← Chapters

ငါသရဲကို တွေ့ခဲ့တယ်

Vol. 22 Ch. 307

ငါသရဲကို တွေ့ခဲ့တယ်

Vol. 22 Ch. 307

လောင်ယန်း သမီးရဲ့စကားတွေကြောင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခုလုံး၏ လေထုသည် ရုတ်တရက် လေးအနက်စွာဖြင့် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လောင်ယန်း၏ သမီးသည် ထိုအချိန်က တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားခဲ့ဟန် တူသည်။ သူမ၏မျက်နှာအရောင်သည် သိပ်မကောင်းခဲ့ဘဲ ယခုဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။

"ထိုအချိန်က သမီး အသက်ရှူရ အတော့်ကို ခက်ခဲခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီနေတာကို သမီး မြင်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ မျက်နှာကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်တွေဟာ အသားစနဲ့ ကပ်ထားသလို ဖြစ်နေတယ်။ သူမက အရမ်းကို ဝတယ်။ အတော့်ကို ဝနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဆံပင်ကနေ ရေတွေ ဆက်တိုက် ကျနေတယ်၊ ရေစက်တွေက သမီးရဲ့ လက်ပေါ်ကို ကျနေတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ လက်ဖဝါးထက်တော့ မအေးဘူး"

"သမီး အိပ်ရာပေါ်မှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့တယ်။ သမီး အကြာကြီး ရုန်းကန်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေ အများကြီး အခန်းထဲကို ဝင်လာကြတယ်။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကလည်း စိုစွတ်နေကြတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့က သမီးရဲ့ တံခါးဝမှာ ရပ်နေကြတယ်၊ သမီးအမေကို ဝင်မလာနိုင်အောင် ပိတ်ဆို့ထားသလိုပဲ"

"ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ ဂီတသေတ္တာရဲ့ အသံကို သမီး ထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။ သူလာနေတယ်ဆိုတာသမီး သိခဲ့တယ်၊ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ထိုအချိန်မှာ သမီး လုံးဝမကြောက်တော့ဘူး။ သမီးလည်ပင်းကို ညှစ်နေတဲ့ အဒေါ်က နောက်ဆုံးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ကို လျှော့လိုက်တယ်။ သူမ စကားမပြောဘဲလှည့်သွားတယ်။ သမီးအမေကို ခေါ်ချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ သမီးရဲ့ ခေါင်းက သိပ်ကို မူးဝေနေပြီး အိပ်ချင်လာတယ်"

လောင်ယန်း၏သမီး ဤကိစ္စတွေကို ပြောပြသောအခါ လောင်ယန်းနှင့် သူဇနီးတို့၏ မျက်နှာအရောင်သည် ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားခဲ့သည်- "သမီးလေး ဘာလို့ အမေ့ကို ဒါတွေကို မပြောတာလဲ"

"အမေက သိပ်ကြောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ သမီး မပြောရဲတော့ဘူး။ အဖေ၊ နောက်တော့ အဖေက သမီးတို့ကို အိမ်ထဲကနေ ထုတ်ခေါ်သွားတယ်မလား။ ပြီးတော့ သမီးတို့က အင်တာနက် ကဖေးဆိုင်မှာ နေခဲ့တယ်လေ"

လောင်ယန်းက ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏သမီးအတွက် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံ ရှိသည်။

"သမီး၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီအဒေါ်က သမီးကို လည်ပင်း ညှစ်တယ်လို့ ထင်လဲ"

"မသိဘူး...သူမ သမီးကို မုန်းတယ်လို့ပဲ ခံစားရတယ်!"

"ပြီးတော့ သမီးက အမြဲတမ်း စုတ်ပြဲနေတဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတယ်ဆိုတာရော သိလား"

"သိပါတယ်၊ ဒါက သူမသမီးကိုပေးထားတဲ့ ဝတ်စုံပါ။ သူမက ဒီဝတ်စုံက သူမအတွက် အရေးအကြီးဆုံးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူမဒါကို နှစ်ပေါင်းများစွာဝတ်ခဲ့တယ်၊ ဝတ်စုံက သေးသွားတာတောင် မပစ်ချင်ခဲ့ဘူးတဲ့"

"သူနဲ့စကားပြောဖူးလား" ကျန်းရီက ထပ်မေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် လောင်ယန်းရဲ့ သမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်- "မပြောဖူးဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူပေါ်လာတဲ့အခါ အဲဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဘယ်လို ပြောပြရမလည်း မသိဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတာ ရှင်းမပြနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီး ဒီလိုခံစားရတယ်"

