မိသားစု ဟောင်ကောင်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

“ဖုန်း ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာလဲ? ကျွန်တော် သူတို့ကို လာကြိုပြီးပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒါက ဟောင်ကောင်ကို တိုက်ရိုက် ပျံသန်းတဲ့ လေယာဉ်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ရောက်လိမ့်မယ်လို့ အာမခံပါတယ်” ဖူကွမ်းကျန့် သည် ဖုန်းချလိုက်ခြင်းမပြုမီ ဖုန်းယွီနဲ့ ခဏလောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ ဖုန်းရှင်းထိုင် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “ဦးလေးဖုန်း ၊ ရှောင်ယွီ က အရမ်းအလုပ်များနေလို့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လာကြိုတာပါ။”

ဖုန်းရှင်းထိုင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်းယွီက သူတို့ကို လက်လွှဲပြောင်းပွဲ အခမ်းအနားကို ကြည့်ဖို့ ဟောင်ကောင်ကို လာခေါ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ သူ ပြန်မလာဘဲ သူ့ကိုယ်စား သူ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို သွားခိုင်းလိုက်တယ်။

တခြား ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မရှိခဲ့ရင် ဖုန်းရှင်းထိုင် ဖုန်းကို လုပြီး ဒီလူငယ်လေးကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်မှာပဲ။ နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံအကြောင်းပဲ စဉ်းစားနေတာကို ရပ်လိုက်တော့။

“ဦးလေးဖုန်း ၊ ကျွန်တော် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပြောပြစရာ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဒါကို ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းထားရမယ်။ ရှောင်ယွီက အခု နိုင်ငံအတွက် ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကူညီနေတယ်” ဖူကွမ်းကျန့်က လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်။ ဖုန်းယွီက ဒီအကျပ်အတည်းကနေရတဲ့ သူ့ရဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေ အားလုံးကို တရုတ်မှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါက နိုင်ငံအတွက် ပိုက်ဆံရှာတာလို့ သတ်မှတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သေချာတာပေါ့၊ သူ ဖူကွမ်းကျန့် ကိုလည်း ပိုက်ဆံရှာဖို့ ကူညီနေတယ်။ မဟုတ်ရင် သူ ဖုန်းယွီရဲ့ မိသားစုကို လာကြိုဖို့ ဘင်းမြို့ကို ခရီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက မိသားစုကြီးတစ်ခုပဲ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဖူကွမ်းကျန့်က ပိုကြီးတဲ့ လေယာဉ်ကို ငှားခဲ့တယ်။ မဟုတ်ရင် မလုံလောက်ဘူး။ ဆွေမျိုးတွေကတော့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အိမ်နီးချင်းတွေ ပါနေရတာလဲ။

ဖုန်းယွီရဲ့ အဘိုးက အခုထိ ကျန်းမာပြီး လေယာဉ်နဲ့ ခရီးသွားနိုင်တုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ ကျန်းမာနေရင်တောင် ဖုန်းယွီက သူ့အတွက် ဆရာဝန်နှစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီဆရာဝန်နှစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ သူတို့က လက်လွှဲပြောင်းပွဲ အခမ်းအနားနဲ့ အလံတင်အခမ်းအနားကို ကြည့်ဖို့ ဟောင်ကောင်ကို သွားရတယ်။ ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲရတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဒါက ပေကျင်း ရဲ့ ထျန်းအန်မင်မှာ အလံတက်တာကို သွားကြည့်တာထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်။

ဖုန်းရှင်းထိုင် ဒါကိုကြားတော့ ချက်ချင်း ဂုဏ်ယူလိုက်သည်။ ငါ့သားက နိုင်ငံကို ကူညီနေတာ၊ ပြီးတော့ အလုပ်ကြိုးစားတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။

“ဦးလေးဖုန်း ၊ ကျွန်တော် ဟန်ဟန် နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ခင်ဗျားတို့ကို ဟောင်ကောင်ရဲ့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတာကို လိုက်ကြည့်ပေးဖို့ ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့တယ်” ဝမ်တုန်းကျွင်း က ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်တုန်းကျွင်း က ဒီလေယာဉ်အတွက် ပေကျင်း ကနေ ဘင်းမြို့ကို ပြန်လာခဲ့တာ။

ဖုန်းရှင်းထိုင် ရယ်လိုက်ပြီး ဝမ်တုန်းကျွင်းရဲ့ ကျောကို ရိုက်လိုက်သည်။ “သွား။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကံကောင်းတယ်လို့ သတ်မှတ်သင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေက ကံမကောင်းတာပဲ။ အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းဖြစ်တာ ဘာများ ကောင်းသလဲ။ သူ ပြည်ပခရီးသွားဖို့ ခွင့်ပြုချက်တောင် မရနိုင်ဘူး”

