ရှဟဲ ကြယ်စစ်သည် ရဲဌာနထဲ ပါဝင်ခဲ့ပြီ

"ဆရာ... ကျွန်မမှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုရှိပါတယ်... ဒီကိုရောက်လာပြီ ဆိုမှတော့ ဆရာ့ရဲ့ခွင့်ပြုချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရုံးခန်းထဲမှာ လီကျစ်ရွှမ်းသည် သူ့ရှေ့မှ လူအိုလီကိုကြည့်ပြီး အိတ်ထဲက စာရွက်စာတန်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လွှဲပေးလိုက်သည်။

"ဒါကဘာလဲ?"

လူအိုလီသည် လျှောက်လွှာကိုယူ၍ အကြောင်းအရာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

"ကျောင်းထွက်ဖို့ တောင်းဆို​နေတာလား... မင်း မကြာခင် ထွက်သွားတော့မယ် ဟုတ်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့"

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်လွှာချလျက် သူမ၏ ဘောင်းဘီက လှိုင်းထနေသော မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တပည့် မြို့ကထွက်ပြီး ကျေးလက်မှာ အတွေ့အကြုံတွေ ရယူချင်ပါတယ်"

သူမ စကားပြောပြီးတာနဲ့ သူမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်၌ ရပ်နေသူ လူအိုလီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"ဘာလို့လဲ... အကြောင်းပြချက်ပေးစမ်း ရွှမ်းရွှမ်း"

ကျန်းဟိုင်မြို့ အပြင်ဘက်တွင် ကြယ်သားရဲများက တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်လျက် တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ကြသည်။ စိုးရိမ်ရေမှတ်က မြို့တွင်းထက် အများကြီး ပိုပါသည်။ အမှားတစ်ခုက ပြန်မရနိုင်တဲ့ဘဝကို ရောက်သွားနိုင်၏။

လီကျစ်ရွှမ်း၏မိသားစုသည် သူမအား သူ့ထံအပ်နှင်းထားသောကြောင့် သူတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမည့် တာဝန်ကို သူထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

"ဆရာ... တပည့်ကို စည်းရုံးစရာ မလိုပါဘူး... တပည့်ကိုယ့်ဘာသာ တာဝန်ယူပါ့မယ်"

လီကျစ်ရွှမ်း၏ အကြည့်သည် ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့်။

“အဲဒီနေ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုကနေစလို့ တပည့် နောက်ဖွားနယ်ပယ် ကိုးအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ... နောက်ပိုင်း ဓားတောင်ကြားမှာ ဂိုဏ်းဆရာတွေရဲ့ အနီးကပ်တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း ထိုးထွင်းသိမြင်လာပါတယ်... အခု နောက်ဖွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ထားပါတယ်... မွေးရာပါနယ်ပယ် ရောက်ဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ ဝေးပါတော့တယ်..."

"ဘာ? ဒီလောက်မြန်တယ်?"

လူအို၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ လီကျစ်ရွှမ်း၏ လက်ရှိ ကျင့်​ကြံမှု အရှိန်သည် သူမြင်ဖူးသမျှ ပါရမီရှင်များကို ကျော်လွန်သွားပြီး ရှားရှားပါးပါး မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အခု သူမအသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ။

ဆယ့်ခြောက်? ဆယ့်ခုနှစ်?

အရွယ်မရောက်မီ မွေးရာပါနယ်ပယ် ရောက်ရှိထားမယ် ဆိုရင် အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ။

"လူငယ်​​တွေက ​တော်​​တော်​​ကောင်းတယ်​...လူငယ်​​တွေက ​ကြောက်​စရာ​ ကောင်းတယ်​..."

လူအိုလီသည် သူ့ရုံးခန်းထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီ၍ အနည်းငယ် မှိန်းနေပြီး သူ့တပည့်ကြောင့် စိတ်နှလုံးတွေ ကြေကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့နှင့် ရုံးခန်းကလည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်။

"ဆရာ တပည့် နောက်ဆုံးတော့ မွေးရာပါနယ်ပယ်ရဲ့ တံခါးခုံကို ရောက်နေပါပြီ... ခြေတစ်လှမ်းပဲ လှမ်းပြီးရင်.... ဒီအတွေ့အကြုံက တပည့်ရဲ့ ခြေတစ်လှမ်းပါပဲ"

သူမက ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိမ့်ပြပြီး : “ဆရာ တပည့်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံပါ”

"ဒါ..."

လူအိုလီ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဖြစ်လာသည်။

"ရွှမ်းရွှမ်း မင်းက ငယ်သေးတယ်....အလျင်စလိုလုပ်စရာ မလိုဘူး... အပြင်က မင်းမိသားစုအတွက် အဆင်မပြေဘူး..."

