မင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော "ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲ" ပြီးဆုံးသွားပြီး ဝူချင်းစစ် ဦးဆောင်သော ထိပ်တန်းတပည့်ငါးဦးသည် ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးဝူကတော့ ကျိန်းသေပေါက် JB ခရိုင်က လူငယ်တပည့်တွေထဲမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ"

"အား… အားကျလိုက်တာ။ ငါတို့ရော ဘယ်တော့မှ အစ်ကိုကြီးဝူလို ကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နိုင်မှာလဲမသိဘူး"

"အစ်ကိုကြီးဝူရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းပြင်းတာပဲ… သူ့ကို တည့်တည့်တောင် မကြည့်ရဲဘူး"

ဝူချင်းစစ် ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များသည် လေးစားကြည်ညိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံများဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

သို့သော် ထိုသို့ အားကြီးသူဖြစ်လိုသည့် အိပ်မက်ရှိသော တပည့်များအပြင်၊ အခြားတပည့်အများအပြားသည် သူ့နောက်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အစ်မကြီးထံသို့ ပေါ်တင်ဖြစ်စေ၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြစ်စေ အကြည့်များ ပို့နေကြသည်။ သူမ၏ မည်းနက်သော ဆံနွယ်များသည် အနီရောင်လေကာအပေါ်သို့ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေပြီး၊ ဖြူစင်သော မျက်နှာထက်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ထိုအပြုံးသည် ကြယ်စင်များ ကြဲချထားသော ရေကန်တစ်ခုနှင့် တူပြီး၊ မြင်သူတိုင်း၏ အကြည့်များကို မလွှဲမရှောင်သာအောင် နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲငင်ထားကာ ရုန်းထွက်၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုငါးဦးလုံး မြင်ကွင်းမှ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါမှသာ တပည့်များသည် သူတို့၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ နာမည်တစ်ခု စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

'စကားမဲ့ခန်းမမှ လင်ယုယန်'

ကြာပန်းတောင်ထွတ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ထိပ်တန်းတပည့်ငါးဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှုတ်ဆက်ကာ မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ခန်းမများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

သို့သော် လင်ယုယန်သည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးသည်နှင့် ရပ်တန့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် အခြားတပည့်များ မရှိကြောင်း သေချာသွားမှ သူမသည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ နီလာနှလုံးခန်းမဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးဖြင့် ကျန်းပေရန်၏ တဲငယ်လေးရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရှင်းကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် သေချာအောင် ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးကို သုံးချက်ခေါက်လိုက်ပြီး အိမ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးပေါ်သို့ အမြန်ပြန်တက်သွားသည်။

ခဏအကြာအထိ သစ်သားတံခါးမှ တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မလာသောအခါ လင်ယုယန်သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကြည့်ရတာ အစ်ကိုကြီး တောင်ကင်းလှည့်ထွက်သွားပြန်ပြီ ထင်တယ်။

စောစောက ဆုလက်ခံရယူရန် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေစဉ် လင်ယုယန်သည် လူအုပ်ထဲတွင် ကျန်းပေရန်ကိုသာ လိုက်ရှာနေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အခမ်းအနားပြီးဆုံးသည်အထိ သူ့ကိုမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် အခမ်းအနားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း သူမ ဒီကို ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်း… ဒါဆိုလည်း အစ်ကိုကြီး ပြန်လာတာကို စောင့်နေလိုက်တော့မယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဝူချင်းစစ်သည် သူ၏ ခန်းမသို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဆရာကို အရိုအသေပေးကာ နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး တောင်ကုန်းနောက်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားသည်။

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော တောင်တန်းကြီးများအားလုံးသည် အစီအရင်များဖြင့် အားဖြည့်ထားပြီး တောင်ခါးပန်းများကို လှပသော ပိုးသားဖဲကြိုးများကဲ့သို့ ရစ်ခွေနေသည့် မြူခိုးများဖြင့် အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မြူခိုးလွှာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်သည် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးကြားတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလွေတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ မှုတ်မည်အပြုတွင် အတွေးတစ်ခုဝင်လာသည်။

အစ်ကိုကြီး ပေးထားတဲ့ 'ရှေ့နောက်ပြောင်းပြန် လက္ခဏာလေးရပ် အစီအရင်' ကို ငါလေ့လာပြီးသွားပြီ။ 'သမင်ပျံတံခါးတစ်ထောင် အစီအရင်' ကိုတောင် အောင်အောင်မြင်မြင် ချထားနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။

ဒီတစ်ခါတော့… ငါ့ဘာသာငါ ကြိုးစားကြည့်သင့်တယ်။ အစ်ကိုကြီးကို ငါဘယ်လောက် တိုးတက်လာလဲဆိုတာ ပြရမယ်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်သည် ပုလွေကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးနှစ်တုံးကြားသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူခိုးများ ပို၍ထူထပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ခေါင်းထဲတွင် အနည်းငယ်မူးဝေသွားစေသော ရနံ့သင်းသင်းတစ်ခုကိုပါ ရရှိလိုက်သည်။

