ဒါက အစ်ကိုကြီးရဲ့ အကြိုက်ကိုး
Vol. 4 Ch. 56
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ဖွယ်ကောင်းသော သင်ခန်းစာများဖြင့် ရှည်လျားသောနေ့တစ်နေ့အပြီးတွင်၊ စကားမဲ့ခန်းမမှ တပည့်များသည် သူတို့၏ လက်ရေးလှစာရွက်များကို ထုပ်ပိုးကာ ပြန်လည်လေ့ကျင့်ရန်အတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
"မူမူ~ အတူတူပြန်ကြစို့"
အပြာရောင်ပိုးသားဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးသည် လင်ယုယန်ထံ ချဉ်းကပ်လာကာ ခေါ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ခဏစောင့်"
သူမ၏စုတ်တံကို သိမ်းဆည်းနေသော လင်ယုယန်သည် ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"အား~ ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားသလိုပဲ။ မင်းရဲ့အပြုံးက တကယ်ကို ငါအသက်ဆက်ရှင်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ"
"ပိုလွန်းတယ်"
လင်ယုယန်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး စုတ်တံကို သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့"
လင်ယုယန် တည်ငြိမ်အဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ သူတို့၏ပုံရိပ်များကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော အမျိုးသားတပည့်များသည် မနာလိုသော အမူအရာများကို ထုတ်ဖော်ပြသကြသည်။
"ငါလည်း သူမနဲ့အတူတူ ပြန်လမ်းလျှောက်ချင်လိုက်တာ…"
တည်ငြိမ်အဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လင်ယုယန်သည် အဝေးကြီးမရောက်သေးခင်မှာပင် သူမဆီသို့ ပြေးလာနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အစ်မလင်း"
"မင်းတို့ပါလား။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
လင်ယုယန်သည် ချဉ်းကပ်လာသော ညီမငယ်များကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
လင်ယုယန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ၊ ဦးဆောင်လာသော ညီမငယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြောင်သွားပြီး၊ သူမကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။
သူမနောက်မှ ညီမငယ်များသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် သူမ၏လက်အင်္ကျီကို ဆွဲနေကြသည်။
ထိုသို့သော မြင်ကွင်းများကို အသားကျနေပုံရသော လင်ယုယန်သည် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အလျင်လိုစရာမလိုပါဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းပြော"
"ဂလု…"
တံတွေးတစ်ချက်မျိုချရင်း ညီမငယ်သည် သတ္တိမွေးကာ ပိုးထည်ဘူးလေးတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"အစ်မလင်း၊ ကျွန်မတို့ကို အနောက်ကနေဆွဲထားပေမဲ့ အမှတ်ပြည့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်ခြင်းအထိမ်းအမှတ်လေးတစ်ခုပါ။ အစ်မသဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"ငါ့အထင်တော့ မင်းတို့အားလုံး ကောင်းကောင်းလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ တောင်အောက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်စစ်ဆေးရေးတာဝန်နဲ့ဆင်းတုန်းက ငါ့ထက်တောင် အများကြီး ပိုထက်မြက်ကြတယ်"
စကားပြောရင်း လင်ယုယန်သည် သူမ၏ ပထမဆုံးတောင်အောက်ဆင်းခဲ့စဉ်က အဖြစ်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။အစ်ကိုကြီးက သူမကို အချိန်ကိုက်လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပုံ၊ သိမ်မွေ့သော်လည်း အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အကူအညီများပေးခဲ့ပုံတို့က သူမကို လုံးဝလုံခြုံသည်ဟု ခံစားစေခဲ့သည်။
အား~ အစ်ကိုကြီး…
ကျန်းပေရန်၏ ပြီးပြည့်စုံစွာ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့သော မျက်နှာဘေးတစ်ခြမ်းကို ပြန်အမှတ်ရလိုက်ခြင်းက လင်ယုယန်ကို ငေးမောသွားစေသည်။
