တန်းစီလိုက်လေ၊ သူတို့အားလုံး စောင့်ရှောက်သူယွီကို လာတွေ့တာ

ရေမှန်ခန်းမ၏ စိတ်အပန်းဖြေအဆောင်ထဲတွင်၊ ပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ ကျောက်စိမ်းပုတီးလုံးများ လိမ့်ကျသွားသကဲ့သို့ ပီပါတီးသံသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးသံစဉ်လေးများ တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားမှသာ စင်အောက်ရှိ တပည့်များသည် လက်ခုပ်တီးအားပေးကြတော့သည်။

ပရိသတ်ကို အနည်းငယ်ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းသည် သူမ၏ပီပါကိုကိုင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

သူမ၏နေရာသို့ ပြန်မည်အပြုတွင် အစ်ကိုကြီးခုံအန်းနန်သည် ယပ်တောင်တစ်ချောင်းကိုခတ်ရင်း ချဉ်းကပ်လာကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ မင်းရဲ့တီးခတ်မှုက တကယ်ကိုခမ်းနားတယ်။ ပြင်းထန်တဲ့တီးချက်တွေက ရုတ်တရက်ရွာချလိုက်တဲ့ မိုးစက်တွေလိုပဲ၊ သိမ်မွေ့တဲ့သံစဉ်တွေကတော့ တီးတိုးပြောဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေလိုပဲ။ တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ"

မကြာမီ အခြားအစ်ကိုကြီးအချို့လည်း သူတို့၏ချီးကျူးစကားများဖြင့် လိုက်လာကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးတို့ရဲ့ ချီးကျူးစကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လျိုဇီဂျင်းသည် လှပစွာပြုံးကာ သူတို့ကိုဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

စောစောက သူမသည် တမင်တကာ သံစဉ်အမှားအချို့ကို တီးခတ်ခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူကမျှ ထောက်ပြခြင်းမရှိဘဲ အဆုံးမရှိသော ချီးကျူးစကားများသာ ကြားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူမတကယ်လိုချင်သည်မှာ ချီးကျူးစကားမဟုတ်ပေ။

သူမသည် အစ်ကိုကြီးကျန်း၏ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မှတ်ချက်စကားများကို တောင့်တနေမိသည်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏စူးရှသော အကြည့်နှင့်အတူဆိုလျှင် ပို၍ပင်။

အစ်ကိုကြီးသာ ဒီမှာရှိရင်… သူငါ့ကို ညံ့ဖျင်းတယ်လို့ ပြောမှာပဲ။

တိတ်တဆိတ်သက်ပြင်းချရင်း သူမသည် ပရိသတ်များဝန်းရံလျက် သူမ၏နေရာသို့ ပြန်သွားပြီး၊ သူမ၏စိတ်သည် အစ်ကိုကြီးကျန်း၏ မထီမဲ့မြင်အမူအရာနှင့် လူတိုင်းကို လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ထားတတ်ပုံကို တွေးတောနေမိသည်။

သူမသည် သူ၏နောက်ဆုံးစကားများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

"ငါတို့ဂိုဏ်းကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ ကိုယ့်ခန်းမကိုယ်ပြန်ကြမယ်။ မလိုအပ်ရင် ငါ့ကိုလာမရှာနဲ့"

ဒါက သူမ၏ဘဝတွင် သူမ၏ရှိနေခြင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပေါ်ပေါ်တင်တင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

ငါစိတ်မကောင်းဖြစ်သင့်တာ… ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အဲ့ဒါကိုတွေးလိုက်တိုင်း ငါ့နှလုံးခုန်မြန်လာရတာလဲ? ငါသူ့ကို… ပြန်တွေ့ချင်ရုံလေးပါပဲ။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၊ သူမသည် သူ့ကိုတစ်ချက်လေးမြင်လိုဇောဖြင့် နီလာနှလုံးခန်းမသို့ ခိုးဝင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။

သို့သော် အစ်ကိုကြီးကျန်း၏ စွမ်းရည်များသည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် သူမတွေ့ရှိခံရပြီး သူ့ကိုပြန်တွေ့ခွင့် လုံးဝဆုံးရှုံးသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

သက်ပြင်းများချနေစဉ်မှာပင် ဂီတဆရာက သင်ခန်းစာပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။

စိတ်အပန်းဖြေအဆောင်မှ ထွက်လာသောအခါ လျိုဇီဂျင်းသည် သူမ၏ပီပါကို ထပ်မံလေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ အစ်ကိုကြီးခုံ၏ ဖိတ်ကြားမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"အစ်မ ဇီဂျင်း! အစ်မ ဇီဂျင်း"

