ဓားသူတော်စင် လဲကျသွားပြီ

"တပည့်လေး..."

ကျန်းဟိုင်မြို့ နံပါတ်တစ်ဟိုတည်ထဲ၌ ယွီဝမ်ရွှမ်သည် ဇိမ်ခံကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ ပါးစပ်မှာ လမ်းလွဲနေသော သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားနေသည်။

အခန်းထဲက အလင်းရောင်ဟာ မှိန်ဖျော့နေပြီး ထောင့်တွင် မီးခွက်လေးလုံးသာ ထွန်းညှိထားသည်။ ၎င်းတို့အပြင် အမွှေးတိုင် ရနံ့များကလည်း လေထဲတွင် လွင့်နေသည်။

တိဗက်နံ့သာချောင်းများသည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော နှင်းကြာပန်း၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ကတိုး... အမျိုးမျိုးသော သဘာဝရတနာများ ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ရှေးခေတ်လျှို့ဝှက် နည်းပညာများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် စိတ်ကို အေးချမ်းစေပြီး နတ်ဆိုးများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည်။

"ဆရာ နိုးပြီလား!"

ထောင့်တွင် နံ့သာပေါင်းထည့်နေသော ဟူးယန်ကျန့် ခေါ်သံကိုကြားကြားချင်း ယွီဝမ်ရွှမ် ကုတင်ဘေးသို့လာရန် သူ့အလုပ်ကို အမြန်ချလိုက်သည်။ ဆရာနိုးလာပြီမို့ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပါပြီ။

နတ်ဆိုးတွေ သိမ်းပိုက်ခံရတဲ့ အချိန်က အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဂိုဏ်းဆရာ တစ်ဦးကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများက ဆိုးရွားလွန်းလှပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အိပ်ပျော်သွားခြင်းမျိုး ဖြစ်လာနိုင်၏။

ဒါပေမယ့် ကံကောင်းစွာနဲ့ ယွီဝမ်ရွှမ်ဟာ မျှော်လင့်ထားတာထက်ပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

"ငါ သတိလစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"

ယွီဝမ်ရွှမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး လေထဲက နံ့သာပေါင်းကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ စိတ်ငြိမ်သက်​စေသော နံ့သာပေါင်းများ ဘယ်လောက်တောင် ထွန်းထားလေသလဲ မသိ။

"တစ်ရက်လောက်ရှိပါပြီ ဆရာ... ကျနော်ပြန်လာတာနဲ့ ဆရာ့အတွက် ထွန်းထားပေးတာ ဆရာ စုဆောင်းထားတဲ့ စိတ်ငြိမ်စေတဲ့ အမွှေးတိုင်တွေအားလုံး ကုန်သွားပါပြီ..."

"ကုန်သွားပြီလား..."

ဒါကိုကြားတော့ ယွီဝမ်ရွှမ် လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

သူသည် သူ၏ အစောပိုင်းနှစ်များတွင် ဤစိတ်ငြိမ်သက်သော အမွှေးတိုင်များကို စရိတ်ကြီးကြီးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ဟာ ၈၉ခုရှိကာ တစ်ခုချင်းစီသည် ပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးများ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို အလွယ်တကူ နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ၎င်းတို့ရဲ့တန်ဖိုးကလည်း ခန့်မှန်းလို့ မရချေ။

သူသည် ၎င်းတို့ကို အမြဲတန်ဖိုးထားခဲ့ပြီး ယနေ့အထိ တုတ်နှစ်ချောင်းသာ ထွန်းညှိထားခဲ့သည်။

ယခုမူ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်၊ နိုးလာအောင် လုပ်ရန် တစ်ညလုံး ၎င်းတို့ကို မီးရှို့ခဲ့ရသည်။ ဤအရာက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ရဲ့ အတွင်းနတ်ဆိုးများက ဘယ်လောက် ပြင်းထန်ကြောင်း ပြသ​နေ၏။

ဒါကိုတွေးလိုက်တော့ ယွီဝမ်ရွှမ်ရဲ့ အငွေ့အသက်က ပိုပိုပြီး ပျော့ပျောင်းလာပြီး သူ့မျက်နှာက ပိုးသားလို ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူက လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချရင်း။

"ဒီပွဲ ရှုံးတယ်... ရှုံးတယ်..."

သူ့လေသံက လေးလံပြီး လေးလေးနက်နက် နောင်တရမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။

"ဆရာ?"

ဟူးယန်ကျန့် ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ ယွီဝမ်ရွှမ်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို မျှ​ဝေခံစားပေးနေသည်။

"အနိုင်အရှုံး ဆိုတာ ခဏတာလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား ဆရာ ဘာလို့ အခုထိ စွဲလမ်းနေတာလဲ"

"ဟား ဟား... တပည့်လေး နားမလည်ဘူးလား..."