သူမကို ခိုးကြည့်ရန် ရပ်တန့်နေသော တပည့်များသည် စုပေါင်း၍ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကြသည်။
"လှလိုက်တာ… ကျောက်မျက်ရတနာတွေထက်တောင် ပိုတောက်ပတဲ့အရာတစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ ဒီလောက်ယစ်မူးနေတဲ့ အမူအရာဖြစ်နေတာကိုး"
"မူမူ၊ မူမူ? သူနင့်ကိုခေါ်နေတယ်"
လင်ယုယန် တုံ့ပြန်မှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်တပည့်သည် သူမ၏လက်အင်္ကျီကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။
"အာ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကောင်းမွန်တဲ့ အမှတ်တရတချို့ထဲမှာ နစ်မြောသွားလို့ပါ"
လင်ယုယန်သည် ပိုးထည်ဘူးလေးကို လက်ခံလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"အခုဖွင့်ကြည့်လို့ရမလား"
ညီမငယ်လေးဦးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။
ကလစ်
ဘူးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ လင်ယုယန်သည် အတွင်းထဲတွင် ရွှေရောင်ဝိညာဉ်ပဲ့တင်သံ ပုလဲလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဝါး"
သူမဘေးမှ အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်တပည့်သည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ အာမေဍိတ်ပြုလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်ပဲ့တင်သံပုလဲလုံးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်သောအစွမ်းရှိသည်။
အခန်းထဲတွင် တစ်လုံးထားလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် အကောင်းဆုံးကျင့်ကြံရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်---တကယ်ကို ရှားပါးသော ရတနာတစ်ပါးပင်။
ဘူးကိုပိတ်လိုက်ရင်း လင်ယုယန်သည် ညီမငယ်လေးဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"တကယ်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းပစ္စည်းတွေနဲ့ယှဉ်ရင် အစ်မက ညီမလေးတွေ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ မုန့်တွေကို ပိုကြိုက်တယ်။ ဒီဟာကို မင်းတို့လုပ်ထားတဲ့ အရသာရှိတဲ့မုန့်တွေနဲ့ လဲလှယ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"
လေးဦးသား အံ့အားသင့်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ဦးဆောင်လာသော ညီမငယ်သည် ပိုးထည်ဘူးကို အမြန်ပြန်ယူလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ! ကျွန်မတို့ ချက်ချင်းပဲလုပ်ပြီး မနက်ဖြန်လာပို့ပေးပါ့မယ်"
"ငါမျှော်လင့်နေမယ်"
လင်ယုယန်သည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ! သွားလိုက်ပါဦးမယ်"
ထို့နောက် ညီမငယ်သည် သူမ၏အဖော်များကို ဆွဲခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
"ဝိုး ဒါက ဝိညာဉ်ပဲ့တင်သံပုလဲလုံးပဲ! အဲ့ဒီညီမငယ်တွေက ဘယ်သူဌေးမိသားစုကများလဲမသိဘူး ဒီလောက်ရက်ရောကြတာ"
လင်ယုယန်သည် ပြုံးရုံသာပြုံးကာ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်သွားပြီး၊ ကြည့်ရှုနေသူများကို အံ့ဩတကြီး ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။
"ဝိညာဉ်ပဲ့တင်သံပုလဲလုံးလို ရတနာရှေ့မှာတောင် ဒီလောက်တည်ငြိမ်နေနိုင်တာ… တကယ့်နတ်သမီးတစ်ပါးမှသာ ဒီလိုကျက်သရေရှိမှုကို ရရှိနိုင်မှာပဲ။ တကယ်ကို လေးစားဖို့ကောင်းတယ်"
"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အစ်မလင်း"
"အစ်မလင်း၊ အစ်မက တကယ်တော်တာပဲ! ဒီလောက်ဂုဏ်သတင်းကြီးတဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ အဆင့်ဝင်တယ်ဆိုတော့---ကျွန်တော်လည်း အစ်မရဲ့စံနမူနာကို လိုက်နာဖို့ ကျိန်းသေကြိုးစားမှာပါ"
"အစ်မလင်း၊ နောက်နှစ်မှာ အစ်မ ပထမရမယ်လို့ ကျွန်တော်ယုံကြည်တယ်! ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း အားပေးနေမှာပါ"
...