သူမ၏တည်းခိုရာသို့ ပြန်သည့် ကျောက်စရစ်ခင်းလမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လှမ်းနေစဉ်၊ သူမသည် ရင်းနှီးသောအသံသုံးခုကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးလာနေသော ယွီညီအစ်မသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်မ ဇီဂျင်း! သတင်းထူး"

"ငါတို့ဘာသိခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်"

"မင်းဘယ်တော့မှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး"

သူတို့၏ အဆက်မပြတ်စကားသံများကို နားထောင်ရင်း လျိုဇီဂျင်းက မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ဘာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့လို့လဲ"

"အရင်ဆုံးခန့်မှန်း"

"သုံးခါခန့်မှန်းခွင့်ရှိတယ်"

"မှန်ရင် အံ့အားသင့်စရာတစ်ခုရှိတယ်"

လျိုဇီဂျင်းသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုမစပါနဲ့တော့။ ငါလေ့ကျင့်ဖို့ ပြန်ရမယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

သူမခန့်မှန်းရန် စိတ်မဝင်စားသည်ကိုမြင်သောအခါ ယွီကွေ့ရွှေက ပြောချလိုက်သည်။

"ငါတို့ ရေမှန်ခန်းမမှာ အစ်ကိုကြီးကျန်းကို တွေ့ခဲ့တယ်"

"တကယ်!"

လျိုဇီဂျင်း၏ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်"

"ငါတို့မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်ခဲ့တာ"

"သူက မှန်ပန်းဥယျာဉ်ဘက်ကို သွားနေတဲ့ပုံပဲ"

"မှန်ပန်းဥယျာဉ်?"

ထိုစကားကြားသောအခါ လျိုဇီဂျင်း၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ်မှိန်ကျသွားသည်။

မှန်ပန်းဥယျာဉ်သည် ရေမှန်ခန်းမ၏ အလယ်အလတ်အဆင့်မှ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များ နေထိုင်ရာဖြစ်ပြီး၊ ဆိုလိုသည်မှာ အစ်ကိုကြီးကျန်းသည် သူတို့အတွက် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။

"အစ်မ ဇီဂျင်း၊ ငါတို့သွားကြည့်ကြမလား"

"ငါတို့တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်တွေ့တဲ့ပုံစံ လုပ်လိုက်လို့ရတယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ ရေမှန်ခန်းမထဲမှာ ငါတို့နဲ့တွေ့မိတာက လုံးဝပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား"

"ဒါက…"

ညီအစ်မသုံးယောက်၏ စိတ်အားထက်သန်သောအကြည့်များအောက်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

"ရေး..."

ညီအစ်မသုံးယောက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"နေဦး--- ငါတို့ ချိုးယောင်ကို အရင်သွားခေါ်ရအောင်"

သဘောတူညီစွာဖြင့် ညီအစ်မသုံးယောက်သည် လျိုဇီဂျင်းနောက်သို့ သူတို့ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရာ ဆောင်းဦးရေတန်ဆောင်းဆီသို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

"ဟူး… ငါတကယ်ကို ခန်းမပြောင်းချင်နေပြီ…"

ရေမှန်ခန်းမကို ဖြတ်လျှောက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် အကြိမ်ကြိမ်သက်ပြင်းချနေမိသည်။

သူ ကျန်းဟယ်ချင်းနှင့် ပထမဆုံးတွေ့စဉ်က သူသည် ထိုလူ၏ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါနှင့် စေ့စပ်သော ညှိနှိုင်းရေးစွမ်းရည်များကို လေးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ အချစ်ကြောင့် နှိမ့်ချခံလိုက်ရသော သနားစရာလူတစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ခန်းမပြောင်းခြင်းသည် ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။

ကျန်းပေရန်သည် နီလာနှလုံးခန်းမတွင် သာမန်တပည့်တစ်ဦးအဖြစ် သက်သောင့်သက်သာရှိသော ဘဝတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် အတော်လေးအားထုတ်ခဲ့ရသည်။အစမှပြန်စရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာတပည့်အချို့ကို လမ်းမေးပြီးနောက် သူသည် စိတ်ကိုတင်းကာ မှန်ပန်းဥယျာဉ်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

သူချဉ်းကပ်လာသောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အစောင့်တစ်ဦးက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က နီလာနှလုံးခန်းမက တပည့်တစ်ဦးပါ၊ ရေမှန်ခန်းမက စောင့်ရှောက်သူ ယွီမန်ဝင်းကို လာတွေ့တာပါ။ သူမကို အကြောင်းကြားပေးနိုင်မလား"

"စောင့်ရှောက်သူယွီ?"

