တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်

အွန်လိုင်းတက္ကစီမောင်းသမား၏ ဦးခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာမနင်းမှာ လန့်သွားခဲ့သည်။

သူမရဲ့ စိတ်က လုံးဝကို ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမ နဲ့စကားပြောရင်း ရယ်မောပြီး သူ့ကလေးတွေက သူမရဲ့ အတန်းထဲမှာ ရှိတယ်လို့ပြောတဲ့ အွန်လိုင်းတက္ကစီ မောင်းသမားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သရဲ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သူမ မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ကျန်းရီကတော့ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားလုံး တစ်လုံးမှမပြောဘဲ ထိုယောက်ျားနှင့် မိန်းမကို သေချာစွာ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူတို့ဟာ လင်မယားတွေ ဖြစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ပြင်းထန်တဲ့ မကျေနပ်မှု ဘာမှမရှိဘူး။ ရှိနေတာက စွဲလမ်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါပဲ။

“ဆရာမနင်း၊ ဆရာမက အဲ့ဒီ ကလေးကို အပြစ်ပေးဖူးလား”

အဲဒီကလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ထပ်ပြောစရာမလိုပါဘူး၊ ဆရာမနင်းက ချက်ချင်းနားလည်သွားတယ်။

“ငါ...ငါ သူ့လက်ဖဝါးကို ရိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကလေးက အရမ်းအဆော့သန်တယ်။ သူက အမြဲတမ်းတခြားကျောင်းသားတွေကို စနောက်လေ့ရှိတယ်။

တစ်ခါတော့ ငါ သည်းမခံမရပ်နိုင်တော့တာနဲ့ သူ့ကို အတန်းကနေခေါ်ထုတ်ပြီး ရိုက်လိုက်တယ်။

ငါသူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် အပြစ်မပေးခဲ့ဘူး၊ မိဘတွေကို ခေါ်ဖို့လည်း မတွေးခဲ့ဘူး။

သူ့ကိုနောက်ထပ်ဒီလိုမလုပ်ဖို့ပြောလိုက်ရုံပဲ။

ဒါပေမယ့်နောက်ပိုင်းမှာ သူ့အဖိုးအဖွားတွေ ကျောင်းကိုရောက်လာတယ်၊ ငါက ကလေးရဲ့မိဘတွေအကြောင်း သူမကို မေးမြန်းခဲ့တယ်။

အဖိုးအဖွား​တွေက သူတို့ကတခြားနေရာမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ပြောတယ်”

“ကျောင်းက ကလေးတွေက မိဘတွေအကြောင်း ပြောရတာ သိပ်မကြိုက်ကြဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ထဲက အများစုက မိဘမဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ ကျွန်မက ကျောင်းကိုအသစ် ရောက်တာဆိုတော့ ကလေးရဲ့ မိသားစု အခြေအနေအကြောင်းကို ဘာမှမသိဘူး။ သူ့အဖိုးအဖွားတွေက ကျွန်မကို လိမ်နေတာလား? သူတို့က သေသွားပြီလား? ဆိုတာတွေပေါ့!”

ဆရာမနင်းက အံ့အားသင့်နေခဲ့ပြီး အွန်လိုင်းတက္ကစီ မောင်းသမားက သူ့နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့ပြီး ကဲ့ရဲ့လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့်သူက ကျန်းရီကို ချောင်းပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေဟာ ရုတ်တရက် ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ ပြည့်သွားခဲ့တယ်။

“ဆရာကျူးကလည်း ဆရာမသင်တဲ့ အတန်းမှာ သင်နေတာလား”

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆရာ ကျူး က အတန်းရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာပါ။ ကျွန်မကလည်း အဲဒီကျောင်းသားအကြောင်း သူ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။

ဆရာ ကျူးနဲ့ ကျောင်းအုပ်တို့က သူ့ကို စာသင်ခန်းပြင်ပမှာ လေ့ကျင့် သင်ကြားခိုင်းတယ်။

ငါတို့ သင်နိုင်သမျှအကုန် သင်ပေးမယ်။

သင်ပေးလို့မှ မရရင် မျက်ကွယ်ပြုလိုက်ပါ။

ယနေ့ခေတ် လူမှုအဖွဲ့အစည်းမှာ ဉာဏ်ကိုသုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကာကွယ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲတဲ့”

