တလီတောင်ကြော၊ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ တိုးတက်မှု။

ကျန်းဟိုင်မြို့အပြင်၊ တလီတောင်များ။

တောင်တန်းများသည် ခံ့ညားထည်ဝါစွာ ထူထပ်ကာ သစ်တောများကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသော လေနုအေးများကလည်း အေးမြနေသည်။ တိမ်ထဲအထိ မျှော်စင်သဖွယ် မြင့်တင်ထားသော ထင်းရှူးပင်များ၊ အမှောင်ထဲတွင်ပင် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ စိမ်းလန်းစိုပြေသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များက ဖြာထွက်နေသည်။

တောတောင်ထဲတွင်မူ ကြယ်သားရဲတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေက လေထဲမှာ အပြည့်ပင်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် ချောက်ချားစရာ ကောင်းသော အသားများ ခုတ်ထစ်နေသလို အသံများနှင့်အတူ ကျယ်လောင်စွာ ဟောက်သံများက နက်နဲသော သစ်ကိုင်းများကြား ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အရွက်အချို့ တဖြည်းဖြည်း ကြွေကျလာသည်။

သွယ်လျသော အသွင်အပြင် တစ်ခုသည် ထူထဲသော သစ်ပင် ၏ပင်စည်ပေါ်၌ နိမ့်ဆင်းဝပ်တွားကာ သူမပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားပြီး စောင့်ကြည့်နေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ တောင်တွေထဲ နက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် နားရွက်မှ ဆံပင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွနေလေသည်။ ထို့နောက် ရေဘူးကို ဆွဲထုတ်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်၏။ သူမသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားဟန်ရှိသည်။

သူမအဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး၊ ချွေးစေးနေသော ဆံပင်များက နဖူးတွင် တွယ်ကပ်နေပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ ဖျော့တော့နေသည်။ သူမ ခါးနှင့် ဝမ်းဗိုက်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု မတော်တဆ ပွင့်သွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ အသားကို ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူမ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသားအရည်ကို တစေ့တစောင်း ကြည့်လိုက်ရင် နွေဦး၏ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားမိလိမ့်မည်။

"ငါယူလာတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ပြောင်းပြီးပြီ..."

လီကျစ်ရွှမ်း ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ အဝတ်အစားပေါ်ရှိ အပိုင်းအစများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မြန်ဆန်တဲ့ ရင်ခုန်သံက ရုတ်တရက် သူမအပေါ် လွှမ်းခြုံသွား၏။

တောထဲကိုဝင်တာ တစ်ပတ်တောင် ရှိပြီ၊ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်လုံး လဲပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာပြောတာ မှန်တယ်... မြို့အပြင်က အနေအထားက တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတယ်"

လီကျစ်ရွှမ်း အချိန်ကို တွက်ချက်ပြီး သစ်ကိုင်းကို မှီကာ သူမရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို တွေးတောလိုက်သည်။ ယခု သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိသည်။

တစ်ခုက သူ့အိမ်ပြန်လမ်းကို ပြန်လှည့်ပြီး တစ်ပတ်တာ အတွေ့အကြုံကို ချေဖျက်ဖို့ပါပဲ။ သူမသည် ခွန်အားကို မှန်မှန်ကန်ကန် တိုးတက်လာအောင် ကြိုးစားမည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ကြိမ် သူမ ပြန်လာသောအခါတွင် ပို၍ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ထပ်မံရရှိရန် ကြိုးပမ်းနိုင်သည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ တလီတောင်တွေဆီ ဆက်သွားမည်။ သူမသည် အောင်မြင်မှုတစ်ခုအတွက် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မွေးရာပါအဆင့်ကို တစ်ချက်တည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ချင်သည်။

ရွေးချယ်မှုနှစ်ခုစလုံးတွင် အားသာချက်များနှင့် အားနည်းချက်များ အသီးသီး ရှိသည်။

လီကျစ်ရွှမ်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရွေးချယ်စရာများကို ချိန်ဆကာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

ချွင်း!