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏အဖြေက အရေးမကြီးကြောင်းကို အချက်ပြလိုက်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများက လောင်ယန်း၏ ဇနီးကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်- "မစ္စယန်း နဲ့ မစ္စတာယန်း၊ အခု ကျွန်တော် သိပ်ကို အရေးကြီးတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဒီဝတ်စုံကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ အထူးသဖြင့် မစ္စတာယန်း၊ ခင်ဗျား အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ယောက်ကို မှားခဲ့ဖူးလား"

"မစ္စတာစတွင်မာ၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြောနိုင်တာက ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အဲ့တာကို မထိခဲ့ဘူး။ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်ဇနီး ဒေါသထွက်မှာကို စိုးတယ်ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်မယ်။ ဝှက်မထားတော့ဘူး။

ကျွန်တော်တို့ စီးပွားရေးလုပ်တဲ့သူတွေ၊ အထူးသဖြင့် ဖောက်သည်တွေကို ဧည့်ခံရတဲ့ အခါမျိုးမှာ ဖောက်သည်တွေ လိုချင်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ပေးရတယ်၊ အရက်အတူသောက်ဖို့ မိန်းကလေးတွေ ရှာပေးတာတွေ အပါအဝင်ပဲ။ ဖောက်သည်က အဲဒီလို လိုအပ်ချက်တွေ ရှိလာရင် ကျွန်တော် ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး၊ တစ်ခါလောက် ရှောင်လွှဲလိုက်ရင် ဖောက်သည်က နောက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဖောက်သည်တွေသာ မလာတော့ရင် ကျွန်တော့် စီးပွားရေးလည်း အဆုံးသတ်သွားမှာပဲ"

"ဒါကို ကျွန်တော် နားလည်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက အဲဒီမိန်းကလေးတွေနဲ့ ဘယ်လောက်ထိ ပတ်သက်မှုရှိလဲ။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခင်ဗျား အပြင်မှာ ကလေးရှိလား"

"မရှိဘူး၊ လုံးဝမရှိဘူး။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်နဲ့ အာမခံနိုင်တာက ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး"

လောင်ယန်းက လိမ်ညာတက်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လောင်ယန်း၏ ဇနီးကပင် ကူညီပြောဆိုခဲ့သည်- "ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ပြီးတာ တစ်နှစ်လည်း မဟုတ်၊ နှစ် နှစ်လည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒီအချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ လောင်ယန်းကို သက်သေခံပေးနိုင်ပါတယ်။ သူက ဖောက်သည်တွေနဲ့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ဗီဒီယိုတွေ ကျွန်မကို အမြဲတမ်းပို့တယ်၊ ကျွန်မ ဒေါသထွက်မှာစိုးလို့ပေါ့။

တကယ်တော့ကျွန်မလည်း နားလည်ပါတယ်၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သူ့မှာ အဲဒီလိုအတွေးတွေ ရှိနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် စီးပွားရေးအတွက် မိသားစုအတွက်က ပိုများတယ်"

လောင်ယန်းနဲ့ သူ့ဇနီးတို့၏ ဆက်ဆံရေး ပုံစံကို ဘေးထားလိုက်ကြရင်တောင်၊ ကျန်းရီသည် ဤစကားတွေကို ကြားသောအခါ တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သရဲ အ​ခြောက်ခံနေရတာဖြစ်သည်၊ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီတစ္ဆေက သူတို့နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိမှာပဲ။

အထူးသဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် အဲ့ဒီမှာလည်း ကလေးတစ်ယောက် ရှိရမယ်။ ဝတ်စုံ၊ ဂီတသေတ္တာ နဲ့ သူရှိတဲ့နေရာ၊ အားလုံးက ကလေးတွေရဲ့ အရာတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီကလေးကလွဲရင် ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိန်းမကလွဲရင် လောင်ယန်းက အခြားမိန်းမတွေကို ဘယ်တော့မှ မထိခဲ့ဘူး။

ကျန်းရီ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ လောင်ယန်းကလည်း မလိမ်ခဲ့ဘူး။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းရီ၏ မျက်လုံးများက နောက်ဆုံးတွင် လောင်ယန်း၏ သမီးပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ကာ- "သမီး၊ အစ်ကိုကြီးကို ထပ်ပြောချင်တာ တစ်ခုခု ရှိသေးလား"

ကလေးမလေးက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လျှာကိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်- "အစ်ကိုကြီး၊ သူလာတဲ့အခါတိုင်း သမီး သိပ်ပျော်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့်လဲမသိဘူး၊ သူ ဝမ်းနည်းနေတယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်။

တစ်ခါတုန်းက သမီးသူ့ကို ကြည့်မိတဲ့အခါ သူက အခန်းထဲကို ငေးကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ပထမဆုံးအကြိမ် သူ သမီးဆီလာတုန်းက အဖေက သမီးကို အိပ်ခိုင်းတဲ့အခါ သူက အဖေနောက်မှာ ကပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဖေက သူ့ကို ကျောပိုးထားသလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ အဖေကို တောင် ဂရုစိုက်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး"

ကျန်းရီက ကလေးငယ် ၏ စကားကို စဉ်းစားနေစဉ် သူမမျှော်လင့်ထားသည်က တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မှတ်ချက်တစ်ခု ရေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုမှတ်ချက်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်မှာ- "စတွင်မာ၊ ကျွန်တော် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ သူတို့မိသားစုကို ဒုက္ခပေးနေတဲ့ တစ္ဆေကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်!"