“ဆရာ ကျူး ကလည်း အဲဒီကလေးကို ရိုက်ဖူးလား”

“သူက လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမယ့် ကျောင်းသားတွေကိုတော့ အရမ်းတင်းကျပ်တယ်။

ဆရာ ကျူး က အဲ့ကလေး အတန်းချိန် အတွင်းမှာ တခြားကျောင်းသားတွေကို ကုတ်ခြစ်လိုက်တာကြောင့် သူ့လက်ဖဝါးကို ရိုက်လိုက်တာကို ကျွန်မ မြင်ဖူးတယ်။

တစ်ခါတော့ ဆရာ ကျူး က အရမ်း ဒေါသထွက်ပြီး သူ့မိဘတွေကို အမှန်တကယ် ခေါ်ပြောဖို့ လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကလေးရဲ့ အဖိုးအဖွားတွေပဲ ရောက်လာပြီး ကလေးရဲ့မိဘတွေကတော့ မပေါ်လာခဲ့ဘူး”

“ဒါဆို သူတို့ဘယ်လိုသေသွားတယ်ဆိုတာ ပိုပြီး သေချာအောင် ကြည့်လိုက်ပါ”

ကျန်းရီရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်သွားခဲ့တယ်။ တက္ကစီမောင်းသမားက ကျန်းရီကို ကြည့်လေလေ ပိုပြီး ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နောက်တော့ သူက နံရံပေါ်ကနေဆင်းလာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားခဲ့တယ်။

“တောင်းပန်ပါတယ်...တောင်းပန်ပါတယ်......!”

သူက စပြီးဝန်ခံလာခဲ့တယ်၊ ကျန်းရီက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနားမလည်နိုင်သေးတဲ့ တစ္တေမိန်းမကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကျန်းရီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အရှိန်အဝါကိုခံစားမိတဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားတယ်။

“ဒါဆို မင်းတို့ ကိုယ်တိုင် မပြောတော့ဘူးပေါ့”

“တောင်းပန်ပါတယ်၊တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါတို့... ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေခဲ့တာ။ ငါတို့က မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတာ၊ မတော်တဆ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်မိခဲ့တယ်။ ထောင်ထဲ သွားရမှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက တိုက်မြင့်မြင့်ကနေ ခုန်ချပြီး သတ်သေခဲ့တယ်။

သေပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့နောင်တရပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်မိတယ်။

ဒါကြောင့် သူ့ကို စောင့်ကြပ်ရမယ်လို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။

ငါတို့တကယ်မှားခဲ့တယ်... အရင်တုန်းက ငါတို့ကလေးကပဲ တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ဆရာက ငါတို့ကလေးကို အပြစ်ပေးတာကို မြင်တဲ့အခါ။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ငါထပ်ပြီး မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ နည်းမျိုးစုံနဲ့ သူ့ကိုသတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တယ်”

“တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်သတ်ဖူးလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းကို မောက်မာလွန်းခဲ့တယ်။

ငါတို့က အရင်တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဗဟိုပြုပြီး နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်၊ တခြားသူတွေရဲ့ မကျေနပ်မှု အနည်းငယ်ကိုတောင် သည်းမခံနိုင်ခဲ့ဘူး။

ငါတို့အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး အကြောင်းအရာ အသေးအမွှားတွေကြောင့် အလုပ်ဖော်တွေနဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သည်းခံလို့မရဘူး၊ ဒါနဲ့ပဲ ငါတို့... သူ့ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ အကြံရခဲ့တယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ရဲတွေစစ်ဆေးပြီး ငါတို့ကို ရှာတွေ့သွားတယ်။

ငါတို့ထောင်ထဲ မဝင်ချင်ဘူး၊ ဒါနဲ့ပဲ တိုက်အမြင့်ကနေ ခုန်ချလိုက်တယ်။

နောက်ပိုင်း ဇာတိကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကလေးက သနားဖို့ ကောင်းနေတာကိုမြင်ပြီး ပြန်လည်မမွေးဖွားဖို့ကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

သူ့ကို အိမ်မှာထားပြီး စောင့်ရှောက်မယ်ပေါ့”

“ဒါပေမယ့် ဆရာ၊ ငါတို့တကယ်ပဲ မှားတာကို သိပါပြီ၊ ကလေးကို ဒီလိုသင်ပေးတာမျိုးတွေ မလုပ်သင့်ဘူး၊ လူသတ်တာတွေ၊ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးတာမျိုးတွေလည်း မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ အခုတကယ်သိလာပါပြီ။ ငါတို့တကယ်မှားခဲ့တယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”

မြွေနဲ့ ကင်းမြီးကောက်လိုမျိုး လင်မယား?