"ဆရာ တပည့်ရဲ့ မိသားစုကို ပြောထားပါတယ်"

လီကျစ်ရွှမ်း ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံ အနည်းငယ် တုန်ခါလျက်။

"တပည့်ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံကြပါတယ်"

"ဘာ?"

လူအိုလီ အံ့အားသင့်သွားပြီး။

"မင်းတို့မိသားစုကတောင် သဘောတူတယ် ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

ဒါကိုကြားတော့ လူအိုလီခမျာ စကားမပြောနိုင်​တော့သလို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမှန်းလည်း မသိတော့ချေ။

လီကျစ်ရွှမ်း၏ မိသားစုသည် အနည်းငယ် ဘက်လိုက်မှုရှိကြောင်း၊ သူမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ထားရှိကြောင်း၊ ဓားရေးကျွမ်းကျင်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အောင်မြင်ပြီး မိသားစုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်စေရန် လောင်းကြေးငွေများ ပေးဆောင်ထားကြောင်း ယခင်က သိရှိခဲ့ရသည်။

တိုးတက်မှု ဖိအားသည် ဤနေရာတွင် သိသာထင်ရှားပါသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က ဒီတစ်ခါ မိသားစုထဲက တစ်ယောက်ယောက်က မီးတောက်ကို တိတ်တဆိတ် မီးစာထည့်နေတာကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။

"ရွှမ်းရွှမ်း ငါ့စကားနားထောင်... တချို့အရာတွေက အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး..."

လူအိုလီက နောက်ထပ် အကြံဉာဏ်များပေးရန် သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် လီကျစ်ရွှမ်းက ခေါင်းခါပြပြီး :“ဆရာ တပည့်စိတ်ထဲက ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ... အဲဒီနေ့ တိုက်ပွဲကစလို့ တပည့်ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်တွေက ဘယ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပါပြီ... အခြေခံအကျဆုံး ပြဿနာက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ မရှိတာ... တပည့်ဓားကလည်း လူသတ်ရောင်ဝါ မရှိဘူး... ဟူးယန်ကျန့်က အဆပေါင်းများစွာ အစွမ်းထက်တယ် အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံယူရမယ်!"

ပြင်းပြသော စကားလုံးများက ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတ်သားသော၊ အလျှော့မပေးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်​ပြသသည်။

"အင်း မင်းပြောတာကို ငါနားလည်ပါတယ် ရွှမ်းရွှမ်း..."

လူအိုလီလည်း သက်ပြင်း ပြင်းပြင်းချကာ သူ့ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒီမြို့က သိမ်မွေ့လွန်းတယ်... ဆင်ခြေဖုံးတွေနဲ့ ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်တွေဆီ သွားရုံနဲ့ မင်းရဲ့ သတ္တိကို မြှင့်တင်နိုင်မှာ"

သူသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောနေသည်။

"မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ငါမင်းကို ခဏလောက်ကာကွယ်ပေးနိုင်ပေမယ့် အမြဲစောင့်ကြည့်​နေလို့ မရဘူး... ရွှမ်းရွှမ်း မင်းနောက်ဆုံးတော့ မင်းထွက်သွားရမှာပဲ.... ဒါဆိုသွားလိုက်ပါ"

လူအိုလီသည် စုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကောက်ကာ နုတ်ထွက်ခွင့် လျှောက်လွှာတွင် ၎င်း၏အမည်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ..."

လီကျစ်ရွှမ်းလည်း ဒါကိုမြင်လိုက်ရတော့မှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် လမ်းမှာ ကိုယ့်အတွက်ကို လွတ်မြောက်ရေး ကိရိယာ သေချာပြင်ဆင်ထားပါး... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ပြေး... မင်းအသက်ကို အရင်ကယ်ရမယ်"

လူအို​လီသည် လျှောက်လွှာပုံစံကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီး ပိုမိုစိတ်ချရသော ညွှန်ကြားချက်အချို့ကို ပေးခဲ့သည်။

"နားလည်ပါပြီ...."

လီကျစ်ရွှမ်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လူအိုလီထံမှ စာရွက်ကို ကိုင်လိုက်ရင်း လက်က အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

………………

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ချင်းယန်သည် အတွင်းစိတ်လောကထဲက ဉာဏ်အလင်းအာကာသထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်နှင့်အမျှ "တာအိုအစီအရင် စစ်မှန်တဲ့ရှင်းလင်းချက်" အကြောင်းကို သူ့နားလည်မှုက နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် သူသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများကိုပင် တွေ့ရတတ်သည်။ အစီအရင် ဖွဲ့စည်းမှုတစ်ခုကို မသတ်မှတ်ဘဲ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာငယ်လေးကို ရိုးရှင်းစွာဖန်တီးနိုင်သည်။ ငြိမ်သက်ပြီး စူးစိုက်သောစိတ်ဖြင့် ဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည်။