ထိုမှတ်ချက်ကိုမြင်သောအခါ ကျန်းရီက ချက်ချင်းပင် ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု ပို့လိုက်သည်။

ထိုလူသည်လည်း တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းရီမေးမြန်းခြင်း မပြုမီတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "စတွင်မာရေ၊ တကယ်ပါ...

ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့အိမ်နီးချင်းပါ၊ ကျွန်တော် သူနဲ့တွေ့ဖူးတယ်၊ ဒီညမှာပဲ တွေ့ခဲ့တယ်! မူလကတော့ အွန်လိုင်းမှာ တစ္ဆေကို တွေ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ရှာဖွေနေတာ၊ ပြီးတော့ စတွင်မာရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ မျှော်လင့်မထားတာက စတွင်မာက ဒီပြဿနာကိုဖြေရှင်းနေတာပဲ။

ကြည့်ရှုသူ၏ စကားကို ကြားပြီးတဲ့နောက် ကျန်းရီက မေးမြန်းလိုက်တယ်- "ဒီည ခင်ဗျား ဘယ်အချိန်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ။ သူမက ဘယ်သူလဲ။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

"သူမက ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပါ၊ အသက် ၁၀ နှစ်လောက်ရှိမယ်။

စတွင်မာ သူ့ကို ကျွန်တော် ဘယ်လို တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြခွင့်ပေးပါ။

ကျွန်တော့်မှာမကောင်းတဲ့ အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါကတော့ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အပြင်မှာ အရက်သောက်ရတာကို ကြိုက်နှစ်သက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း မကျေမနပ်ဖြစ်လေ့ရှိတယ်။

ဒီညလည်းကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး အရက်သောက်ခဲ့တယ်၊ ည ၁၁ နာရီလောက်မှ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဓာတ်လှေကားနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် တံခါးဖွင့်လို့မရဘူး။

ကျွန်တော့်ဇနီးကိုဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်၊ သူမက ဖုန်းပြန်ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို ထွက်သွားခိုင်းတယ်"

"ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်တံခါးအပြင်မှာ တစ်ညလုံး နေလို့မဖြစ်ဘူးလေ? ကျွန်တော် အသားကုန် တောင်းပန်ပြီး တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ ချော့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမက မဖွင့်ပေးခဲ့ဘူး။

ဒါကြောင့်ကျွန်တော် ဟိုတယ်တစ်ခုခုမှာ အိပ်ဖို့ ဓာတ်လှေကားနဲ့ ဆင်းဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ အဲဒီမသာမက အိမ်ကိုဝင်ခွင့်မပြုမှတော့ ငွေကြေးကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့တော့ဘူး။

ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားတွေဆီမှာ အိတ်ကပ်ထဲမှာ သီးသန့်သိမ်းထားတဲ့ ငွေတွေ ရှိတယ်မလား၊ သုံးစရာနေရာ မရှိမှာ စိတ်မပူရဘူးမလား? ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဓာတ်လှေကားဆီ လမ်းလျှောက်တော့ အဆောက်အဦးတစ်ခုလုံး မီးပျက်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး!"

"ဓာတ်လှေကားက အသုံးပြုလို့ မရတော့ဘူး။ မစ္စတာယန်း၊ ခင်ဗျားသိမှာပါ၊ ကျွန်တော်တို့က ၁၂ ထပ်မှာ နေတာ။

ဓာတ်လှေကားမရရင် လှေကားထစ်နဲ့ပဲ ဆင်းလို့ရတယ်။ ဒါကြောင့်ကျွန်တော် ဘေးက လှေကားထစ်ဆီ သွားခဲ့တယ်။

လှေကားထစ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့..... အဖြူရောင်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ကျောလှည့်ပြီး ထိုင်နေတယ်!

သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အစိမ်းရင့်ရောင် အလင်းတစ်ခုက တကယ်ပဲရှိနေတယ်၊ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ... ဘုရားရေ၊ ကျွန်တော် တကယ်ကို ကြောက်သွားခဲ့တယ်!"

All Chapters