ယွီဝမ်ရွှမ်သည် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချစွာ တခစ်ခစ်ရယ်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဆရာ့နယ်ပယ်က အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီ... ပိုအရေးကြီးတာက ငါ့စရိုက်က ပျက်စီးသွားပြီ ဒီတစ်သက်လုံး ပြန်ကောင်းလာဖို့ အလားအလာ မရှိတော့ဘူး!"

သူပြောပြီးတာနဲ့ ဟူးယန်ကျန့် အံ့ဩသွားပြီး မျက်လုံးများပါ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ!?"

ကျင့်ကြံခြင်းသည် အဆုံးမရှိသော ဘဝစက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တိုးတက်ရန် အမြဲတစေ ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေရ၏။ ယွီဝမ်ရွှမ်လိုလူသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမှန်တရားကို လိုက်ရှာရင်း ဂိုဏ်းဆရာ အဆင့်သို့ရောက်ရှိရန် ရှိသမျှကို မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်။

ယခုမူကား ယွီဝမ်ရွှမ်ရဲ့ နယ်ပယ်က ရပ်တန့်သွားပြီ။ ဒါက သူ့ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားတော့ချေ။

"ဟုတ်တယ် တပည့်လေ... ရက်စက်တယ်... ဆရာ တကယ်နောင်တရနေပြီ"

ယွီဝမ်ရွှမ်သည် နီယွန်မီးသီးများနှင့် ညမြင်ကွင်းကို ပြတင်းပေါက်မှ စိုက်ကြည့်ကာ မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

"ငါ ကျန်းဟိုင်မြို့ကို မရောက်လာခဲ့သင့်ဘူး...ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားကို တွေ့ဖို့ မလာခဲ့ရင်... သူ့ကိုယ်ပွားကြောင့် ငါ ဒေါသထွက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး ဒီလိုမျိုး ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဖူး!"

သူစကားမဆုံးခင် နောက်ထပ် ပါးစပ်ထဲက သွေးတွေကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ ကော်ဇောတွေကို အနီရောင်တွေ စွန်းထင်းစေခဲ့သည်။

"ဆရာ!"

ဟူးယန်ကျန်းမျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် ဆရာ့လက်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြယ်စွမ်းအားများ ဖြည့်သွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ကို မစစ်ဆေးမီ မသိခဲ့သော်လည်း သူလုပ်လိုက်တဲ့အခိုက်မှာ ထိတ်လန့်သွားတော့၏။

ဒီအချိန်မှာ ယွီဝမ်ရွှမ်ရဲ့ အတွင်းစွမ်းအင်များသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူ့ကြယ်စွမ်းအင်များ ဝေ့ဝဲနေသည်။

အသက်ရှုသံ ဘယ်မှာကျန်ခဲ့​တော့လို့လဲ။

သူ ပြန်လည် နိုးထလာခြင်းသည် ဘဝ၏ ခဏတာ အခိုက်အတန့်မျှသာ ဖြစ်သည်။

"အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့ တပည့်လေး..."

ယွီဝမ်ရွှမ် ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်အိပ်လိုက်သည်။

"ဆရာ ထွက်သွားဖို့ ရည်မှန်းထားပြီးပြီ"

"မဟုတ်ဘူး... မလုပ်ပါနဲ့ ဆရာ..."

ဒါကိုကြားလိုက်တာနဲ့ ဟူးယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း နီမြန်းသွားသည်။ သူသည် မျက်ရည်တွေဖြင့် ဟူးယန်ကျန့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားလှသော ကြယ်စွမ်းအားများ တဟုန်ထိုး ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သေနေသော သစ်ပင်ပေါ်မှ မိုးရေများ ကျဆင်းလာကဲ့သို့ သူ့ဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ သွန်းလောင်းသော်လည်း သက်ရောက်မှု လုံးဝမရှိပေ။

"ဆရာ့စကားကို နားထောင်ပါ တပည့်လေး... မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါသိတယ်"

ယွီဝမ်ရွှမ် ညင်သာစွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"မင်းဆီက ကတိတစ်ခုတောင်းဖို့ ငါနိုးလာတာ... မဟုတ်ရင် နောင်ဘဝတွေမှာ ဘယ်တော့မှ ငြိမ်းချမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဆရာ....ဆရာ ပြောပါ..."

ဟူးယန်ကျန့် ငိုယိုပြီး ​ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ယွီဝမ်ရွှမ်ရဲ့ ကြင်နာမှုကြောင့်သာ ယနေ့အထိ သူပိုင်ဆိုင်သမျှ အောင်မြင်မှုတွေကို ရခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။ သူ့အသက်ကို စွန့်စားရရင်တောင် အခုက ဆရာ့ကို ပြန်ဆပ်ရမယ့်အချိန်ပါပဲ။

