ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံမှာတုန်းက ဒီလောက် မရူးသွပ်ခဲ့ပါဘူး
Vol. 20 Ch. 459
ပြောရရင် ယီယွီက အိပ်မက်တွေ အများကြီး မက်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက် မျက်နှာပြောင်တဲ့လူကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ သူကိုယ်တိုင်တောင်မှ ဒီလောက်ထိ အရှက်မရှိ မျက်နှာမပြောင်ခဲ့ဖူးဘူး။
" ဘာကို နောင်တရတာလဲ? ဘယ်လို စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့ အခြေအနေတွေက စွမ်းရည်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်မှာလဲ? အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေပဲ!
သင်းဝမ်အမ်းရဲ့ ဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားတာကို မြင်ပြီးနောက် သူမမှာ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရလို့ ချူမိသားစုကို ဆက်ဆံရေးဖြတ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ အခုတော့ သူက စကားလေးနှစ်ခွန်းလောက်ပြောပြီး မိသားစုတွေကြား ဆက်ဆံရေး ပြန်ကောင်းသွားပြီလို့ ထင်နေတယ်။"
ယဲ့ယွီက အားမနာပဲ တရစပ်စကားလုံးတွေ လွှတ်ပီး ချူမိသားစုရဲ့အရှက်မဲ့ ဘိုးဘေးကို ဒဲ့ဖဲ့ပါတော့တယ်။
"ခင်ဗျားက ငယ်ရွယ်တဲ့ မျိုးဆက် သေဆုံးနေတာကိုတောင် မကယ်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ စောင့်နေပြီးမှ ဆရာကြီးလိုလိုနဲ့တန်းထွက်လာပီး ယုတ်မာတဲ့ အကြံပေးချင်နေတာလား။
ဒီလို လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးကို ပြချင်တာလား?
ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကို မျက်နှပြောင်ကြီးလို့သာနာမည်ပြောင်းခေါ်လိုက်တော့?"
ချူမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေး ချူထျန်းနော့က မျက်နှာကြီးမည်းတက်သွားပေမဲ့ စိတ်ကိုထိန်းလိုက်ရင်း
“မင်းက ဝမ်အာရဲ့ တပည့်ဖြစ်လို့ မင်းကို အရက်မူးနေတယ်လို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်လိုက်မယ်၊ မင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး” ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင်တော့ ငါ တကယ် အရေးယူမယ်!
ယီယွီသည် စကားများများ ပြောရင်း အချိန်ဖြုန်းမနေချင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း သူ့လက်များကို ဟန်းဆိုင်းတခုထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ အသက်ကြီးတဲ့ ဒန်ကို သတ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဒါပေမယ့် မမျှော်လင့်ဘဲ သင်းဝမ်အမ်းက ရုတ်တရက် သူ့ဘေးကို ရောက်လာပြီး သူ့ကို တားလိုက်သည်။
“ယွီအာ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့” ဟု ဝိညာဉ်သတင်း ပို့လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်တယ်။ မင်း ဒီမှာရှိနေတာက ငါ့အတွက် အာရုံပျံ့လွင့်စေလိမ့်မယ်”
“ငါ မင်းကို ချက်ချင်း တယ်လီပို့ အဆောင်အချို့ ပေးလိုက်မယ်။ အမြန်ထွက်သွားပြီး ငါ သူ့ကို ကိုင်တွယ်မယ်”
“ငါ သူ့ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ မင်းကို ပြန်ရှာဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်”
အခုထိ သင်းဝမ်အမ်းက ယီယွီဟာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးတဲ့ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူဟာ ဘယ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုမျိုးကိုမှ မကျင့်ကြံခဲ့ဘဲ နေ့တိုင်းပဲ ဆော့ကစားနေခဲ့လို့ ဖြစ်တယ်။
ပြီးတော့ တကယ်လို့ ရှားပါးတဲ့ ရတနာ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိရင်လည်း ယီယွီက သူ့အတွက် မထားဘဲ သူမကိုပဲ အရင်ပေးခဲ့တယ်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ယီယွီမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် လုံးဝမရှိသင့်ပေ။
အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကိုလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အလေလိုက်နေကာ စားသောက်ရင်းနဲ့ပဲ ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
သင်းဝမ်အမ်းက ယီယွီကို ရှင်ယင်းမြို့က ချူမိသားစုကို ခေါ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူ့ကို သက်သေပြဖို့ ဖြစ်တယ်။
“ငါ တကယ် လုပ်နိုင်တယ်၊ သင်းမိသားစုကို ဂုဏ်ယူစေခဲ့တယ်”
“ငါ အရင်က သင်ယူခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ ဆေးဝါးတွေဟာ အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး”
ချူမိသားစုမှာ ပြဿနာဖြစ်ပြီးနောက် ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သင်းဝမ်အမ်းကလည်း စဉ်းစားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အဆိုးဆုံးကတော့ သေတာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ အသက်နဲ့ အသက်လဲတာပဲ။
ဒါပေမယ့် ဒါက ယီယွီကိုပါ ဒီမှာ သေစေချင်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီတပည့်ကို အရင်ထွက်သွားအောင် လှည့်စားချင်ခဲ့တယ်။
သို့သော် ဒီစကားတွေက ယီယွီကို လုံးဝ အံ့အားသင့်စေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မသိခဲ့ဘူး။
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?