စိတ်ဓာတ်ကိုကြည့်ပြီး မျက်နှာကို ဆုံးဖြတ်တယ်ဆိုတဲ့ ဆိုရိုး စကားရှိတယ်။

လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့မျက်နှာတွေက အရမ်းကို ကြမ်းတမ်းတယ်၊အထူးသဖြင့် မိန်းမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလွန်ကို ယုတ်မာတတ်တဲ့ပုံရတယ်။

ကျန်းရီက သူတို့ကိုကြည့်ပြီး “ အဲဒီ နာရီကရော ဘာဖြစ်တာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။

“အဲဒီနာရီ၊ နာရီကို ကျွန်တော့်ဇနီးက ၀ယ်ခဲ့တာ... ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲ့တာကို အရမ်းကြိုက်တယ်။ သူမသေပြီးနောက် ကျွန်တော့်အမေက နာရီကို သူမအနားမှာသူမနဲ့အတူ မြှုပ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ငါတို့ဟာ အဲဒီနာရီကိုသုံးပြီး လူတွေကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်စားခဲ့တယ်။၊ သူတို့အတွက် စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားတွေ ဖန်တီးခဲ့တယ်”အမျိုးသားက ပြောပြီးတဲ့နောက် ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့တယ်။

တစ္တေမိန်းမက သူ့ခင်ပွန်းကို ဒေါသထွက်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်၊ တစ္ဆေအမျိုးသားက အေးစက်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်“ငါ့ကို ဘာကြည့်နေတာလဲ။

ငါအသက်ရှင်နေတုန်းက မင်းကို အရမ်းအတ္တမကြီးဖို့ ပြောဖူးတယ်။

စက်ရုံရဲ့သူဌေးက ငွေကြေး ခက်ခဲနေတဲ့ အတွက်ကြောင့် သူက ငါတို့ရဲ့လုပ်အားခကို ရက်အနည်းငယ် ရွှေ့ဆိုင်းဖို့ ပြောခဲ့တယ်။

ကျန်တဲ့သူတွေက သဘောတူတယ်၊ မင်းက ဘာလို့ သဘောမတူတာလဲ?

မင်းက တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့တယ်၊ သူတို့က ငါတို့ကို မလိုက်လျောတော့ မင်းကသွားပြီး အဆိပ်ခတ်သတ်တယ်။

ကလေးကိုတောင် မင်းက ဒီလိုမျိုး သင်ပေးတယ်။

ကလေးကို ဆုံးမဖို့ ရိုက်တဲ့ ဆရာကိုတောင် မင်းကသတ်တယ်။ မင်းကလေးကို မသင်ပေးရင်လည်း သူ့ကိုသတ်လိမ့်မယ်။ မင်းအခု မှားတယ်ဆိုတာ သိလား?”

တစ္တေအမျိုးသားက သူ့မယားကိုဆူနေခဲ့တယ်၊ တစ္တေအမျိုးသမီးက ခေါင်းငုံ့နေပေမယ့် သူ့ခင်ပွန်းကို ကြည့်တဲ့မျက်လုံးတွေကတော့ အေးစက်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့်ကျန်းရီက တစ္ဆေအမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး “သူမင်းကိုသွားခိုင်းတာလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။

တစ္တေအမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့လာခဲ့တယ်။ တစ္တေအမျိုးသားက တစ်ခုခုပြောမယ့်အချိန်မှာ ကျန်းရီက သူ့ကို စကားမပြောဖို့ကို အေးစက်စွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

“သူပြောပြော မပြောပြော ကိစ္စမရှိတော့ဘူး။ ငါတို့ လူသတ်မှုကျူးလွန်ခဲ့တယ်၊ အခုထပ်ပြီး လူသတ်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် သူမနဲ့ အဲ့ဒီ သေနာဆရာက ငါ့ကလေးကို ဘာလို့ရိုက်တာလဲ? ငါ့ကလေးက ငါ့ရဲ့ နှလုံးသားပဲ၊ ငါတောင် သူ့ကို မရိုက်ရက်ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့ ဆရာတွေက ငါ့ကလေးကို ကောင်းကောင်းမသင်ပေးနိုင်ဘဲ သူ့ကိုအပြစ်ပေးချင်နေတာလား? ငါတို့သေသွားလို့ပေါ့ မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူတို့ကို ဂုဏ်သိက္ခာ ပျက်အောင်လုပ်ပြီး သေစေရမယ်!”