အိမ်ထဲရှိ အစီအရင် ရတနာဖွဲ့စည်းမှုကိုလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နေ၏။ ၎င်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပိုမိုဖမ်းယူနိုင်စေမည့် ကောင်းသော အရာများစွာကို ထည့်သွင်းထားသည်။

ရလဒ်တွေကတော့ တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြားပါပဲ။ အိပ်ယာထ နောက်ကျရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေတော့ချေ။

နေ့ရက်တိုင်းက သာယာလှပပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားရသလိုပင်။

တစ်နေ့တွင် ချင်းယန် သူ၏နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတွက် စစ်ဆေးနေချိန်တွင် ရှဟဲ ရုတ်တရက် ထခုန်ကာ သူ့စားပွဲပေါ် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း လောင်ချင်း မိုက်တယ်မလား?"

ရှဟဲ မောက်မာစွာပြောပြီး သူ့မျက်နှာမှာ မာနအပြည့်နဲ့။

"အဲဒါဘာလဲ?"

ချင်းယန် ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း ရဲအုပ်ကြီး၏ တံဆိပ်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ၎င်းမှာ "ရှဟဲ" လို့တောင် ရိုက်နှိပ်ထားသေးသည်။

"???"

ချင်းယန် အံ့ဩသွားသည်။ သူ ရှဟဲကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ပြီး။

"မင်း ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းနဲ့ ဘယ်တုန်းက တွဲခဲ့တာလဲ"

ပိုင်ကျင်းဟန့်နဲ့သာ အမြဲတွဲနေတဲ့ ရှဟဲကို ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းက လက်ခံဖို့ သတ္တိရှိတယ်ပေါ့?

ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။

"ဘာလဲ မင်း မယုံဘူးလား"

ရှဟဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ။

"ငါစဉ်းစားပြီးပြီ ငါ လက်မလျှော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား... အခုကစပြီး ကြယ်သိုင်းရဲစခန်း ကြယ်ပွင့်ရဲဌာနမှာ ငါ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ် ငါ့နိုင်ငံတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တော့မယ်..."

"မင်း..."

ချင်းယန် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်-

"ကောင်းတယ်!"

ဒီကလေးက အရူးတစ်ယောက်လို စာကြည့်တိုက်ကို လာခဲ့တာပဲ။

သုံးရက်လောက် မတွေ့ရတာကို မင်းက စာမေးပွဲ တိတ်တိတ်​လေးဖြေပြီး ငါ့နောက်ကွယ်မှာ အလုပ်တစ်ခု ချထားခဲ့တာလား။

"လောင်ချင်း..မပြတော့ဘူး!"

ရှဟဲ ရဲအုပ်ကြီးရဲ့ တံဆိပ်ကို ကိုင်ပြီး ချင်းယန်ရှေ့မှာ ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြိုးစားလေ့ကျင့်ရင် အရပ်ဘက် အလုပ်တစ်ခု​တော့ ရနိုင်မှာပါ... ပြီးရင် နှစ်ယောက်စလုံး ရဲဌာနမှာ အတူတူပြသနိုင်မှာပါ... အိုး... အခုတော့ အလုပ်ကြိုးစားလိုက်ဦး!"

"မေ့လိုက်... မေ့လိုက်... ငါအခု အချိန်ပြည့်အလုပ်သမား ဖြစ်သွားပြီ"

ချင်းယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှဟဲကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"မင်းဝင်သွားတုန်းက မင်းပိုက်ဆံကို မသုံးခဲ့ရတာ ​သေချာလား?"

"..."

ထိုစကားကို ကြားတော့ ရှဟဲ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံ ခုန်သွားသည်။

ဘာလဲကွာ?

လောင်ချင်းက ဒါကိုတောင် တွေးနိုင်တယ်လား?

ငါ့အဘိုးကြီးသာ ရုတ်တရက် ရူးသွားပြီး ငါ့ကို ထောင်ထဲထည့်ဖို့ အတင်းအကြပ်မလုပ်ရင် ငါဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ!

"အဟမ့်..."

ရှဟဲ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ့ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစား​လေသည်။ သူက ချင်းယန်ရဲ့ ပုခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့ကွာ... လောင်ချင်း... ငါမလုပ်ဘူးနော် မင်းလည်း အပျင်းကြီးနေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအပေါ် အာရုံစိုက်ထားသင့်တယ်!"

"???"

ချင်းယန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ငါက အဓိပတိနယ်ပယ်နီးပါး ဖြစ်​နေပြီ။ မင်းကငါ့ကို အပျင်းကြီးတယ်လို့ ပြောနေတာလား?!