သူမလက်ထဲက ဓားဟာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ သတိပေးသံ ထွက်လာသည်။ အေးစက်သော လူသတ်ချင်တဲ့ ရောင်ဝါတစ်ခုက သူမ၏ နောက်ကျောကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ရေခဲသေတ္တာထဲ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလာရ​စေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး!"

သူမ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ​ဓားကို သူမနောက်ကို လွှဲရိုက်ပစ်လိုက်သည်။ ဓား၏အေးစက်သော အလင်းရောင်သည် ကျောက်တုံးအများအပြားကို ကွဲကြေစေကာ ဧရာမထင်းရှူးပင်၏ အခေါက်ထဲသို့ ကြဲဖြန့်လိုက်တာကြောင့် နေရာတိုင်းသို့ သစ်သားပြားများ လွင့်ပျံသွားသည်။

ဝုန်း! ဝုန်း!

သစ်ပင်ကို ထိုးဖောက်သည့် ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ အခေါက်ဟောင်း၏ ကွဲအက်နေသော မျက်နှာပြင်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းအားများ လျှံထွက်လာသည်။

"ကျောက်ခဲ? တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား?"

ဒါကိုမြင်တော့ လီကျစ်ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပျံနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နေကို ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ သစ်ပင်တွေရဲ့ ခေါင်မိုးအောက်မှာ နေရောင်ခြည် အစက်အပြောက်များက သစ်တောကြမ်းပြင်ကို လွှမ်းခြုံထားပါ၏။ သစ်ကိုင်းမှ ချိတ်ဆွဲထားသော မျောက်ဝံနှင့် ဆင်တူသည့် သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာသည် အော်ပရာ မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင်တို့ ရှိနေသည်။

ထူးထူးဆန်းဆန်းနဲ့ ကြောက်စရာ ကောင်းလေ၏။

လီကျစ်ရွှမ်း ၎င်းကို ကြည့်သောအခါ တစ်ဖက်က ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် ရှောင်တိမ်းသွားမယ့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ သွားများကို ကိုက်ခဲ​ပြနေခဲ့သည်။ ပါးစပ်မှ စူးစူးရဲရဲ ရယ်မောသံကလည်း မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"တောင်မိစ္ဆာ!"

လီကျစ်ရွှမ်း ထိုသတ္တဝါကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားပြီး သူမဓားကို ချက်ချင်း အသင့်ပြင်ကာ နှလုံးကလည်း ခုန်​ပေါက်နေသည်။ လူအိုလီသည် ယခင်က သူမအား "တောင်ပေါ်သားများကြားတွင် ရှေးဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိသည်- တောင်မိစ္ဆာကို တွေ့ရတာထက် မြေခွေးကို တွေ့ရတာ ပိုကောင်းပါတယ်' ဟု ပြောခဲ့ဖူး၏။

တောင်မိစ္ဆာများသည် သဘာဝအားဖြင့် တပ်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူတို့ မင်းကို လှမ်းမြင်ပြီးတာနဲ့ မင်းကို မျှော့တစ်ကောင်လို တွယ်ကပ်နေမည်၊ တောအုပ်ထဲ ဖြတ်လျှောက်ပြီး ထွက်ပြေးတာတောင် လွတ်မြောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒါပေမယ့် ငါ ဘယ်အချိန်က စပြီး ပစ်မှတ်ထားခံနေရတာလဲ"

"ဘာလို့ ဘာမှ သတိမထားမိတာလဲ"

ဒါကိုတွေးတောရင်း လီကျစ်ရွှမ်း သတိမပေါ့ဝံ့ဘဲ တောင်မိစ္ဆာကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ကြီးမားသော ကြယ်ဖိအားပမာဏများကို မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချသလို ထုတ်လွှတ်ကာ တောင်မိစ္ဆာအပေါ် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ကြောက်လန့်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်ဆောင်သော်လည်း အသုံးမဝင်ခဲ့ပါ။ ဆုတ်ခွာမယ့် အရိပ်အယောင် မရှိသော တောင်မိစ္ဆာသည် လက်တုံ့ပြန်သည့် အနေဖြင့် ၎င်း၏ကိုယ်ပိုင် ကြယ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်ကာ လီကျစ်ရွှမ်း၏ ဖိအားများကို အလွယ်တကူ ချေဖျက်ပေးလိုက်သည်။