ဝမ်တေ့ကွမ်းသည် အခု အရာရှိကြီးဖြစ်နေပြီး သူ ပြည်ပခရီးသွားဖို့က မလွယ်ပါဘူး။ ကျန်းဟန်ရဲ့ အဖေအတွက်လည်း အတူတူပါပဲ။ သူတို့က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကိုပဲ ကြည့်နိုင်တယ်။

“တော်ပြီ။ လေယာဉ်တစ်စီးလုံးက ခင်ဗျားဆီက ကြားနိုင်တယ်။ မကြာခင် ပျံတက်တော့မှာ။ မြန်မြန် ခါးပတ်ပတ်လိုက်” ကျန်းမူဟွာက ပြောလိုက်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရှောင်ဖူက ဒါက အငှားလေယာဉ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါတို့ ကြိုက်တဲ့အချိန် ပျံသန်းလို့ရတယ်” ဖုန်းရှင်းထိုင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားရင်တောင် ကိစ္စမရှိဘူး” ဖုန်းယွီက ဒီလေယာဉ်အတွက် စီစဉ်ဖို့ ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး ဖူကွမ်းကျန့်က သူတို့နဲ့အတူ ပါလာဖို့ပဲ ရှိနေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ပျံတက်ချိန်က သတ်မှတ်ထားတာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ကြိုက်တဲ့အချိန် ပျံသန်းနိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဖူကွမ်းကျန့်က ဒါက ဖုန်းရှင်းထိုင်နဲ့အတူ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်လို့ ပြောခဲ့တာ။

ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကဆိုရင် ဖူကွမ်းကျန့် ဒီလိုမျိုး လူကြီးတွေကို နောက်ပြောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က သူ့အဖေနဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဆိုးခဲ့တယ်။ သူသာ ဖုန်းယွီကို မသိခဲ့ရင် သူ အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘဲ ဟောင်ကောင်ရဲ့ သြဇာရှိတဲ့ မိသားစု ဒုတိယမျိုးဆက်တွေအတွက် စံနမူနာဆိုးအဖြစ် ရှိနေဦးမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဖူကွမ်းကျန့်က ပါမောက္ခလျန်ကို သိပြီး လျန်ယင်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူ လူကြီးတွေကို ဘယ်လို နောက်ပြောင်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူခဲ့သည်။ ဖုန်းယွီအံ့အားသင့်စွာနဲ့ ဖူကွမ်းကျန့်ဟာ ဟောင်ကောင်ရှိ တခြားမိန်းမတွေနဲ့ မချိန်းတွေ့တော့ဘူး။

သို့သော် ဖုန်းယွီက ဖူကွမ်းကျန့် တရုတ်မှာ သူ့ကိုယ်သူ စောင့်ထိန်းခဲ့လားဆိုတာ မသိဘဲ ဘာမှ မှတ်ချက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဖူကွမ်းကျန့်ဟာ တစ်ပတ်တစ်ခါ တရုတ်ကို လေယာဉ်နဲ့ သွားပြီး သူပြန်လာပြီးနောက် “လန်းဆန်း” နေတာကို သူ သိတယ်။ သူမှာ တရုတ်မှာ မိန်းမအများအပြား ရှိရမယ်။

ဖူကွမ်းကျန့်မှာ တရုတ်ရှိ အဓိကမြို့ကြီးများအားလုံးနီးပါးမှာ အိမ်ခြံမြေတွေ ရှိပြီး “ဟိုတယ်တွေမှာ မနေတတ်လို့” ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့အကြောင်းပြချက်ကို ဖုန်းယွီဘယ်တော့မှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး ဖူကွမ်းကျန့်ကတော့ လျန်ယင်နဲ့ ပါမောက္ခ လျန်ရှေ့မှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့သူတစ်ယောက်လို ပြုမူတယ်။ သို့သော် သူသည် လျန်ယင်နဲ့ အခုထိ တိုးတက်မှု မရှိသေးဘူး။

“ဦးလေးတုန်းကျွင်း ၊ ကျွန်တော့်ကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြပါဦး!” လီချီရှင်းက ဝမ်တုန်းကျွင်းရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

ဝမ်တုန်းကျွင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ “ချီရှင်း... မင်းရဲ့အဖေကို ပုံပြင်ပြောပြခိုင်းလို့ မရဘူးလား”

“မရဘူး။ အဖေ့ပုံပြင်တွေက စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူး” လီချီရှင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်တုန်းကျွင်းရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်တုန်းကျွင်းက အကူအညီအတွက် ဖုန်းတန်ယင်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အစ်မယင်း”

ဖုန်းတန်ယင်း ရယ်လိုက်သည်။ “နင်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းဖြစ်ပြီး ပုံပြင်ပြောပြတတ်တာတောင် မသိဘူးလား”

ဝမ်တုန်းကျွင်း: “......” ဘယ်ကျောင်းက ပုံပြင်ပြောပြတာ သင်ပေးမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် လူတိုင်းက တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းက အရာအားလုံးကို သိတယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေကြတာလဲ။ ကျောင်းဆင်းတွေမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ။

ကျန်းဟန် သူမရဲ့ ရယ်မောမှုကို ထိန်းထားပြီး လီချီရှင်းကို သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ ပျံတက်ပြီးရင် မင်းရဲ့ ဦးလေးတုန်းကျွင်းက ပုံပြင်ပြောပြလိမ့်မယ်”

ဝမ်တုန်းကျွင်းက ကျန်းဟန်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ မင်း ဘာလို့ မင်းရဲ့ခင်ပွန်းကို မကူညီတာလဲ။ ငါတို့ လက်ထပ်ပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံလို့ မရဘူး!

