"ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်အလှ" ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး

ထူးဆန်းသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့နောက်သို့လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ယွီမန်ဝင်းနှင့်အတူ ဝင်းခြံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"အင်း၊ ရနံ့က ဒီကနေလာတာ သေချာတယ်"

ကျန်းပေရန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤနေရာသည် မည်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း ယွီမန်ဝင်းကို မေးမည်အပြုတွင် သူမက ဦးစွာစကားဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ပစ္စည်းရှာတဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို ပါရမီပါတယ်ပဲ။ ဒါက ငါတို့ ခန်းမသခင်ရဲ့ နေအိမ်ပဲ"

ခန်းမသခင်…

ကျန်းပေရန်၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားသော်လည်း၊ ရနံ့၏ မူလရင်းမြစ်ကို သိလိုသော သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်သည် လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲလွန်းနေသည်။

အင်း… System က ရွေးချယ်စရာ ဘာမှမပေးသေးဘူးဆိုတော့ အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီ၊ ကျွန်တော့်ကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အလုပ်ရှုပ်ခံနိုင်မလား"

ယွီမန်ဝင်းသည် သူ့ကို အနည်းငယ်အံ့ဩသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီပန်းရနံ့က ဘာများထူးခြားလို့လဲ? မင်းရဲ့အာရုံကို ဒီလောက်တောင် ဖမ်းစားနိုင်တယ်ပေါ့"

"ထူးခြားတယ်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတပည့်မှာ မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိလို့ပါ။ ဒီလိုရနံ့မျိုး တစ်ခါမှမရဖူးတော့ မစုံစမ်းဘဲမနေနိုင်လို့ပါ"

"မင်းကတော့လေ… မင်းပါးစပ်ကထွက်သမျှ စကားမှန်ဆိုလို့ တစ်ခွန်းမှမရှိဘူး"

ယွီမန်ဝင်းသည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့တက်ကာ ဝင်းတံခါးကို နှစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။

မကြာမီ၊ အစေခံဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အိမ်ဖော်တစ်ဦးက တံခါးလာဖွင့်သည်။

ယွီမန်ဝင်းကို မှတ်မိသွားသောအခါ သူမသည် ချက်ချင်းဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ယွီမန်ဝင်းသည် အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ ရှိလား"

"ရှိပါတယ်ရှင်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကိုကြွပါ"

အိမ်ဖော်သည် သစ်သားတံခါးနှစ်ချပ်လုံးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ရန် လုပ်လိုက်သည်။

"အလျင်လိုစရာမလိုပါဘူး။ မင်းအရင်ဝင်ပြီး နီလာနှလုံးခန်းမက တပည့်တစ်ယောက်ကို ငါခေါ်လာကြောင်း သူ့ကို သတင်းပို့လိုက်ပါ။ ငါတို့ကို တွေ့ဖို့ဆန္ဒရှိလားလို့ မေးကြည့်"

အိမ်ဖော်၏ အမူအရာသည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် တစ်ချက်ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ။ ခဏလောက်စောင့်ပေးပါရှင်"

အိမ်ဖော်သည် အတွင်းသို့ အလျင်အမြန်ပြန်ဝင်သွားစဉ် ယွီမန်ဝင်းသည် ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"နောက်မှ ခန်းမသခင်ရှီနဲ့တွေ့ရင် စကားပြောတာ သတိထား။ သူက ငါ့လောက် စိတ်ရှည်မှာမဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန်သည် နောက်ခံအဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်ပြီး တောင်းပန်သောအနေဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"စောင့်ရှောက်သူယွီရဲ့ ကရုဏာက အတိုင်းအဆမရှိပါပဲ။ ဒီတပည့်က စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ယွီမန်ဝင်းသည် ပြန်မဖြေသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အနည်းငယ်ကွေးတက်သွားသည်။

ကျန်းပေရန်သည် ရေမှန်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်သည် မည်သို့သောလူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း မေးမည်အပြုတွင် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ရွေးချယ်စရာသုံးခုသည် သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: နောက်လှည့်ကြည့်ပါ။ ဆုလာဒ်: ဝဲဂယက်လှိုင်းစွမ်းအား (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်လတ်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးပါ။ ဆုလာဒ်: တည်ငြိမ်ထင်းရှူးသိုင်း (အဝါရောင်အဆင့်၊ အဆင့်မြင့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: လုံးဝမလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်နေပါ။ ဆုလာဒ်: ကျပန်းအခြေခံကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် +၁]

တတိယရွေးချယ်စရာကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် သူ၏တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းကာ ယွီမန်ဝင်းနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားဆက်ပြောနေလိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ?!"

