စိတ်အားထက်သန်မှုပဲရှိပြီး အရည်အချင်းမရှိ

"ဟုတ်တယ်လေ! လက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားတာပေါ့။ မင်းမကစားတတ်ဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

ရှီဖုန်းလန်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်… နည်းနည်းတော့ ကစားတတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့…"

"ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး! ဒီကျောက်စိမ်းရနံ့ပန်းကို လိုချင်ရင် မင်းငါ့ကို လက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားတာ နိုင်အောင်ကစားရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မေ့လိုက်တော့"

ထိုအချိန်တွင် ယွီမန်ဝင်းသည် ဝင်လာပြီး ရှီဖုန်းလန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တခြားခန်းမက တပည့်တစ်ယောက်နဲ့ ဒီလို အရည်အသွေးမမီတဲ့ ကစားနည်းမျိုး ကစားတာက မသင့်တော်ပါဘူး"

"ဘာဖြစ်လဲ? ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျော်စရာလေးပဲဟာ"

ရှီဖုန်းလန်သည် ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ? ကစားမှာလား? ငါ့စကားက တည်တယ်။ မင်းငါ့ကို လက်ချောင်းထောင်တမ်း ကစားတာမနိုင်ရင် ကျောက်စိမ်းရနံ့ပန်းကို ယူဖို့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့"

"ဒီလိုဆိုရင် အနိုင်အရှုံးကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်မှာလဲ"

"အာ"

ကျန်းပေရန် တကယ်ပင် သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ယွီမန်ဝင်းသည် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပေရန်၊ မင်းဘာလို့ ခန်းမသခင်ရဲ့ မဟုတ်မဟတ်လုပ်ရပ်တွေကို အလိုလိုက်နေရတာလဲ? မင်းက… အွန်း!"

ယွီမန်ဝင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှီဖုန်းလန်သည် သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"ရဲတင်းလိုက်တာ! မင်းက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ တပည့်လေးပဲ ဟုတ်လား? စည်းမျဉ်းက ရိုးရိုးလေးပဲ---ဘယ်သူအရင်မူးလဲ မူးတဲ့သူအရှုံးပဲ"

လက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားခြင်းနှင့် အရက်သောက်ခြင်းသည် လက်တွေ့တွင် ခွဲခြား၍ မရနိုင်သောကြောင့် အရက်အကြောင်းပြောလာသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် အံ့ဩမနေတော့ပေ။

သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်ရှီ သဘောအတိုင်းပါပဲ"

"ကောင်းပြီ! အပြင်မှာသွားကစားကြစို့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော ယွီမန်ဝင်းကို အခန်းအပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး၊ အရက်ကောင်းတစ်အိုးနှင့် ခွက်နှစ်ခွက်

လက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားပွဲအတွက် လိုအပ်သော ရိုးရှင်းပြီး ဟန်မဆောင်သည့် ပြင်ဆင်မှုအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။

"ဟူး…"

ထိုနှစ်ဦး "အရက်ဝိုင်း" တွင် နေရာယူထိုင်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ယွီမန်ဝင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ အခြေအနေက ဒီအဆင့်သို့ မည်သို့ရောက်ရှိသွားသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ကြံရည်ဝိုင်တစ်ခွက်ငှဲ့ပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည်---ကျန်းပေရန်၏ မှင်တက်နေသော အကြည့်အောက်တွင်---သူမ၏လက်အင်္ကျီထဲမှ မဟူရာကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆေးတံခေါင်းပါသည့် အဝါရောင်နှင်းဆီသစ်သားဆေးတံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အားရပါးရတစ်ဖွာဖွာပြီးနောက် သူမသည် မီးခိုးငွေ့တစ်လိပ်ကို မှုတ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသတိထားနေတော့။ ငါက ဒါကို တော်တော်ကျွမ်းကျင်တာ"

‘သေစမ်း…’

ရှီဖုန်းလန်၏ ချမ်းမြေ့နေသော အမူအရာကိုကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ထဲတွင် စကားစုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါဆေးလိပ်သောက်တယ်၊ အရက်သောက်တယ်၊ တက်တူးထိုးထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ခန်းမသခင်ကောင်းတစ်ယောက်ပါ"

မှန်ပန်းဥယျာဉ်အပြင်ဘက်တွင် လျိုဇီဂျင်း၊ ဖန်းချိုးယောင်နှင့် ယွီညီအစ်မသုံးယောက်တို့ အတူတကွလမ်းလျှောက်ရင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

"အား! အစ်မဇီဂျင်း၊ ကျွန်မဒီ 'ပျံလွှားငှက် ရေပြင်သီ' သိုင်းကွက်ကို ဘယ်လိုမှ ကျွမ်းကျင်အောင်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက် လမ်းညွှန်ပေးလို့ရမလား"