ချူထျန်းနော့ ပတ်လည်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းနှုန်းတွေကနေ ဒီလူဟာ အနည်းဆုံး မြေကြီးတစ္ဆေကျင့်ကြံသူအဆင့်ထက် အထက်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သူ သိနိုင်ခဲ့တယ်။
“ဆရာ သင်းဝမ်အမ်း၊ တက်လှမ်းခြင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မြေကြီးတစ္ဆေကျင့်ကြံသူအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?”
“ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံမှာတုန်းကတောင် ဒီလောက်ထိ မိုက်မိုက်ကန်းကန်း အားကြီးတဲ့ရန်သူတွေနဲ့ယှဉ်ချပီး မရူးသွပ်ခဲ့ပါဘူး”
“သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အဆင့်သုံးဆင့် ကွာခြားနေပြီး ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက်ရှိတယ်”
“ဘယ်သိုင်းနည်းပညာ ဒါမှမဟုတ် အစီရင်ဒီလိုအရာမျိုးကမှ ဒီအကွာအဝေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဆရာကအသက်ပေးပြီး ကျနော့ကိုကယ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာပေါ့လေ!”
ယီယွီရဲ့ တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သင်းဝမ်အမ်း မျက်နှာနီရဲသွားသည်။
သူမက “ယွီအာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ချူထျန်းနော့ရဲ့ အောက်ကို မကျရောက်စေရပါဘူး” ဟု နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သတင်းပို့လိုက်သည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါ အလွန်ဆုံး ဝမ်းနည်းခဲ့ရတဲ့အချိန်မှာ မင်းက ငါ့ဘေးမှာ အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့တယ်၊ တစ်ခါမှ မထွက်ခွာခဲ့ဘူး”
“အကယ်၍ နောင်တွင် ဆရာတို့ နှစ်ဦး အသက်ရှင်လျက် အတူတူရှိနေသေးရင်”
“မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်အဖော် ဖြစ်ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
ဒီလို ရုတ်တရက် ဝန်ခံမှုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ယီယွီရဲ့ နှလုံးသား တုန်ယင်သွားပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက ပိုမို နူးညံ့လာသည်။
ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူတူနေခဲ့ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဘယ်လိုလုပ် ခံစားချက်မရှိဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?
မမျှော်လင့်တာကတော့ သင်းဝမ်အမ်းက အရင်စပြောလိုက်တာပဲ။
ဒီလိုဆိုရင်တော့ သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားပြီး ချူမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
သင်းဝမ်အမ်းသည် သူမ၏ လက်ကို ဟန်းဆိုင်းထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း တယ်လီပို့ အဆောင်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ယီယွီအပေါ် ကပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သို့သော် ယဲ့ယွီက သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ချူထျန်းနော့လိုလူတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ အရင်ထွက်သွားရလောက်အောင် မထိုက်တန်ပါဘူး!”
ယီယွီသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သင်းဝမ်အမ်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကာ သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး တစ္ဆေနည်းစနစ်တခုကို စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် သူ့ကျောပေါ်မှာ အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူသည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသွားပြီဖြစ်သည်။
ယီယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
“ဘာလို့ ဒီလုပ်ရပ်က ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ?”