တောင်မိစ္ဆာက နောက်ဖွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။

"အခုနက သတိမထားမိတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး"

လီကျစ်ရွှမ်း၏ မျက်ခမ်းများ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာသလို အသက်ရှူသံတွေကလည်း မြန်လာသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အကိုင်းအခက်ရှိ တောင်မိစ္ဆာကလည်း သူမကို မြင်လိုက်သောအခါတွင် ထူထဲသောလျှာကို ဖြန့်ထုတ်ကာ ခြေသည်းများကို လျှက်ပြလာ၏။ ၎င်းပါးစပ်မှ တံတွေးများ ယိုကျလာသည်။

ဒါက ဟာသ မဟုတ်ပါ။ သေရေးရှင်ရေးကို ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီ ဖြစ်သည်။ လီကျစ်ရွှမ်းသည် တောင်မိစ္ဆာ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်ပြတ်သားသား ရူးသွပ်မှု တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်နေသည်။

ဒီတိုက်ပွဲကို သူမ မရှုံးစေရဘူး။

"ငါ တောင့်ခံထားရမယ်... တောင့်ခံထားရမယ်..."

လီကျစ်ရွှမ်း ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားကာ သူမ၏ဆွဲထားသော ဓားကို ထုတ်ကာ အခြားကြယ်သားရဲများကို မဆွဲဆောင်မိစေရန် သူမခန္ဓာကိုယ်က ရောင်ဝါကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ ရောင်ဝါကို လွှတ်ချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ယခုအခါ သူမသည် လျင်မြန်စွာ ရုန်းကန်နေရပြီဖြစ်သည်။

ဓားတစ်ချောင်းတည်းက ရလဒ်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည်။

သူမ ခြေရင်းအောက်ရှိ ထူထဲသော အကိုင်းအခက်ကို ဖြိုခွဲလိုက်တဲ့အခါ တောင်မိစ္ဆာ ခဏ ရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏကြာတော့ ၎င်းက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားလာကာ တောတောင်လေတိုက်သံများ၊ အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ကာ၊ တစ္ဆေလို ကြောက်မက်ဖွယ် အနီနှင့် အဖြူရောင် မျက်နှာကြီးက ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက်ဖြင့်။

"ဟူး~"

ဒါကိုမြင်လိုက်တဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းလည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အော်သံတွေကို နားထောင်​​​ကြည့်လိုက်သည်။ အရွက်များ လှုပ်ခါကာ အကိုင်းအခက်များ ကွဲအက်သွားသည်။

အရှေ့တောင်!

တောင်မိစ္ဆာ၏ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများ ရှေ့တိုးလာကာ လီကျစ်ရွှမ်း၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လေအလျှင်ဖြင့် ဖြတ်လိုက်သည်။

ချွင်း!

နောက်အခိုက်၌ အေးစက်သော ဓားတစ်ချောင်းသည် ကောင်းကင်တံခါးကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်ပစ်လိုက်သည်။ တောင်မိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ နက်နဲစွာ ပွင့်ထွက်နေသော ကောင်းကင်တံခါဟာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါအပြည့် ဓားတစ်လက်အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လည်ပင်းမှာ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်း၏အမြင်အာရုံ အတွင်းမှ ကမ္ဘာကြီးသည် တစ်ပတ်မက လှည့်ပတ်သွားကာ ဦးခေါင်းနှင့်လည်ပင်း ကွဲသွားသည်။ အလောင်းကလည်း ကြီးမားသော ထင်းရှူးပင်ဆီမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဗုန်း! ဗုန်း!

