ခုကို ခွဲပေးပြီး နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံငယ်လေးတစ်ခု ဆောက်ပေးလိုက်ပြီးအဆောက်အအုံကို နံရံအမြင့်ကြီး ကာရံထားပြီး တံခါးငယ်လေးတစ်ခုသာ ရှိတယ်။

ရုပ်ဆိုးတဲ့သမီးကို အဲဒီမှာ နေခိုင်းပြီး နေ့တိုင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့အချိန်တွေမှာ အစားအသောက်တွေကို ပို့ပေးခဲ့တယ်။

အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရုပ်ဆိုးတဲ့မိန်းကလေးကို တခြားသူတွေက နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မမြင်ကြတော့ပေ။ ဇနီးမောင်နှံက သူမကို တခြားကျောင်းသားတွေကို ကြောက်လန့်စေမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် ကျောင်းမပို့ရဲကြတော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် တခြားသူတွေလှောင်ပြောင်မှာကို ပိုပြီး စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

သူမ အရွယ်ရောက်လာပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံက တခြားသူတွေကို လိမ်ပြောခဲ့ကြသည်။ မိန်းကလေးက အပြင်ထွက် အလုပ်သွားလုပ်နေပြီး၊ ရည်းစားရှာတွေ့ကာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီဖြစ်လို့ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။