အစောင့်သည် ကျန်းပေရန်ကို အပေါ်အောက်စိုက်ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးပြီး ဘေးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်းက မျက်နှာသစ်ပဲ။ ဟိုဘက်မှာ သွားတန်းစီလိုက်"

တန်းစီရမယ်?

ကျန်းပေရန်သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အစောင့်၏လက်ညွှန်ရာ အဆောင်တစ်ခုဆီသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတပည့်ရှစ်ဦး တန်းစီရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့… အားလုံး စောင့်ရှောက်သူယွီကို လာတွေ့တာလား"

သူသည် နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

အစောင့်သည် ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့အတူတူပဲ--- တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အမိန့်နဲ့ ဒီကိုလွှတ်လိုက်တာချည်းပဲ"

ပန်းသီးပုပ်တစ်လုံးက တစ်တောင်းလုံးကို ပျက်စီးစေတာပဲ!

ဂိုဏ်းထဲက အမျိုးသားတပည့်တွေက လှပတဲ့ညီမငယ်တွေအတွက် အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်ဖို့ ဒီလောက်လွယ်နေတာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး---ဒါက ဓလေ့တစ်ခုဖြစ်နေတာကိုး!

သူ၏နဖူးကို ရိုက်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူနှင့် ထိုတပည့်များကြားက ကွာခြားချက်ကို ရှင်းပြရန်ပင် မကြိုးစားတော့ပေ။

အစောင့်ကလည်း သူ့ကို ယုံမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် သက်သာရာရစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ---သူနောက်မှ ခန်းမသခင်ကျန်းကို အခြေအနေကို ပြန်အစီရင်ခံလို့ရပြီ။

သူဝင်လို့မရရင် ဒါသူ့အမှားမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?

သူပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အချိန်ဘယ်မှာဖြုန်းရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်၊ သူအခုအချိန်တွင် မကြားချင်ဆုံးဖြစ်သော ကြည်လင်တောက်ပသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပေရန်? မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဒီကမ္ဘာကြီး… တကယ်ပဲ ငါ့ကိုမုန်းတီးနေတာပဲ။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူလာရှာနေသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် ယွီမန်ဝင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်---"

သူဆင်ခြေတစ်ခု မဖန်တီးခင်မှာပင် အစောင့်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတပည့်က စောင့်ရှောက်သူယွီကို လာတွေ့တာလို့ ပြောပါတယ်ခင်ဗျ။ ကျွန်တော်လည်း အခုပဲ အကြောင်းကြားမလို့ပါ"

မင်းတော့---

ကျန်းပေရန်သည် အစောင့်ကို လက်ခလယ်ထောင်ပြချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

"ငါ့ကိုရှာတာ?"

ယွီမန်ဝင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပုံရသော်လည်း နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့"

ခင်ဗျားက ဘာကိုများ သဘောပေါက်သွားတာလဲ…?

သူမ၏ ချစ်ခင်သောအမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ငိုချင်စိတ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် လွတ်လမ်းတစ်ခုအတွက် အတွေးအခေါ်တစ်ခု ပေါ်လာစဉ်မှာပင် Systemမှ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: "စောင့်ရှောက်သူယွီ၊ ကျွန်တော်တန်းစီလိုက်ပါ့မယ်။ ဟိုကတပည့်တွေလည်း ခင်ဗျားကိုပဲ လာတွေ့ကြတာထင်တယ်"။ ဆုလာဒ်: ကြိုးကြာဖြူ နှစ်သွယ်ထိုင်ခုံ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: ယွီမန်ဝင်းနောက်သို့ လိုက်သွားပါ။ ဆုလာဒ်: ကျပန်းအခြေခံအရည်အချင်းအမှတ် +၁]

သေစမ်း၊ System က ငါ့ရဲ့ဉာဏ်ရည်ကို လှောင်ပြောင်နေတာလား?

မလိုလားစွာဖြင့် ဒုတိယရွေးချယ်စရာကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး သူသည် ယွီမန်ဝင်းနောက်သို့ နာခံစွာ လိုက်ပါကာ မှန်ပန်းဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

[ရွေးချယ်စရာတာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ဆုလာဒ်: ခွန်အား +၁]

System အသိပေးချက် မြည်ဟည်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ မူးယစ်စေသော ရနံ့တစ်ခု လွှင့်ပျံလာပြီး သူ၏စိတ်နှင့် ခန္ဓာကို လန်းဆန်းသွားစေသည်။

ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုပဲ။

မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ကျန်းပေရန်သည် ထိုရနံ့၏ မူလရင်းမြစ်ကို စတင်ရှာဖွေတော့သည်။