“ဩော်၊ ဟုတ်သားပဲ၊ အရင်က ယဲ့ယွီက တယ်လီပို့ အဆောင်ကို တခြားသူတွေအပေါ် ကပ်ပြီး သူတို့ကို ထွက်ပြေးစေခဲ့တာ”
“အခုတော့ အနေအထားတွေက ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ”
ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒါက တကယ်ကို ထိန်းရခက်တယ်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ချူမိသားစုအတွင်း၌ ဘိုးဘေး ချူထျန်းနော့သည် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
ယီယွီနှင့် သင်းဝမ်အမ်းတို့ ဝိညာဉ်သတင်း ပေးပို့ဆက်သွယ်နေစဉ်ကပင် တစ်စုံတစ်ယောက် လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူ ခံစားမိခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို အမြဲတမ်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထွက်ခွာသွားသူမှာ ယီယွီသာဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ချူထျန်းနော့က သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အစကတည်းက သူ စိတ်ဝင်စားတဲ့သူက သင်းဝမ်အမ်းသာဖြစ်ပြီး ယီယွီ မဟုတ်ခဲ့လို့ပဲ။
အခုတော့ ဒီကျယ်ပြန့်တဲ့ ခြံဝန်းကြီးထဲမှာ သူတို့ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့တယ်။
ချူထျန်းနော့က ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း မထွက်သွားဘူးဆိုတော့ ငါ့ကို အဖော်ပြုဖို့ ဒီမှာ နေတာလား?” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဒီရွေးချယ်မှုက မင်းဘဝမှာ လုပ်ခဲ့ဖူးသမျှ အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!”
သင်းဝမ်အမ်းက မဖြေခဲ့ပေ။
အစားထိုးအနေဖြင့် သူမသည် တစ္ဆေကျင့်ကြံမှုနည်းစနစ်ကို ဖော်လိုက်ပြီး သူမ ပတ်ပတ်လည်တွင် အနီရောင်မီးလျှံများ ထတောက်လာသည်။
ချူထျန်းနော့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ရပ်တန့်သွားပြီး အဆုံးမဲ့သော ဒေါသဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။
သင်းဝမ်အမ်း၏ လုပ်ရပ်များက အရာအားလုံးကို ဖြေကြားပေးလိုက်ပြီ။
“မင်းက သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ချင်တာလား?”
“သေချင်တာက ဘာများ ခက်ခဲတာလဲ?ငါကဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့”
ချူထျန်းနော့သည် သူ၏ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လေပြင်းတစ်ချက် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သင်းဝမ်အမ်း ပတ်ပတ်လည်ရှိ အနီရောင်မီးလျှံများကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။
သင်းဝမ်အမ်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်ပြီး အနီရောင်မီးလျှံများ ပြန်လည်တောက်လောင်လာသည်။
အစကတည်းက သင်းဝမ်အမ်းက သူတို့နှစ်ဦးနဲ့ ရန်သူကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် သူမသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ချူထျန်းနော့က “မိုက်မဲလိုက်တာ!” ဟု အေးစက်စွာ အော်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီမီးလျှံလေးက ငါ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ တကယ်ထင်နေတာလား?”
“ငါက ချူထျန်းနော့! မြေကြီးတစ္ဆေကျင့်ကြံသူအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ!”
“မင်းကို လက်စားချေဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူ!”
“ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို ငြင်းလိုက်တယ်!”
ချူထျန်းနော့ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့်အတူ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကလည်း ပြင်းထန်လာသည်။
သင်းဝမ်အမ်း ပတ်လည်ရှိ အနီရောင်မီးလျှံများကလည်း အလွန်အားနည်းသွားပြန်သည်။
သူမသည် ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
“ထားလိုက်တော့၊ ငါ့ဝိညာဉ်တွေ ပြန့်ကျဲသွားရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ?”
“ယွီအာက အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်!”
သို့သော် သင်းဝမ်အမ်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး ကံကြမ္မာကို လက်ခံရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မြေကြီးတစ္ဆေကျင့်ကြံသူအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်လေး၊ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်နေတာလဲ?”
ဤစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ သင်းဝမ်အမ်းသည် လျင်မြန်စွာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ယီယွီက ဘယ်အချိန်က ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လေထဲမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချူထျန်းနော့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတောင် သူ့ရဲ့ အရှိန်အဟုန်က လုံးဝမနိမ့်ကျခဲ့ပေ။
သင်းဝမ်အမ်းသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ငါ့ရှေ့က ဒီဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူဟာ တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ တပည့်လား?”
“သူ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်လာခဲ့တာလဲ? မယုံနိုင်စရာပဲ!”
ထို့နောက် သင်းဝမ်အမ်း၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုအောက်တွင် ယီယွီသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး စကားလေးလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နယ်သာကိုးပါးလောကမီးလျှံနည်းစနစ်!”
ဤနေ့တွင် ရှင်ယင်းမြို့ရှိ ချူမိသားစုနှင့် သူတို့၏ ဘိုးဘေး ချူထျန်းနော့တို့သည် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
3၄၆၀- ဆက်ရန်