အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်ပင်မိစ္ဆာ? ဒါပဲလား?

မီးဟုယူဆရသည့် ကြယ်သားရဲများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အများစုမှာ တောင်တန်းများ အတွင်း၌သာ တွေ့ရတတ်သည်။ မထွက်ခွာမီ ချင်းယန် သဘာဝကျကျ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သုတေသနပြုခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ခရီးအတွက် အစီအစဉ်များစွာကို ရေးဆွဲထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အမဲလိုက်ချိန်ရောက်ပြီ"

ချင်းယန် ဧရာမ ထင်းရှူးပင်ကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ ရှောင်ပိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ တလီတောင်ကြောက နက်နဲသော တောင်တန်းများဆီသို့ စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူ့စိတ်တွေက ရေပြင်ညီလို ငြိမ်သက်လျက်သားပါ။

သူ့​ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကနေ ပင့်ကူမျှင်တွေလို စိတ်စွမ်းအားများက တဟုန်ထိုး ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အနီးနားက မြေပြင်အတိုင်း သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပေါ်လာသည်။

တောအုပ်က ညအခါမို့ မှောင်မိုက်နေပြီး သစ်ရွက်များကို ဖောက်ကာ မြေပြင်ပေါ် ဖြာကျနေသော ကြယ်ရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။ တောထဲမှာ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေနဲ့ မြွေတွေရဲ့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် အသံတွေလည်း ကြားနေရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများထဲက တစ်စုံသည် ချင်းယန်၏ တည်ရှိမှုကို စူးစမ်းမိသည့်အလား မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ...ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အကောင်ပဲ!"

ချင်းယန်သည် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လိုက်လျှောက်ရင်း ရုတ်တရက် ဒေါသလှိုင်းများစွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့က လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေကြ၏။

ဂျွတ်!

တောထဲမှာ သစ်ရွက်တွေ နင်းဖြတ်ခံနေရသည်။

ထို့နောက် မျောက်တစ်ဒါဇင်သည် သစ်ကိုင်းများ​ပေါ် တက်ကာ ထင်းရှူးပင်ကြီး၏ ပင်စည်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ​ကြသည်။ သူတို့မျက်နှာတွေပေါ်က အနီတစ်ခြမ်း အဖြူတစ်ခြမ်း ပါးပြင်တွေဟာ ဖောင်းကားနေပြီး ထူးထူးခြားခြား ကျိန်စာလို အသံတွေကို အော်ဟစ်နေကြသည်။

သူတို့သည် သစ်ကိုင်းများကို တွယ်ကပ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အတည်ပြုလိုက်သလိုပင် ချင်းယန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟမ်? တောင်မိစ္ဆာလား?"

ချင်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူဆင်းသက်သည့်အချိန် ဤကဲ့သို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း သတ္တဝါမျိုးနှင့် တွေ့ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ နားမလည်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းသော မုန်းတီးမှုတစ်ခုကိုလည်း ၎င်းဆီက ခံစားနေရသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

"သခင်... ဒီမျောက်တွေက သခင့်ကို မုန်းနေပုံပဲ..."

ရှောင်ပိုင် ချင်းယန်လက်များထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး တိရိစ္ဆာန်နားရွက်လေးများဖြင့် ပိုင်လီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူမ၏ခြေဗလာဖြင့် မြေပြင်ပေါ် နင်း​ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်မကို ကူညီ​စေချင်လား?"

သူမပြောနေစဉ်တွင် အပေါ်မှ တောင်မိစ္ဆာအုပ်စုကို ကြည့်ကာ ဒေါသသံဖြင့် သွားများကို ဖြဲပြသည်။

"ဒီအနံ့ဆိုးထွက်တဲ့ မျောက်တွေကို ငါအမုန်းဆုံးပဲ... သူတို့က အရေအတွက်များတွေ အကောင်ရေနည်းနဲ့ မြေခွေးတွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်နေကြတာ"

"မလိုပါဘူး..."