ဆူညံသံတွေ ဆက်တိုက် ကြားလာရပြီးနောက် နောက်ထပ် ဘာသံမှ မကြားရတော့ချေ။ တိတ်ဆိတ်မှုက တောင်တန်းတွေဆီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သလို အသံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"ဟင်?"

လီကျစ်ရွှမ်း သူမလက်ထဲမှ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မထောင်ကာ မျက်နှာမှ သွေးစက်အနည်းငယ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

ရူးသွပ်မှုတစ်ခုက သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ယခင်တိုက်ပွဲ၏ အသေးစိတ် အချက်များက သူမစိတ်ထဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ပေါ်လာသည်။

လေးလံသော တူတစ်ချောင်း ပြုတ်ကျလာပြီး ပင်ကိုယ်စွမ်းအင်၏ သံကြိုးများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါက်လိုက်တာကြောင့် ၎င်းတို့ အနည်းငယ် ဖြေလျော့သွားစေခဲ့သည့် အတိုင်းပင်။

"ဒါပဲ...."

လီကျစ်ရွှမ်းသည် တောင်များ၏ နက်နဲရာဆီသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် လှမ်းကြည့်ကာ သူ့မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံ ယူတာ မှန်သွားပြီ!"

…………………………

ညပိုင်းဖြစ်တာကြောင့် ကြယ်တွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ တလီတောင်များရဲ့ တစ်ဖက်မှ လေထုဟာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေ၏။

ချင်းယန်သည် "လောကအကွာအဝေး" ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး တောအုပ်ထဲ ပြေးဝင်လာ၏။ ခဏကြာသော် သူ့လက်ထဲက ရှောင်ပိုင်နှင့်အတူ ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"သခင်"

ရှောင်ပိုင်သည် ချင်းယန် ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ့်ညောင်းစွာ လဲလျောင်းနေရာမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေ၏။

"အိပ်နေရမယ့်ဟာကို ညလယ်ကြီး ဘာလို့ ဒီကို ထွက်လာတာလဲ... ပြီးတော့ ကျွန်မကိုပါ ခေါ်လာသေးတယ်!"

"ငြိမ်ငြိမ်နေ..."

ချင်းယန် သူမနှုတ်ခမ်းဆီသို့ လက်ညိုးထိုးကာ နှုတ်ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့စိတ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ကာ တလီတောင်များကို တတ်နိုင်သမျှ အနီးကပ် ဖုံးအုပ်ရန် ကြိုးစားကာ အကွာအဝေးတစ်ခုအတွင်းက ကြယ်သားရဲများ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေ​နေခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အနီရောင်အစက်များသည် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများတစ်လျှောက်တွင် ပေါ်လာကုန်၏။ တချို့ကလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပေးစွမ်းနေကာ ထူထပ်စွာ ပြည့်ကျပ်နေကြသည်။

"သေချာတယ်... တောင်တွေနဲ့ တောကန္တာရတွေက မြို့ပြနဲ့ မတူဘူး...ဒါက ကြယ်သားရဲတွေရဲ့ နယ်မြေပဲ"

ချင်းယန် သူ့စိတ်စွမ်းအင်ကို ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်ပိုင်ကို ခေါ်ကာ ထင်းရှူးတောအုပ်အထက်တွင် လွင့်မျောရင်း တလီတောင်များဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက် စောင့်ကြည့်​ပေးစမ်း ရှောင်ပိုင်..."

"ဘာကို ​စောင့်ကြည့်ရမှာလဲ သခင်"

ရှောင်ပိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေမယ့် အပြစ်ကင်းစွာ ​ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မီးဒြပ်စင်ရှိတဲ့ ကြယ်သားရဲတွေရှိမရှိကြည့်ဖို့ ကူညီပေးခိုင်းတာ..."

ချင်းယန် ရှောင်ပိုင်ရဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာအတွက် လိုအပ်သော သားရဲမီးကို ရရှိရန် ထိုမီးဟု သတ်မှတ်ထားသော ကြယ်သားရဲများ၏တွင်းကို ဦးစွာ ရှာဖွေရလိမ့်မည်။