“ဒါဆို မင်းသူ့ကိုဘာသင်ပေးခဲ့တာလဲ”

“ဒါ​ပေါ့ ငါတို့ သူ့ကိုသင်ပေးတာ။ သူက အိမ်မှာ လိမ္မာတယ်။

ဘာလို့ကျောင်းကို ရောက်တဲ့အခါမှ တခြားသူတွေကို ရိုက်တာနဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ကြိုက်လာရတာလဲ? ဒါမှမဟုတ် ဒီက ဆရာတွေက ငါ့ကလေးကို မကြိုက်တဲ့အတွက် ဒါကြောင့် ဒီလိုမျိုးတွေကို တမင်ပြောခဲ့တာလား။

သူတို့ ကလေးကို ကောင်းကောင်း မသင်ပေးနိုင်ဘဲ မိဘတွေဆီကို တမင် လွှဲချချင်နေတာ

“အဲဒီလို မသင်နိုင်ဘဲ သူတို့ဘာလို့ ဆရာလုပ်နေတာလဲ? ငါတို့က ကျူရှင်ခတွေ ဆက်ပေးနေရအုံးမှာလား?”

ကျန်းရီက မိန်းမရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် မျက်မှောင် ကျုံ့လိုက်တယ်။

တစ္တေမိန်းမပြောတဲ့ စကားက အရမ်းကို ရယ်စရာကောင်းပြီး ယုတ္တိလည်း ရှိမနေဘူး၊ ဒါပေမယ့် သေသေချာချာစဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီလို ကျိုးကြောင်းဆီလျှော်မှု မရှိတဲ့ မိဘတွေက ကမ္ဘာမှာ ရှိနေပြီလား။

သိပ်မများလှဘူးလို့ ထင်ရပေမယ့် သတင်းတွေမှာတော့ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေ အမြဲတမ်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဆရာတွေ အများကြီးက သူတို့ မခံရပ်နိုင်တဲ့ အရှက်ကွဲခြင်းတွေကြောင့်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေခဲ့ကြတယ်။

အကျိုးသင့် အကြောင်းသင့် ရှိရဲ့လား?။

ဘယ်သူက သူတို့မှာ အကျိုးကြောင်း မသင့်ဘူးလို့ ဝန်ခံမှာလဲ။

အထူးသဖြင့် သူတို့ကို မရိုးသားတဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေတဲ့ လူအုပ်စုကြီးတစ်စုက ထောက်ခံနေတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင်၊ သူတို့တွေ မှားနေရင်တောင်မှ သူတို့မှန်တယ်လို့ ခံစားရလိမ့်မယ်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ အခန်းထဲက ဒေါသထွက်နေတဲ့ လေထုကို မြင်တဲ့အခါ ကျန်းရီရဲ့ နှလုံးသားမှာ စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူဟာ ဒီလိုမျိုး မိဘတွေကို မုန်းတယ်။

ဒါ့အပြင်ကိုမှ သူတို့ရဲ့သဘာဝကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြင် တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ဘဲ အလွန်အတ္တကြီးနေတာပါပဲ။

ဆရာမ နင်း ကတော့ ကျောင်းသားရဲ့ မိဘတွေကို အလွန်ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ကျန်းရီက တစ္တေလင်မယားကို ကြည့်ပြီး ဆရာမနင်းကို “မင်းဘာလို့ ကလေးရဲ့ မိဘတွေအကြောင်း အချက်အလက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မသေချာရတာလဲဆိုတာ သိလား? ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ မိဘတွေက သူတို့က ကလေးရဲ့ မိဘတွေပါလို့ ပြောဖို့ ရှက်ရွှံ့နေလို့ပဲ! ဒါကြောင့် သူတို့ကို တုတ်နဲ့ ရိုက်သတ်လိုက်”

“အမ်?”

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့ အခန်းထဲက ပရိတ်သတ်တွေက လန့်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ တုတ်တစ်ချောင်း ပေါ်လာပြီး တစ္တေလင်မယားပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျသွားခဲ့တယ်။