ချင်းယန် ခေါင်းယမ်းကာ သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်ရှိ တောင်မိစ္ဆာများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်စွမ်းအားကို ဖျတ်ခနဲ လှန်လိုက်သည်နှင့် တောင်မိစ္ဆာ အားလုံး၏ နယ်ပယ်များကို ချက်ချင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းတို့အများစုသည် နောက်ဖွားနယ်ပယ် အလယ်မှ နှောင်းပိုင်းအထိသာ ရှိကြပြီး ရန်သူကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် တွန်းလှန်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့သည် ညအချိန်၌ တစ္ဆေတစ်ရာ ပျံ့လွင့်နေသကဲ့သို့ အော်ဟစ်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံများ ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

သာမာန် ကြယ်စစ်သည်တွေသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပါက သေမတတ် ကြောက်လန့်နေပေလိမ့်မည်။

"အမြန် ရှင်းပစ်မယ်! ငါ အလျင်လိုနေတယ်"

စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးနဲ့တင် ချင်းယန် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များကို မြှောက်လိုက်ကာ အနီးနားရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းထက်တွင် လွင့်နေသော ဓားစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှိ! ရွှိ!

စူးရှသော လေချွန်သံသည် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဓားစွမ်းအင်က လေကို နှိုးဆော်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်ရှိ တောင်မိစ္ဆာများအားလုံးကို ချွန်ထက်သော လေဓားများက ဖောက်ပစ်၏။

ဖွတ်!

အသားတစတစ ကွဲအက်သံနှင့်အတူ တောင်မိစ္ဆာတစ်ကောင် စိတ်ဝိညာဉ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလောင်း မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျလာသည်နှင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားသည်။ ထို့နောက် နှစ်ကောင်၊ သုံးကောင် စသဖြင့်။

မမြင်နိုင်သော၊ အရိပ်အယောင် မရှိသော ဓားစွမ်းအင်တို့က သစ်ပင်များပေါ်ရှိ တောင်မိစ္ဆာများကို ရှင်းပစ်လိုက်ကြသည်။ အလောင်းတွေ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာတိုင်း သွေးများ စီးကျလာသည်။ ကျယ်လောင်သော အသံများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အော်ဟစ်သံများသည် တောကြီးမျက်မည်းထဲ ပြည့်နှက်သွား၏။

သူတို့သည် ချင်းယန်အား ကြောက်ရွံ့၊ နောင်တရစွာဖြင့် အောက်တွင် စိုက်ကြည့်နေကြသည်...။

ဒါက ဘယ်လိုလူသားလဲ။

သူ့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ငရဲဘုရင်လို့ပဲ ခေါ်လိုက်တော့မယ်!

ခဏအကြာတွင် တောင်မိစ္ဆာတွေ သေသွားကြပြီမို့ နောက်ဆုံးတော့ တောအုပ်ကြီးက ငြိမ်ကျသွားသည်။

"သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားပြီ..."

ချင်းယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများကို နားထောင်ပြီး မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော တောင်မိစ္ဆာများကို ကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး ကျေနပ်သွားရသည်။ လက်နှစ်ဖက် နောက်ပစ်လျက် သွေးများကို နင်းရင်း အလောင်းများကို စစ်ဆေးရန် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အနှစ်သာရ၏ တည်နေရာကို အာရုံခံကာ လက်ကို မြှောက်လျက် ကြည်လင်သော သလင်းကျောက်အဖြစ် ပေါင်းစည်းလိုက်သည်။ ဤသားရဲများ၏ တစ်သက်တာ ကျင့်ကြံမှုကို ပေါင်းစည်းလိုက်ရင် အစီအရင် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဆေးဝါး သန့်စင်ရာတွင် အလွန်အသုံးဝင်လိမ့်မည်။

"မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး ဗုံးဖောက်လိုက်တဲ့ ဆုလာဘ်က အံ့မခန်းပဲ"

ချင်းယန် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး တောင်မိစ္ဆာ သလင်းကျောက်တွေကို စုဆောင်းပြီး တောနက်ထဲ ဆက်သွားလိုက်သည်။ ရှောင်ပိုင်လည်း ချင်းယန်နောက်က လိုက်လာ၏။

သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ "မိစ္ဆာကြီး!" ဟုသာ ကျိန်ဆဲနေတော့၏။ သခင်၏ ခွန်အားသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

ဒီလိုဆက်သွားရင်...