အကယ်ဒမီဆုရနိုင်လောက်သည့် သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်ခြင်း၊ သတိထားခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းတို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများသည် သူ့နောက်မှပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ စူးစိုက်သွားသည်။

လက်အကျယ်နှင့် လည်ပင်းထပ်ပါသော အပြာရင့်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်မြင့်မြင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင်ရပ်ကာ သူ့ကို စိတ်ဝင်တစားအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် ကြာပန်းကဲ့သို့ လှပတင့်တယ်ကာ၊ မိုးပျံနွယ်ပင်ကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများက မက်မွန်ပန်းများထက်ပင် ပို၍ဖမ်းစားနိုင်သော မျက်ဝန်းများကို ဘောင်ခတ်ထားသည်။

သူမ၏ မည်းနက်သောဆံပင်ကို လှပသောဆံထုံးတစ်ခုအဖြစ် ထုံးဖွဲ့ထားပြီး၊ နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက်တောက်ပနေသော ဇီးနစ်ဆံထိုးဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်ကို တကယ်တမ်း အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ သူမ၏ဝတ်စားဆင်ယင်မှု၏ ရဲတင်းမှုပင်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ဝတ်ရုံ၏ V ပုံစံလည်ပင်းသည် မူလကတည်းက ရဲတင်းစွာ ဖော်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ဝတ်ရုံမှာမူ လူငယ်များကြည့်ရှုရန်မသင့်တော်လောက်အောင်ပင် နက်ရှိုင်းစွာ ဖြတ်တောက်ထားသည်။

အနည်းငယ်ပါးလျသော လက်အင်္ကျီများမှတစ်ဆင့် သူသည် သူမ၏လက်မောင်းများပေါ်တွင် ရစ်ခွေနေသော ရှုပ်ထွေးသည့် ပန်းပုံစံတက်တူးများကိုပင် မြင်နေရသည်။

"ဒါ မင်းခေါ်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းလေးလား"

အရပ်မြင့်မြင့်အမျိုးသမီးသည် ယွီမန်ဝင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ခန်းမသခင်။ သူ့နာမည်က ကျန်းပေရန်ပါ၊ နီလာနှလုံးခန်းမရဲ့ စာရင်းသွင်းထားတဲ့ တပည့်တစ်ဦးပါ"

ခန်းမသခင်!

ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်သွားသည်။

ရေမှန်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရင်သပ်ရှုမောသွားစေနိုင်သော အလှပိုင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများကြားဖူးသော်လည်း၊ဒီလို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်မျိုးဖြစ်မည်ဟု သူလုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားဝင်ဂိုဏ်းအစည်းအဝေးများတွင် တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့ပေ---အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော "သူငယ်ချင်းလေးများ" နှလုံးခုန် မမြန်စေရန် သူမကို တမင်ဖယ်ထားခြင်းဖြစ်မည်!

"စာရင်းသွင်းထားတဲ့ တပည့်?"

ရှီဖုန်းလန်သည် ကျန်းပေရန်ကို စိတ်ဝင်တစားလေ့လာပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကိုရှာနေတာလား"

သူ၏အံ့အားသင့်မှုကို ဖိနှိပ်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တပည့်ကျန်းပေရန်က ခန်းမသခင်ရှီကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ခင်ဗျားရဲ့လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံချင်လို့ပါ"

"ပြောလေ"

ရှီဖုန်းလန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မှန်ပန်းဥယျာဉ်ထဲဝင်လာတော့ ကျွန်တော်ထူးခြားတဲ့ရနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ကို လိုက်လာရင်း ခြံဝင်းဆီကို ရောက်လာတာပါ။ အဲ့ဒီရနံ့ရဲ့မူလရင်းမြစ်ကို သိချင်စိတ်က အရမ်းပြင်းပြလွန်းလို့ စောင့်ရှောက်သူယွီကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ရဲရဲကြီးတောင်းဆိုလိုက်တာပါ"

"အိုး?"