"အိုး! 'ပျံလွှားငှက် ရေပြင်သီ' ကို ဆိုလိုတာလား? ငါလည်း အဲ့ဒီမှာ သိပ်မတော်ဘူး။ ခန်းမသခင်လင်ကလည်း ဒါက အရမ်းခက်ခဲတဲ့ သိုင်းကွက်လို့ ပြောထားတယ်"

"ဝါး၊ ဝါး၊ ဝါး၊ ဒါဆိုဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? ဝါး၊ ဝါး၊ ဝါး၊ နောက်တစ်ခါ စစ်ဆေးရင် ကျွန်မကျိန်းသေ အပြစ်ပေးခံရတော့မှာပဲ၊ ဝါး၊ ဝါး၊ ဝါး"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့တစ်ခုခု စဉ်းစားကြတာပေါ့"

"ဟင်? ဒါက မှန်ပန်းဥယျာဉ်မဟုတ်ဘူးလား? ငါတို့ဒီဘက်ကို လျှောက်လာမိမှန်းတောင် မသိလိုက်ဘူး။ ငါတို့အထဲဝင်ပြီး ခန်းမသခင်တစ်ယောက်ယောက်ကို အကြံဉာဏ်တောင်းကြမလား"

"အကြံကောင်းပဲ၊ အကြံကောင်းပဲ။ တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ"

...

ထိုဇာတ်တိုက်ထားသော စကားစမြည်ပြောဆိုမှုအပြီးတွင် သူတို့ငါးဦးသည် "သဘာဝကျကျ" ပင် မှန်ပန်းဥယျာဉ်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စူးစမ်းစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့အားလုံးသည် စိတ်ပျက်သော အမူအရာများဖြစ်သွားပြီးနောက် မည်သူမျှ သတိမထားမိခင်မှာပင် မီတာတစ်ရာခန့်အကွာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ"

ယွီကွေ့ရွှေက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယွီကွေ့မြောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နှစ်နာရီနီးပါးရှိနေပြီ။ သူအထဲမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"

"သူတခြားထွက်ပေါက်ကနေ ထွက်သွားတာများလား"

ယွီကွေ့ကျွေးက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လျိုဇီဂျင်းသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲ့လိုမဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး။ အပြင်စည်းတပည့်တွေက မှန်ပန်းဥယျာဉ်ကို ပင်မတံခါးကနေပဲ ဝင်ထွက်ခွင့်ရှိတယ်။ ဒါက စည်းမျဉ်းပဲ"

အခြားသူများ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းချိုးယောင်သည် အလျင်အမြန် အားပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုကို ကိုင်တွယ်နေတာဖြစ်မှာပါ။ နည်းနည်းလောက် သည်းခံလိုက်ပါ---သူမကြာခင် ထွက်လာမှာပါ။ ပြီးတော့ မြောင်မြောင်၊ မင်းရဲ့သရုပ်ဆောင်ပညာက ပိုပိုပြီးကောင်းလာတယ်"

"ဟီးဟီး၊ တကယ်လား…?"

ယွီကွေ့မြောင်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ဆံပင်တစ်စကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက အစ်မတို့လောက် မတော်သေးပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ ပိုကြိုးစားပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားကြစို့"

...

"လေးရာသီ ကံကောင်းခြင်း" "ခုနစ်စဉ်ကြယ် စုစည်းခြင်း"

"ခန်းမသခင်ရှီ၊ မော့လိုက်ပါ"

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ဆန့်တန်းထားသော လက်ချောင်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဟွန့်! သောက်ရမှာပေါ့"

"ထပ်လာဦး"

ကြံရည်ဝိုင်နောက်တစ်ခွက်ကို မော့ချပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည် သူမ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တင်ကာ ညာဘက်လက်အင်္ကျီကို လိပ်တင်လိုက်ရာ၊ သူမ၏လက်မောင်းပေါ်မှ ရဲတင်းသော ပန်းပုံစံတက်တူးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားခြင်း၏ စည်းမျဉ်းများသည် ရိုးရှင်းသည်။

ကစားသမားနှစ်ဦးစလုံးသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး၊ လက်သီးဆုပ် သို့မဟုတ် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းမှ ငါးချောင်းအထိကို အသုံးပြုကာ သုညမှ ငါးအထိ ဂဏန်းများကို ကိုယ်စားပြုသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် သုညမှ ဆယ်အထိ ဂဏန်းများကို အော်ဟစ်ကြသည်။