"ဒီနတ်သမီးက ဘယ်လိုလုပ် လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာလဲ"

ဒါကို စဉ်းစားရင်း ရှောင်ပိုင် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နားရွက်ပါ ညွတ်ကျသွားသည်။ မြေခွေးတစ်ကောင်လုံး တောင်ပေါ်က ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

…………….

ခဏအကြာ။

တောနက်ထဲ၌ ချင်းယန်နဲ့ ရှောင်ပိုင် အကြီးအသေး အရိပ်နှစ်ခု တောနက်ထဲသို့ ဆက်လက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ကြယ်သားရဲ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှန်သမျှကို သူ့စိတ်စွမ်းအားက ဦးစွာသိရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် ဓားစွမ်းအင် တစ်ချောင်းစီဖြင့် ရှင်းပစ်လိုက်မည်။ အသေကောင် အလောင်းများသာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေခဲ့၏။

"သခင်! ဒီသားရဲအူတိုင်ကို ပေးပါ့လား..."

တောင်ကျားတစ်ကောင်၏ အလောင်းအနား၌ ရှောင်ပိုင်သည် ၎င်း၏ခြေသည်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျားနှလုံးကို ဖောက်ပြီး မြစိမ်းရောင်သားရဲအူတိုင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ချင်းယန်အား စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရင်း ခွင့်တောင်းလေ၏။

"ဒါက နောက်ဖွားနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်ပဲ... သခင်က မလိုပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား... ကျွန်မလိုချင်...."

"ယူသွား"

ချင်းယန် သူ့လက်ကို ရက်ရက်ရောရော ဝှေ့ယမ်းပြီး စိတ်မ၀င်စားကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ကြယ်လက်စွပ်ထဲ၌ သားရဲအူတိုင်များ မြင့်မားစွာ စုပုံနေပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖရဲသီးနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်လောက်က ကြီးကျယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်!"

ရှောင်ပိုင် ချိုသာစွာပြုံးလိုက်ပြီး သားရဲအူတိုင်ကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ဝါးလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အပျော်သဘောဖြင့် အကုန်လုံး မျိုချပစ်လိုက်သည်။

လမ်းတွင် ချင်းယန် ရှားပါးရတနာများစွာကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ တောရိုင်းလင်ဇီး၊ ဆောင်းပိုးကောင်မြက်၊ သမင်ချိုများ၊ ဂျင်ဆင်း စသဖြင့်။

အံ့ဖွယ်ကောင်းကင်ဆေးကျမ်း နှင့်အတူ ချင်းယန်သည် ဤဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် ကြီးထွားမှု ဂုဏ်သတ္တိများကို ဘယ်လို စုဆောင်းရမလဲ စေ့စေ့စပ်စပ် နားလည်လာခဲ့ပြီး ဆေးပင်ရှာသည့် ကျွမ်းကျင်သူအစစ် ဖြစ်လာစေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် သစ်တော၏ အနှစ်သာရကို မြည်းစမ်းပြီး ကြယ်သားရဲများ၏ သလင်းကျောက်ကိုလည်း စုဆောင်းခဲ့သဖြင့် သူ့ခရီးက အတော်လေး အကျိုးရှိနေခဲ့၏။

"ဒါက သဘာဝကပေးတဲ့ တကယ့်လက်ဆောင်ပဲ!"