အလျင်အမြန် အသက်အောင့်လိုက်ပြီး ဝူချင်းစစ်သည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့၊ စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့။

အရင်ဆုံး အစ်ကိုကြီး သင်ပေးခဲ့သော မန္တန်ကို အမှတ်ရလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်…

"လက်ချောင်းများ လျင်မြန်စေ၊ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပျော့ပျောင်းစေ၊ ရင်ဘတ်နှင့် တစ်တန်းတည်းထား ပုံစံများကို ယှက်သွယ်၍၊ လက်ချောင်းကွင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက် နှလုံးသားဖြင့် ပုံသေနည်းကို လမ်းညွှန်စေ"

ထိုမန္တန်ကို တစ်ကြိမ်ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်သည် သိသိသာသာ ပို၍တည်ငြိမ်သွားသည်။

"အရင်ဆုံး အစီအရင်ကို စမ်းစစ်မယ်"

စကားပြောရင်း ဝူချင်းစစ်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မကို လက်ညှိုး၏ ဒုတိယအဆစ်ပေါ်သို့ ဖိလိုက်သည်။

"သစ်သား"

ထို့နောက် သူ၏ လက်အနေအထားကိုပြောင်းကာ ညာဘက်လက်သူကြွယ်၏ တတိယအဆစ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

"သတ္တု"

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှ မတူညီသော အရောင်များဖြင့် အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချဉ်းကပ်၊ စီတန်း၊ နေရာယူ၊ ညီညာစေ! သံချပ်ကာခြောက်စုံ၊ အခန်းကိုးခန်း၊ ကောင်းကင်သည် ဝိုင်း၍၊ မြေကြီးသည် လေးထောင့်၊ ရာသီလေးခု၊ အခြေခံငါးရပ်၊ စိမ်း၊ နီ၊ ဖြူ၊ ဝါ"

ရွတ်ဖတ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဝူချင်းစစ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းသည် ထင်ရှားသော အရောင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ကျောက်တုံးအားလုံးသည် အဝါရောင်၊ သစ်ပင်များအားလုံးသည် အနီရောင်၊ ကြေးထည်ပစ္စည်းများအားလုံးသည် အနက်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာဝတ္ထုများကို လျင်မြန်စွာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိသွားသည်။

'ရှစ်ထောင့်ကြေးမီးဖိုကြီး'၊ 'လက္ခဏာလေးရပ် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု'… ဒါက 'ကောင်းကင်လေပြေ ငွေမိုးစက်အစီအရင်' ပဲ။

'အတားအဆီးတံခါး' က အသက်၊ 'အန္တရာယ်တံခါး' က အသေ။

'ခုနစ်စဉ်ကြယ် တိမ်နင်းခြေလှမ်း' ကို လှမ်းလိုက်ရင် ငါဒီထဲက ထွက်နိုင်ပြီ။

ထိုအသိဝင်လာသည်နှင့် ဝူချင်းစစ်သည် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားပြီး အနောက်တောင်ဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ကွေ့ကောက်သော လမ်းများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မြင်ကွင်းသည် အကြိမ်တိုင်း လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝူချင်းစစ်သည် ပို၍ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိလာသည်။

သို့သော် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝူချင်းစစ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ယုံကြည်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နေရာတွင် နားမလည်နိုင်ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးခြင်းတို့က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

အစီအရင်ထဲက မထွက်ဘဲ ဒီလောက်ကြာအောင် လျှောက်နေမိမှာ မဟုတ်ဘူး… တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။

ဒါက တံခါးနှစ်ထပ် အစီအရင်များ ဖြစ်နေမလား? ဖြစ်နိုင်တယ်။

ငါနောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားကြည့်မယ်!

ထို့ကြောင့် ဝူချင်းစစ်သည် သူလာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း နောက်ပြန်လှည့်သွားသည်။

သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူသည် မူးဝေလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း အရောင်အသွေးမဲ့လာသည်။

ဟူး… အစ်ကိုကြီးကတော့ တကယ်ကို အစ်ကိုကြီးပါပဲ။

သူက အရမ်းကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။

မောဟိုက်စွာ အသက်ရှူရင်း ဝူချင်းစစ်သည် ခေါင်းမာစွာ ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ့အစ်ကိုကြီးကို အကူအညီဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုသည် သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ဝင်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ!?"