ယွီဝမ်ရွှမ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"တပည့်လေး... မင်းရဲ့ဆရာငါက ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားကို အမှီမလိုက်နိုင်ဘဲ ဒီမှာပဲရပ်ပစ်ရဖို့ ဖြစ်လာပေမယ့် မင်းက မတူဘူး... မင်းရဲ့အရည်အချင်းက ငါ့ထက်သာလွန်တယ်... မင်းသေချာ ကြိုးစားနေသရွေ့ အနှစ်တစ်ရာကျော်ရင် မင်း ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားကို သေချာပေါက် အောင်နိုင်လိမ့်မယ်"

သူက ဟူးယန်ကျန့်ကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး စကားလုံးတစ်လုံးစီကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာက အချိန်တန်ရင် မင်းကို ဓားသွားခုတ်ပြီး သူ့တပည့်တွေကို ချေမှုန်းပစ်စေချင်တယ်... သူတို့ရဲ့ အမျိုးအနွယ်တစ်ခုလုံးကို ချေမှုန်းပစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဖြတ်ပစ်စေချင်တယ်!"

ဒီစကားတွေ ကျလာချိန်၌ လေသံထဲတွင် နာကြည်းမှုနှင့် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်လာတော့၏။ လူသတ်အငွေ့အသက်များက လေထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး အခန်းတွင်း အပူချိန်များ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ!"

ဟူးယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယွီဝမ်ရွှမ်ကိုကြည့်ကာ မုန်းတီးမှုများ ပေါက်ဖွားလာသော မျက်လုံးများကို ပြသလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ တပည့်လေး... မင်းကငါ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေတယ်”

"ငါ့ရဲ့ပြာတွေကို မြက်ခင်းပြင်ကို ပြန်ယူသွားပါ... မင်းကို ကောင်းကင်ကနေ ငါကာကွယ်​ပေး​နေမယ်..."

သူစကားမဆုံးခင် မျက်လုံးများထဲမှ အသက်ငွေ့များ မှိန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ဆုံးထွက်သက် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဓားသူတော်စင်ကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့၏။

"ဆရာ!"

ဟူးယန်ကျန့်သည် အိပ်ယာပေါ်မှ ယွီဝမ်ရွှမ်ကို ကြည့်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူ့ငိုသံတွေက အခန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်က အတော်ကြာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ခေါင်းကို မော့ပြီး ကျန်းဟိုင်ရဲ့ ညရှုခင်းကို ပြတင်းပေါက်ကနေ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရားတွေက မီးအဖြစ် တောက်လောင်နေ၏။

"ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရား... အနာဂတ်မှာ ငါဟူးယန်ကျန့်က မင်းရဲ့အရိုးတွေကို ချွန်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ဆရာရဲ့ဝိညာဉ်ကို ပူဇော်မယ်! မင်းရဲ့အသွေးအသားတွေကို ကိုက်စားပစ်မယ်..."

……………..

"ဟက်ချိုး!"

စာကြည့်တိုက်ထဲက ချင်းယန် ရုတ်တရက် နှာချေသောအခါတွင် ငါးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိတော့မည်။ သူ့နှာခေါင်းကို သုတ်ဖို့ တစ်ရှူးတစ်ရှူးကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

ဘာလို့ နှာချေနေတာလဲ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကျိန်ဆဲနေတာလား။

ချင်းယန် နှာခေါင်းကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်တင်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ပဲ ရှောင်ပိုင်ကို ထားခဲ့ကာ အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့၏။

အဲဒီကလေးမ သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်လား !

"ရတယ်... ငါပြန်ရင် သူ့ကို သေချာလေး ဆုံးမပေးရမယ်..."

ချင်းယန် ခေါင်းယမ်းကာ တစ်ရှူးကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းကင်ဆေးကျမ်းကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက် လေ့လာနေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ရှေးခေတ် အဂ္ဂိရတ်သမားများ၏ ဉာဏ်ပညာကို ဖော်ညွှန်းထားသည့် ဂန္တဝင်စာသားများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် အဂ္ဂိရတ်ဆေးပညာအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်နည်းများ ပါရှိပြီး တစ်ဦးကို တစ်ဦး တိုက်ရိုက်ကူညီနိုင်သည့်အပြင် ဂိုဏ်းဆရာ အဆင့်အထိ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို စောစောက စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ထိုဆေးများကို သန့်စင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်ရာ အလွန်ရှားပါးပြီး ရှာမရနိုင်တာ တွေ့လိုက်ရသည်။

မကြာသေးမီကပင် သူသည် စာကြည့်တိုက်တွင် အစမ်းခန့်ကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အချိန်ပြည့် ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ လစာ ၃၀၀၀ မှ ၄၅၀၀ အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာတက်လှမ်းနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။

ပါဝင်ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ အပိုငွေကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။

"အင်း... ထမင်းကောင်းကောင်းက ထမင်းမပါဘဲ ချက်လို့မရဘူး..."

ချင်းယန် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ခဏနေလို့ သူလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ရှဟဲ ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး တစ်ဖက်လူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်နေ၏။

"သတင်းကောင်းပဲ လောင်ချင်း! အဲဒီမြက်ခင်းပြင် ဓားသူတော်စင် သေသွားပြီ!"