ရှီဖုန်းလန်၏ အပြုံးသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး၊ သူမသည် အလွန်ရယ်စရာကောင်းသော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလားပင်။

"လာ၊ ဒီရနံ့ကို ငါ့ကိုဖော်ပြစမ်း။ မင်းကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် မင်းရဲ့စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ငါဖြေဖျောက်ပေးရုံတင်မကဘူး၊ မင်းကိုနောက်ထပ်ဆုချဦးမယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတပည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရှက်ရစေတော့မှာပါပဲ။ ကျွန်တော့်စကားလုံးတွေက တန်ဖိုးကိုမမီခဲ့ရင် ခန်းမသခင် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

နောက်တစ်ကြိမ်ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ထိုရနံ့ကို စတင်ဖော်ပြတော့သည်။

"ဒီရနံ့က မပြင်းသော်လည်း စွဲကျန်ရစ်ဖွယ်ကောင်းတယ်။ လိမ္မော်ရနံ့ပါသော်လည်း အီလည်လည် အချိုရနံ့မျိုး မပါဘူး။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သစ်ခွရနံ့ သင်းသင်းလေးပါပေမဲ့ ၎င်းရဲ့ အရောတဝင်နိုင်တဲ့ ရနံ့မျိုးမရှိပါဘူး"

ရှီဖုန်းလန်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျန်းပေရန်၏ နှာခေါင်းကို ချစ်စနိုးဖြင့် ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။

"အထင်ကြီးစရာပဲ! ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးတဲ့ ရနံ့ပေါင်းစုံထဲကနေ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီကို မင်းတကယ်ခွဲခြားနိုင်တယ်လား"

ကျန်းပေရန်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ထူးခြားတဲ့ ရနံ့အနည်းငယ်ကိုပဲ ခွဲခြားနိုင်တာပါ"

"ခန်းမသခင်၊ သူ့ရဲ့ နှိမ့်ချမှုတွေကို မယုံပါနဲ့။ သူက သူ့အရည်အချင်းတွေကို ဖုံးကွယ်တဲ့နေရာမှာ တော်တော်ကျွမ်းကျင်ပါတယ်"

ယွီမန်ဝင်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်သည် ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပန်းတစ်ရာဥယျာဉ်ထဲက ကျောက်စိမ်းရနံ့ကို တိတိကျကျဖော်ပြနိုင်တဲ့သူက ရနံ့အနည်းငယ်ပဲ ရတယ်ဆိုတာကို ငါကယုံရမယ်ပေါ့? လာ၊ အထဲကိုဝင်ခဲ့။ မင်းမှာ တခြား ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိသေးလဲ ငါကြည့်ချင်တယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းပေရန်၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့်သိုင်းဖက်ကာ ဝင်းခြံထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားစဉ်၊ တံခါးဝရှိအိမ်ဖော်သည် လေးစားစွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"နီလာနှလုံးခန်းမက အဲ့ဒီအစ်ကိုကြီးက အံ့ဩစရာပဲ…"

နောက်မှလိုက်ရန်ပြင်နေသော ယွီမန်ဝင်းသည် ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

"အိုး? ဘယ်လိုများလဲ"

အိမ်ဖော်သည် အလျင်အမြန်ရှင်းပြသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပန်းရနံ့တွေက မကြာခဏဆိုသလို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုက်ခိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်သွားတတ်လို့ပါ။ မှန်ပန်းဥယျာဉ်မှာ အပင်အမျိုးအစား တစ်ရာနီးပါးရှိတယ်---သူတို့ရဲ့ရနံ့တွေက ရှုပ်ထွေးပြီး ထပ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ခုချင်းစီရဲ့ရနံ့ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တာက ထူးခြားတဲ့စွမ်းရည်တစ်ခုပါပဲ"

ယွီမန်ဝင်းသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။

သူ့ရဲ့ 'အနည်းငယ်ပဲသိတယ်' ဆိုတဲ့အပြောက လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

ကျန်းပေရန်၏ ကျွမ်းကျင်မှုပြသခဲ့ပုံကို အိမ်ဖော်အား ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခြံဝင်း၏ ပန်းဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုနှစ်ဦးဘယ်ကိုသွားသည်ကို စတင်ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင်၊ ကျန်းပေရန်၏ အသံသည် အနီးအနားမှ လွင့်မျောလာသည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ၊ ခင်ဗျားပိုပြီး ညင်ညင်သာသာလုပ်ရမယ်။ သူက ကြံ့ခိုင်တယ်လို့ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ တော်တော်နုနယ်တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ခွန်အားကို သေချာထိန်းချုပ်ရမယ်"

"ငါက မညင်သာလို့လား? မင်းပဲငါ့ကို သရုပ်ပြကြည့်လေ"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ခန်းမသခင်၊ သေချာကြည့်ထားပါ"