ဝူချင်းစစ်သည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အဆစ်ရှစ်ပိုင်းမြှားတိုတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်သည် ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ နောက်ဆုတ်ခြင်းမပြုဘဲ ထိုမြှားတိုကို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တည့်တည့်ခံယူကာ ဓားတစ်ချောင်းကိုလွှဲ၍ သူ့ထံ တန်းတန်းမတ်မတ် ခုတ်ပိုင်းလာသည်။

ဝူချင်းစစ်သည် သူ၏ပြိုင်ဘက်က အသေခံတိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်သည် မရပ်မနား လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

လိုက်ရင်းပြေးရင်းဖြင့် ဝူချင်းစစ်၏ အသက်ရှူသံများ ပို၍ကြပ်တည်းလာသည်။

ကြာရှည်တိုက်ခိုက်၍မနိုင်မှန်း သိသောကြောင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုကာကွယ်ရန် မီးနဂါးမြှားတို ခြောက်ချောင်းကို ချက်ချင်းထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကြယ်ဆွတ်ခူးခြင်းလက်သိုင်းကွက်"

အထူးသိုင်းကွက်တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ဝူချင်းစစ်သည် မြှားခြောက်စင်းလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုမြှားများသည် လေထဲတွင် အနီရောင်မျဉ်းကွေးခြောက်ခုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ခြစ်ဆွဲသွားပြီးနောက် အရိပ်ကို တစ်ချိန်တည်းတွင် ထိမှန်သွားသည်။

သို့သော် မြှားခြောက်စင်းလုံး ထိမှန်ပြီးသည့်တိုင် ထိုအရိပ်သည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မပြဘဲ—ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ခြင်းပင်မရှိဘဲ—ဓားကိုမြှောက်ကာ ဝူချင်းစစ်ထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းလာသည်။

"အား!!!"

အသေအရှင် နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဝူချင်းစစ်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ခါးမှ ဓားပျော့ကိုဆွဲထုတ်၍ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ချွင်!!"

လက်နက်နှစ်ခု ထိခတ်သွားပြီး ဝူချင်းစစ်သည် သူ့အပေါ်သို့ ဖိနှိပ်လာသော အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမားမှုကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်။

သူမခံနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သည်။

သို့သော် ဓားသည် သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာသောအခါ သူခံစားလိုက်ရသည်မှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမဟုတ်ဘဲ… ခေါင်းကို အသာလေး တောက်လိုက်သလိုမျိုးလား?

"ဟေ့ကောင်၊ နိုးတော့"

"အ… အစ်ကိုကြီး"

ဝူချင်းစစ်သည် မျက်လုံးများကို ရှုပ်ထွေးစွာ ပုတ်ခတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အရိပ်သည် ဘယ်မှာမှ မရှိတော့ပေ—ရှိနေသည်မှာ ဂိုဏ်းဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အစ်ကိုကြီးကျန်းသာ ဖြစ်သည်။

"သတိရပြီလား"

ကျန်းပေရန်သည် သေချာစေရန် ကိုင်း၍ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်… ဟုတ်ကဲ့"

ဝူချင်းစစ် ခေါင်းညိတ်မည်အပြုတွင် သူ၏ နဖူးကို အရှိန်ဖြင့် ရိုက်ခေါက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ငါမင်းကို လာရင် ဝင်ပေါက်မှာရပ်ပြီး ပုလွေမှုတ်လို့ ပြောထားတယ်မလား? ဘာတွေစဉ်းစားပြီး ဒီအတိုင်း တန်းဝင်လာရတာလဲ"

"ကျွန်တော်မှားသွားပါတယ်…"

ယခုအခါ ဖူးယောင်နေပြီဖြစ်သော နဖူးကိုပွတ်သပ်ရင်း ဝူချင်းစစ်သည် အမြန်ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တန်းဝင်လာရင်တောင်မှ မင်းမနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိတာနဲ့ အကူအညီတောင်းသင့်တာပေါ့။ ခေါင်းမာပြီး 'အရပ်ရှစ်မျက်နှာ အသူရာအစီအရင်' ကို အစပျိုးမိတဲ့အထိ ထပ်ခါထပ်ခါ ကြိုးစားနေရလား? ငါသာ အချိန်မီရောက်မလာရင် မင်းသေနေပြီဆိုတာ သိတယ်မလား"

စကားပြောရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဝူချင်းစစ်၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ခေါင်းထဲတွင် မိုက်ခနဲဖြစ်သွားသော ဝူချင်းစစ်သည် အလျင်အမြန် အော်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ရိုက်တာရပ်ပါတော့၊ ရပ်ပါတော့! ဒီထက်ပိုရိုက်ရင် ကျွန်တော် တကယ်သတိလစ်သွားလိမ့်မယ်"

"မင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်!"

ကျန်းပေရန်သည် ပြန်အော်လိုက်ရင်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဝူချင်းစစ်ထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်ရှူလိုက်။ အဆိပ်က မင်းရဲ့ အတွင်းကလီစာတွေအထိ ပျံ့နေပြီ"

"ဘာ!?"

ဝူချင်းစစ်သည် လန့်သွားပြီး ပုလင်းကို ချက်ချင်းယူကာ အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ဖြောင်း!"

ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

လုံးလုံးလျားလျား ဖူးယောင်နေပြီဖြစ်သော နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း ဝူချင်းစစ်သည် ကျန်းပေရန်ကို နာကြည်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်—ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ရိုက်တာလဲဟု သူ၏ အမူအရာဖြင့် မေးနေသည်။

"ငါပြောတာ တစ်ခါပဲရှူလို့။ ဘာလို့ အဲ့လောက် အများကြီး ရှူလိုက်ရတာလဲ? ငါသင်ပေးထားတာတွေ အကုန်ပြန်အပ်လိုက်ပြီလား"