“မင်း ဘယ်လို ပုံပြင်မျိုး ကြားချင်သလဲ” ဝမ်တုန်းကျွင်းက မေးလိုက်သည်။ သူ ပုံပြင်တစ်ခု ဖန်တီးဖို့ အချိန်လိုတယ်။

“ဘာမဆို!”

ဝမ်တုန်းကျွင်း စိတ်ဆိုးနေသည်။ သူ မေးခွန်းတွေ မေးတဲ့အခါ ဒီအဖြေကို ရမှာကို သူ ကြောက်နေတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ သူ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အတွက် အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး စာရေးရာမှာ ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖန်တီးဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ “ဘာမဆို” က အရမ်း အများကြီးပဲ။ လီချီရှင်း ပုံပြင်ကို နားထောင်ချင်မှာ မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

ကျန်းဟန်က ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ “Havoc in ကောင်းကင်ဘုံ ပုံပြင် ကြားဖူးလား”

“ကြားဖူးတယ်။ ကျွန်တော် ကာတွန်းလည်း ကြည့်ဖူးတယ်” လီချီရှင်း မပျော်မရွှင် ပြောလိုက်သည်။ သူ့အဖေက သူ့ကို ဒီပုံပြင်ကို အမြဲပြောပြခဲ့ပြီး သူ ဒါကို အလွတ်တောင် ကျက်ထားနိုင်တယ်။

“ကျူးပါကျဲ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဖျက်ဆီးမှုတွေ လုပ်တာရော”

ဝမ်တုန်းကျွင်း ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အံ့အားသင့်စွာ ကျယ်သွားသည်။ ဟမ် ကျူးပါကျဲ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ဖျက်ဆီးမှုတွေ လုပ်တာ။ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။

လီချီရှင်း မျက်နှာ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျူးပါကျဲ ကောင်းကင်ဘုံ မှာ ဖျက်ဆီးမှုတွေ လုပ်တာလား။ ကျွန်တော် ဒီပုံပြင် မကြားဖူးဘူး။ ကျွန်တော် ဒီပုံပြင်ကို နားထောင်ချင်တယ်!”

ကျန်းဟန် ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်တုန်းကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံပြင်ကို ဖန်တီးဖို့က မင်းအပေါ် မူတည်တယ်။ မင်းက အရင်က အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ပုံပြင်တွေ ဘယ်လို ဖန်တီးရမလဲဆိုတာ မသိဘူးလို့ မပြောပါနဲ့။ မင်း ငါ့ရှေ့မှာ အမြဲ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့တာ။

ကျန်တဲ့သူတွေက ဝမ်တုန်းကျွင်းရဲ့ အကူအညီမဲ့နေတဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေကြသည်။

ဒီကလေးလေးက ဒီနေ့ အရမ်းစောစောထခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ မပင်ပန်းပုံမရဘူး။ ဝမ်တုန်းကျွင်းတွင် သူ့အတွက် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ဖန်တီးပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ နာရီဝက်လောက် ကြာပြီးနောက် လေယာဉ်မယ်က အစားအစာ လာချပေးခြင်းဖြင့် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ဖုန်းယွီသည် လေဆိပ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ့နာရီကို ကြည့်နေသည်။ သူ့ဘေးတွင် ဇိမ်ခံဘတ်စ်ကားအချို့ ရပ်ထားပြီး Songjiang - Red Star အထူးပြုလုပ်ထားသော ကားအချို့လည်း ရှိသည်။ သူ့အဘိုးက အရမ်းအိုနေပြီး ဘတ်စ်ကားများဖြင့် ခရီးသွားရန် မသင့်တော်ပေ။

လေယာဉ် ဆင်းသက်လာပြီး ဖုန်းရှင်းထိုင်က ဖုန်းယွီ၏ အဘိုးနှင့်အတူ လေယာဉ်တံခါးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေက နောက်က လိုက်လာကြသည်။

ဖုန်းရှင်းထိုင် နှင့် ဖုန်းယွီ၏ အဘိုးသည် လေယာဉ်တံခါးမှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကွာအဝေးမှာ မြို့မီးများ မြင်လိုက်ရသည်။ ငါတို့ ဟောင်ကောင်ရဲ့ တရုတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတာကို ကြည့်ရတော့မယ်။

******