လက်ချောင်းများ၏ ပေါင်းလဒ်သည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးအော်လိုက်သော ဂဏန်းနှင့် ကိုက်ညီပါက ထိုသူသည် အနိုင်ရသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ကျန်းပေရန်က လက်ချောင်းသုံးချောင်းထောင်ပြီး "ခုနစ်စဉ်ကြယ်" ဟု အော်လိုက်စဉ်၊ ရှီဖုန်းလန်က လက်ချောင်းလေးချောင်းထောင်ပြီး "ခြောက်လီကံကောင်းခြင်း" ဟု အော်လိုက်လျှင်၊ ပေါင်းလဒ်သည် ခုနစ်ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းပေရန်သည် အနိုင်ရသည်။

ဤသို့သော ရိုးရှင်းသည့် စည်းမျဉ်းများကြောင့် သာမန်လူများပင် အကြိမ်အနည်းငယ်ကစားပြီးနောက် တတ်မြောက်နိုင်သောကြောင့် လက်ချောင်းထောင်တမ်းကစားခြင်းသည် တောမီးကဲ့သို့ တစ်နိုင်ငံလုံးပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ အရက်သောက်ခြင်း၏ အကောင်းဆုံးအဖော်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းပေရန်သည် ရှီဖုန်းလန်က အလွန်စိတ်အားထက်သန်သောကြောင့် သူမသည် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အတွေ့အကြုံရှိသော ကစားသမားတစ်ဦး ပြိုင်ဘက်ကိုဖတ်နိုင်သူ သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သူသိမည်နည်း? ဒီခန်းမသခင်သည် စိတ်အားထက်သန်မှုသာရှိပြီး အရည်အချင်းမရှိ ဟူသော စကားပုံ၏ ပြယုဂ်ပင်ဖြစ်သည်။

နည်းဗျူဟာကိုထားလိုက်ဦး မိုက်မဲသောအမှားများကို ရှောင်ရှားနိုင်ခြင်းသည်ပင် သူမအတွက် အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

မိုက်မဲသောအမှားဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း? ရှီဖုန်းလန်က "ရှစ်ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း" ဟု အော်ပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းသာ ထောင်ထားလျှင်၊ ကျန်းပေရန်က လက်ချောင်းငါးချောင်းလုံး ဆန့်တန်းထားလျှင်ပင်၊ ပေါင်းလဒ်သည် ရှစ်သို့မရောက်နိုင်ပေ။

ထိုသည်မှာ မိုက်မဲသော လှုပ်ရှားမှုဖြစ်ပြီး၊ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူသည် အပြစ်ဒဏ်အဖြစ် သောက်ရသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်၊ အကယ်၍ ထိုဝိုင်သည် ရှီဖုန်းလန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိုင်သာမဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ကျန်းပေရန်သည် သူမသည် အလကားရသည့်အရက်ကို လာသောက်နေသည်ဟုပင် သံသယဝင်မိလောက်သည်…

"ဂလု… ဂလု…"

နောက်တစ်ခွက်ကုန်သွားပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည် အရက်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မန်ဝင်း! နောက်တစ်အိုးယူခဲ့"

ရှီဖုန်းလန်သည် မျက်လုံးမှေးစင်းကာ လျှာလေးအာလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်၊ ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ကြရအောင်။ သုံးအိုးတောင် ကုန်နေပြီ"

ယွီမန်ဝင်းသည် ကျန်းပေရန်ကို သူမဘက်မှ ကူညီပြောပေးရန် မျက်ရိပ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် စကားပြောမည်အပြုတွင် ရွေးချယ်စရာသုံးခုသည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁: ရှီဖုန်းလန်ကို ရပ်တန့်ရန်ပါ။ ဆုလာဒ်: ကောင်းကင်ဘုံစက်ဝိုင်းလက်သိုင်း (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂: ရှီဖုန်းလန်ကို အမြန်မူးအောင်လုပ်ပါ။ ဆုလာဒ်: တစ်ကိုယ်တော်နဂါးရွှေထိုးတောင်ဝှေး (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်တန်း)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃: လက်ချောင်းထောင်တမ်း ကစားပွဲကို ဆွဲဆန့်ပါ။ ဆုလာဒ်: ကျပန်းအခြေခံအရည်အချင်းအမှတ် +၁]

‘သေစမ်း… မြေကမ္ဘာအဆင့်ဆုလာဒ်တွေက ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကျတတ်သွားတာလဲ’

မူလက၊ ကျန်းပေရန်သည် ယွီမန်ဝင်းကိုကူညီကာ ရှီဖုန်းလန်ကို တားရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ…

ကျန်းပေရန်သည် ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပန်းသစ်တော်ဝိုင်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်တင်လိုက်သည်။

"လာ ခန်းမသခင်ရှီ! ဆက်ကြစို့"