မင်ရနံ့ဥယျာဉ်သို့ ပြန်သည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်၊ လင်ယုယန်ကိုမြင်သော စကားမဲ့ခန်းမ တပည့်တိုင်းနီးပါးသည် သူမကို နှုတ်ဆက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်ပြုခြင်းများပြုလုပ်ကြပြီး၊ သူမသည် တစ်ဦးချင်းစီကို နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
"ငါတို့ရဲ့ မူမူက ဒီနေ့လည်း အရင်လိုပဲ နာမည်ကြီးနေတုန်းပဲ"
အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်တပည့်သည် လင်ယုယန်၏ လက်မောင်းကိုချိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါပြောသားပဲ၊ ဒါက သာမန်နှုတ်ဆက်တာတွေပါလို့"
လင်ယုယန်သည် အပြာရောင်ဝတ်ရုံနှင့်တပည့်ကို ချစ်စနိုးဖြင့် တို့လိုက်သည်။
"ပြန်နှင့်တော့။ ညစာစားချိန်ကျရင် ငါနင့်ကိုလာရှာမယ်"
"ကောင်းပြီလေ~ နောက်မှတွေ့မယ်"
လူနင်ရှင်း သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လင်ယုယန်သည် သူမ၏တည်းခိုရာသို့ မသွားသေးပေ။
ထိုအစား သူမသည် တိတ်တဆိတ် တောင်ကုန်းနောက်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
JB ခရိုင် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံသိုင်းပြိုင်ပွဲတွင် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသော တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ လင်ယုယန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပေါများသော တောင်ကုန်းနောက်ဘက်တွင် သီးသန့်ကျင့်ကြံရာနေရာတစ်ခု ရရှိထားသည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။
သစ်ပင်အုပ်တစ်အုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လင်ယုယန်သည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော မျက်နှာဖြင့် ဝါးတဲတစ်လုံးထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။
"ဟား…"
သံမဏိသစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးရှေ့တွင်ရပ်ကာ သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ၎င်းကိုဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းထဲတွင် ကောက်ရိုးဦးထုပ်တစ်လုံးနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်တစ်ရန်ရှိနေသည်။
ထိုမြင်ကွင်းက သူမကို ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားစေလုနီးပါးပင်။
"အစ်ကိုကြီး တကယ်လာခဲ့တာပဲ"
ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဂရုတစိုက်မယူကာ သူမသည် အနီးသို့ကပ်၍ အားရပါးရ ရှူရှိုက်လိုက်သည်။
အင်း…
အစ်ကိုကြီးရဲ့ အနံ့ရတယ်။
သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲတက်လာပြီး ထိုအခိုက်အတန့်ကို အရသာခံနေပြီးနောက် သေတ္တာထဲသို့ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။
ဦးထုပ်အောက်တွင် မီးလောင်ထားသော အဝတ်စတစ်စ၊ စာတစ်စောင်နှင့် အပြာရောင်အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးရှိနေသည်။
ဦးထုပ်ကို သူမ၏ခေါင်းပေါ်တင်ကာ လင်ယုယန်သည် ဦးစွာ စာကိုကောက်ယူလိုက်သည်။
အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်ရေးက ပိုပိုပြီး လှလာတာပဲ။
စကားမဲ့ခန်းမ၏ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် လက်ရာမြောက်သော လက်ရေးလှများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း၊ မည်သည့်အရာကမျှ အစ်ကိုကြီး၏လက်ရေးနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။
[ငါတို့ပြန်တွေ့တဲ့အခါ မင်းဒါတွေကို ဝတ်လို့ရတယ်]
ထိုစာကြောင်းကိုဖတ်ရင်း လင်ယုယန်သည် သူမ၏အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အစ်ကိုကြီး…
သူက…
သူက ကိုယ်တိုင်ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလား!? ဒါက…
ဒါက သူငါ့ကို ဘဝသုံးပါးစာ နှောင်ကြိုးဖွဲ့ဖို့ အဆိုပြုနေတာလား!?
အား---
စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမသည် သေတ္တာကိုရိုက်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း၊ အစ်ကိုကြီးထိတွေ့ခဲ့သည်ကို သတိရကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထိုအစား သူမသည် အပြင်သို့ပြေးထွက်ကာ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ရိုက်လိုက်ရာ၊ နက်ရှိုင်းသော လက်ဝါးရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
စိတ်ထွက်ပေါက်ပေးပြီးနောက် သူမသည် တဲထဲသို့ပြန်ဝင်ကာ မီးလောင်ထားသောအဝတ်စနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
ကြေးမုံထဲတွင် သူမ၏အသွင်သစ်ကို ရှုစားရင်း သူမသည် ဟန်အမူအရာအချို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒါက အစ်ကိုကြီးရဲ့ အကြိုက်ကိုး။