သူနှင့် ရှောင်ပိုင်တို့သည် တောအုပ်အတွင်း အေးအေးလူလူ စိတ်အေးလက်အေး လမ်းလျှောက် ထွက်နေကြသလို လျှောက်သွားနေကြသည်။ တစ်ခုတည်းသော နောင်တမှာ ၎င်းတို့သည် သင့်လျော်သောမီးဟု သတ်မှတ်နိုင်သော ကြယ်သားရဲတစ်ကောင်ကိုတောင် မတွေ့ရှိသေးတာပင်။

အဆင့်နိမ့်လွန်းတဲ့ အကောင်များက ဆွဲဆောင်မှုမရှိ။ အဆင့်မြင့်လွန်းသူများကလည်း မရနိုင်ချေ။ ဒီခရီးစဉ်မှာ အနည်းဆုံး မပြန်ခင်တော့ မွေးရာပါနယ်ပယ်ရဲ့ သားရဲမီးကို ရခဲ့သင့်တယ် မဟုတ်ပါလား ။

နှစ်ယောက်သား ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်တိုးလာခဲ့ကြရာ နာရီဝက်အကြာတွင် အလွန်ထူထပ်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ညှိုးနွမ်းနေသော နွယ်များက ပြုတ်ကျကာ အမြစ်များထဲ ရောထွေးနေသည်။ ထူထဲသော အကိုင်းအခက်များ ခပ်မြင့်မြင့်အထိ တက်နေ၏။ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဧရိယာရဲ့ တစ်ဒါဇင်အတွင်းမှာ တခြားဘာသစ်ပင်တွေမှ မရှိကြချေ။

"တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းတယ်..."

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ သွေးနံ့ သင်းပျံ့ပြီး ပျက်စီးယိုယွင်းမှု တွေ တသီတတန်းကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

"သခင်..."

သူ့အနားရှိ ရှောင်ပိုင်သည် ချင်းယန်၏ အဝတ်အစားထောင့်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဒီအပင်မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလာ၏။

ဒီစကားတွေ ကျလာရင်ပဲ ချင်းယန် စနစ်အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"တင်း! နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်...host ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေရာက မြန်မြန် ပြေးပါ..."

"ဟမ်?"

စနစ်၏ အချက်ပြမှုကို ရလိုက်ပြီးတာနဲ့ သူ့ရှေ့မှာ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိသော သစ်ပင်မိစ္ဆာ

ကျင့်​ကြံမှု- ဧကရာဇ်အဆင့်။

စွမ်းရည်များ- လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ ကိုင်းဆက်ခြင်း။

"နှစ်တစ်ထောင်သစ်ပင်မိစ္ဆာ?"

ချင်းယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

တလီတောင်များသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့သောကြောင့် အပင်များ ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးကြတာ အဆန်းမဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် ထူးထူးဆန်းဆန်း အသံတစ်ခုကြားရပြီး မြေပြင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ နွယ်ပင်တွေက မြေပြင်ကနေ ပေါက်ထွက်ပြီး လှုပ်လှုပ်ရွရွ စဖြစ်လာကာ ရုတ်ချည်းဆိုသလို သူတို့ ပတ်ပတ်လည်မှာ လှည့်ပတ်လာကုန်၏။

"မကောင်း​တော့ဘူး သခင်! ပြေးတော့"

ရှောင်ပိုင်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အော်လေသည်။

"အဲဒါကြီးက ကျွန်မတို့ကို အာဟာရဖြစ်​​အောင် သုံးတော့မှာ!"

မြေဆီလွှာကို ဖောက်ထွက်လာတဲ့ စပျစ်နွယ်ပင်တွေရဲ့ အက်ကွဲသံတွေနဲ့ တဟုန်ထိုး အသံတွေက ချက်ချင်း ရောထွေးလာသည်။ လွှမ်းခြုံထားသော နွယ်ပင်များ လှိမ့်ဝင်လာပုံက ရှောင်မလွှဲနိုင်သော လှောင်အိမ်တစ်ခုအလား။

သို့သော် ချင်းယန် မျက်နှာကတော့ ငြိမ်သက်နေ၏။ သူသည် သူ့လက်ချောင်းထိပ်များမှ ဓားစွမ်းအင်တစ်စွန်းတစ်စကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို အားစိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ချွင်း!

ဓားစွမ်းအင်များ တိုးလာတဲ့အခါ လက်ဗလာဖြင့် စက္ကူကို စုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားချင်သော နွယ်ပင်များကို ချက်ချင်း ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"အနှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်ပင်မိစ္ဆာက..."

"ဒါပဲလား?!!"